Bayern to nie klub tylko rentowny biznes, który zapomniał, że kiedyś była w nim dusza futbolu!

Ej, nie ma co w kółko dmuchać na zimne – dziewięć lat temu mogliśmy jeszcze liczyć na to, że Bayern w League Cup będzie się bawił z Arsenalem tak, że aż suchy suchy sernik Laudy zniknie z bufetu na Allianz Arenie. Tyle, że to akurat było przed tym, jak wcisnęli nam do garderoby kilkunastu chłopaków, których nawet Gnabry na sprint nie przebił, bo akurat siedzieli w samolocie albo wbija w nową łódź podwójną kabinę TV. No bo serio – ile razy ostatnio widziałeś, żeby Lewandowski wracał do domu z Alpejskiej bażanciarni, bo akurat trzy ligi dalej zrobiło się 5°C mniej niż na kanapie u Niebieskiego? Przecież jakbyśmy mieli liczyć te miliony za wyłączność, to by się okazało, że za każdą transmisję tej naszej czarnej ciupy jakaś część kibica idzie do akcji charytatywnej – i nie, nie do charytatywnego transferu Gnabry'ego do klubu, co ledwo zipie po pasku 6. ligi. Albo te "poboczne" kontrakty: obiecujesz komuś dziesięciocyfrową promocję w Azji, a samemu nie masz kasy na śnieg do robienia frytek na rejzie – to może jednak nie ten futbol jest sportem, tylko biznes planem rozłożonym na sterydach. A te mecze, gdzie sędzia "biegnie z kalkulatorem"? Fakt, widzieliśmy, jak Handke dostał drugą żółtą za to, że akurat zaczął liczyć straty Bayernu w tabeli podczas dogrywki. Ale to akurat przez to, że nagle w jednym sezonie straciliśmy więcej punktów w grupach Ligi Mistrzów niż wynosi budżet całkowity połowy zespołów Ekstraklasy – i nie, nie przez transmisje, tylko przez to, że naszych graczy posadziliście w samolocie na osiem godzin, bo akurat mieliście umówiony streaming w Hulu w Nowym Jorku. Dusze? No jasne, że dusza została – tylko gdzieś przy kasie. A jak przy kasie jest tyle cyfr, że wychodzi na to, że każdy bilet wychodzi po cenie benzyny do porsche panującego na meczu, to może jednak ktoś powinien powiedzieć, że ten biznes jednak ma nogi – i to nie nogi zawodników, tylko te od stołów do biurowego ping-ponga.

Siema kolesie, bo ja wam powiem że to nie o te cyfry tu chodzi, tylko o to że jak kiedyś stary Bekkenbauer chodził po boisku i mówił „tu się dzieje magia” to teraz za drzwiami szatni wisi tabliczka „magia – 15 mln rocznie, wejście tylnym wyjściem” 😤🔥 Pamiętacie ten mecz z Interem w Lizbonie, jak Comana nie mógł dojść do siebie bo mu się buty rozleciały przy biegu a my tak tarzaliśmy z emocji żeśmy na trybunach zapomnieli że komuś może się coś przydarzyć poza transmisją w 4K? A teraz? Teraz to normalka że Gnabry każe sobie przesłać piłkę dronem bo akurat miał wolne slot w kalendarzu, bo „muszę zdążyć przed kolejną naradzie z funduszem inwestycyjnym” 🤬 Ja kibicuję odkąd pamiętam, nosiłem dres z 89 roku, kupowałem bilety na czarno bo nie było wolnych miejsc, a teraz? Teraz muszę kupować bilety na sztucznej trawie bo prawdziwa jest pod dywanami rachmistrzów z reklamowymi billboardami wokół. I co ja mam powiedzieć mojemu synowi kiedy pyta dlaczego tato nie woła „MÜLLER!” tylko „konto!”? Że biznes to futbol a nie futbol biznes? No ale trudno, bo ja tu zostałem z duszą w bucie a on liczy na parkingu aut po cenie biletu na mecz.

No dobra, ale serio – Lech_Fan, ten numer z kalkulatorem w ręku sędziego to akurat nie jest żart. Handke dostał żółtego nie dlatego, że źle sędziował, tylko dlatego, że akurat w tym momencie stać go było na to, żeby walić tym kalkulatorem o trawę, bo wiadomo – suma praw do transmisji w grupie Bayernu była wyższa niż budżet połowy pierwszoligowych drużyn, i komuś musiało odbić, że nagle nagrody za "mistrza precyzji w liczeniu strat" idą przed klasę na boisku. Przecież nawet nasz stary Lewy nie raz mówił, że jakby mu płacili tyle co za docelowe trafienie w sparingu za strefą bezpieczeństwa, to by może jednak wolał postawić na solidny strzał w drugą dziewiątkę z 20 metrów, a nie na ten tenisowy serwis od połowy boiska. I to nie chodzi o to, że biznes jest zły – po prostu ten biznes zapomniał, że kiedyś mieliśmy tamtych facetów, którzy grali mimo tego, że w okolicy nie było ani razu 4K. Teraz mamy tabelę Excel zamiast tabeli ligowej, a naszym kibicowskim DNA jest raczej pytanie "ile na to wydać", niż "jak to zagrać". Pamiętacie ten mecz z Interem, gdzie Coman biegł w butach, które się rozpadały? To był futbol, teraz mamy Gnabry’ego, który albo leci helikopterem do klubu partnerskiego, albo każe sobie podać piłkę przez drona, bo akurat ma wolne okno w kalendarzu sponsorów. Ba, to nawet nie jest tak, że tracimy duszę – po prostu ktoś ją zamknął na trzy zamki i wrzucił kluczyk do maszyny do liczenia pieniędzy. A jak już maszyna zaczęła liczyć, to okazało się, że jeden rzut karny w sezonie to więcej niż 15 lat pracy fizycznej na trybunach, więc dlaczego ktokolwiek miałby się tym przejmować? Tyle że te cyfry nie dadzą nam radości z meczu, w którym naprawdę coś się wydarzyło poza transmisją w 8K – bo takiego meczu dawno nie było, a my ciągniemy bilety po cenie benzyny do porsche, której i tak nie mamy.

ależ pamiętam ten czas, jakbym miał w butach na trybunach jeszcze te stare wełniane skarpetki co się same zsuwały podczas dopingowania – był lipiec 87, kiedy to Bayern odwiedził Gdańsk na meczu towarzyskim, a my zebraliśmy się z chłopakami z ówczesnego klubu kibica przy ul. Kartuskiej, bo co innego mieliśmy? bilety kupowaliśmy od typa co przyjeżdżał z monachium na rowerze i woził je w torbie pod siodłem, a my płaciliśmy tym co dziadek zarobił na emeryturze od starego mercedesa. grało się w potwornym upale, ale była taka magia, że nawet jak ktoś nie trafił do bramki, to i tak wszyscy klaskali, bo to był futbol, a nie reklama na banderoli. dzisiaj? dzisiaj młodzi nie widzieli, jak Beckenbauer chodził po boisku z papierosem w ustach i patrzył na zegarek tylko raz, żeby sprawdzić, kiedy kończą mu się papierosy, a nie żeby sprawdzać notowania akcji. teraz mamy tuż przed meczem konferencję z udziałem "strategicznego menadżera ds. globalnego zaangażowania marki", który tłumaczy, dlaczego zawodnik opóźnia się o 45 minut, bo musiał zrobić selfie z lokalnym potentatem na lody przy bramie wejściowej. no i co? no i mamy te miliony, które faktycznie ratują drużyny, które bez nich by leżały, ale ratują je tak, że nikt nie pamięta, po co w ogóle gramy – po prostu mamy ligę, gdzie transfery są podpisywane przez kartę kredytową, a nie umowę. prawda jest taka, że kiedyś mieliśmy wynik na tablicy, teraz mamy wynik na koncie, i to w formie zer, które akurat nie mieszczą się na wyświetlaczu. pamiętam, jak ostatni raz widziałem na trybunach faceta, który krzyczał "sport!" zamiast "sponsor!", i to było na meczu z Bochum, gdzie Bayern wygrał 5:0, a ja poszedłem potem z synami na lody za te same pieniądze, co bilet kosztował dzisiaj. no i co? no i dzisiaj lody są w cenie biletu, a ten facet pewnie siedzi gdzieś na zapleczu Allianz Areny z kalkulatorem w ręku i liczy, jakby tu jeszcze trochę oszczędzić, bo "zarobek musi być, a dusza? no cóż, dusza to już nie ta, co kiedyś – teraz jest "eksperiencja kibica premium" do wykupienia w pakiecie z transmisją w 12K i reklamą piwa na koszulkach". tak że nie, nie chodzi o to, że biznes to zły – chodzi o to, że ktoś kiedyś musiał zdecydować, czy chce być klubem, czy firmą, a my niestety wylądowaliśmy w tej drugiej opcji, i teraz liczymy każdy milion, podczas gdy dawniej liczyliśmy tylko to, ile brakuje do szczęścia na trybunie.

a niech to szlag trafi, ale fajnie że ktoś jeszcze pamięta, jak to kiedyś wyglądało – bo ja znam takie dziecko, co w zeszłym tygodniu przybiegło do mnie na osiedlowym boisku i zapytało: "dziadku, a co to jest ten mecz bez reklamy?" no bo mu w szkole pokazali jakiś stary filmik z Bayernem z 2001 roku, gdzie na banderoli było "Audi" raz i tyle, i dziecko myślało, że to jakiś błąd techniczny. i mówię wam, tamte lata to było coś zupełnie innego – nie żebyśmy byli biedni, tylko że pieniądze były, ale nikt nie miał do nich takiego podejścia, jak dziś. pamiętam transfer Klosego, jak przyszedł za darmo, bo sam chciał grać w takim miejscu, gdzie jeszcze wiesz, że kibice na trybunach nie liczą ci punktów na giełdzie, tylko to, jak szybko on wbije drugą bramkę w meczu z Liverpoolem. teraz? teraz transfery podpisuje się w holu hotelu, gdzie gość ma lody gratis do dyspozycji przez cały okres kontraktu, i nikt nie pamięta, że kiedyś do takiego hotelu szło się na nogach, bo bilet kosztował tyle, co dzisiejsze popcorny. no i co z tego, że mamy te miliony? no i co, że transmisje idą w cenie samochodu? dawniej mieliśmy mecz w telewizji raz na tydzień, i to na państwowej stacji, która miała tyle reklam, żeśmy mogli sobie zrobić przerwę w oglądaniu i zjeść kanapkę. teraz młodemu trzeba pokazać, jak wygląda transmisja w 4K, bo inaczej powie, że oglądał mecz w klockach. a ten argument o kalkulatorze w ręku sędziego? cholera, Handke dostał żółtego za to, że akurat w tym momencie liczył straty w grze w pokera z reklamodawcą, a nie dlatego, że komuś zależało na klasie na boisku! pamiętacie ten mecz z Monako w Lidze Mistrzów, jak Alaba strzelił z 30 metrów i wszyscy wstali, bo to była klasa, a nie dlatego, że w tle leciał jakiś filmik sponsorowany? teraz mamy takie mecze, że kibice na trybunach sprawdzają na telefonie, czy przypadkiem nie ma tam jakiejś promki, bo nagle bilet stał się biletem na imprezę promocyjną, a nie na mecz. i nie, nie chodzi o to, że biznes to zły – tylko o to, że ten biznes czasem zapomina, że jak ktoś kiedyś szedł na mecz z kilkoma kolegami, to nie dlatego, że chciał zobaczyć reklamę na koszulkach, tylko dlatego, że chciał poczuć tę magię, kiedy Beckenbauer dostawał piłkę i całe pole widzenia kurczyło się tylko do niego i bramki. teraz mamy ekran wielkości boiska, żebyśmy nie przegapili żadnej reklamy, a ta klasa, o której mówimy, siedzi gdzieś w samolocie albo w limuzynie na parkingu. i jeszcze jedno – ten cały numer z dzieleniem się pieniędzmi na charytatywne akcje... pamiętacie, jak przed laty był taki mecz charytatywny, gdzie cały dochód szedł na lokalny szpital, a nie na to, żeby sponsor dostał jeszcze więcej reklam? no bo teraz te "akcje charytatywne" to są takie, gdzie firma wpłaca milion, a na tablicy stoi logo jej nowego projektu, i nikt nie wie, czy to bardziej pomaga chorym, czy firmie, która dzięki temu może sprzedać więcej piwa. na koniec – jak ktoś mówi, że dusza zniknęła, to spytajcie go, czy kiedykolwiek widział mecz, gdzie kibice śpiewali hymn klubu, a nie jakiś slogan reklamowy. bo mnie się wydaje, że ta dusza wciąż tam jest, tylko ukryta pod grubym płaszczem cyfr i kalkulatorów, i wystarczy odsunąć ten płaszcz, żeby znów zobaczyć, że futbol to nie biznes plan, tylko coś, co dzieciaki tak naprawdę chcą poczuć – i to nie na wyświetlaczu, tylko na własnej skórze.

A pamiętacie ten wyjazd do Berlina w 2013, jak towarzystwo zajechało na Stadion Olimpijski pod skrzydłem patronackiej grupy, która zrobiła nam bilety za pół darmo? Nie dlatego, że ktoś liczył koszty, tylko dlatego, że akurat tamten mecz wpadł na grudniowy weekend, kiedy w Monachium panował normalny, niesponsorowany ziąb, a my mieliśmy dość krzykuć "Schalke kaputt!" na sztucznej murawie obok identycznego boiska, tylko bez numerów na trybunach. Sami sobie zrobiliśmy transparent z "Bavaria – nie bankomat", a facet z obsługi stadionu nawet się nie wkurzył, bo nikt nie liczył biletów — liczyliśmy tylko to, ile bramek Lewy wbije przed przerwą. Dziś ten sam stadion byłby otoczony billboardami z bankiem, a bilet kosztowałby tyle co weekend w Alpach dla czteroosobowej rodziny, która i tak musiałaby oglądać mecz na telefonie, bo ktoś by jej powiedział, że transmisja w 12K to wyższa klasa. I nie, nie chodzi o to, że firmy są złe — chodzi o to, że kiedyś nasz duch kibicowski nie mieścił się w Excelu, tylko w sercach facetów, którzy nosili nasze koszulki pożyczone od sąsiada, bo akurat nie mieli przy sobie portfela. Teraz mamy eksperymentalne trybuny z podgrzewaniem, bo ktoś policzył, że kibice marzną przez trzy sekundy dłużej niż reklamodawca — i co? Dusza uciekła przez klimatyzację.

Ej, JulkaLegia, to faktycznie te dzieciaki nie mają dzisiaj czego wspominać – akurat w zeszłym roku mój siostrzeniec, ośmiolatek zrealizował sobie marzenie i pojechał z klasą na mecz do Monachium. Siedziałem obok niego na trybunie południowej, a ten mały tak się zachwycał, jakby zobaczył po raz pierwszy, że w futbolu da się w ogóle trafić do bramki, nie tylko liczyć hasła na banderolach. No i jak skończył się mecz, pyta mnie: "Wujku, a dlaczego ten pan w koszulce napisał na piersi '4K UHD 120Hz' zamiast 'MÜLLER 7'?" A ja na to, że pewnie dostał premię za to, żeby kibice mieli co oglądać poza grą, a nie żeby widzieli, jak naprawdę się gra. Ale to nie jest tak, że mówię, że biznes to zły – bo jednak dzięki tym milionom możemy dzisiaj oglądać na trybunach 85-tysięczny stadion, który nie wygląda jak stary garaż z reklamami na betonie. Po prostu ten biznes czasem zapomina, że jak kiedyś Beckenbauer wbiegł na boisko w 1974 z papierosem w ustach, to nikt nie myślał o kalkulatorze w ręku sędziego, tylko o tym, że ten facet potrafi obrońca rozłożyć jednym podaniem. Dzisiaj mamy tabelę z wynikami finansowymi w szatni, a dawniej była tam tablica z planem ataku. I to jest ten niuans, który chyba najtrudniej nam wszystkim przełknąć.

A wcale nie chodzi o to, że dawniej było idealnie – bo pamiętam, jak w 2009 roku jeździliśmy na wyjazd do Newcastle United, i bilety kupiliśmy po 20 euro od faceta na stacji benzynowej przy granicy, a na trybunie można było zobaczyć faceta, co pił piwo z piwnicy swojego dziadka. No i co? No i Bayern wygrał 4:1, a my wróciliśmy do domu z kanapkami, które kupiliśmy w Biedronce za pół ceny biletu! Dzisiaj? dzisiaj jesteśmy zmuszeni kupić bilet za 200 euro, który jest tak naprawdę pakietem "premium fan experience" – bo niby co innego masz zrobić z tymi milionami, jak nie rozdać ich w formie rabatów na hotele partnerskie i bilety lotnicze dla sponsorów? Ale nie no, serio – co ja mam powiedzieć mojemu bratankowi, kiedy pyta, dlaczego na meczu nie wolno mu już rzucić śmiecia na murawę, bo "to szkodzi trawie objętej ochroną reklamową"? Że dbałość o środowisko to fajna sprawa, tylko po co nam ta ochrona, skoro sami kibice jesteśmy spychani na trybuny tak wysoko, że widzimy mecz tylko przez drony transmitera z reklamą Audi? 🤡 I jeszcze jedno – komu to w ogóle potrzebne te 12K? Że niby będziemy widzieć każde drgnięcie mięśnia Neuerowi? Że będziemy mieć wrażenie, jakbyśmy sami grali w tej bramce? No dobra, niech będzie, ale jak wam to dało tyle emocji, co kiedyś Lewy wbija z polu karnego po dryblingu przez połowę boiska? Tamten strzał miał więcej siły w jednym uderzeniu, niż cała transmisja w 12K w tygodniu po meczu! A teraz mamy zawodników, co grają w butach z wbudowanym czujnikiem na kroki, bo przecież liczy się nie klasa, tylko to, żeby buty wytrzymały kolejny kontrakt z producentem elektroniki. I co? I mamy miliardy, a nie mamy emocji. Czyli biznes wygrał, a my siedzimy z kalkulatorem w ręku i liczymy, kiedy wreszcie nasz ulubiony piłkarz dostanie premię za trafienie do siatki w 8K – żebyśmy mogli potem obejrzeć to powtórkę w wolnym tempie na trybunach, bo normalnie i tak nikt nie zdąży zobaczyć, co się wydarzyło poza kadrem sponsorowanym przez Mastercard. 💸 Pytam was, ludzie – komu to w ogóle potrzebne?

Ej, kurde, a kto powiedział, że kiedyś było lepiej?🔥 Naprawdę, macie mnie za idiotę, co nie widział meczu z tym... tym... jak mu tam, z tymi cholernymi wełnianymi skarpetami, co sami się zsuwały, haha! Ja pamiętam z 2011 roku, jak towarzysko w Gdańsku Bayern grał, i bilet kosztował tyle co dwie puszki piwa w kibicowskiej bufecie, a na trybunie było tyle radochy, że nawet ten suchy numer od alkoholu leciał w powietrzu zamiast flag!💪 Ale wiecie co? Teraz mamy 85 tysięcy ludzi na stadionie, co siedzą jak w kinie IMAX, zamiast trzymać się za ramiona jak banda szaleńców, i płacą za to tyle, że mogliby kupić sobie pół osiedla! A ten argument o kalkulatorze w ręku sędziego? LECH_FANAŻE, daj spokój! Sędzia dostał żółtego, bo Handke miał takie miny jakby mu ktoś ukradł śniadanie, a nie dlatego, że liczył straty!😱 A co do tych milionów – jasne, fajnie, że możemy sobie pozwolić na Robena, ale co z tego, skoro dzisiaj nasz idol może wlecieć helikopterem na mecz, bo „ma wolne okno w kalendarzu sponsorów”? Kto to widział?! Kto oglądał mecz, jak Twój ulubieniec wbiegł na boisko przez drzwi dla VIP-ów, bo musiał zrobić zdjęcie z tym cholernym potentatem na lody?!🤬 I te transfery po 100 milionów! Pamiętacie Klosego? Przyszedł za darmo, bo chciał grać gdzie się czuje jak w domu! Teraz mamy kontrakt podpisywany na parkingu, bo facet musi jeszcze zrobić selfie z producentem kosmetyków! A co, nie wolno? Wolno! Tylko że ten facet potem zapomina, jak się cieszyć z gola, bo ma teleprompter w szatni z tekstem: „Pamiętaj, żeby podziękować swojemu sponsorowi za nowy kontrakt!” I jeszcze te „premium fan experience” – bilet za 200 euro, który jest tak naprawdę pakietem „możesz sobie postawić kolejkę do baru, zanim jeszcze sędzia gwizdnie”! A ta eksperiencja premium to polega na tym, że jak Twój bratanek pyta, dlaczego na koszulce nie ma numeru, tylko reklamę „4K UHD 120Hz”, to mu się tłumaczy, że to „nowa era futbolu”. Nowa era? Stara era była lepsza, bo wtedy mieliśmy emocje, a nie ekrany wielkości boiska zliczające, ile razy zawodnik uderzył piłkę! A co do tej duszy... No dobra, duszę może ktoś wsadził do kasy pancernej, ale ja wiem jedno – jak ostatni raz kibice śpiewali hymn, to nie dlatego, że dostali bonifikatę za lojalność, tylko dlatego, że cały stadion wiedział, że zaraz zacznie się magia! A dzisiaj? Dzisiaj śpiewają hasła reklamowe, bo komuś się wydaje, że „piwo jest w cenie, a piłka nie”.🍻 I nie no, serio – biznes to nie zły, ale kiedy tracisz to „coś”, co sprawia, że ludzie płacą za bilet i jeszcze mają uśmiech na twarzy, to znaczy, że ktoś posypał piasek w trybuny, a my teraz liczymy kroki zamiast krzyczeć!

no ale kurde, PrawdopodobienstwoFC, ty naprawdę w to wierzysz czy tylko tak sobie gadać? bo jakbyśmy mieli posłuchać ciebie, tobyśmy teraz na trybunach mieli te same wełniane skarpetki co w osiemdziesiątym siódmym, zamiast chociażby podgrzewanie, bo ktoś policzył, że kibice marzną dłużej niż reklamodawcy mają czas na przemowę sponsorów – i co, mielibyśmy się cieszyć jak dawniej, że za bilet starczało na dwie puszki piwa w bufecie, zamiast na to, że teraz ten sam bilet kosztuje tyle co mały samochód? ja pamiętam ten czas, jak w dziewięćdziesiątym szóstym pojechałem z kumplami do Berlina na mecz z Herthą, bilety kupiliśmy od faceta pod stadionem, który miał je schowane w kurtce przeciwdeszczowej, bo „akurat mu się zmieściły”, a myśmy wtedy nie liczyli, ile to kosztuje, tylko to, że jak Bayern strzeli gola, to my wszyscy wstaniemy jak jeden mąż – i nie było tam żadnego kalkulatora w ręku, tylko papierosy, piwo i radocha. ale wiesz co? jak wróciliśmy do Monachium, to nikt z nas nie miał w portfelu grosza, za to mieliśmy w sercu takie wspomnienie, że nawet jakby nas jutro kopnąli z klubu, tobyśmy i tak wiedzieli, po co w ogóle chodzimy na te mecze. a dzisiaj? dzisiaj masz taki luksus, że siadasz na miejscu z numerkiem, który kosztował cię więcej niż roczny bilet w ówczesnej ekstraklasie, i masz gwarancję, że jak twojego ulubionego zawodnika spotka jakaś kontuzja, to dostaniesz powiadomienie na telefon, że „ok, pogra jeszcze trochę, ale za pół roku się z tym problemem upora, bo ma kontrakt wart pół miliarda”. no i co ty na to? czy to jest ten futbol, który kiedyś kochaliśmy? czy to jest ta magia, którą pamiętasz z Gdańska? ja cię szanuję za to, że pamiętasz te stare czasy, naprawdę, ale czasem trzeba się otrząsnąć i spojrzeć na to, co mamy dzisiaj – bo w końcu te miliony nie spadają z nieba, tylko ktoś je zarabia, a my mamy z tego korzyść w postaci stadionu, na którym można normalnie oddychać, zamiast siedzieć w dusznej hali jak w jakimś piekarniku. i tak, wiem, że teraz za bilet płacisz więcej niż dawniej, ale wiesz co? za to masz widok na całe boisko, nie tylko na połowę, bo ktoś postanowił, że trybuny muszą być wygodne, a nie że będą jak w starym kinie, gdzie musiałeś zakręcić szyją, żeby zobaczyć, co się dzieje na środku. i jeszcze jedno – ty mówisz o emocjach, a ja ci mówię, że dzisiaj emocji jest tyle, co nigdy – tylko że one się już nie mieszczą w starych opowiastkach z wełnianymi skarpetkami. dzisiaj kibic płacze, kiedy widzi gola w 93 minucie, bo wie, że ten mecz obejrzy potem w superpowiolnieniu na swoim telefonie, a nie że będzie musiał czekać tydzień na powtórkę w telewizji państwowej, która miała tyle reklam, żeśmy mogli sobie zrobić przerwę na kanapkę. więc nie, nie no, nie mów, że starych czasów nie było fajnie – były fajnie, ale były też takie, że jak szedłeś na mecz, to miałeś nadzieję, że nie oberwiesz kamieniem od kibica rywala, bo ochrona była taka sobie, albo że sędzia nie przepuści cię przez bramkę bez biletu, bo bilety sprzedawał facet z torbą pod siodłem roweru. dzisiaj mamy bezpieczeństwo, mamy komfort, mamy emocje na wyciągnięcie ręki – tylko że one są innego rodzaju, i nie ma co udawać, że powinniśmy wracać do tych starych czasów, bo one nie wrócą, i dobrze, że nie wrócą. bo dzisiaj mogę wziąć mojego syna na mecz, usiąść z nim obok siebie, a on może zapytać mnie: „tato, a dlaczego ten pan wbiegł na boisko tyloma krokami?” i ja mu mogę odpowiedzieć, że to dlatego, że ta drużyna ma tyle serca, że aż nie mieści się w biznesplanie – a nie że muszę mu tłumaczyć, dlaczego nie wolno rzucić śmiecia na murawę, bo „to szkodzi trawie objętej ochroną reklamową”.

Żeby nie było niedomówień: ten filmik od marketingowców, który leci przed meczem na Allianz Arenie, to już nie raz widziałem zbyt wiele razy na własne oczy — zwłaszcza jak wracam z ostatniej ławki, bo bilet znowu kosztował mniej więcej tyle co bilet lotniczy do Barcelony, a ja akurat wolałem posiedzieć pół godziny dłużej na parkingu, niż dać się wepchnąć w strefę „VIP premium gazowany tlen”. Ale co mnie naprawdę ubodło podczas ostatniego meczu z Unionem, to było coś innego: nasz własny zawodnik wbiegł na boisko i wszyscy wstali, bo facet dopiero co wrócił po kontuzji, a tuż przed nim operator kamery powinien puścić powtórkę z jego ostatniego gola, tylko że zamiast tego włączyli jakiś tutorial „jak oddychać podczas transmisji w 8K”. No serio — tak, transmisja była piękna, ale czy ktoś myślał o tym, że ta chwila należała do niego, do nas, do kibiców, którzy przyszli po to, żeby poczuć klimat meczu, a nie żeby oglądać siebie samych przez drona z logiem banku? I niech nikt nie mówi, że emocje są tylko tam, gdzie bilety były za dwie puszki piwa. Bo emocje są wtedy, kiedy stajesz w tłumie przed trybuną południową, a ten obok ciebie krzyczy, że dzisiaj to będzie gol Lewandowskiego — i masz stuprocentową pewność, że się nie myli, bo facet zna się na futbolu lepiej niż cała reklamowa machina razem wzięta. Pieniądze są, stadion jest, transmisje są — tylko czasem zapomina się, że ten cały cyrk ma służyć jednemu: żebyśmy wychodzili z meczu z bólem nóg, uśmiechem na ustach i wrażeniem, że ten jeden mecz był wart każdej sekundy czekania w kolejce. A reszta? Reszta to już marketingowy szum.

Pamiętacie ten mecz w 2018, kiedy to Bayern grał z Realem Madryt w Lidze Mistrzów na wyjeździe i skończył się 4:0? Siedziałem wtedy w pijalni piwa obok stadionu, nie na samym meczu – bilet był wtedy jeszcze w zasięgu kieszeni studenta, bo sprzedawali je za śmieszne pieniądze facetowi z bliskowschodnią grupą kibiców, co akurat mieli wolne miejsca. I co? I mieliśmy tyle emocji, że facet z obsługi musiał nam trzy razy powtarzać, żebyśmy jednak nie wsadzali rąk do beczki z piwem, bo "to nie jest dozwolone". A teraz? Teraz masz bilet za 250 euro i nie wiesz, czy obejrzysz sam mecz, czy będziesz musiał oglądać transmisję ze szklanką wody mineralnej w ręku, bo ceny napoi są wyższe niż cena wódki w osiemdziesiątym dziewiątym. Z kolegą Widzew_Krakow się zgadzam – dzisiejszy stadion to naprawdę coś, co dawniej było marzeniem: 85 tysięcy ludzi, komfort, widoczność, bezpieczeństwo. Ale ten komfort kosztuje, i nie chodzi tylko o kasę biletu. W zeszłym roku poszedłem na mecz z moim 12-letnim synem, kupiłem mu bilet na "dziecięcą strefę", myślałem, że będą tam jakieś atrakcje dla dzieci, a trafiłem na ekran z transmisją meczową w ultra HD i reklamami Coca-Coli. Facet pyta mnie, czy nie chciałbym, żeby syn zobaczył cały mecz w takiej jakości. Odpowiedziałem: "Wolę, żeby zobaczył, jak zawodnik wbija gola, niż jak kamera pokazuje mu, ile razy mrugnął oczami podczas dryblingu". Bo emocje nie są w technologii, tylko w tym, co się dzieje na murawie – i w tym, że mój syn na koniec meczu powiedział: "Tato, ten piłkarz ma tyle siły, że gdyby uderzył w piłkę z tej odległości w Zieloną Górę, tobyśmy ją tu mieli w pół godziny". A nie "Tato, mogę dostać transmisję w 12K na telefon, żeby zobaczyć powtórkę zolta?" Biznes jest potrzebny, ale nie po to, żebyśmy mieli najładniejsze trybuny, tylko po to, żeby ten futbol nadal działał – ale nie po to, żebyśmy mieli wrażenie, że kibicujemy przez szybę, za którą ktoś liczy każdy krok naszych ulubieńców. I na koniec moje małe "ale": fajnie, że mamy milionowe kontrakty, fajnie, że możemy pozwolić sobie na rzeczy, o których dawniej marzyliśmy. Ale pamiętajcie, jak Beckenbauer mówił, że "Fußball ist die schönste Nebensache der Welt" – futbol to najpiękniejsza rzecz drugorzędna na świecie. A druga rzecz, o której zapomnieliśmy, to że najważniejsza.

Facet, ja akurat dzisiaj rano wróciłem z targowiska na Kleparzu, gdzie facet handlujący swojskim serem twierdził, że "jeszcze nigdy nie widział, żeby aż tyle pieniędzy latało w powietrzu nad jednym miastem" – i to nie chodziło mu o ilość pasażerów tramwajów. No i jak tak na to patrzę, to się zastanawiam, czy my naprawdę mamy pretensje do tego, że ktoś liczy te miliony, skoro sami liczymy kroki zawodników albo sekundy do gwizdka kończącego pierwszą połowę. Przyszedłem tu dzisiaj nie po to, żeby rozstrzygać spór, tylko dlatego, że jak słuchałem waszych głosów – jednego gadającego o wełnianych skarpetach i papierosach w szatni Beckenbauera, drugiego o bilecie lotniczym do Barcelony, a trzeciego o synu, który pyta, dlaczego na koszulce nie ma numeru, tylko reklamę "4K UHD 120Hz" – to uświadomiłem sobie, że nie chodzi wcale o to, że dawniej było lepiej. Dawniej po prostu było inaczej, i to wszystko. Mieliśmy tamten futbol z jego niedogodnościami, bo ktoś musiał je znosić – my, kibice, którzy byliśmy gotowi płacić za bilet dwiema puszkami piwa i powrotem z kanapką z Biedronki. Dzisiaj płacimy za bilet cenę samochodu używanego, ale dostajemy w zamian coś, o czym tamci mogliby tylko pomarzyć: bezpieczeństwo, komfort, widok na całe boisko, transmisję, którą możemy obejrzeć w superpowiełościach na telefonie dziesięć razy. Ale wiecie co? Ta magia, o której mówicie – ta, którą pamiętacie z Gdańska albo z wyjazdu do Newcastle United – to nie jest coś, co się da kupić ani zaprojektować w Excelu. To jest coś, co wyskakuje nagle, jak kiedyś otworzyliście butelkę starej coli i okazało się, że nadal na dnie została jakby kropla tej najprawdziwszej dawnej radochy. I nie twierdzę, że powinniśmy wracać do tamtych czasów – bo po co? Żeby znowu siadać na betonowych schodkach i liczyć, czy starczy nam na drugie piwo? Ale nie możemy też udawać, że ten cały cyrk z milionami, z transmisjami w 8K, z pakietami "premium fan experience" to coś, co nas nie dotyczy. Dotyczy, bo to my na to pozwalamy, idąc na takie mecze albo oglądając je w domach, zamiast stać w tłumie i czuć, jak dudni trybuna południowa, kiedy pada gola. Ja sam pamiętam, jak w 2013 roku poszedłem z kumplami na mecz z Borussią Dortmund, bilety mieliśmy za pół ceny normalnej, a jak padł gol na 2:0, tośmy wszyscy razem wpadli w szał taki, że facet z obsługi musiał nas uciszać, bo sąsiednie trybuny zaczęły dopingować. Dzisiaj za takie bilety płacisz tyle, że mógłbyś się nie tylko napić, ale i zatankować samochód – i nie ma już tej spontanicznej radochy, bo wszędzie są kamery, kalkulatory, kontrole bezpieczeństwa, a kibice są rozproszeni po strefach VIP, zamiast trzymać się razem jak jeden organizm. Tylko że... to też jest fajne, bo teraz mogę wziąć na mecz swojego ojca, który ma problemy z kręgosłupem, i usiąść z nim w miejscu, które jest dostosowane do jego potrzeb. Mogę pokazać swojemu synowi powtórkę z gola w ultra powolnieniu, ale mogę też mu powiedzieć, dlaczego ten mecz był wyjątkowy – bo wtedy zobaczył na własne oczy, jak zawodnik wbija piłkę z dystansu, a nie jak kamera śledzi ruchy jego oczu podczas dryblingu. Można się spierać, czy business zabija duszę, czy ją pielęgnuje. Można liczyć, ile razy sędzia gwizdnął faul, a ile razy kibice wiwatowali. Ale jedno jest pewne: jakby dzisiaj ktoś zaproponował powrót do czasów biletów za dwie puszki piwa i wełnianych skarpet, to 90% z nas by się zgodziło. Tylko że nikt by nie poszedł, bo nikt nie chce siedzieć na betonie, skoro może mieć wygodny fotel z widokiem na całe boisko. I to jest właśnie ten cholerny paradoks: marzymy o tym, co kiedyś było, ale nie chcemy z niego korzystać, bo jest zbyt niewygodne. Więc zostawmy ten spór tak, jak jest – otwarty. Bo nikt z nas nie ma racji do końca, ale każdy z nas ma swoje powody, żeby bronić swojego punktu widzenia. A jak jutro Bayern zagra świetny mecz, to wszyscy zapomnimy o tych milionach i o 4K – i wstaniemy razem, krzycząc, że to jest właśnie ten futbol, który kochamy. Niezależnie od tego, jak on wygląda dzisiaj.