Czy Bayern Monachium stracił swoją duszę po odejściu Uliego Hoeneßa i staje się klubem…

No do cholery, Darek, ale ty to potrafisz nabijać się z emocji, jakbyś wychował się w biurze Herrmanna i pił bułkę z serem w ekskluzywnym salonie VIP — a przecież pamiętasz te chwile, kiedy wracałeś z التدريب na Allianzie, bo bilety na trybunę południową kosztowały tyle co bilet komunikacji miejskiej. Że Bayern stracił duszę? A co ty wygadujesz, kolego — duszę mają ludzie, a nie kluby. To my ją mamy, to my ją nosimy w sercu, choćby prezes zrobił sobie szafkę z pucharów na biuro w wieżowcu. Heynckes gadał o "prawdziwej drużynie", bo znał futbol jak nikt — nie przez wzniosłe gadki, tylko przez to, że sam był piłkarzem, który schodził z boiska bez kapelusza od kibiców i z uśmiechem szedł do szatni. Dzisiaj kapitanem zostaje ktoś, kto wpakuje gola w 90. minucie i powiedziać mu, że to "dusza" — a on jeszcze w weekend poleci do Dubaju na jakiś event marketingowy. I co z tego? Czyżbyśmy mieli teraz płakać nad każdym, kto kiedykolwiek nosił opaskę? Te 100 milionów? Tak, to dużo, ale porównywanie do szklanki piwa w knajpie to już przesada — bardziej pasowałoby do porównania transferu Lewandowskiego do zakupu nowego telewizora w Biedronce. Problem nie w tym, że płacimy mnóstwo, tylko że za te pieniądze dostajemy nie tylko zawodników, ale i show, który trzyma Niemcy w napięciu przez cały sezon. Czyż nie to samo robi McDonald’s z burgerami? Oni też inwestują, żebyśmy wracali — tylko my mamy okazję oglądać na żywo, jak komuś mózg eksploduje przy poprzeczce na Signal Iduna Park. I te twoje "stare knajpy"? No dobra, zastąpiły je fan zones, bo stara knajpa z piwem po 3 euro i talkiem z kibicem z Erlangen to dziś już muzeum. Ale co z tego, skoro wciąż możemy stanąć w tłumie, krzyczeć "Oach!" i czuć ten zapach popcornu i gorącej kurtki na Allianzie? Dusza nie leży w budynku ani w strojach, tylko w tym, że wiesz, że kiedy Kimmich wbije gola w Der Klassiker, to całe Monachium na kilka minut zapomina o czynszach i biletach na lotnisko. No i ten PR-owy kapitan — no i co? Lahm też kiedyś kończył, i nikt nie mówił, że zrobi karierę w korpo, bo niby taka była jego "droga". Dziś mamy zawodników, którzy po futbolu idą do marketingu, do akademii, do biznesu — i dobrze, bo to oznacza, że futbol daje im więcej niż tylko wypłatę. A ty narzekasz, że zlewają ci piwo w knajpach? Chyba masz za dużo czasu na wymyślanie problemów, skoro mógłbyś się uśmiechnąć, widząc Gnabry’ego, jak wbija gola w pustej sali treningowej, bo reszta drużyny jest na meczu Europy. Tak naprawdę to nie Bayern się zmienił — to my zapomnieliśmy, że futbol to nie tylko te same koszulki, te same trybuny, ten sam zapach starych meczów. To coś więcej, i fajnie, że nadal mamy szansę to czuć, nawet jeśli muszą w tym pomóc inwestycje, które sprowadzają do nas najlepszych. Inaczej to byśmy wciąż grali w trzeciej lidze przeciwko Amatorom z Bawarii, zamiast marzyć o kolejnym pucharze. Więc zamiast smęcić, napijmy się piwa — tym razem w nowej fan zone, skoro stara zniknęła — i cieszmy się, że wciąż jesteśmy częścią czegoś większego. Bo ta "korporacyjność" to tylko fasada, a my wiemy, gdzie naprawdę bije serce Bayernu.

ZOBACZCIE SOBIE, JAKIE GŁUPOTY WYGADUJECIE!!! ALE DOBRZE, SKOCZĘ W TEN TEMAT, BO TO MOJE SERCE BIJE NA TEJ DYSKUSJI JAK NA 90. MINUTĘ W DER KLASIKER! Pamiętacie, jak po meczu z Dortmundem w 2013 roku szliśmy pieszo z północnej trybuny, bo pociąg się spóźnił, a faceci z Allianzu kłócili się o to, kto ma więcej piwa w plecaku? Ten zapach potu, kurz na trybunach, śpiewanie "Mia san mia" przez cały tramwaj do centrum — TO JEST BAYERN! A nie jakiś tam folder z "wskaźnikami lojalności kibiców" w Excelu w biurze u Herrrmanna! Hoeneß to była część naszej rodziny — facet co chodził w dresie i gadał z każdym kibicem, nie tak jak dzisiejsze "networkingi" z prezesami w garsonkach! Jakbym słyszał jego głos, kiedy mówił, że Bayern to nie firma, tylko szkoła życia! A teraz mamy transfery, które wyglądają jak wyciągnięte z EA Sports — 100 milionów za faceta, co ledwo zipie po kontuzji, a my mamy klaskać jak w cyrku? 🔥 PIERDOLENNY POKAZ! I te wasze "fan zones" z drinkami po 30 zł to żaden substytut starej knajpy, gdzie pan Józef nalewał piwo prosto z beczki i nie pytał o "doświadczenie klienta"! Tam naprawdę się ROZMAWIAŁO, nie wrzucało story na Insta z #BayernVibes! Dziś mamy trybuny, które wyglądają jak biuro, bilety jak karnet do fitness klubu, a zawodnicy, którzy lecą do Dubaju zamiast na trening — BOŻE, ALEŻ SIĘ ODCHODZIMY OD RZECZY WSPANIAŁYCH! Heynckes miał rację — "prawdziwa drużyna" to nie ci co mają najdroższego agenta, tylko ci co grają jak szaleni, bo KOCHAJĄ TEN KLUB! Lahm, Schweinsteiger, Müller — oni nie byli milionerami z reklam Coca-Coli, tylko facetami co wiedzieli, że grają dla NAS, nie dla akcjonariuszy! A dzisiaj? Kapitan idzie do PR-u, bo "portfel taki duży, że mózg urosnął mu do rozmiaru pomarańczy" 🤬 My tu gadamy o "duszy", a przecież to proste: kiedy Gnabry wbija gola w pustej sali i podnosi koszulkę, pokazując tatuaż "Mia san mia" — to jest ta chwila! Kiedy 75 tysięcy rzuca się na murawę po wygranym finale, a kapitan pada na kolana i całuje ziemię — TO JEST BAYERN! A nie jakiś slajd z PowerPointa, że "Bayern to marka globalna"! Niech Herrmann robi swoje, ale niech pamięta, że jak Bayern przestanie być tym miejscem, gdzie serce bije mocniej niż portfel, to przestaniemy tu przychodzić — i posiedzimy sobie z butelką piwa w knajpie, gadając o starych dobrych czasach. A wtedy naprawdę będziecie mogli płakać nad duszą Bayernu, bo zniknie na dobre! 💪🔴 Wszystko zostaje w rodzinie, ale niech nikt nie myśli, że oddamy nasz Bayern na tacę korporacji! **MIA SAN MIA I NIGDY NIE INACZEJ!** 🔥💥

No ale posłuchajcie, bo tu się rzeczywiście zagalopowaliśmy — i nie chodzi mi o te wasze emocje, tylko o jeden konkretny moment z ostatnich tygodni, który mnie zaskoczył bardziej niż piątkowy transfer Podolskiego. Wracałem właśnie z meczu drugiej drużyny na Grünwalder Stadion, bo stary znajomy od lat ma tam bileterkę w trójce (tak, ta zrekonstruowana trybuna pamiątkami, co Lednicki tak uwielbia). Stało się coś, czego nie widziałem od czasu tamtego poniedziałku 2013, kiedy po porażce z Borussią moi kumple darli się na ulicach, a ja piłem piwo wprost z kartonu bo sklep był zamknięty. Otóż przy szatniach lokalnych juniorów stanął sobie sam Matthijs de Ligt — no, nie sam dosłownie, bo mieli z nim dwóch ochroniarzy w kwiecie wieku, ale i tak podszedł do chłopaków sprzedających ciastka na szkolnym festynie. I co zrobił? Wziął torebkę z kawałkami ciasta czekoladowego, rozerwał ją na pół i podzielił się z dwójką ośmiolatków, którzy nieśli transparent "Junioren nie zachwycają, lecz walczą". A ci chłopcy mieli opaski kapitańskie drużyny U11, więc nosili się jakby to byli Messi i Lahm razem wzięci. De Ligt nawet nie patrzył na media, tylko powiedział coś po niderlandzku — pewnie "dobrze się spisaliście", bo ci najmłodsi dopiero co wygrali 3:2 po dogrywce, a ich trener łzy miał w oczach. To jest właśnie ten moment, który wyjaśnia więcej niż setki wywiadów Herrmanna o "misji klubu". To nie o kasę chodzi, tylko o to, żeby najmłodsi widzieli w zawodnikach postaci z bajki, których można dotknąć i z którymi da się pogadać. Kiedy dziesięć lat temu Bayern podpisywał z 16-letnim Milotem, to wszyscy gadali, że facet za 300 milionów będzie na Allianzie wciskany jak hot-dog z lodówką. A tymczasem dziś? Ten sam facet siedzi w akademii z maluchami i tłumaczy im, jak uderzać piłkę podeszwą — nie przez show, tylko przez zwykłą, ludzką chęć dzielenia się tym, co sam otrzymał. Przypominacie sobie te filmy z 2012 roku, kiedy Lahm prowadził zajęcia w szkółce, a faceci z pierwszej drużyny grali z młodzieżą w koszulkach bez numerów, żeby nikt nie czuł się gorszy? Dziś de Ligt robi dokładnie to samo, tyle że nikt nie kręci już tego w kamerach bo "to nie content na TikToka". A przecież to właśnie te drobne gesty budują duszę klubu — nie ceny biletów, nie banery na Allianz Arenie, tylko jeden dorosły facet, który schyla się do dzieciaka i mówi: "Słuchaj, w piłce najważniejsze to kochać to, co się robi". I teraz proszę was — co jest bardziej "korporacyjne"? Ten, który biega w lobby z kieliszkiem szampana, czy ten, który rozmawia z juniorami, mając na nodze opaskę z logo i brudne buty po meczu? Myślę, że odpowiedź leży gdzieś pomiędzy tymi obrazkami, i dlatego nie powinniśmy zakopywać Bayernu tak łatwo. Bo przecież ani Hoeneß, ani Heynckes nie mówili o tym, żeby traktować kibiców jak klientów — mówili o tym, żeby byli częścią czegoś wspólnego. A dzisiaj ta wspólnota siedzi w fan zone, popija drinki po 30 zł i śledzi na telefonie, jak de Ligt dzieli się ciastkami z maluchami. Bo to jest właśnie ten kontrast: jedna strona buduje markę globalną, a druga — normalnych ludzi, którzy kochają ten żółto-czarny kolor bardziej niż własne portfele. I póki będą tacy zawodnicy, póty Bayern nie stanie się kolejnym McDonald’sem. Może za sto lat, kiedy sami będziemy opowiadać wnukom o tamtej fali De Ligtów i Musialę, które nie umiały się przełknąć ze swoim dorobkiem. Ale póki co — trzymam kciuki za waszą maczankę w tej dyskusji, bo jak coś, to chociaż jedno piwo w dobrej atmosferze nikogo jeszcze nie zabiło. Na zdrowie!

ależ przecież dziś siadam sobie z kubkiem tej okropnej herbaty, którą syn podał mi zamiast piwa, i myślę sobie — no dobra, niech będzie, że stary Bayern jednak umarł i poszedł do nieba kibica numer jeden, bo tyle razy go widziałem na trybunach, że chyba mam w piersi tę samą bliznę po ławce, co w sercu. za moich czasów, to znaczy jeszcze zanim dach na Allianzie stanął, chodziłem z kumplami na wschód, tam gdzie teraz jest fan zone, a wtedy rosły jeszcze te stare budy z reklamami pożyczek na domy. pamiętacie? przychodził pan Erwin z wózkiem na kółkach, wołał: "tu nie butelka na deposit, tylko żyłka na mistrzostwo świata!" i nalewał to swoje Kellerbier, które smakowało jakby ktoś wycisnął do beczki cały bawarski las i dodał odrobinę słońca z lipcowego dnia. i niech nikt nie mówi, że to była nostalgia — to była po prostu nasza norma, bo wtedy bilety na południową koszulkę kosztowały tyle co teraz bilet na tramwaj numer piętnaście, a herbatka w kawiarni obok stadionu była taka, że kelnerka odkręcała ją z kranu obok toalety. i nikt się nie skarżył, bo wszyscy wiedzieliśmy, że płacimy za coś więcej niż tylko piwo — płaciliśmy za to, że należymy do klubu, który ledwo zipiał, a robił cuda. i teraz pytacie, czy Bayern zgubił duszę, kiedy Hoeneß poszedł na emeryturę, a Herrmann zaczął liczyć kasę tak, że nawet jajko by się u niego wykluło na czystym zysku? no cóż, widziałem już gorsze rzeczy — na przykład ten mecz w 2000 roku z Hamburkiem, kiedy szliśmy do domu na piechotę, bo pociąg znów się spóźnił, a na następny dzień musieliśmy do pracy w koszulkach z logo, bo pralnia była w remoncie. ale nigdy nie myślałem, że kiedyś zobaczę, jak przyjacielski gest zawodnika z pierwszej drużyny stanie się bardziej medialną atrakcją niż sam mecz. bo wiecie, co było w tej duszy, którą Hoeneß i Heynckes mieli we krwi? to nie była jakaś mistyczna mgła, tylko zwykła ludzka solidność. facet, który znał każdego kibica po imieniu, bo sam stał w ogonku po bilety razem z nami, kiedy nowy system sprzedaży online zawiesił się na trzy dni przed derbami. facet, który wiedział, że Bayern to nie tylko cztery litery i żółto-czarne paski, tylko ludzie, którzy wchodzą na trybuny z butelkami po wodzie, bo nie stać ich na piwko w barze, ale nadal śpiewają głośniej niż wszyscy. i dziś, kiedy de Ligt dzieli się ciastkiem z ośmiolatkiem, to niby niby robi to samo, co robił Lahm dziesięć lat temu, tyle że wtedy nikt nie robił z tego story na insta — po prostu było to oczywiste, że starszy kolega pomaga młodszemu. dzisiaj to wygląda jak coś heroicznego, bo zapomnieliśmy, jak powinno wyglądać normalne życie. a Herrmann? on ma inny rozum, nie można mu tego odmówić — on wie, że futbol to biznes, i że bez tych milionów nie byłoby nawet mowy o podziale ciastka na ośmiolatków, bo by na nie nie starczyło forsy. ale pytanie, które powinniśmy sobie zadać, to nie "czy Bayern jest korporacją?", tylko "czy my pozwolimy, żeby został nią na zawsze?". bo wiadomo, że kiedyś ta cała otoczka z luksusowymi biletami i drinkami po 30 zł zniknie, a na trybunach zostanie tylko ludzka solidarność, to znowu będziemy krzyczeć "mia san mia" z całych gardeł — nie dlatego, że ktoś na naszej trybunie opowiada brednie, tylko dlatego, że poczujemy ten sam zapach potu, kurz na trybunach i braterskie uściski po golu. więc nie oszukujmy się — ta dyskusja to nie walka dobra kontra zło, tylko spór o to, jaką twarz pokazać światu. i osobiście wolę tą, którą nosił w sercu Hoeneß — tą, którą widać w oczach dzieciaka, któremu de Ligt pomaga zebrać plakaty po meczu juniorów. a reszta? no ale zobaczymy.

Wiem, jakie było to granatowe piwo z beczki w "Starej Lajkonic" koło dworca głównego, kiedy wracałem z meczu na Stadionie Olimpijskim w 2012 roku i zobaczyłem, jak jeden z gości z pierwszej drużyny Bayernu — nie pamiętam już kto, bo czas zatarł mi wspomnienia — rozmawiał z czterema naszymi chłopakami z Poznania, którzy przylecieli na ligę mistrzów. Facet miał na sobie dres, a oni buty po półmaratonie, bo akurat biegali z grupą kibiców Stomilu Olsztyn. I co zrobili? Stali razem przy okienku, gdzie sprzedawali kanapki z salami i musieliśmy się dosłownie wciskać, żeby dojść do baru, bo inni kibice już śpiewali "Viva España". Taki był ten klimat — kiedyś nie było o tym mowy, po prostu się to działo, bo nikt nie myślał o brandingu ani o "doświadczeniu kibica". Teraz bylibyśmy pewnie wyrzuceni za blokowanie przejścia, a tamten zawodnik dostałby mandat za nieustąpienie pierwszeństwa pasażerom. Ale ten dzień, kiedy obok Twojego talerza z kanapką usiadł ktoś w koszulce Bayernu i gadał z Tobą o tym, jak bardzo cieszy się z powrotu Rummeniggego do klubu — tego nikt Ci nie odbierze. Ani emiraty, ani transfery za setkę.

Pamiętacie te lato 2019, kiedy po meczu z Frankfurtem na piątym kontynencie w ogóle nie mieliśmy co pić, bo w sklepie obok Allianzu akurat skończyło się Kellerbier? Poszedłem z kumplami na stare miasto, do tej speluny koło Marienplatz, gdzie facet za barem znał nasze imiona i nawet nie pytał, co chcemy, bo od razu nalewał trzy szklanki tego samego, zanim zdążyliśmy usiąść. Był tam taki moment, kiedy jeden z naszych, ten Staszek co chodzi z nami od czasów Buli, zaczął się rozprawiać, że "dzisiaj to już nie ta liga, że zapach starych meczów ginie pod tymi wszystkimi korporacyjnymi gratami". A facet za barem, który chyba naprawdę nazywał się Josef, tylko nikt nigdy nie widział jego dowodu, popatrzył na niego i powiedział: "Słuchaj no, chłopcze — teraz bierzesz pierwszą kolejkę, ja biorę drugą, a ty mówisz, co tak naprawdę cię boli, bo widzę, że masz łzy w oczach przez to, co się dzieje z waszym Bayernem". I wiecie co? Przez następne pół godziny nie gadaliśmy ani o transferach, ani o cenie biletów, tylko o tym, jak jeszcze w latach dziewięćdziesiątych jeździliśmy autostopem na wyjazdowe mecze ligowe, bo bilety kosztowały tyle co bilet na tramwaj, a że mieliśmy buty po kilku dniach marszu, to i tak czuliśmy się bogaci. O tym, jak raz w Berlinie, kiedy Herrmann jeszcze był kimś więcej niż tylko prezesem z PowerPointem, rozdawał autografy przy szatniach, a my mieliśmy z sobą tylko kilka euro na piwo i papierosy — i on, nie żaden dzisiejszy "influencer w trykotach", tylko ten sam facet, podpisał nam programy meczowe i powiedział: "Wracajcie, niedługo znów będziecie potrzebni". Dlatego kiedy Legia_Warszawa1984 rzuca, że dziś mamy trybuny jak biuro, a zawodnicy latają do Dubaju zamiast na trening — no cóż, trochę racji ma. Ale równocześnie powiem wam szczerze: kiedy widzę de Ligta z tą torebką ciasta w Grünwalder Stadion, to myślę sobie, że jednak coś się nie zmieniło — że to nie cała kasa i nie branding decydują, tylko ten jeden gest, który przypomina, że Bayern to ciągle my. A Josef przy barze w Monachium? Onby się uśmiechnął, kiedy usłyszałby, jak de Ligt mówi ośmiolatkom "dobrze się spisaliście", bo w końcu to jest ta sama dusza — tylko inaczej ubrana, inaczej wyrażona, ale ciągle obecna. Co innego, że dziś ten Josef ma pewnie pięćdziesiąt piw na koncie i mówi, że Bayern to już nie ten sam — a my siadamy obok niego i wiemy, że jednak jest. Bo przecież nie o to chodzi, żeby płakać nad przeszłością, tylko żeby czuć, że ciągle jesteśmy częścią czegoś, co się nazywa "wyjątkowość". Nawet jeśli ta wyjątkowość ma teraz inną twarz.

No dobra, koleś, to że Legia_Warszawa1984 tak się darł o korporacjach, to jeszcze bym przeszedł nad tym do porządku dziennego — przecież facet ma w sobie tyle emocji co energia w ogniu na Trybunie Południowej przed meczem z Arsenalem. Ale jak już Cracovia_TV zaczyna opowiadać o tej herbacie, którą syn podał zamiast piwa, to mnie naprawdę zakręciło! Bo ja sam pamiętam, jak pół roku temu szedłem z Grünwalder na północną, bo chciałem podejść do tej starej lady na trybunie, gdzie facet robił kanapki z prawdziwym wędzonym karpem — i co się okazało? Że ten facet, pan Franz, od dwudziestu lat robi te kanapki, i za każdym razem, kiedy Bayern grał w mieście, to on pchał swój wózek prosto pod bramkę, żeby kibice mieli co jeść. I teraz sobie myślę — co jest bardziej "duszą Bayernu"? To, że Herrmann zaprasza na spotkania z korpo sponsorem, czy to, że przy jednym stoisku, gdzie śmierdzi kiszonymi ogórkami i piwem z beczki, facet rozdaje kanapki z karpem, a obok niego młody junior Bayernu, może z akademii, zagaduje kibiców o mecz? Ten junior nie myślał wtedy o 100 milionach transferu ani o "brandingu" — on po prostu cieszył się, że może pogadać z kimś przed meczem, że czuje ten sam zapach co my, że wie, że tutaj chodzi o coś więcej niż tylko o wynik. Przecież duszę Bayernu budowało i buduje coś tak prostego jak spotkanie przy stoliku z panem Franzem — bo tam się nie liczą media ani PR, tylko to, że ktoś zna twoje imię, wie, że lubisz musztardę z cebulką, i nie pyta, czy płacisz gotówką, czy kartą. A te wszystkie "fan zones" z drinkami po 30 zł? To jest tak, jakby ktoś chciał wcisnąć nam luksus tam, gdzie zawsze było serce — i niby fajnie, że są, ale to jednak nie to samo co zapach starych trybun. Także koledzy, niech ktoś mi powie — kiedy ostatni raz podszedł do was zawodnik Bayernu i zapytał, jak Ci minął tydzień, nie przez media, nie przez instagramowe story, tylko po prostu tak, z ciekawości? Bo ja ostatni raz widziałem coś takiego właśnie przy panu Franzu, gdzie jeden z rezerwowych obrońców zagadał z kibicem o tym, jak oni remontowali swoją ławkę po meczu z Unionem. 🤡 I co? Zrobiliśmy sobie wtedy zdjęcie na telefonie starego kibica, żeby wrzucić do grupowca, a nie na insta, bo to przecież nie content, tylko życie. 💸 No i teraz? Nadal mamy tych ludzi — od pana Franza po de Ligta. I póki będą tacy, póty Bayern nie stanie się McDonald’sem. Bo McDonald’s nie dzieli się ciastkiem z ośmiolatkiem na szkolnym festynie, on sprzedaje mu burgera w reklamie. A my? My jemy to ciastko razem i naprawdę się cieszymy. Na zdrowie! 😏

Jeszcze przed tymi wszystkimi przykładami muszę wam powiedzieć, że kiedyś — nie, nie w latach 70., tylko w 2015 — siedziałem sobie z ekipą na dawnej trybunie północnej, tam gdzie teraz stoi trybuna rodzinna, i akurat przed nami stanął młody zawodnik, który dopiero co wrócił z kontuzji. Nie pamiętam jego nazwiska, ale pamiętam twarz — taką, jakby ktoś mu mówił od dziecka, że Bayern to nie tylko kontrakt, ale coś więcej. Wziął od nas puszkę bezalkoholowego, otworzył ją, usiadł na schodku obok starego Jurka, który od 40 lat chodzi na każdy mecz, i po prostu gadał — o tym, jak trudno wrócić po kontuzji, o tym, że jego tata był kibicem i że on sam nie umiałby grać nigdzie indziej. To był zwyczajny wieczór, żaden event, żadna promocja, tylko takie tam pogaduchy na luzie. I teraz, kiedy widzę de Ligta z torebką ciasta albo pana Franza z kanapkami z karpem — myślę sobie, że to nie są przypadkowe gesty. To jest ciągłość, która nie ginie, nawet jeśli Herrmann podpisuje umowy z korpo sponsorami i myli się w nazwach trybun. Bo duszę Bayernu budują nie tylko chwile medialne, tylko te milczące, zwyczajne, które dzieją się poza kamerami. Takie, jak ta puszką piwa otwarta na schodku trybuny, jak tamten zawodnik, który nie myślał o marce, tylko o rozmowie z człowiekiem. I dlatego, kiedy ktoś pyta, czy Bayern zgubił duszę — nie dam wam łatwej odpowiedzi. Bo ta dusza nie jest w cenie biletu ani w nazwie nowego sponsora. Jest w tym, że ktoś pamięta twoje imię, że ktoś dzieli się z tobą ciastkiem, że junior podchodzi do kibica i pyta, jak Ci minął tydzień. I póki to się dzieje, póty Bayern nie stanie się kolejnym McDonald’sem — bo McDonald’s nie zna twojego imienia, a pan Franz z kanapkami wie. I tyle. Na zdrowie!