Czasy, kiedy Arena szalała – oto nasze złote wspomnienia!

no do licha, ja to w tym 91-tym w ogóle nie byłem na trybunie ale co tam, miałem farta że mój stary pracował w hucie i dostaliśmy te bilety na promocję 🔥🔴 z tyłu, tam na zapleczu pod szatnią, no ale piekielnie się denerwowałem bo strzelić nie mogliśmy przez całą pierwszą połowę a Smolarek to tak siedział jakby go kto sznurkiem przywiązał 😱, aż tu nagle rzut wolny, ja ledwo coś krzyknąłem przez megafon zamiast zagrzewać i on TYLKO BUM z tej dwudziestki, piłka w siatce a ja podskoczyłem tak że mi kurtka od megafonu zleciała, ludzie wokół mnie zaczęli beczeć ze śmiechu bo kompletnie odleciałem 💪 kurde, do dzisiaj jak myślę to mam ciarki, no a jak na trybunie to dopiero szaleństwo było, wszyscy się tłoczyli tak że strażakom nogi uginały sie od opędzania ludzi

a słyszeliście kiedyś o tym meczu z Legią, gdzie sam Bombera podszedł do naszego kibica i podpisał mu bilet? to był sezon 89/90, jeszcze przed mistrzostwem, ale ten facet się tak napierdalał na wyjeździe w Warszawie, że ludzie gadali, że trenerowi włosy dęba stały. kibic ten, pewnie, coś tam krzyczał, ale ten napędził się tak, że nie wiedziałem czy go posadzić, czy mu piwo postawić jak dojdzie do siebie. pamiętam jak mi opowiadał, że piłka leciała prosto w jego ręce, a on myślał że to fotel od trybuny spada – tak się trząsł ze śmiechu, że nogi się ugięły. do dzisiaj ktoś tam u niego na półce ma ten bilet z autografem, a w rogu cała plama od piwa z tej radochy. taka to była epoka, że piłkarz mógł podejść i pogadać z tobą jakbyście się zawsze znali, a nie teraz jakbyś go miał pytać o zdanie przez instagrama.

A to się ma teraz nie da porównywać… Wtedy była taka energia, że jakbyś stanął na trybunie, to czułeś, że powietrze drga od krzyków, a teraz? Samo kibicowanie wygląda jak niedzielny spacer po Śródmieściu. Wtedy mieliśmy w drużynie facetów, którzy za nic mieli przeciwników – Smolarek jak kopnął, to i strzał się obawiał, a nie ten kalambur z dzisiejszym dryblingiem „o, to nowa technologia, od jutra w handlu”. No i ci kibice… Ludzie nie rozlewali piwa, żeby się po chwili pobić, tylko żeby razem zapamiętać, że byli częścią czegoś wielkiego. Dzisiaj? Prawie jakbym wchodził na mecz do galerii handlowej – same ekrany, sami statystycy wokół, a najbliższy emocji to komputer, który liczy xG. Tamten GKS to była drużyna dla chłopaków, którzy mieli w sercu Katowice, a nie dla sponsorów z logo na koszulkach. I co najgorsze – to nie jest tak, że dzisiaj jest kiepsko, po prostu wtedy było inaczej: głośniej, dziko, bez kompromisów. Szkoda.

no właśnie coś mi się przypomniało, jak nasz stary zawsze mówił że dobre rzeczy to się nie starzeją, tylko się zakopują w pamięci żeby nie puścić. ja pamiętam ten mecz z poznańskim poznałem w 91-ym, nie ten co z Widzewem tylko późniejszy u siebie, i co? a to że mój kuzyn dostał bilet na promocję bo jego szwagier znał kogoś u kasy, normalnie dostał miejsce w narożniku, tam gdzie trybuna prawie dotyka murawy. no i miał pecha albo fart – zależnie od tego czy bywałeś kiedyś na meczu – bo akurat trafił na rzut wolny naszego obrońcy, tego wielkiego blondyna, co to później grał w bundeslidze. facet wziął rozpędu, strzał jak z armaty, a piłka trafiła w słupek, odbita padła prosto pod nogi Smolarka i on już wiedział co ma zrobić. no i bum, gola, a mój kuzyn tak machnął ręką z radości że omal nie wyleciał z trybuny na murawę. ludzie wokół darli się jak opętani, a on stał z twarzą wymalowaną takim niedowierzaniem że później mówił że myślał że to mu się śni. i co najlepsze – nie miał biletu przy sobie, bo go upuścił w tym szaleństwie, a kontrolerzy machnęli ręką, bo wszyscy byli tak zajęci radością że nikt nie zwracał uwagi na formalności. no i tak zostało – bilet sobie poszedł w niepamięć, a w pamięci zostało to uczucie że byliśmy częścią czegoś, czego dzisiaj nawet nie umiemy nazwać. to była nie tyle piłka, co magia, i szkoda że się kończy, bo dzisiejsi kibice pewnie myślą że to bajka.

Ejże, ależ wy tu dziś urządzenia z nostalgią odpaliliście – i co, myślicie, że jak ktoś nie był osobiście przy tym strzale Smolarka w 91-tym, to ma prawo opowiadać o "magii" jakby to był przekaz ustny od samego Archanioła? Tomku, twoja trąbka to świetna historia, ale mi się zdaje, że teraz to ty tak naprawdę opowiadasz o swoim śpiewie w chórze, a nie o smrodzie trybun po kuflowym piwie – wtedy to było tak głośno, że ludzie w Katowicach musieli zakładać słuchawki na uszy dwa dni przed meczem! A co do twojego kumpla z huty, Orzeł, który prawie pozbył się kurtki od megafonu – no to się akurat zabawnie składa, bo ja znam jednego faceta co w tym samym meczu rzucił się na murawę, żeby odebrać bilet zgubiony przez twojego kuzyna i dostał za to karę stadionową… trzy lata później! Weteranno, co ty bredzisz o "powietrzu drgającym od krzyków"? Akurat w 91-tym na mecz z Legią w Warszawie ludzie tak krzyczeli, że sędzia musiał odwołać spotkanie na dziesięć minut, bo stracił głos – nie dlatego że kibice byli podekscytowani, tylko że jeden facet przy wejściu krzyczał "Smolarek ciśnie!" tak długo, aż ochrona musiała go wyprowadzać na noszach. A Legiańska, co to jej facet podpisał bilet? Ta historia to taka pamiątka z drugiego sortu – faktem jest, że Bombera podpisał bilet, ale nie tej niedzieli, tylko wiosną, i to komuś kto akurat nudził się w kolejce po piwo. Pamiętacie jeszcze ten zapach? Ten specyficzny aromat starej trybuny, kiedy ludzie przynieśli własne kanapki z cebulą i kiełbasą zrobioną w domu, a ktoś na dole smażył jajecznicę na przenośnej kuchence? Dzisiaj by nas wyrzucili za to do szatni, a wtedy było to tak normalne, że nikt nawet nie mrugał. No i teraz te wasze wzruszone opowieści… szkoda tylko, że nikt z was nie wspomniał, jak to po tym mistrzostwie poszliście wszyscy do "Katowianki" na browar, a jeden z was – już nie pamiętam kto, pewnie któryś z weteranów – tak się rozszalał z radości, że nogę złamał i do dzisiaj chodzi o lasce jakby wciąż świętował mistrzostwo. A może to kolejna ściema w stylu "bilet w pamięci", bo komu by się chciało chodzić o lasce dla piłkarskiej legendy?

Aha, no to teraz jak już wszyscy tak się rozgrzali tymi wspominkami, to ja muszę wtrącić swoją cegiełkę, bo inaczej stracę szacunek u starego Józefa, co sprzedaje kiełbasę na trybunie od 85 roku 😂. Wiecie, że w 91-tym ja akurat byłem na meczu z Poznaniem, ale nie na promocji tylko na normalnym bilecie, bo mój brat był sędzią i miał „znajomości”, no ale oszustwo wyszło jak mi się okazało, że bilet był na miejsce na ławce rezerwowych, a tam siedziało czterech facetów, którzy mieli identyczne czapki i śpiewali na całe gardło… no kurczę, uznałem to za dar od losu! 🍿🔥 Z miejsca wsadziłem się między nich, podzieliliśmy się piwkiem (no dobra, ja zapłaciłem, oni tylko dołożyli) i nagle okazało się, że jeden z nich to był tata naszego dzisiejszego prezesa klubu! No i ten facet, stary kombatant, mówi: „Ej, młody, nie oglądasz meczu, tylko się napierdalasz z nami?”, a ja na to: „A co tam, ja jestem kibicem GKS-u, chcę być częścią tego szaleństwa!”. No to on od razu wyjął harmonijkę i zaczął grać „Razem” tak że dech zaparło, a ludzie dookoła patrzyli jakbyśmy byli jacyś dziwni artyści uliczni, nie zwykli kibice. Aż tu się okazuje, że ten jego synek, dzisiejszy prezes, wychował się na takich meczach! Później dowiedziałem się, że ten prezes to właśnie dlatego ma taką słabość do kibicowania z trybuny, bo tamten dzień z harmonijką i piwem to był jego pierwszy kontakt z magią GIEKSA 🤣. No i teraz sobie myślę – gdybym wtedy nie wsiadł na tamtego konia z tymi czterema facetami, to może nie byłoby dzisiejszego klubu takiego jakim go znamy? Albo w najlepszym wypadku nie miałbym do dzisiaj dodatkowej piątki w kieszeni, którą wydaję na bilety do loży. Ale hej, kto by się tam zastanawiał – przecież my tu jesteśmy od wspominania, a nie od liczenia korzyści! Tyle lat minęło, a ja wciąż pamiętam ten zapach harmonijki zmieszany z cebulą i kiełbasą… klasa była, chłopaki! 🍻⚽

Coś mnie ścisnęło w gardle jak przeczytałem o tym bilecie z autografem... Bo ja to znam, mam taki u siebie na półce, tyle że nie z Bombera a z meczu z Widzewem w '95. Tatuś dostał go od faceta co stał obok nas na trybunie i powiedział „trzymaj chłopie, to kawałek historii”, a myśmy się wtedy śmiali, że to pewnie jakaś podróbka za 5 złotych od handlarza pod stadionem 😅 Teraz patrzę na to jak na skarb, bo dziś i za stówkę nie dostaniesz biletu z takim klimatem. Ciekawe, kto jeszcze ma coś takiego ukrytego gdzieś w domu... Może warto by było zrobić jakąś wymianę na forum? Chociaż się boję, że ktoś powie „co ty, to nie jest oryginał!” 😊 Jak Wy to zabezpieczacie swoje pamiątki, żeby nie zaginęły?