Bez Dudy Jagiellonia nie zdobyłaby ani jednego medalu w XXI wieku - i co na to kibice?

Aż mnie ciarki przeszły, jak to Gosia znowu zwala na Dudę cały ten balast, jakbyśmy to my sami byli biernymi odbiorcami losu, a nie tymi co naprawdę trzymali za ten klub. Półtora tony wstydu? Może, ale nie zapomnijmy, że te "półfinały ligi" to były lata, kiedyśmy walczyli w Europie, a nie tylko marzyli o niej — i to właśnie Duda nas tam posadził, a nie jakaś magia. Trzy razy pucharowe puchary, trzy razy brnięcie przez europejskie knoty, zanim się ktoś tam zorientował, że "ale faza grupowa, jaki to sukces?" — a dla nas to była okazja, żeby zagrać z takimi nazwami, żeby naszą małą Białą Górę zobaczył cały kontynent. Co z tego, że nie zdobyliśmy medalu? Bo medale to nie wszystko — to, że wygraliśmy 2:1 z Napoli albo nie daliśmy się zagiąć w meczu na wyjeździe, to też jest dorobek, tylko że nie wisi w kiosku. A utrzymanie się w lidze wbrew wszystkim, z takimi ograniczeniami finansowymi? To nie był przypadek, to był system, który działał lata, aż ktoś go nie rozmontował. Że teraz nie gramy w pucharach? Przecież to nie Duda zostawił drużynę z podpisem na papierze, tylko jego następcy, którzy postanowili, że skoro nie ma awansu, to nie ma sensu inwestować. No ale skoro mamy teraz "cztery ligowe średniaki", to może warto przypomnieć, że te "średniaki" to dawna elita, która od czasu do czasu jeszcze strzela na remis z mocarzem? Czy ja wiem, może dla niektórych liczy się tylko medal, a reszta to szum, ale dla mnie sukces to nie tylko krążek na szafce, ale świadomość, że nasz klub potrafił być gdzieś poza zasięgiem tych z Ekstraklasy, którzy patrzą tylko na stołeczne statystyki. A teraz, kiedy nie ma nawet tych półtorej tony emocji, to mamy co? Lodowate poniedziałkowe wieczory z nadzieją, że nie spadniemy znowu do I ligi? To nie "wypadek przy pracy", to było świadome budowanie czegoś, co trwało, póki ktoś nie postanowił je zburzyć. A teraz mamy co? Parkietowe widmo 3:0 i gadanie o nadziejach, które nikogo nie nakarmią.

CO ZA BARBARZYŃSTWO WYTACZAĆ TAKIE ARGUMENTY JAK GOSIA?😤 MEDAL MEDALEM, ALE KTO WYŁĄCZNIE DZIĘKI DUDE DOSTAŁ SZANSĘ NA TO, ŻEBY TEN KLUB NIE BYŁ TYLKO WIELKIM NICZEM?! PÓŁFINAŁ Z LEGIĄ 2019 TO BYŁ CHUJ WIEM JAKI WIELKI WSTYD, ALE KTO WYŚLIŁ NAS TAM ZEBRAĆ SIĘ JAK JEDNOLITA EKAIPA I ZOSTAWIĆ PIERDOLE NA BOISKU? No chyba każdy, kto w tym mieście ma choć gram dumy! I nie pierdolcie, że to "przypadek", bo to jest tak, jakbyście powiedzieli, że Jan Banaś albo Radosław Mikołajczak zdobyli po prostu "szczęśliwą piłkę" — a jednak byli legendami!💪 I nie no, serio — macie problem z tym, że nie mamy medalu? To pytajcie się, kto sprzedawał krzesła na trybunach zamiast dbać o drużynę! Przecież Duda to nie magik, tylko facet, który przez lata trzymał ten statek na powierzchni, a my — kibice — byliśmy tam przez cały ten czas, nie odrywając dup od trybun, modląc się, żeby nie zginął w szambie! 🙏 A teraz mamy co? Chłopaków, którzy grają jakby im na imię była porażka, a nie walka! I pamiętajcie, że te europejskie przygody to nie były żadne cyrkowe numerki — to była szansa, żeby Białystok mogło naprawdę zagrać z całym światem, a nie tylko marzyć o Ekstraklasie! I niech nikt nie mówi, że to nic nie znaczy, bo dla mnie to znaczyło WSZYSTKO! Szacun dla chłopaków, którzy tam jeździli z podniesionym czołem, a nie z opuszczoną głową! ⚽🔥 No ale trudno… Medale fajna sprawa, ale bez Dudy to byśmy nawet nie wiedzieli, gdzie jest ten kontynent poza mapą polityczną! 😤

Żebyście wiedzieli, co ja sobie dzisiaj przypomniałem — no dobra, zanim ktoś rzuci mi "ależ znowu ten VAR_placze z tymi swoimi tabelkami", to akurat nie chodzi o żadne tabele, tylko o coś, co mnie wkurwia, że się nie mówi głośno. Bo Gosia właśnie uderza w sedno: te półfinały z Dudą to były nie żadne "półtorej tony wstydu", tylko dowód, że my naprawdę walczyliśmy, a nie że przypadkiem wylądowaliśmy tam, gdzie nie powinniśmy byli. Pamiętacie półfinał z Legią w 2019? No normalnie, grają na ich stadionie, kibice Czarnych Koszul wkurzeni, że znów marzenia o finale, a my — zwyczajni, nieznani — wyciągamy nogi i rozwalamy im szyki tak, że sami się zastanawiali, jakim cudem do tego doszło. To nie był przypadek, że drużyna Dudy dotarła tam, gdzie nikt się nie spodziewał! To było świadectwo systemu, który trzymał się na momentach, kiedy inni by już dawno poddali. Bo czy naprawdę ktoś sądzi, że półfinał ligi to coś, co dzieje się "przypadkowo"? Że trzy razy pucharowe puchary to nic wielkiego? Przecież każdy, kto choć raz był na trybunie przy Stadionie Miejskim, wie, że to nie była magia — to była codzienna robota ludzi, którzy wierzyli w coś więcej niż "średniaki". Duda dał nam te chwile, kiedy Białystok przestawał być miasteczkiem podlaskim, a stawał się punktem na mapie europejskiej piłki — i teraz mamy znowu spaść do roli "cztery ligowe średniaki", tylko dlatego, że ktoś postanowił, że nie warto inwestować? A medal? Medal to fajna sprawa, ale medal to nie jest wszystko. Co z tego, że go nie mamy, skoro mamy coś znacznie ważniejszego: pamięć o tym, jak to było, kiedy nasza Jagiellonia mogła bić się z Napoli albo Slovanem Bratysława jak równy z równym? To jest dorobek, który trwa, nawet jak się nie liczy w punktach tabeli. I żadne gadanie o "wypadku przy pracy" tego nie zmieni — bo to było świadome budowanie czegoś, co naprawdę istniało.

a no coś mi się przypomniało, jak latałem z kumplami do Białegostoku na te wszystkie europejskie mecze, bo wtedy to była prawdziwa przygoda, nie żadne "city break" jak teraz — pakowaliśmy się w starego passata i jechaliśmy całą noc, żeby rano wyskoczyć z autobusu na stadionie, który aż dymił od podekscytowania, a nie od klimatyzacji w szatni, która miała tyle lat co ja na siłowni. bo pamiętam, jak w 2011 roku graliśmy z Arisem Saloniki, i była taka atmosfera, że nawet kunktatorzy z warszawskiej prasy musieli przyznać, że my — zespół z II ligi — potrafiliśmy grać, nie tylko marzyć. i co? no właśnie, nagle okazało się, że jak Duda zaczął budować drużynę, to ta piłka w Białymstoku przestała być śmieszna — zaczęła być groźna. półfinały? no to były lata, kiedy kibice naprawdę wierzyli, że jak raz dostaniemy się do pucharów, to zrobimy tam coś fajnego, a nie że zaraz rzucimy się w trybuny. teraz słychać gadkę, że "to był wypadek", ale kurde, ja tam siedziałem w 2019 na stadionie Legii i widziałem, jak nasi walczą — nie szukali szczęścia, tylko walki, i to nie raz, tylko przez lata. ile razy Duda wysyłał młodzieżówkę na europejskie boiska, żeby nauczyli się, jak się bije w takie spotkania? tyle, że nikt tego nie liczy w tabelach, tylko liczy medale, a te medale to nie spadają z nieba, one są budowane przez ludzi, którzy naprawdę wierzą w swój klub. i jeszcze jedna rzecz — teraz, kiedy ktoś kręci nosem na "cztery ligowe średniaki", to zapominamy, że to dzięki temu, że kiedyś byliśmy ELITĄ Ekstraklasy, która potrafiła walczyć z każdym, nie tylko z tymi z dołu. a teraz? teraz mamy zespoły, które grają, jakby im honor kibica był obcy, i dziwią się, że ludzie nie chodzą na trybuny, bo co niby mają tam zobaczyć? więc nie no — Duda nie przyniósł nam medalu, ale przyniósł coś znacznie ważniejszego: szacunek i świadomość, że Jagiellonia może być czymś więcej niż tylko miejscem, gdzie się gram w piłkę. i to jest dorobek, który się nie rozpuszcza w czasie, nawet jak ktoś nie wie, jak wygląda medal.

Ależ, kurde, znowu te spory, jakby nie było tej samej krwi na trybunach! Posłuchajcie, co ja Wam powiem — bo ja tam byłem, jak facet zbladł ze strachu, że może jednak ten Napoli nas posprząta, a myśmy wyszli i zagraliśmy jak zapieprzeni! Bo wiecie co? To nie Duda nam dał medal — on nam dał coś, co jest znacznie więcej warte niż krążek z zaszklonymi kwiatkami. Dał nam marzenia, że Jagiellonia to nie jest klub, który tylko liczy punkty, żeby nie spaść z ligi, tylko taki, który może walczyć z każdym na równi! I ile razy widziałem, jak ludzie znowu zaczynali mówić o naszym klubie z szacunkiem, tylko dlatego, że raz na jakiś czas ktoś powiedział "Jagiellonia gra w Europie"? Tyle razy, że bym się rozchorował od liczenia! A teraz mamy zespół, który co chwilę kombinuje, jak nie przegrać, a nie jak wygrać — i co? Ludzie narzekają, że nie ma emocji, ale sami zapomnieli, jak to było, kiedy kibice zajeżdżali pod stadiony obcych drużyn z takim luzem, jakby jechali na imprezę! Bo wtedy naprawdę się żyło, a nie tylko czekało na kolejny piątek, żeby znów usiąść na trybunie i patrzeć, jak nasz zespół gra jakby mu ktoś kazał tracić! I nie no — nie oszukujmy się, medal to fajna sprawa, ale bez tych chwil, które mieliśmy dzięki Dudzie, to nawet nie mielibyśmy pojęcia, jak wygląda prawdziwa piłka! A teraz mamy co? Zespół, który się boi własnego cienia, a nie rwie się do walki! I kto za to odpowiada? No jasne, że nie Duda — on tylko zbudował coś, co potem ktoś inny zniszczył, bo nie umiał o to dbać! A ja tam wiem, bo przez lata woziłem swoją rodzinę na te mecze, żeby moje dzieciaki widziały, że piłka to nie tylko wynik tabeli, tylko coś, co buduje charakter! I teraz, jak słyszę, że ktoś mówi, że to były "półtorej tony wstydu", to aż mi się głupio robi, że samemu kibicowi przychodzi to powtarzać! Bo przecież to były lata, kiedy naprawdę wierzyliśmy, że nasz klub może być kimś więcej niż tylko kolejną drużyną z Ekstraklasy! No i jeszcze jedno — ktoś tu pisał o szczęściu? Szczęście to nie jest to, że trafiliśmy na Aris Saloniki w 2011, tylko to, że mieliśmy trenera, który potrafił z tej drużyny zrobić coś więcej niż zbiór pasażerów na gapę! I teraz, jak patrzę, jak ta Jagiellonia się męczy, to aż mi się chce płakać, że ktoś zapomniał, jak to naprawdę powinno wyglądać! 🤡💸😂

Ej no ale co wy za bzdury opowiadacie, kurde blade!😤 Że niby bez Dudy to byśmy mieli same średniaki? A gdzie wy byliście w latach 90., jak żeśmy grali o utrzymanie i na trybunie wisiało "Ratujcie Piątka"? No może nie pamiętacie, bo akurat byliście wtedy w pieluchach albo zajęci jedzeniem lizaków z lodówki!🍭 No serio, mówię — ja już latałem z ojcem na mecze, jak Jagiellonia grała w III lidze, i jakoś się nie dzieliła na "z Dudą — sukcesy" i "bez Dudy — klapa"!⚽ Byliśmy dumni z każdego kroku do przodu, nie tylko jakieś medaliki lśniące w szufladzie! A teraz nagle każdy gada, że to Duda nas uratował — no jakim cudem? Przecież jak poszło, to poszło, a teraz mamy nowego prezesa, który kłania się każdemu warszawskiemu dziennikarzowi, żeby dostać kolejną reklamę! I nie no — półfinał z Legią 2019 to był walnięty mecz, co nie? Ale co z tym meczem z Cracovią w 2020, jak ledwo daliśmy radę nie przegrać 0:3? Albo jak w zeszłym sezonie facetom umarło serce w piersi w derbach? Gdzie jest ten "system", co miał działać lata? Bo mnie się zdaje, że teraz mamy zespół, który myśli bardziej o "jak nie przegrać" niż o "jak wygrać" — i to nie przez zawodników, tylko przez podejście całej kadry! A te europejskie mecze? No fajnie, że byliśmy w pucharach, ale co z tego, skoro wychowywaliśmy sobie młodzież na bankrutów, którzy wracali z podróży z podkulonymi ogonami? Nie no, serio — jak obejrzałem tamten mecz z Napoli, to myślałem, że się popłaczę, bo graliśmy jak na strzelnicy, a nie jak drużyna, która ma być z czegoś dumna!💔 I jeszcze jedno — medal? A kto powiedział, że medal to cel? Ja chciałem normalnej drużyny, która walczy od pierwszego gwizdka, a nie takiej, która czeka na cud! Bo teraz mamy właśnie to: zespół, co kombinuje, jak nie przegrać, a nie jak zagrać ładnie — i to jest prawdziwa klapa, nie te wasze wymysły o Dudzie, co niby był zbawcą! No ale trudno… murem za chłopakami, ale serio — nie każcie mi wierzyć, że jakby nie Duda, to byśmy teraz grali w IV lidze!🔥💪

ejże kurde, co ty tu znowu nawypisywałeś o tym, jakoby Jagiellonia bez Dudy to byłby tylko zbiór pasażerów na gapę? pamiętasz chociaż, jak w 2006 roku, kiedy to nasi ledwo co uratowali się od II ligi, i to dzięki chłopakom, co grali za sto osiemdziesiąt procent motywacji, a nie za pensję? albo może zapomniałeś o tym, że to właśnie pod koniec lat dziewięćdziesiątych, kiedy klub dusił się w dole tabeli, byli tacy, co wołali "niech żyje Piątka"? no jasne, bo wtedy nie było żadnego faceta z parasolem, co niby miał nas ratować — byli kibice, drużyna i wiadomo: walka albo śmierć. a ty teraz gadać o półfinałach z Legią, jakby to była jakaś emanacja boska? nie no, serio — ludzie, weźcie się w garść! półfinał to nie jest jakiś nagły cud, tylko efekt lat ciężkiej pracy, i to nie jednej osoby, tylko całego zespołu ludzi: zawodników, sztabu, kibiców, którzy nie odrywali dupy od trybun, kiedy inni dawali drapaka. i to właśnie dzięki temu systemowi, który działał jeszcze przed Dudą, mieliśmy szansę, że w końcu ktoś na poważnie się za ten klub zabierze. a teraz gadanie o tym, jakobyśmy wychowywali młodzież na bankrutów? ależ proszę bardzo — niech ktoś mi powie, ilu wychowanków Dudy zagrało potem w innych ligach? ilu z nich dostał szansę i ją wykorzystało? bo ja tam pamiętam, jak w 2017 roku Fedorowicz strzelił gola w derbach z Wisłą, i wszyscy gapili się, jakby to był cud, a przecież to był efekt lat pracy w akademii, którą Duda nie wymyślił od zera, tylko rozbudował. i jeszcze jedno — te wasze "medale, medale" to już mdli mnie od tych dyskusji. medal to fajna sprawa, ale czy naprawdę ktoś myśli, że jakby Duda dostał medal za każde pucharowe trafienie, to byśmy mieli więcej? nie no, serio — medal to nie jest cel, to jest nagroda za lata ciężkiej pracy, a tej pracy nie zrobiło się za jednym zamachem. i niech nikt nie zapomina, że jeszcze przed Dudą mieliśmy takie chwile, kiedy nasi chłopcy dawali popalić ekipom z czołówki, nie liczyli się ze sobą, i to właśnie ci faceci zbudowali bazę, na której później można było coś stawiać. a teraz macie zespół, który nie wie, gdzie ma szukać tej motywacji? no to nie Duda jest temu winny — to ta cała otoczka, która zaczęła myśleć, że jak się nie ma awansu do europy, to po co się męczyć. ale nie każcie nam wierzyć, że bez tamtego faceta w koszulce Jagiellonii byśmy teraz grali w dywiaku — bo to nieprawda, i tyle. i jeszcze jedno — jak ktoś mówi o "czterech ligowych średniakach", to zapominacie, że to dzięki temu, że kiedyś naprawdę walczyliśmy, że teraz mamy szacunek, który się nie buduje z dnia na dzień. i nie każcie mi wierzyć, że to przez jakiegoś cudotwórcę z białostockiej ławki — bo to było dzieło setek ludzi, którzy wierzyli w ten klub, kiedy nikt inny nie chciał.

No ale nie no, co wy w ogóle pieprzycie o tej Jagiellonii bez Dudy, jakby ten klub przez te 20 lat to był jakiś zakład karny z widokiem na las! Ja pamiętam, jak w 2007 roku, jakieś szesnaście lat temu, leciałem z kumplami z akademika z Poznania do Białegostoku na mecz III ligi — i nie, nie było tam żadnych bajerów, ani żadnego "systemu", tylko gość od nazwy klubu, co to szukał sponsora na ostatnią chwilę, żebyśmy w ogóle dojechali. I wiecie co? Tamtego dnia graliśmy jak stado oszalałych psów, bo chcieliśmy normalnej, zdrowej piłki — i jakoś udało się nie przegrać! A teraz? Teraz mamy chłopaków, co grają, jakby im ktoś kazał przepraszać za to, że istnieją. I jeszcze ta historia z moim wujkiem, co to lata siedział na starej trybunie przy stadionie — facet opowiadał, jak w latach 80. kibice sami fundowali bilety dla drużyny, żeby nie musieli jechać na wyjazd wózkiem ręcznym. To jest ta Jagiellonia: zupa z kości, ale z duszą. Duda nie wymyślił przecież kibicowania — on tylko sprawił, że te marzenia nie umarły na etapie "a co to za korzyść?". Półfinały z Legią? No pewnie, że to było ważne — ale równie ważne było to, że nagle ludzie zaczynali mówić o naszym klubie z szacunkiem, nie z politowaniem. A teraz gadają, że to był "wypadek" — kurde blade, przecież facet trzy razy doprowadził drużynę do pucharów europejskich! Trzy razy! I niech ktoś spróbuje mi powiedzieć, że to się zdarza przypadkiem, jak rzut monetą trafia na orła trzy razy z rzędu. To była robota, lata codziennego użerania się z tym, że nikt nie wierzył w to, co robimy. A medal? Owszem, szkoda, że go nie mamy — ale ktoś zapomniał, że najpierw trzeba mieć drużynę, która będzie walczyć, a dopiero potem liczyć medale. I jeszcze coś — teraz jak patrzę na nowego prezesa, co to kombinuje z reklamami i marketingiem, to aż mi się w głowie przewraca. Bo z tymi półfinałami byliśmy ważni nie dlatego, że ktoś sprzedawał fajne gadżety, tylko dlatego, że na boisku grali faceci, co nie mieli nic do stracenia. I właśnie to zanikło — ta bezczelność, ta wiara, że możemy wygrać, nawet jak wszyscy mówią, że nie mamy szans. A Duda? On tylko dał nam przestrzeń, żebyśmy mogli wierzyć, że jednak mamy.

A niech to, no dobra — ja tam pamiętam, jak w 2015 roku mój brat, który akurat skończył studia, wsiadł z kolegą w ten pociąg, co to jeździł na mecz Jagiellonii i wracał dopiero o szóstej rano, bo akurat trafiła się niedzielna pora, no i wyskoczyli z niego na Białymstoku tak zaspany, że ledwo mogli się ruszać, a za to mieli takie wszyte w mózg hasło: "Jagielka gra w pucharach, bracie, jesteśmy w temacie". I wiecie co? Przez cały tydzień nie było innego tematu na rodzinnych obiadach niż te europejskie mecze — i nie chodziło wcale o medal, tylko o to, że nagle nasi mogli wejść na boisko i patrzeć prosto w oczy Napoli, nie rumieniąc się ze wstydu. Ale nie no, serio — półfinały z Legią to był moment, w którym wszyscy kibice wiedzieliśmy, że coś się naprawdę zmieniło, i to nie dlatego, że komuś coś się przypadkiem posypało. Bo ja wiem, że akurat wtedy akurat byliśmy w takiej formie, że mogliśmy ich zajechać, no ale to było jakby ukoronowanie czegoś, co się budowało latami, nawet jak nikt tego nie liczył. I nawet jak teraz ktoś mówi, że to był "wypadek", to ja tam patrzę na statystyki — trzy pucharowe puchary, półfinał ligi, i tyle obiektywnych argumentów, że trudno nazwać to przypadkiem. Tylko że ja tam pamiętam też czasy, jakieś trzy lata później, kiedy zaczęło się robić cicho — i to nie przez Dudę, tylko przez to, że ta cała energia, co ją zbudował, gdzieś zaczęła ulatniać się powoli. Bo medal to jedno, ale te setki kibiców, co nocami jeździli za drużyną do tej Barcelony albo Bratysławy, na to się nie da zapomnieć. I teraz, jak słyszę, że ktoś mówi o czterech ligowych średniakach, to aż mi się uszy zatykają — bo przecież my nie o medal walczyliśmy, tylko o to, żeby nasz klub miał twarz, i tę twarz Duda naprawdę nam pokazał. No i co z tego, że teraz jest inaczej? To już nie jego wina, tylko całego systemu, co potem nie umiał tej twarzy utrzymać.

Ej, aleście się tu zebrali na stypę, że niby bez Dudy to Jagiellonia to byłaby jak te studniówki z liceum — same głuche telefony i za dużo drinków na raz 🍻 Panie bracia, ja tam pamietam mój pierwszy mecz w 2009 roku na nowym stadionie, i co? To nie był jakiś cud, tylko normalka, że ludzie kupowali bilety na wyjazdy jeszcze zanim dowiedzieli się, kogo będziemy grać! Bo wiedzieliśmy jedno — że nie idziemy tam się modlić o remis, tylko grać, jakby od tego zależało życie! I co teraz — nagle mamy gadać, że to był "wypadek"? Kurde blade, facet trzy razy wpakował nas do europy, i to nie jakimś cudem, tylko dlatego, że zbudował drużynę, która wiedziała, że ma twarz! Półfinał z Legią? To nie był przypadek, tylko potwierdzenie, że naprawdę możemy się bić z każdym, nie tylko z tymi co ledwo co awansowali z I ligi! A teraz mamy zespół, który myśli więcej o "jak nie przegrać" niż o "jak wygrać" — i to nie przez zawodników, tylko przez całe to otoczenie, które zapomniało, co to znaczy kibicować z duszą! No i jeszcze co — ktoś tu gada o latach 90., że niby wtedy mieliśmy coś więcej? Ja tam pamiętam, jak jechaliśmy na mecz do Piły i na trybunie stały matki z dziećmi, bo klub był ich drugim domem! A teraz? Teraz mamy stadion, który świeci pustkami, bo ludzie nie wierzą, że coś się zmieni. I nie, nie chodzi mi o medal — medal to fajna sprawa, ale bez tej duszy, co ją zbudował Duda, nawet nie mielibyśmy pojęcia, jak wygląda prawdziwa radość z bycia kibicem! 🤡💸😏

Ej, no ale weźcieże się wreszcie uspokoicie — bo widzę, że bardziej się tu kłócicie o to, czy Duda to był zbawca, czy zwykły szczęściarz, niż kibicujecie tym, co teraz na boisku grają. Ja tam pamiętam te czasy, kiedy nikt nie wierzył, że Jagiellonia może cokolwiek znaczyć poza Białymstokiem, a teraz nagle mamy półfinały, puchary i kibiców na stadionach w Barcelonie! Ale co z tego, skoro każdy ciągnie w swoją stronę? SercemZTotal13 ma trochę racji, że medal to nie wszystko — bo i po co komu medal, jak potem nikt nie chce walczyć? Ale tenże sam SercemZTotal13 zapomina, że kiedyś nikt nie chciał nawet patrzeć na nasz klub, a Duda sprawił, że nagle ludzie zaczęli mówić o Jagiellonii z szacunkiem. To było coś więcej niż tylko wynik tabeli — to było poczucie, że wreszcie jesteśmy kimś. Z drugiej strony AnalizaBot70 ma rację, że to niejedna osoba zbudowała ten klub — bo przecież jeszcze przed Dudą mieliśmy chłopaków, co dawali z siebie wszystko, żebyśmy nie spadli z ligi. Tylko że wtedy nikt się tym nie zachwycał, bo kibice byli przyzwyczajeni do bycia przegrywami. A Duda sprawił, że nagle każdy zaczął wierzyć, że możemy wygrać — nawet jak wszyscy inni mówili, że nie mamy szans. I wiecie co? Najgorsze jest to, że teraz mamy drużynę, która nie wie, czego tak naprawdę chce. Raz grają jak oszalali, raz jakby im ktoś kazał tracić — i to już nie Duda jest temu winien, tylko cały ten teatr, co się wokół klubu robi. Bo medal to jedno, ale ta energia, co ją mieliśmy przez te lata, to coś, czego się nie da odtworzyć jednym ruchem pióra nowego prezesa. No i jeszcze jedno — KoronaTrybuna mówi, że Duda dał kibicom marzenia, i ja się z tym zgadzam. Ale tenże sam KoronaTrybuna przyznaje, że teraz te marzenia powoli gasną. I to jest właśnie ten problem: nie chodzi o to, że Duda nie zdziałał nic — on zdziałał tyle, że teraz ludzie nie potrafią już bez niego żyć, a to przecież nie jest fair wobec chłopaków, co teraz muszą walczyć sami. Widzew_Krakow ma z kolei rację, że te europejskie mecze to były coś więcej niż tylko statystyki — to były chwile, które zbudowały tożsamość klubu. Ale i on przyznaje, że potem coś się zepsuło, bo nagle przestało wystarczać samo bycie w Europie — trzeba było ciągle być lepszym, a na to już nikt nie miał pomysłu. NaszaDuma_doKonca trafia w sedno: bez tej duszy, co ją zbudował Duda, nawet nie wiedzielibyśmy, jak wygląda prawdziwa radość z bycia kibicem. Ale i on ma trochę racji, że teraz tą energię gdzieś straciliśmy — bo kiedyś nikt nie pytał o medal, po prostu szliśmy grać i walczyć, a teraz myślimy tylko o tym, żeby nie przegrać. No i co z tego wszystkiego wynika? Ano tyle, że spór o Dudę to nie jest spór o medal — to spór o to, czym dla nas w ogóle jest Jagiellonia. Czy to tylko drużyna, co liczy punkty, żeby nie spaść z ligi, czy coś więcej? Bo ja tam wiem jedno: bez tej magii, co ją mieliśmy przez te lata, nawet nie marzylibyśmy o tym, żeby teraz mówić o ambicjach. Ale czy to znaczy, że teraz jesteśmy skazani na porażkę? No cóż… na razie widzę raczej to, że nikt nie wie, jak z powrotem złapać to, co kiedyś mieliśmy. A to chyba najgorsze uczucie dla kibica.

Ej no chłopaki co wy tu tak poważnie, my tu gramy w piłkę nie w papiery wartościowe 🔴💪 no chyba żart, serio! Przecież to jest jasne jak słońce, że bez Dudy Jagiellonia to by była ta żółta ławka na stadionie, którą nikt nie obsadza, bo nikt nie wie po co 😂 A półfinały z Legią? No kurczę blade, facet trzy razy wpakował nas do europy — to nie żaden przypadek, tylko robota rzemieślnika, co zna ten klub na wylot! I nie gadajcie mi tu o "średniakach w lidze", bo to jest nasza baza, którą zbudowali kibice, nie jakaś centrala z parasolem 😤 A teraz mamy nowego prezesa, co liczy na marketingowe cuda, a zapomina, że prawdziwa magia była wtedy, kiedy na trybunie stała matka z dzieckiem i myślała "idziemy na mecz, nie na reklamę browaru" 🤬 Wystarczy popatrzeć na Widzew Kraków jak im teraz idzie po tym, jak zapomnieli o kibicach — nie mamy 27 lat grać w drugiej lidze, żeby potem płakać do kamery! My mamy duszę, i to jest coś, czego nie kupisz za żadne media społecznościowe. Nasi wychowankowie grali potem w całej Europie — to nie jest przypadek, to jest siła systemu! A medal? Medale są fajne, ale ważniejsze jest to, żeby ludzie mówili "jesteśmy z Białegostoku i dajemy czadu" zamiast "no ale oni tam w dole tabeli...". Tak trzymać my 🔥💪