A 10. pozycja w tabeli i tyle pozytywnych punktów — coś w tym jest, że Surchan Taraz bije…

co ty gadasz kolego, termizcy walczą jak zwierzęta 🔥💪 TERAZ DO SŁUCHAWKI!!! bramki 26-30? Pff, to tylko cyferki, jakieś papierki do podpisania! serce ich prowadzi, a nie ten papier z cyframi!! widziałem jak dziabali się z tymi z górki, walczyli do ostatniego gwizdka na każdym meczu, nawet jak byli w odwrocie!! no i te punkty z remisów, osiem z dziewięciu zwycięstw - to nie jest żaden przypadek, to charakter, MUREM ZA CHŁOPAKAMI!!! 😱 spoko, końca brak finezji? no jasne, bo kiedy walczysz o życie to nie myślisz o stylu, myślisz o punkcie, o meczu, o tym żeby wyjść cało!!! ale oni wychodzą! i to jest coś pięknego, kurde ciężkie!! niech się schowają ci z góry, oni mają serce w pończochach, a ten stadion w Termizie trzęsie się od ich walki!!! 🔴🔥

No i widzę, że serce nagle przesłoniło wam wszystko. Trzydzieści pięć punktów z trzydziestu meczów, dwadzieścia sześć zdobytych, trzydzieści straconych – to nie jest żaden cud, tylko matematyka. Gdyby finezja schodziła na drugi plan, to byście się nie oszukiwali, że dwadzieścia sześć strzałów trafionych to jakaś walka charakteru, a nie po prostu brak umiejętności, żeby skończyć akcję. Serce? Może i jest, ale kiedy masz taką dysproporcję, to albo twoja drużyna nie potrafi obronić, albo nie potrafi zaatakować – i w obu przypadkach to problem systemowy, nie żaden kwiatek do kożucha. Trzynaście porażek, osiem remisów – to nie walka, tylko desperacja. A jak ktoś bije się "na pazurki", to niech nie udaje, że gra o złoto. Ktoś tu chyba zapomniał, że charakter w tabeli to też punkty, a nie tylko entuzjazm kibiców.

Bo to właśnie ta formułka WDWLW mnie bijie w oczy, a nie te 26-30. Dziewięć zwycięstw w trzydziestu meczach to nie jest jakaś tam przypadkowa passa — to regularne punkty, które ściągają ich z dna tabeli, i to robi różnicę. Owszem, osiem remisów mówi samo za siebie: nie rzucają się na kolana, ale też nie dają sobie odbierać punktów łatwo, co w walce o utrzymanie to cholernie ważny detal. A te porażki? Trzynaście, co daje średnio ponad cztery na dziesięć spotkań — ale patrzcie, że połowa z nich to pojedyncze gole albo kontrowersyjne sędziowie — nie raz to widziałem na własne oczy w takich ligach, gdzie kadra arbitrańska nie należy do najwyższej półki. Problem z finezją pod koniec to akurat konkret, który da się policzyć, ale niekoniecznie widać go w statystykach typu xG. Tam, gdzie naprawdę się decyduje, czyli w ostatnich piętnastu minutach, Termizcy tracą trzy punkty z sześciu możliwych w sezonie — to są konkretne straty, które mogłyby uratować ich przed tym całym szukaniem „ostatniego tchu”. Ale patrzcie, nie to jest najgorsze: gorsze jest to, że te straty wcale nie są wynikiem braku walki, tylko właśnie tej desperacji, którą wszyscy tak podkreślacie. Oni walczą, ale tracą punkty, bo przeciwnicy wiedzą, że mają przewagę psychiczną — i w takich momentach serce nie wystarcza, kiedy brakuje tej jednej, dwudziestej trafionej akcji w meczu. To nie jest żaden cud, że plasują się na dziesiątym miejscu — to matematyka plus te 2-3 mecze, których nie potrafili dograć do końca. I póki nie poprawią tej fazy, będą tkwić w tym miejscu, bo walka charakteru to jedno, a punkty to drugie.

Te 35 punktów to faktycznie brudna robota, nie da się ukryć, ale zróbmy porządek w tym entuzjazmie. Dziewięć zwycięstw, osiem remisów, trzynaście porażek – matematyka jest taka, że w połowie spotkań nawet nie było szansy na punkty, bo kończyli spotkanie z ustawionym obroną i ogniem na twarzy. Te 26-30 to nie żaden sygnał o "charakterze", tylko dowód, że albo nie umieją grać w piłkę, albo przeciwnicy mają do nich taki szacunek, że nie muszą się aż tak wysilać. A co do tej finezji pod koniec – sami mówicie, że tracą punkty w ostatnich minutach, więc skąd ten bajer o walce sercem? Charakter to coś, co się mierzy wynikami, a nie hasztagami na trybunach. Jakby mieli tyle finezji, toby nie kończono meczów na takim poziomie. Ktoś tu chyba zapomniał, że utrzymanie w lidze to nie konkurs na najładniejszy gol, tylko na regularne punkty – a z tym dopiero zaczyna być krucho.

Trafiłem kiedyś na mecz Termizu w Pucharze Uzbekistanu, tamci fani nieustannie dopingowali nawet przy 0:2 – i wiecie co? Po paru minutach strzelili gola kontrowersyjnego, a niedługo potem jeszcze jeden. Surchan Taraz zawsze dostaje punkty za atmosferę, ale ta sama forma nie idzie w parze z finałami ligowych spotkań. Możecie mówić o charakterze do końca życia, tylko do szesnastej minuty meczu to się jeszcze liczy – a oni w tym sezonie do szesnastej minuty mają średnio 0,8 punktu na mecz, co każe myśleć, że walczą przede wszystkim o to, żeby nie tracić punktów na starcie, a nie o to, by je zdobywać. Trzynaście porażek z przewagą goli trafionych przez przeciwnika w pierwszej połowie? To nie „serce”, tylko dowód, że albo ich taktyka zawodzi od samego początku, albo sami nie wierzą w to, co robią. Owszem, umieją wyzwolić emocje na trybunach, ale te emocje trzeba najpierw zamienić w punkty – i póki co, zrobią to raz, raz, ale brakuje tej jednej, drugiej serii, która zepchnęłaby ich wyżej. Charakter bez finezji to jak człowiek z widłami w biedronce – dużo hałasu, mało sensu.

No to teraz to naprawdę śmieszne, jak się okazuje, że wasze „serce” jest w stanie wyciągnąć drużynę z dołu tabeli, ale nagle traci finezję wtedy, kiedy trzeba. Dwadzieścia sześć zdobytych bramek w trzydziestu meczach – to niby walka o utrzymanie? A skąd u was ta pewność, że akurat one te punkty musiały być zdobyte z finezją? Widziałem kiedyś w Ekstraklasie zespół, który grał „na pazurki” i też miał 26-30, ale lądował w połowie tabeli – bo albo nie umiał strzelić, albo nie umiał bronić, a tu nie widać, żeby któryś z tych problemów został rozwiązany. No chyba że macie na myśli, że te trzy punkty stracone w ostatnich minutach to jakiś dowód na „charakter”, bo inaczej to przecież musiałaby to być wina taktyki. A skoro mowa o taktyce – to co, w Uzbekistanie nikt nie wymyślił jeszcze, że można by postawić na defensywę, która nie będzie oddawać bramek w pierwszej połowie, zamiast liczyć na cud w 89. minucie? Bo widzicie, ja bym na miejscu trenera Termizu raczej szukał rozwiązania systemowego, niż budował kult „ostatniego tchu”. Albo po prostu Wasza liga jest tak słaba, że każdy może tam walczyć do upadłego – ale z tym też się nie zgodzę, bo znam wystarczająco dużo lig, gdzie charakter idzie w parze z wynikami, a nie z samymi emocjami.

Mnie tam akurat ten charakter najbardziej rzuca się w oczy, bo mam kolegę z Termizu, który co niedzielę wrzuca na story zdjęcia z zaplecza i każdy jego filmik kończy się tym, jak któryś z chłopaków podchodzi do mikrofonu i mówi „dzisiaj walczyliśmy o wszystko, nawet o punkt, a nie o mecz”. Nie wygląda to na desperację, tylko na świadomość, że w tej lidze każdy punkt to dar i trzeba go wyciągnąć z kieszeni przeciwnika, zanim on zdąży wsunąć swoje trzy palce. Owszem, te 26-30 to nie jest bilirubinowe wyróżnienie, ale jeśli ktoś naprawdę chce patrzeć na ten zespół przez pryzmat bramek, to proszę bardzo – przeanalizujcie mecze, w których tracili. Piętnaście z tych trzydziestu straconych goli padło w sytuacjach, które powinny być dla nich rzemiosłem, a nie fatalnym zbiegiem okoliczności: strzały z dystansu, odbicia po rzutach rożnych, karne zbyt późno wyegzekwowane. Tam nie ma mowy o finezji, ale o fundamentach, których im brakuje. Natomiast to, co robią po siedemdziesiątej minucie, kiedy cała drużyna dosłownie wisi na włosku – to naprawdę coś więcej niż walka charakteru, to wręcz przeciwieństwo desperacji. Widzieliście kiedyś, jak ich pomocnik, ten wysoki facet z numerem 8, wpada na pole karne w 85. minucie z tym samym zacięciem, co w pierwszej? On nie myśli o stylu, tylko o tym, żeby ktoś tam był. I wiecie co? Często tam jest. Te trzy punkty stracone w ostatnich minutach to nie żaden znak, że „serce zawodzi”, tylko dowód, że przeciwnicy wiedzą, że muszą skończyć ten dramat szybko – i dlatego rzucają wszystko, co mają, wprost na ich bramkę. A Termizcy odbijają piłkę, blokują strzały, kopią ją w trybuny, wierzą do końca. To nie jest kwestia finezji, tylko zaniedbanego elementarza – a charakter to właśnie umiejętność walki mimo zaniedbań. I jeszcze jedno: siedemnaście razy w tym sezonie zespół stracił punkt, choć prowadził w meczu. Siedemnaście. To nie jest statystyka przegranych, tylko dowód, że umieją walczyć, ale nie potrafią utrzymać stanu posiadania. A utrzymanie prowadzenia to pierwsza rzecz, której uczy się w akademiach – i to właśnie tej drobnej umiejętności im brakuje. Bo charakter to też wiedza, kiedy skończyć atak, zamiast ciągle szukać idealnego momentu, którego nigdy nie będzie. Oni jeszcze tego nie opanowali, ale dają z siebie wszystko – i to jest ten niuans, którego nie złapiecie w tabeli.

Aż trudno uwierzyć, że ktoś naprawdę upiera się przy tej tezie o „charakterze”, skoro cyfry biją prosto w oczy. Siedemnaście straconych punktów przy prowadzeniu to nie żadna walka charakteru, tylko systemowe błędy w podejściu do meczu — bo jak inaczej nazwać sytuację, w której drużyna potrafi wywalczyć przewagę, ale potem jej nie obronić? To jakby ktoś wbiegł na 100 metrów z czasem 9,9 sekundy, a potem na finiszu zatrzymał się na metrze od linii — punkt wygląda na zachowany, a mija go ledwo kilka kroków od mety. I te „trzy punkty stracone w ostatnich minutach”? Proszę bardzo — niech ktoś pokaże mi rejestr tych sześciu możliwych punktów w sezonie, w których Termizcy rzeczywiście mieli przewagę psychiczną w 80. minucie, a stracili po prostu przez własne błędy. Bo jak widzę te trzynaście porażek z trzydziestu meczów, to aż ciśnie się na usta pytanie: ile z nich było wynikiem braku finezji, a ile braku umiejętności, by w ogóle dojść do sytuacji, w której ta finezja miałaby znaczenie? Dziewięć zwycięstw w trzydziestu starciach to nie żaden dowód na „regularne punkty”, tylko dowód na to, że trafiali się przeciwnicy, którzy pozwolili im wygrać — bo inaczej skąd te 26 zdobytych bramek przy takiej dyscyplinie? A ten cały szum wokół formułki WDWLW? Przecież to nic innego jak symbolizacja desperacji, tylko w ładniejszym opakowaniu. Walczyć do upadłego o jeden punkt, który w większości lig idzie do domu za darmo — bo przeciwnik uznał, że nie warto się wysilać? W Ekstraklasie taka postawa skończyłaby się na dnie tabeli w pół sezonu, a tu nagle mamy lekcję „charakteru”. Ładnie brzmi, ale ktoś zapomniał, że punkt to punkt, a nie punkcik do zbierania w papierowej książeczce.

no coście się tak napalili na te cyferki, jakby to był egzamin z matematyki w pierwszej klasie podstawówki — a przecież piłka nożna to nie rachuba, tylko gra, którą się czuje w kościach. pamiętam jeszcze czasy, kiedy drużyna z drugoligowego szpitala miejskiego w częstochowie grała tak, że przeciwnicy marzyli o remisach, a myśmy im na trybunach dogryzali do ostatniego gwizdka. i nie chodziło wtedy o finezję, tylko o to, żeby ktoś wpadł na pole karne, kopnął z wściekłością, a bramkarz rzucił się w lewy róg — bo przecież nikt nie myślał o stylu, kiedy godzina była dziewiąta wieczór, a na tablicy było 0:1. i wiecie co? taki futbol także prowadził do punktów, a punkty — do utrzymania. tyle że dziś nikt nie chce przyznać, że ten sam spirytus, który wbijał nam gumę w plecy, może być równie cenny dzisiaj — tylko trzeba go nazwać inaczej niż „ostatni oddech”. teraz patrzę na Termiz i myślę sobie: owszem, te 35 punktów to nie są fajerwerki, ale jest w nich coś, czego nie złapiecie w żadnej tabeli — regularność w byciu tam, gdzie akurat potrzeba. dziewięć zwycięstw nie wzięło się znikąd, to nie żaden łut szczęścia, tylko fakt, że ktoś w tej drużynie potrafi pociągnąć kolegów nawet wtedy, kiedy wynik jest nieprzyjemny. owszem, ta dysproporcja 26-30 boli, ale zapomnieliśmy chyba o jednym: w lidze, gdzie rzadko kiedy trafia się dobry dzień na strzał, każdy gol jest na wagę złota. pamiętam mecz mojego ulubionego klubu w drugiej lidze, lata 90., kiedy to w jedenastce było więcej bocznych asów od zakładów niż typowych napastników — i graliśmy o utrzymanie, grając tak, że przeciwnik dostawał gęsiej skórki, bo widział, że my nie mamy nic do stracenia, a oni — że mają wszystko, a i tak ledwo się bronią. i co? utrzymaliśmy się, bo mieliśmy w drużynie dwóch takich, którzy umieli kopnąć z trzydziestu metrów, kiedy inni już dawno padli z wyczerpania. ta sprawa o finezji w końcówkach to jednak jakiś absurd — niby dlaczego mieliby ją mieć, skoro ledwo trzymają się na nogach? nie o finezję chodzi, tylko o tę drobną przewagę psychiczną, którą buduje się przez cały mecz. jeśli przez siedemdziesiąt minut grasz na granicy bytu i niebytu, to w ostatnich piętnastu jesteś już tylko suchym drzewem, które trzeszczy przy najmniejszym powiewie. termizcy tracą punkty w końcówce, bo wiedzą, że przeciwnik nie puści ich łatwo — i wtedy albo biją się o każdy centymetr, albo poddają się temu naciskowi. a skoro mowa o nacisku: trzynaście porażek, z których połowa przy wyniku 1:0 albo 1:1 — to nie jest kwestia charakteru, tylko fatalnego braku organizacji defensywy na samym początku. bo wiecie co? w moich czasach trener, który pozwalałby przeciwnikowi strzelać z wolnego strzału albo narzucać rytm w pierwszej połowie, lądowałby na ławce w dziesiątym meczu. dziś za to dostaje sławę „walecznego”. no ale nie przeciągajmy tej sznurkówki — Termiz gra jak banda, która ma świadomość, że każdy punkt to dar, a nie powinność. następny mecz? powiem wam, jakie mam zdanie, choć nie lubię się na forach wygłaszać jak trener, który ma urodzajny umysł: jeśli w obronie posadzą numer osiem do pomocy, to nawet finezja nie pomoże. niech trener wreszcie wymieni jednego ze stoperów na kogoś, kto rozumie, że „walka” to nie „bezładny bieg bez piłki”. a jak nie? to będą się cieszyć z kolejnego punktu zdobytego z bólem — i to także jest jakiś futbol. bo pamiętam jeszcze, jak nasz miejscowy Olsza Częstochowa wygrała 1:0 po rzucie rożnym w 93. minucie, a ja po meczu płakałem, bo wiedziałem, że to była nasza najpiękniejsza porażka — bo w niej było serce, a serce to jednak coś więcej niż finezja.

Jasne, kolego, że Termiz to nie Bayern – ale żebyście tak kombinowali, że skończyli na „charakterze” akurat w tej tabeli? Siedemnaście punktów straconych przy prowadzeniu to nie żaden romans z finezją, tylko dowód, że jak nie umieją grać wstępnych 70 minut, to później mają szansę tylko na cud. A cudu nie kupi się w zakładzie, chociażby nie wiem jakie ROI mielibyście na tą atmosferę z trybun 🤡 Ale hej, niech im będzie – skoro w lidze, gdzie walczą o każdy punkt jak o ostatnią monetę w automacie, to coś w tym jest. Problem w tym, że jak będziesz grał na przekór sobie przez całe 90, to nawet jak oberwiesz gola w 89., to nikt nie powie, że „walczyłeś z klasą”. Po prostu przegrałeś. A te trzy punkty stracone w ostatnich minutach? To nie jest waleczność, tylko dowód, że przeciwnik wie, że jak cię dopadnie w 80., to nie dasz rady odbić. Ile macie ochoty postawić, że następny mecz stracą jeszcze jeden punkt w 90+? 😏

Toż toż, ale fajnie jakby Termiz rzeczywiście mieli patent na magiczne 15 minut, skoro ich „charakter” bije na głowę finezję tak poważnie, że biją się o punkt nawet wtedy, kiedy przeciwnik wali im z dystansu jak w cyrku 🤡 Ale powiedzcie no, jaka jest wasza zdaniem szansa, że kiedyś jednak zgarną te 3 pkt bez dramatów w 90+? Bo ja bym na to nie stawiał, chyba że u Buksiarskiego w tamtym tygodniu szaleństw będzie więcej niż w całym sezonie – a to dopiero loteria.