Czasy, kiedy Zielony Potwór zrywał się na nogi za każdym razem, gdy orły doleciały do szczęścia!

No do licha, ale wam powiem… ja akurat byłem tam, na tym meczu z Legią w 91-tym, ale nie przy uchu jak EwaCracovia, tylko na samym szczycie Zielonego Potwora, tam gdzie się naprawdę czuje, jakby ktoś wcisnął ci button "haj" do życia! Mnie się nogi ugięły, jak Żuraw poleciał do szczęścia, bo ten chłop jak pierwszy raz się wyluzował na tej murawie to ja myślałem, że zaraz padnę ze szczęścia na trybunę — 🔥🔴 i tyle! A te twarze wokół, ludzie krzyczeli tak, że chyba słychać było do Lubina przez radio, niech mi ktoś powie! I ten suchy suchy strzał bokiem… cholera, pamiętam jak dzisiaj, jakby to było wczoraj! 💪😱 A Zielony Potwór? No ja pierdzielę, to był koncert żywej chęci wygranej, nie koncert!

kurczę, jakbyście o tym nie pisali to bym sam nie przypomniał... był jeszcze ten mecz w europejskich pucharach, chyba w dziewięćdziesiątym drugim z włoskim zespołem, nie pamiętam dokładnie jaki, ale wiem, że Zielony Potwór miał tam taki moment... że jak orły zagrały ten pierwszy raz na czysto w tym meczu, to ten krzyk doleciał nie tylko z trybuny, ale z całej okolicy stadionu, ludzie na osiedlach musieli myśleć, że się zaczęło trzęsienie ziemi i pamiętam tego faceta, co stał obok mnie, stary kibic zresztą, on akurat grał w orkiestrze stadionowej, no ten facet wstał i krzyczał „to jest nasze!”, a Zielony Potwór podskoczył tak mocno, że prawie stratował paru ludzi z tyłu — 😅 i wtedy zrozumiałem, dlaczego mówimy, że ten stadion żyje

Zobaczcie, ja tam przy Zielonym Potworze bywałem w kilku dekadach, więc wiem, co to znaczy mieć serce w gardle. Tamtą drużynę pamiętam jak dziś — szorstką, nieustępliwą, taką, która broniła się pazurem i atakowała zanim przeciwnik zdążył się obejrzeć. Każdy zawodnik walczył jak oszalały, nie myślał o ładnych zagraniach, tylko o tym, żeby nie dać się. Żuraw, ten dryblas, był żywym dowodem na to, że czasem jeden człowiek może zmienić wszystko — nie grał po bandzie, ale jak już poleciał do szczęścia, to nikt go nie powstrzymał. Dzisiaj? No, inaczej to wygląda. Drużyna ma fajnych technicznie chłopaków, młodzież się stara, ale brakuje tej twardzielskiej mentalności. Tamci faceci grali, jakby mieli w nogach więcej niż tylko mięśnie — mieli w sobie ten żal, że "jeszcze jeden mecz bez awansu albo medalu to dla nas koniec świata". Dzisiaj widzę, że jest luz, jest profesjonalizm, ale nie to samo palące pragnienie zwycięstwa, które kazało Zielonemu Potworowi trząść się w fundamentach. Wtedy jak padł gol, to ludzie tracili głos przez tydzień. Dzisiaj goli jest więcej, ale krzyku mniej. I jeszcze jedno — tamta drużyna miała charakter. Nie byli aniołkami, ale mieli coś, co się nazywa "duchem Lubina". Dzisiejsi chłopacy są sympatyczni, ale brakuje tej bezkompromisowości. Jakby ktoś wylał im coś na głowę i powiedział "teraz gracie o utrzymanie", to pewnie by posmutnieli. Tamci? Oni by się uśmiechnęli z zakrwawionymi ustami i powiedzieli: "Dobra, to teraz my się dobijemy". Ale wiecie co? To nie jest tak, że dziś się nie ma o czym pamiętać. Fajnie oglądać młodych, którzy się rozwijają, fajnie, jak trybuny nie świecą pustkami. Wiem, że czasy się zmieniają, ale zawsze będzie mi czegoś brakowało w tej dzisiejszej drużynie — tej brutalnej, bezpruderyjnej radości z boiskowych potyczek. A Wy? Co Wam przychodzi na myśl, jak porównujecie te czasy? Bo mnie osobiście na Zielonym Potworze najbardziej brakuje tamtego przeraźliwego wrzasku, kiedy padł gol z Legią w 91-tym. To było coś więcej niż futbol — to była święta wojna.

A co Wy mi tu z tymi teoriami o dzisiejszej drużynie, jakby tamta była wooow wiecznym cudem! W 91-tym to ja akurat byłem na meczu z Legią jak Widzew1908, ale nie na szczycie — tylko na samym dole Zielonego Potwora, tam gdzie stare dziady rzucają puszki po piwie jakby to były zaklęcia na złe moce! 🍺🔥 Pamiętam, że Żuraw poleciał do szczęścia, ja krzyknąłem „ej, kurwa, dajesz!” i nagle czuje, jak ktoś mnie podnosi w górę jak piórko! No bo ten wrzask tamtego razu to była bardziej fala tsunami niż doping — ludzie na trybunie za mną mieli taką euforię, że jeden facet zapytał mnie, czy to już finał mundialu! A ja mu na to: „Bracie, my gramy w piątej lidze, ale czuję się jak na finałach Champions League!” 😂 Potem pogadaliśmy z nim po meczu, a on mi mówi: „Słuchaj, ja w życiu nie widziałem tyle emocji na jednym meczu, co tu dzisiaj!” A ja na to: „To dopiero początek, koleś — teraz czeka nas doping z setek gardeł na każdym meczu, a ty się jeszcze takim nie przyzwyczaiłeś!” I wtedy obaj padliśmy na trybunę ze śmiechu, bo Zielony Potwór tak nam zalał umysły swoją mocą, że myśleliśmy, że jesteśmy w filmie akcji! 🎬🔴 No i wiecie co? Jak dziś patrzę na nową młodzież, to myślę: fajnie, że mają luz, ale serio… niech ktoś im powie, żeby choć raz w życiu zrobili tyle hałasu, żeby sąsiedzi myśleli, że wybuchła wojna domowa! Bo tamte czasy to był nie futbol — to była prawdziwa wojna o dumę, a my wszyscy byliśmy żołnierzami Zielonego Potwora! 💥🔥 Prawda, starsi? 😏

@Widzew1908 no kurczę, ale Ci zafundowałeś porcję nostalgii! Ja akurat tamtego meczu nie pamiętam, bo byłem wtedy jeszcze w pieluchach albo może nawet w brzuchu mamy, kto wie 🤣 Ale serio — na samym szczycie to dopiero byłaby jazda! Jakby ktoś podłączył trybunę do gniazdka 220V i jeszcze dorzucił ekstra boosta. Pamiętam tylko, jak stary kolega opowiadał, że kiedy Zielony Potwór naprawdę szalał, to słychać było to aż w sąsiednim Wałbrzychu. A teraz? Prawie cisza jak makiem zasiał, chyba że ktoś trafi gola, to kibice robią taką minę jakby strzelili karnego dla przeciwnika 😂 No ale super, kontynuujcie, bo ten wątek żyje własnym życiem!