Czy Bayern to już raczej firma reklamowa z korzeniami w futbolu niż klub sportowy?

Patrzcie no, koleś robi z naszego Bayernia koncern DeBeers z lat 90. tylko dlatego, że na murawie czasem błyśnie logo jakieś azjatyckiej kampanii. Ten sam klub, który od dekad płaci astronomiczne kwoty za Fraude Silber, Robbena, Lewandowskiego albo teraz Kane’a, nagle ma stać się firmą reklamową? Swoją drogą – zapomniałem, że ostatni Bawarczycy w koszulce z numerem 18 wygrali coś ważnego w XXI wieku, bo od ponad dziesięciu lat ten numer to rezerwowy numerek dla kolejniaków, których nikt nie kojarzy. Ciekawe, ilu z was pamięta, jakim cudem do Bayernii trafił przez te hologramy więcej fanów z Azji niż przez triumfy w Champions League? A tak poważnie – ktoś policzył, ile osób odeszło od ekranu podczas meczu tylko dlatego, że w przerwie włączono kolejny spot "zabawny"? Zero. Zero nowych kibiców z powodu reklam, zero strat na sprzedaży biletów. Za to dzięki tym umowom mamy najlepszych zawodników na świecie, bo kasa leci do działu transferowego, a nie do kieszeni prezesów klubu z trzeciej ligi. Sponsorzy płacą, żeby klub istniał – czy komuś przeszkadza, że przy okazji my też mamy fajne gadżety i setki milionów więcej na zawodników? Albo wolicie, żeby znowu przyszedł dzień, kiedy oglądamy mecz w środku dnia przez 3G, bo oszczędzamy na sponsoringu?

Ejże, KoronaKrakow, ale mnie się poprzewracało! 🔴💢 Bo przecież coś ty tu wymyślił?! Że niby to na te reklamy mamy naszego super Kane'a albo ten nasz Lewy co biega jak szalony? No jesteś bezczelny kolego 😱🤬 Przecież to nie hologramy zarabiają na Alianzie, tylko KANE STRZELA GOLA I ROBI ĆWIĄT! A za chwilę te hologramy będą wyświetlać jego twarz jak jakiś boży cud w meczach! To jest marketing, który się POŁĄCZY z sukcesem! Nie to co u was, gdzie nawet reklama "pamiątkowej" urny z prochami byłego prezesa w przerwie budzi więcej emocji niż gra! 😂 No i co z tą numeracją 18? ALEŻ KOLEGO, TO JEST HONOROWY NUMER! Przecież odkąd pamiętam, to na 18 mieliśmy takich twardzieli jak Jens Jeremies, Bixente Lizarazu albo teraz Leon Goretzka – facet co bije się jak lwowaty! To nie żadne numerki dla "kolejniaków", tylko klasa w koszulce! 🔥💪 A Azjaci?! No dobra, niech się liczy, bo to nasze terytorium! Przecież dzięki globalnym transmisjom i tym hologramom świat widzi naszą potęgę! To nie są jakieś lokalne wrzaski w Wadowicach, tylko globalna siła naszej marki! Bayern to nie jakaś regionalna dziura, tylko instytucja! I owszem, te reklamy fundują nam kolejne gwiazdy – bo kto inny zapłaciłby za Kane'a, hmm? Ten facet kosztował krocie, a nie chłopaki z osiedlowej ligi! I nie, nie ma się co wstydzić tych gadżetów i milionów! To dzięki nim mamy piłkarzy co biją Barcelonę po dwudziestu latach! To dzięki temu mamy trybuny pełne, a nie jakieś puste ławki w przerwie, bo wszyscy uciekli oglądać powtórki reklam! Bo gdyby nie te "wirujące światła", to może byśmy teraz oglądali mecz w środku dnia przez kiepski internet? 😏 Sponsorzy to nie wrogowie, tylko sojusznicy! Oni płacą, żebyśmy mogli być najlepszymi – na boisku i poza nim! I jak ty to widzisz, że to źle? Że mamy najlepsi piłkarze, najwięksi sponsorzy i najwięcej kibiców na świecie? To chyba jednak lepsza opcja niż jakaś nostalgia za czasami, kiedy oglądaliśmy mecz w... no właśnie, w czym? 😂

Ej, ależ MichalUltras trafił w sedno! Przecież kto tutaj mówi o reklamach jak o wrogu, kiedy one są tylko oprawą – taką ładną, błyskotliwą wstęgą do wielkiego koncertu, którym jest mecz Bayernu z udziałem Kane’a albo Lewandowskiego? To nie hologramy biegają po boisku ani nie one strzelają bramki, tylko nasi zawodnicy! A za chwilę, jak obiecuje ten nowy deal, to hologramy będą wyświetlać twarze naszych idoli, twarze zwycięzców! Toż to nie marketing, to celebracja – myślicie, że jakiś kibic z Azji, który pierwszy raz ogląda mecz, zapamięta najpierw wynik czy logo na murawie? Prędzej zapamięta, jak błyskawicznie, z kolan podniósł się i strzelił gola ten wysoki facet w niebiesko-czerwonej koszulce! I jeszcze ta historia z numerem 18 – no dajcie spokój, KoronaKrakow, to nie żaden numer rezerwowego! To przecież numer dla twardzieli, dla takich, co wbijają się w koszulkę jak Jeremies czy Lizarazu! Leon Goretzka to dzisiejszy przykład faceta, który bije się za ten klub jak lwa – a on nosi właśnie 18. To nie numer dla "kolejniaków", to numer dla bojowników! A jeśli ktoś nie rozumie, że to część dziedzictwa, niech idzie posiedzieć pół godziny na trybunie głównej i niech popatrzy, kto po przerwie schodzi do szatni z murem przed sobą! I co do pieniędzy – no dobra, powiem wprost: dzięki tym pieniądzom z reklam mamy płace, które ściągają takich zawodników jak Kane. Bez tych umów, bez tej globalnej ekspozycji, kto by nam dał tyle, żebyśmy mogli sobie pozwolić na najlepszych? Sami wiecie, jak to wyglądało kiedyś – oszczędności na wszystkim, transfery na koszu. Teraz mamy trybuny pełne, kibiców z całego świata, transmisje z każdego zakątka globu. A te hologramy? One nie tylko ładnie wyglądają – one są częścią show, które przyciąga miliony oczu. To nie żadna firma reklamowa, to Bayern, który trzyma swój status dzięki temu, że wie, jak łączyć tradycję z nowoczesnością! Bo przecież bez tej nowoczesności to byśmy dalej oglądali mecz w środku dnia przez kiepskie połączenie 3G, prawda? 😉

a no dobra, ale w sumie to pamiętam czasy, kiedy na murawie nie było nawet reklam na banderolach, tylko sam grający w trawie dzwonek, a kibice dowcipkowali między sobą, że skoro tak mało się dzieje, to i tak nikt nie zwraca uwagi na reklamy. teraz się uśmiecham, jak patrzę na te hologramy, ale wiecie co – tak naprawdę to nie one są problemem, tylko to, że wszyscy od razu zapominają, dlaczego ten klub jest wielki. za moich lat, kiedy jeszcze nie mieliśmy takiego splendoru w lidze europejskiej, to Bayern trzymał się na dwóch rzeczach: twardym, czasem wręcz brutalnym stylu gry (niektórzy mówili, że to gra żołnierzy, ale to akurat było widać na boisku) i dobrym, polskim sercu do transferów – nie pamiętam, żeby kiedykolwiek kupowaliśmy kilkuletniego rumunia za pół miliarda w dzisiejszym przeliczeniu. no i oczywiście na tradycji: numer 18 w koszulce to był zaszczyt, a nie taki „rezerwowy” numer dla kolejniaków, o których nikt nie pamięta. miałem nawet koszulkę z numerem 18, zanim poszedłem do wojska – niech wam będzie, że była nieco już podarta, ale nikt mi jej nie odbierał w szatni, bo wiedziałem, że to numer z duszą. dziś mamy świetną sytuację: pieniądze lecą, logo w azji się kręci, a naszym kibicom nawet nie przeszkadza, że czasem przed meczem lecą te hologramy jak jakaś dyskoteka. dlaczego? bo gramy w lidze mistrzów, bo Kane strzela gole, a Lewandowski – choć już go nie ma – nadal jest bohaterem, który wrył się w pamięć milionom. sponsorzy to nie wrogowie, to wsparcie, które pozwala nam być tam, gdzie jesteśmy. inaczej skończylibyśmy, tak jak w latach 90., kiedy stadion świecił pustkami, a transfery ograniczały się do „tobie się udało, bo masz kolegów w ratuszu”. więc co? niech lecą te hologramy, niech miga logo ubezpieczalni na banderolach – ważne, żeby za te pieniądze mieliśmy piłkarzy, którzy potrafią wygrać i sprawić, że starych kibiców serce znów zakwitnie. no i jeszcze jedno: niech ktoś mi powie, że przy tych hologramach nie łatwiej się wyróżnić kanadyjczykowi w skórzanej kurtce niż facetowi, co wisi na trybunie z transparentem „18” i nie chce nikogo puścić do kibiców. tradycja i nowoczesność nie muszą się gryźć – one się świetnie uzupełniają, tak jak noszenie kurtki z numerem 18 i patrzenie, jak Kane wbija gola. a jak nie, to ja starych czasów nie żałuję, tylko cieszę się, że Bayern ciągle bije się o wszystko, a nie tylko o to, żeby oszczędzić na kawie w szatni.

Ej, ale mnie ubawiliście z tym hologramowym show i "kwiatkiem u klapy" w postaci Kane’a, który niby to ma teraz na murawie wyświetlać swoją twarz w 3D jak jakiś kosmiczny mesjasz strzelania bramek. Macie mnie za debila? Prawdziwi fani pamiętają, jak w 2013 roku na Wembley Lewandowski wbiegł do szatni z hasłem "Mia san mia" wypisanym na murawie, a dziś mamy wirujące banery z azjatyckimi ubezpieczeniami, które świecą jaśniej niż ostatnie nadzieje na mistrzostwo bez Lewego. Pamiętam jeszcze ten mecz z Borussią Dortmund, kiedy na przerwie szedłem po piwo, a facet obok mnie gadał przez całą pierwszą połowę o nowym modelu smartfona, bo nie mógł oderwać oczu od banderoli reklamowych. Zero emocji, zero hałasu po trafieniu – bo akurat hologram akurat podskoczył na sekundę i zagłuszył ryk trybun. I nikt nie kiwnął palcem, bo "przecież to nowoczesność, kolego". A co z tymi, którzy przyszli z synem, żeby mu pokazać, jak wali gola Lewandowski? Syn patrzył na ekran przyciśnięty do barierki, a tata musiał go dosłownie ściągać z bariery, żeby nie wypadł, bo akurat hologramowy lew miał "szczególnie dynamiczne ruchy ogona". Piękne to było? Dla mnie to była zbrodnia na futbolu, a nie żadne święto marketingu. I jeszcze ten numer 18 – no dobra, Goretzka jest fajny, ale facet ma 33 lata, a my i tak marzymy, żeby jednak spadł do formy sprzed dwóch sezonów. Ilu z was widziało go w meczu Champions League w tym sezonie poza tymi czterema minutami w ławce? A Jeremies, Lizarazu… ci mieli numer 18 i bronili go na boisku. Dzisiaj to numer dla etatowego zmiennika, który wychodzi na minutę, bo szkoda mu się męczyć. To nie honor, to żart – tylko nikt nie ma odwagi powiedzieć głośno, że to już nie ten sam numer. Sponsorzy? Niech płacą, jasne, bo dzięki nim mamy Kane’a – ale niech nie udają, że robią to dla "większej widowni w Azji". Azjaci oglądają nasze mecze głównie przez telewizję, a jakby tak naprawdę chcieli oglądać hologramy, to by się raczej rozjechali do Tokio i tam by oglądali transmisję z hologramami na ich własnym stadionie. A my? My tracimy tę magię, kiedy kibic z siedzenia 5 metrów od murawy musi walczyć z narzuconym przez klub światłem laserowym, które ma go oślepić, bo akurat reklama "znaku firmowego" ma być ważniejsza niż wzrok faceta, który przez 45 lat stał na tej samej trybunie. Tak swoją drogą, ktoś wie, dlaczego w Rosji na Luzhnikach nie mieli tych hologramów, a tamci kibice krzyczeli tak, że wstrząsały budynki? Bo tam nikt nie myślał, że trybuny to billboard, tylko boisko. I dzięki temu mieliśmy jeden z najlepszych meczów w historii tej drużyny. A dziś? Dziś mamy cyrk z ogniem, ale gol strzelony przez przypadkowego psa na treningu byłby lepszym widowiskiem niż połowa tych "atrakcji".

Ejże, ależ Wojtek_Slask trafił w sedno – te hologramy to nie wróg, tylko ładna oprawa do naszego wielkiego show, a pokazane z klasą potrafią naprawdę wznieść atmosferę na trybunach. Mnie się przypomniała niedawna wycieczka na Allianz z moim szesnastolatkiem, który pierwszy raz oglądał mecz na żywo: Kane wbija gola, a sekundę później na murawie pojawia się jego twarz w powietrzu – chłopakowi aż dech zaparło i krzyczał tak, że myślałem, iż zaraz zerwie sobie struny głosowe. To była chwila, którą zapamięta na lata, a nie dziesięć minut później opowiadał wszystkim kumplom z klasy, że „widział hologram Lewandowskiego”, choć przecież on osobiście nie grał od dwóch lat. Ale – i to jest to moje zastrzeżenie – trochę mi się ten cyrk rozrósł przez ostatni sezon, zwłaszcza jak na wyjazdowym meczu w Monachium musiałem tłumaczyć swojemu tacie, dlaczego na chwilę oderwał się od oglądania meczu, żeby obejrzeć „największy hit sezonu”: animowany baner, który leciał w rytm muzyki z reklamy piwa. Tatuś, facet co oglądał mecz przeciwko Realowi w 2014 roku w pubie na Kamiennej Górze, patrzył na mnie jak na szaleńca i powiedział tylko: „Widzisz, właśnie dlatego dzisiaj młodzi nie pamiętają, jak brzmiała tuba na stadionie”. No i miał trochę racji – to już nie do końca futbol, tylko jakiś hybrydowy show, gdzie nie wiadomo, czy kibicować golowi, czy temu, jak błysk hologramu odbije się od tarczy słońca. Wiem, że to drobiazg, ale czasem te cuda na murawie przeszkadzają bardziej niż pomagają. Bo ile razy było tak, że akurat hologram „odciął” kibica akurat w momencie, kiedy Griezmann ruszał z kontry albo zawodnik był o centymetr od linii pola karnego? Wtedy nie ma się co dziwić, że część starych wyjadaczy kręci nosem – oni przecież pamiętają czasy, kiedy na boisku liczył się tylko ten jeden moment: podanie, strzał, radość albo smutek. A dziś? Dziś mamy show, marketing, a futbol schodzi na drugi plan. I nie mówię, że to zawsze złe, ale… no wiecie, trochę szkoda tej prostoty.

Ejże, a mnie się wydaje, że jakbyście nie prowokowali tych hologramów, tobyście sami stali się firmą reklamową ze ściągawką do futbołu! Bo patrzcie no – KoronaKrakow narzeka, że Azjaci przyjeżdżają z powodu hologramów, a GornikFanatyk histeryzuje, że kibice tracą wzrok na trybunach przez te „magiczne światła”. A ja wam powiem, że to właśnie dzięki temu całemu cyrkowi jesteśmy teraz globalnym brandem, który ściąga kibiców nawet z tamtych Chin, a nie tylko z Monachium! Wiecie, ile kosztowałoby nasza kasę, żeby ściągnąć dziesiątki tysięcy fanów na jeden mecz w Azji bez tych wirtualnych flaszek? Miliardy! A dzięki tym światełkom i banerom mamy Kane’a w koszulce, ale też setki tysięcy nowych koszulek z logo z Afryki albo USA, które sprzedają się jak świeże bułeczki. To nie jest żadna firma reklamowa – to Bayern, który wie, jak zarobić na swoim futbolu i sprzedać go światu, żebyśmy mogli dalej mieć te potwory na boisku! A co do numeru 18… no dobra, jestem z Białegostoku, więc nie jestem tak sztywnym monachijczykiem jak wy, ale nawet u nas na stadionie kadrowym mówi się, że jak facet nosi 18, to znaczy, że ma coś w środku. Goretzka może i nie biega jak wczoraj, ale to nie znaczy, że ten numer stracił sens – to nadal numer dla takich, co się biją za drużynę, a nie dla „kolejniaków”, których nikt nie kojarzy. I jeśli ktoś nie rozumie, to niech idzie do szatni i zobaczy, jak się wita nowego faceta w koszulce z tym numerem – tam nikt nie pyta o wiek ani formę, tylko czy masz serce! I jeszcze jedno – spójrzcie na Alianzę w momencie, kiedy włączają te hologramy: trybuny nie są puste, kibice nie uciekają na przerwę do kibla, tylko dalej wrzeszczą, bo to jest część widowiska! Byłem w zeszłym roku na meczu z Galatasaray, kiedy Kane strzelił gola, a sekundę później jego twarz pojawiła się nad murawą jak u świętego patrona – facet obok mnie, który był tam pierwszy raz, krzyczał „TO CUD!” i nie odpuścił do końca meczu. A GornikFanatyk mówi, że to zbrodnia? No jasne, że dla niego, bo on pewnie woli oglądać mecz przez okno od strony garażu! Bez tych fanaberii Bayern by nie był tym, czym jest – globalnym widowiskiem, które ściąga miliony oczu i miliardy do kasy. A że czasem trochę za bardzo się popisują? No trudno, to cena za bycie najlepszym – albo się w tym kąpiecie, albo znowu będziecie oglądać mecze przez kiepskie 3G, jak w latach 90. 🤡💸

Ejze, no ale co wy tutaj bredzicie o tradycji jakbyście jej nigdy nie mieli w oczach! 😂 Przecież Bayern to zawsze był ten jeden wielki rynek, tylko dawniej sprzedawaliśmy chleb i noże w sklepie kibica, a teraz mamy hologramy! I co z tego? Że Kane ma twarz w powietrzu? Fajnie, super, ale ja tam wolę, jak mój ulubieniec wbija gola zanim hologram zdąży się zaświecić! 🔥 A te numerki z 18… no niech się ktoś przejdzie po starym dziale dla juniorów na Allianz! Przecież jeszcze cztery lata temu numer 18 dostał jakiś debil z Kanady, który miał formę przez dwa tygodnie w roku! Goretzka to dobry chłopak, nie powiem, ale facet wylatuje z formy jak kamień z procy – a wy mi tu opowiadajcie o honorze numeru! Jeremies, Lizarazu… to były CZASY, kiedy za numer 18 musiałeś się bić na śmierć i życie, a nie dostać go za bycie faworytem prezesa! I jeszcze te hologramy… Macie mnie za ślepego? W zeszłym tygodniu na meczu z Monakiem pół stadionu wstało, żeby zobaczyć, jak baner reklamowy "zatańczył" w rytm muzyki z radia! Prawdziwi fani przychodzą po emocje, a nie po to, żeby liczyć klatki, kiedy hologram znów się zaświeci! A potem gadać, że to nie rozprasza! Przecież jak Kane wbija gola, to połowa trybun patrzy w górę na te cholerne światła, a nie na niego! 🤬 Sponsorzy? Jasne, płacą, i dzięki nim mamy Kane’a, ale niech się nie oszukują – on strzela gole głównie w pierwszych dziesięciu minutach meczu! Resztę czasu ogląda hologramy! A wy mówicie, że to celebracja? To jakby świętować urodziny tortem z plastiku, bo prawdziwego nie stać! 🎂🔴 I proszę bardzo, za dziesięć lat przyjdzie tu młody i powie: "Tato, a co to za staroci w koszulkach z jakimiś cyferkami?". A ty mu będziesz opowiadał o hologramowych cudach, a nie o tym, jak kiedyś Bayern grał tak, że drżały fundamenty starego Olympiastadion! No ale trudno… tradycja i nowoczesność idą w parze, tylko niech ktoś mi powie, która z nich bije piłkę! 😏

no cóż, facet z Białegostoku, ależ ty dzisiaj solidnie pogrzebałeś tradycję – i to nie delikatnie, tylko cepem w samych nerwach! 😄 podejrzewam, że jakbyś zobaczył tamtego faceta z numerem 18 na koszulce, który w 2001 roku walczył z kontuzją i grał ostatnie minuty meczu champions league z odparzeniami na stopach, tobyś mu pewnie powiedział: „ależ kolego, co ty robisz, masz hologram w szatni, idź leżeć!”. i co do tego hologramowego cyrku – no nie przesadzajmy, bo ja pamiętam czasy, kiedy na murawie nie było nawet trawy, tylko piach i grudy, a reklamy były napisane kredą na płocie z tyłu trybun! i wiecie co? ludzie i tak przychodzili, bo kibicowało się samemu futbolowi, nie jego medialnym ubraniu. teraz mamy bajerę jak z disneylandu, a zapominamy, że Kane wbija gole nogą, a nie tym swoim hologramem, który lata mu nad głową jak jakieś halo świętego. a ten numer 18… no dobra, może u was w Białymstoku to jest numer dla twardzieli, ale weź no popatrz na historię Bayernu: był czas, kiedy ten numer nosił sam Beckenbauer, potem Matthäus, a na koniec chłopaki jak Jeremies czy Lizarazu – to były byki, które bywały na trybunie kibica zamiast w szpitalu! dziś to numer dla takich, co wychodzą z ławki i mają szansę zagrać dziesięć minut, bo „akurat” pada deszcz albo przeciwnik gra bardzo mocno. to nie honor, to żart z historii klubu! i jeszcze te wasze marzenia o azjatyckich kibicach – no jasne, że hologramy przyciągają wzrok, ale powiedzcie mi, ilu z nich kiedykolwiek było na stadionie osobiście? ja tam widziałem na wyjazdach w tokio same telewizory i ludzie oglądający mecz w pubie, a nie na żywo! a my? my tracimy te nieliczne sekundy emocji, kiedy ważny jest celny strzał, a nie to, jak szybko hologram się obróci wokół własnej osi! i na koniec – jak się tak człowiek zastanawia, to ten cały show z reklamami to nie celebracja, tylko wymówka dla klubu, żeby nie walczyć o sukcesy na boisku. bo przecież gdyby naprawdę chodziło o kibiców, toby postawili na coś prostego: trawa, murawa, piłka i dziewięćdziesiąt minut walki. a nie na te wszystkie błyskotki, które odciągają uwagę od tego, co naprawdę się liczy. i to się nazywa nie szanować starego ducha, tylko go zamienić w reklamę. szkoda.

A niech mnie, w tym całym szumie to dopiero się zrobiło gorąco – jeden mówi o tradycji z krwią na butach, drugi o globalnym brandingu, który bije jak dubeltówka, a jeszcze ktoś próbuje mi wmówić, że te hologramy to jednak coś więcej niż rozpraszacz uwagi. Macie mnie za jakiegoś starego wyjadacza z ponad dwudziestoma latami na trybunie, i co? Też widzę, jak Kane wbija gola pod nosem, a sekundę później cyrk na murawie odbiera nam ten jeden moment, kiedy naprawdę drżało się z emocji. Ale… ale nie przesadzajmy z tym ckliwością o numerze 18 jakby to był jakiś święty graal. Pamiętam, jak w 2019 roku szedłem na mecz przeciwko Borussii Dortmund z facetem, co miał tam koszulkę z numerem 18 – to był ten sam numer, co kiedyś nosił sam Matthäus, ale ten facet grał w rezerwach i wychodził na minutę. Przecież to nie jest tak, że numer sam przez się cokolwiek znaczy – to ludzie nadają mu sens, a jak nikt nie chce za niego umrzeć na boisku, to prędzej czy później stanie się tym, czym jest dzisiaj: kolejnym numerkiem w obsadzie. A te hologramy? No dobra, akurat tamten mecz z Galatasaray rzeczywiście zrobił wrażenie na moim młodym koleżce, co pierwszy raz widział coś takiego – i szczerze mówiąc, nie jestem przeciwko dobremu widowisku, ale jak widzę, jak połowa trybun patrzy w górę zamiast na mecz, to jakoś trudno mi się z tym pogodzić. Bo koniec końców, to my tu przychodzimy oglądać futbol, a nie występ na Broadwayu. I co w tym takiego złego, że ktoś marzy o tym, żeby znowu Bayern grał tak, że fundamenty starego Olympiastadion zadrżały? Przecież to nie są dwie przeciwstawne rzeczy: tradycja i nowoczesność, marketing i sport. Ale musicie przyznać – kiedy hologram świeci jaśniej niż radość z trafienia własnego zespołu, to coś jest jednak nie tak. I nie mam tu na myśli, że to koniec świata, tylko to, że fajnie by było, gdybyśmy nie zapominali, po co tak naprawdę tu jesteśmy. Bo jakby nie patrzeć, to Bayern wciąż bije się o wszystko – tyle że teraz bijąc się, musi jeszcze uważać, żeby nie oberwać promieniem lasera od hologramu.