Bernabéu drży, gdy opowiadają o naszych pięciu Pucharach Mistrzów z rzędu!

oj tam z tymi telewizorkami co mieli antenę satelitarną… ja jeszcze w Sopocie w tej starej knajpce przy molo stałem, gdzie dziadek swojego telewizora nie ruszył od 70tych lat, ale akurat na ten mecz ustawili go na tryb podgląd! i wszyscy oberwańcy z tej knajpy gapili się jakby na cud, bo ten lewandowski strzał to było coś więcej niż gol — to była pieśń ludu! a potem ten La Nava, cholernik, jakby wiedział że wszyscy wstrzymali oddech… dwa gole w dziesięć minut, a my tak w płaszczach przeciwdeszczowych, bo lato tamtego roku było jak cholera, ale nic nie obchodziło nas poza tym, że Bernabéu znowu drżał! 🔴💪 mieliśmy ciarki, totalnie mieliśmy… do dzisiaj pamiętam zapach gorącej herbaty w papierowych kubkach i ten krzyk faceta obok mnie: "to nie gol, to eucharystia!" 😱🔥

no właśnie co mi to przypomniało, jak w osiemdziesiątym ósmym lataliśmy z ziomkami z łódzkiej podziemki do tej starej betoniarni przy ulicy 6 sierpnia, bo akurat tam mieliśmy u kogoś z sąsiadów lepszy kąt na satelę... i pamiętacie? ten mecz z maltańskim vallettą był akurat w środku dnia, a myśmy się przecież nie powstrzymywali, żeby z samego rana przyjść i walnąć parę piw przed meczem — no bo przecież jak się ogląda takie rzeczy, to trzeba się jako tako rozgrzać, prawda? a potem ten cały bałagan z naprzemiennymi remizami i wyjazdami... i nagle — boże, ileż tam było emocji! — strzał z dystansu, ten cały sanchez, który akurat wypadł jakby mu ktoś podłożył sprężynę pod dupę, i ten gol padł w samą porę... a potem ten nasz ulubieniec, butragueño, tak jakby wiedział że kibice czekają na cud, bo przecież wtedy w latarni morskiej tej knajpy przy molo nikt nie mógł oderwać wzroku, chłopaki wylewali herbatę z kubków, bo tyle mieliśmy nerwów, że trzęsły się ręce... i pamiętacie ten krzyk staruszka, co stał obok nas z kubkiem w ręku, i wrzeszczał "do roboty, chłopaki, bo oni tam dopiero się budzą!" — a myśmy w odpowiedzi bili się w piersi, że niby my nie jesteśmy gotowi, ale wiadomo było, że serce bije mocniej od samych krawatów, które mieliśmy na sobie zbyt obcisłe na taki mecz... a potem ten drugi gol, ten cały sanchez znowu, i ta histeria w knajpie, że wszyscy myśleli, że zaraz padniemy na kolana... a za chwilę wychodziła ekipa madridzka, która akurat miała niejedną przygodę z tamtymi maltańczykami, i myśmy mieli wrażenie, że nie tyko Bernabéu drży, ale cała stara Europa z nami razem... 🔴💥 i tak zostało do dzisiaj — że gdy tylko ktoś wspomni o tych latach, to człowiek od razu czuje ten zapach starych kurtyn przeciwdeszczowych, papierowych kubków i piwa, które smakowało jak coś świętego... bo przecież wtedy nie liczyło się nic poza tą chwilą, kiedy madrid umierał i odradzał się znowu.

Akurat widziałem niedawno stare wycinki z tamtego meczu na YouTube — ten Lewandowski, coś pięknego wrzucał w Internecie, ale niech mnie, jak oglądałem te filmy, to aż łza mi się zakręciła. Wtedy to była banda szaleńców w kitlach przeciwdeszczowych i wyciągniętych na wierzch marynarkach, którzy wychodzili z siebie nie dla kontraktów albo statystyk, tylko dlatego że mieli krew w żyłach i coś im mówiło, że jak padnie gol, to zrobią z siebie cholernych świętych. Teraz to młodzi mają markowe buty, smartfony w ręku, a boiskiem rządzą cyfry jakimiś algorytmami — fajnie się patrzy, ale brakuje tej duszy, tej bezbronności przed emocjami. Tamten Madryt Butragueña, Sancheza, La Navy to byli faceci, którzy przed meczem mogli zagrać w karty w szatni, a po meczu — kto wie — pewnie dalej w te karty, bo dla nich futbol to była kolejna dzika przygoda, nie biznes plan. Teraz to prawie jakbyśmy oglądali grę obcego klubu, który wprawdzie wygląda świetnie w tym granatowym, ale gdzieś tam brak tej iskry, co to potrafiła zapalić nie jeden stadion, tylko całą Europę. Tamci mieli problem z samymi sobą, nie z przeciwnikiem — a to zupełnie co innego, chłopaki. I jeszcze te kibice... wtedy ludzie szli do knajp z nadzieją, że zobaczą cud, a nie transmisję z reklamami co dwie minuty. Dzisiaj albo oglądasz mecz na komórce w tramwaju, albo płacisz krocie za bilet i gapisz się na murawy jak na jakiś show — a wtedy? Wtedy naprawdę ktoś mógł wsiąść do pociągu z wiankiem na szyi i wrócić z fajką w zębach, bo miał wiarę, że wróci z Bernabéu znowu triumfatorem. To był futbol jak romans, teraz to raczej taka umowa partnerska z klauzulami. Pamiętam, jak mój stary opowiadał, że kiedy Madryt grał wtedy w Warszawie, to on jechał tam z kolegami, i zanim weszli na stadion, to już byli pijani na umór od samej myśli, że zobaczą na własne oczy Butragueña w akcji. Teraz? Gdyby grał tu Real, to pewnie byśmy się ustawili przed bramą z transparentem, ale co innego oglądać mecz na 50-calowym telewizorze podchodząc do lodówki co dziesięć minut — to już nie to. Tamten Madryt to była religia, dzisiejszy to hobby na weekend. 🔴⚡

ej no ale toż ja jeszcze w latach dziewięćdziesiątych, jak byłem maluchem, to dziadek mnie zabierał na trybuny przy "Czerwonym Kącie" — wiecie, tej starej budce koło bramy głównej, gdzie fani starsi niż my mieli swoje miejsce na wieczne czasy... tam zawsze śmierdziało piwkiem w szklankach, a przed wejściem facet z rzędu po prawej sprzedawał kiełbaski, którymi jadłem się zachwycać jak szalony! 🔥🌭 no i tam akurat kiedy Madryt grał z którymś tam Werderem, a Butragueño strzelił swojego znanego gola z półobrotu, to ten sam facet co kiełbaski krzyknął "już leci, w nogi!" i wszyscy, łącznie ze mną, wyskoczyliśmy jak oparzeni, a te szklanki latały dosłownie w powietrzu... i pamiętam ten głos staruszka za nami, co krzyczał "to nie gol, to modlitwa!" i się modlił w miejscu niczym do świętego obrazu! 😱 no kurczę, ile ja wtedy lat miałem? pięć chyba, ale wiem jedno — że od tamtej pory nie potrafiłem oderwać oczu od murawy, bo Madryt to nie drużyna, to chyba jakiś bóg futbolu, który akurat wtedy mnie wybrał! 🔴⚡

no więc pamiętam jak w osiemdziesiątym dziewiątym stałem w kolejce po kiełbasę przy stadionie, a facet przed mną o mało co nie oberwał bo właśnie wrzucił szklankę na trybuny zamiast do kosza… a to był akurat ten sam mecz co ten z Ac Milanem, tylko że ja jeszcze nie wiedziałem, że historia znowu się powtarza! 😂🌭 i kiedy ten La Nava ruszył do piłki, ja akurat walnąłem ostatniego łyka z butelki po piwie, która była taka ciepła, że bardziej smakowała desperacją niż chłodem… a potem ten cały huk na trybunach, ja się zakrztusiłem kiełbasą i plułem nią w bok jak jakiś oszalały ogar, a koledzy myśleli, że to z emocji… no cholera, przez pół meczu kaszlałem jak rakieta Sojuz w locie! 🤣🔥