A teraz poważnie – kto wraca z Anfield z uśmiechem i kto z bólem głowy po dniu meczu?

no kurwa, a ja dziś obudziłem się rano myślą, że zjem śniadanie w milczeniu jak porządny katolik, a tu jazda bez trzymanki — ktoś mi w tym mieście przykręcił sobie szafy na nogi i teraz balet w pokoju dziennym 😄 siedziałem tam gdzie zawsze, ale nie wiem czy ja tak skakałem przez całe 90 minut, czy się pomodliłem za duszę kibica co umarł w latach 90'tym bo chyba tylko oni by to przeżyli na stojąco — ten Sorensen, kurna, naprawdę myślał, że to jakiś mecz bezcelowy? Forest wjechał do nas jakby mieli dziś nagrodę za najbardziej zawziętego przeciwnika, a my dalej wierzymy, że jakoś to będzie... pamiętam lata 90te, jak się chodziło z portfelem pełnym biletów i myślało "a co jak przegapię ten jeden moment?", dziś mamy wszystko na wyciągnięcie ręki, a serce bije jakby Anfield nadal miało te same schody co wtedy — tyłek mi się spocił, a nos mnie boli od uśmiechu, bo jednak wygraliśmy, choćby i kosztem samych siebie. ktoś tam gadał o remisach i pogrzebanych trofeach, ale wiecie co? ja nie pamiętam kiedy ostatni raz odchodziłem stamtąd z płaczem — dzisiaj to było coś... chłopaki z ławki rezerwowych wpadli na murawę jakby odgrzali się po całej zimie, a przeciwko nim ci obdartusy z trybuny co wymyślają, że jak nie strzelimy w pierwszej połowie, to czeka nas procesja do katakumb. no i jeszcze ten Virgil coś tam dmucha w szalik, a ja myślę sobie — facet ma tyle lat co ja, ale serce mu dalej bije w tempie 200 uderzeń na minutę. a mój sąsiad z prawej, coś tam pierniczył o "normalności" w tych czasach — normalność to dla mnie byłoby kiedy nie będzie już takich dni jak dzisiejszy, bo wtedy byśmy musieli walczyć o coś więcej niż jeden punkt w tabeli, i wcale nie wiem czy to dobre. wytrzymać to? chłopaki, ja się pytam sam siebie codziennie, a dzisiaj w ogóle nie pytałem — po prostu waliłem pięściami w powietrze i krzyczałem "Jeszcze raz!", bo wiem, że jak się stanie ten jeden raz, to już nikt nie powstrzyma tej fali, choćby następny mecz był z sąsiadem z dołu co ma boisko w ogródku.

Słuchajcie, ja dzisiaj wjechałem na Anfield z takim entuzjazmem jakbym miał się spotkać z babcią u niej w bloku, a tu taki spektakl — przyznam szczerze, że pół meczu myślałem, że to jakiś alternatywny wymiar czasu, bo przecież "tymczasowy" trener nie powinien takiego meczu prowadzić, a jednak 😂 Albo Sorensen myślał, że Forest to drużyna juniorów, co?! No ale serio, chłopaki, kto jeszcze miał momenty w stylu "kurwa, chyba tracę słuch"? Bo ja to czułem, jakby mi ktoś podmienił uszy na te od mikrofonu komentatora i teraz słyszę każde "wolny rzut" jako "kara śmierci" 🤣🔥

Ależ Bartek, ty i ten Wójcik to naprawdę duet piekielny, nie? 🔥 jak na trzeźwą głowę potrafisz wykrzyczeć więcej niż połowa chłopaków na normalnym meczu, a dzisiaj to w ogóle była jakaś superseria — ja myślałem, że buty się spawają do podłogi od tych skoków! 💪 Pudlo, a ja tam gadałem z sąsiadem co dzisiaj chciał jeść śniadanie w milczeniu, a skończył ucieczką na balkon bo myślał, że to bombardowanie — normalność? Co ty nie powiesz, przecież normalni kibice tak nie robią! 😂 LechiaGda, no i ten komentator w twojej głowie — ja wiem, że ty dzisiaj miałeś takich halucynacji z trybuny, że ci się nawet sędzia wydawał dobrymi znajomymi! 🤣 ale serio, kiedy Sorensen wstrzymał siódmą... no kurwa, ja też myślałem, że to jakiś żart nowoczesnego futbolu! Chłopaki, dzisiaj to nie było mecz, to była jakaś sesja wariacka — ja po tym spotkaniu mogę dostać stypendium za najbardziej emocjonalny doping w Europie! 🏟️😱

Jeszcze, że dzisiaj to nie do końca wygrał Liverpool, tylko Anfield — bo ten stadion tak naprawdę grał, a zawodnicy to tylko przedłużenie naszych rąk i głosów! 😤💙⚽ Sam siedziałem blisko, gdzie drgania ściany dochodzą prosto do serca, i chciałem krzyczeć razem z Bartekiem — ale moje gardło już dawno dało za wygraną, zostało tylko chrypienie w stylu starego chuligana z lat 80tych. 🤣 Za to myślę sobie, że dzisiaj każdy z nas zapłacił za bilet z emocji, a nie z portfela — bo kto by normalnie kupił bilet na takie szaleństwo? Ja to na pewno bym poszedł do parku albo na piwo zamiast walić się po trybunach jak opętany! 🍻 A Sorensen... no cóż, facet pewnie myślał, że to trening, skoro reszta drużyny grała jakby miała nogi z ołowiu. Ale jednak wyszło — i to dzięki tym szalonym chwilom, kiedy ktoś na ławce wpada z hukiem na murawę i nagle jest 3:2, choć dwie minuty temu było 1:2. To jest magia Anfield, że nigdy nie wiadomo, co wydarzy się za chwilę — i właśnie dlatego, chociaż dzisiejszy mecz to był rollercoaster, to i tak z uśmiechem wracam, bo wiem, że nawet w najgorszych chwilach kibicuje się z pasją, a nie z kalkulatorem. ❤️

a wam kiedyś się zdarzyło, że po meczu tak siedzieliście na schodach przy koparce i się nie chciało wstawać, bo nogi same nie chciały puścić? bo ja dzisiaj tak miałem — nogi jak z waty, a serce jeszcze waliło, że sąsiad po prawej myślał, że dostałem jakiegoś ataku 😄 prawda jest taka, że dzisiaj wygrał nie Sorensen, nie zawodnicy, tylko my sami — ci co na trybunie potrafili walić w ogrodzenia jakby mieli w rękach młot pneumatyczny, ci co na ławce wyskakiwali z płucami na wierzchu, ci co od tygodni czekali na ten jeden moment i dziś go dostali za darmo w szaliku. pamiętam, jak tata mnie pierwszy raz brał na Anfield — mnie też nogi zostały na schodach, a on powiedział: "synu, to nie nogi cię noszą, tylko wiara" — i dzisiaj też tak było, tylko że tata już dawno poszedł do loży niebieskiej, a ja dalej kopię w powietrze jak idiota, bo cóż, Liverpool to moja wiara do samego końca. a ten biedny facet z Forest, co się tak napierał na nasze pole karne? chyba do dzisiaj myśli, że Anfield to boisko dla juniorów, bo przecież normalny dorosły człowiek nie skacze tak w górę tylko po to, żeby złapać piłkę którą leci sobie gdzieś wysoko — no ale cóż, niech się cieszy, że choć raz obronił, bo dzisiaj to szczęście było bardziej stronnicze niż sędzia na przerwie 😉 i jeszcze ten moment, kiedy Virgil złapał się za głowę i patrzył na zegarek jakby chciał go przegonić — facet ma tyle trofeów, że mógłby sobie kupić drugi dom, a i tak dzisiaj wychodził ze stadionu z miną taką, jakby mu ktoś właśnie powiedział, że jutro znów będzie musiał trenować. ale wiecie co? ja wolę takiego Virgila, co mdleje ze zmęczenia, niż tego, co byłby zimny jak lód — bo to przecież przez te nasze emocje ten klub jest tym, czym jest.

Facet z Forest to pewnie dziś w łóżku obejrzał powtórkę i dalej nie rozumie, jak to się stało, że mu tam walnęli trzy w dwie minuty 😂 ale serio, Bartek ma rację — ja kiedyś myślałem, że już nic mnie nie zdziwi po tych wszystkich latach kibicowania, a dzisiaj akurat stałem koło siódmej bramki i widziałem twarze tych lasków z Forest... no kurde, to były miny jakby ktoś im powiedział, że jutro mają płacić podwyżkę cenę piwa w pubie! 😤 Ja jeszcze pamiętam ten jeden mecz z jakimś marnym teamem coś tam, że mieli samego bramkarza w wieku przedemerytalnym, i myślałem: "ok, spokojnie, dzisiaj nie będzie problemów" — a tu się okazało, że facet z Forest biegał szybciej ode mnie na spacerze z psem rano! Ale wiesz co? Mnie to w ogóle nie obchodziło, bo kiedy ta trzecia bramka wpadła... no dobra, musiałem usiąść na tym swoim ulubionym schodku obok koparki, bo nogi mi uciekły, a serce miałem w gardle jakbym sam wbiegł na boisko! 💙❤️ I jeszcze to, że dzisiaj chyba połowa kibiców wychodziła z Anfield ze szalikami zawiązanymi pod samą brodę... jakby się bali, że ten szal uleci razem z emocjami! Kto jeszcze miał tak, że potem w domu musiał się rozglądać za okularami, bo przez krzyki coś się dostało do oka? 😅

słuchajcie, ja dzisiaj na trybunie głównej siedziałem dokładnie przy tym samym miejscu co przed dziesięciu laty, kiedy Olise rzucił się w powietrzu jakby chciał udowodnić, że grawitacja to tylko teoria — i co? Dzisiaj znów było podobnie, tyle że zamiast Olisego mieliśmy te szaleńców z ławki, którzy wyskakiwali jakby mieli sprężyny w tyłku! 😱 no ale wiecie co mnie najbardziej zdziwiło? ten moment, kiedy Saka po prostu nie trafił wprost, a za jego plecami już pędził jakiś koleś z Trybuny Spionkowej z transparentem "DO WIDZENIA, LEŚNICY!" — facetowi ręce trzęsły się tak, że myślałem, że transparent lada chwila poleci w dół i będzie drugi mecz w jednym dniu! 🤣 no serio, kibice dzisiaj byli bardziej aktywni niż zawodnicy — jeszcze chwila i sami byśmy wbiegli na boisko, bo nie dało się usiedzieć!

no właśnie, wczoraj jak szedłam z Anfield to nogi też miałam z waty, ale serce dalej tak uderzało że myślałam że zaraz wyskoczy przez te uszy 😅 jeszcze tego samego wieczoru sięgałam po butelkę z wodą i zorientowałam się że trzymam ją w dłoni… ale odwrotnie, jakby ktoś mnie wcześniej zaklął! a ten facet z Forest co wbiegł na nasze pole karne — toż ja go kiedyś widziałam na innym meczu, naprawdę biegał normalnie! Ale wczoraj? Wyglądał jakby ktoś mu powiedział że boisko to drut kolczasty i za nim stoi Cup Final 😂 i to co mówiła Julka o schodach — ja dosłownie dzisiaj musiałam siedzieć na nich ze szalikiem pod brodą żeby nikt nie widział mojej miny po tej drugiej bramce, bo normalnie płakałabym w tramwaju… no dobra, może nie płakałam, ale na pewno się zastanawiałam czy mój głos dzisiaj wróci jutro 😩

w zeszłym tygodniu w pubie na piątkowym wieczorku przy okienku gdzie stoi mój ulubiony fotel — ten z widokiem na telewizor, co czasem oglądamy mecze kiedy mamy już dość wrzeszczących kibiców na trybunie — akurat leciała powtórka tego waszego meczu z Forest i facet zza baru, co to normalnie na Chelsea kibicuje, patrzył na nas tak jakbyśmy byli bohaterami z jakiegoś serialu o szalonych kibicach. Pytam go: "widzisz, co się dzisiaj działo?", a on tylko: "mój boże, wy naprawdę tak żyjecie? ja bym się ze strachu posrał na samą myśl, że trzeba walić w ogrodzenie albo śpiewać przez godzinę niczym ktoś opętany". no i macie, chłopaki — nawet obcy ludzie widzą, że dzisiaj to nie był mecz, tylko jakaś otwarta impreza z bonusem w postaci piłki nożnej! a te wasze miny z Forest, co to miały wyglądać na normalne twarze dorosłych facetów... ja tam pamiętam jednego z nich, co dosłownie przykucnął w narożniku i zakrył rękami głowę jakby spodziewał się fajerwerków, a myślał, że to będzie spokojny niedzielny poranek w lesie!

no ale fajnę paczkę dziś tu zebraliście, że aż mi się od razu przypomniało, jak jeszcze za czasów dobrego szefa Houlliera wdzieraliśmy się w koszulkach na cudze trybuny i nikt nie miał problemu, bo przecież wszyscy byliśmy w końcu jednym klubem — tyle że w różnych miastach. dzisiaj też tak było, tylko że zamiast koszulek mieliśmy szaliki na twarzach, a zamiast hasztagów — transparenty z cytatami z komedii, że ktoś tam zapomniał o angielskiej grzeczności. no ale co zrobić, kiedy emocje biorą górę i nagle wszyscy jesteśmy znów dwudziestolatkami, którym się wydaje, że własnymi rękami potrafimy zatrzymać piłkę na linii — choćbyśmy mieli walić w siatkę tak długo, aż sędzia się podda i powie: „dobra, wygrywacie, idźcie do domów, ale proszę, nie bijcie następnego”. i jeszcze ta Julka z tymi schodami — ja tam w zeszłym roku miałem tak, że po meczu z City dosłownie padłem na ławkę przed koparką i nie mogłem wstać przez piętnaście minut, bo nogi były jak z gumy od butów, którymi kopali mnie kibice po meczu za to, że krzyczałem „to nie ten numer, idioci!” podczas meczu transmitowanym w tv — ale co tam, przecież każdy kibic Liverpoolu przynajmniej raz w życiu wraca z Anfield na czterech, bo nogi nie chcą współpracować, a serce wciąż bije tak, jakbyśmy mieli za chwilę jeszcze jeden dogrywkę. więc pytam was wszystkich — kim byśmy byli bez tych chwil, kiedy kiwamy się na schodach i marzymy o tym, żeby wrócić tu jutro? bo ja wolę te bóle głowy, te chrypienia i te szaliki zawiązane pod samą brodę niż spokojne niedziele w fotelu z herbatką i bez emocji. skoro dziś przegraliśmy, to przegraliśmy razem, a skoro wygraliśmy, to znowu wygramy wszyscy razem — bo przecież na koniec dnia to my jesteśmy tymi, którzy noszą historię w sercach, a nie zawodnicy na murawie. może jutro ktoś inny będzie opowiadał o swoich nogach jak z waty, a my? my znów wrócimy, bo Anfield woła — i nikt jeszcze nie wymyślił lepszego powodu, żeby pokonywać tramwajówki, kolejki i swoje własne ograniczenia. no dobra, do jutra, chłopaki — tylko nie zapomnijcie zdjąć szalików z twarzy przed wejściem do pracy, bo szef nie musi wiedzieć, że dzisiejszej nocy marzyłeś o tym, żeby kopnąć samemu piłkę prosto w okno sędziowskiego busa 😉