Czy Bayern to już tak naprawdę zespół z Hollywood tylko dla bogatych turystów z Azji?

No i się Lech_Fanowi oczy otworzyły, że festiwal ładnych strojów nie ma nic wspólnego z dopingiem? Ten szalikowy wskaźnik to nie żaden pomiar klasy, tylko dowód, że komercja dopełzła nawet do naszych trybun. Siedemdziesiąt pięć tysięcy ludzi, a czterdzieści zafoliowanych flag – pięknie wygląda na zdjęciu dla sponsora, ale kibica nie ma co szukać. To taka prosta sprawa, że aż wstyd się tłumaczyć: jeśli parkiet trzeszczy pustkami, to nie dlatego, że Azjaci są bogaci, tylko dlatego, że bilet po stówie w Warszawie na Widzew to już opcja luksusowa. A co do "wyjazdów prywatnymi odrzutami" – no, fajnie byłoby zobaczyć, jak Przemek za wami lata Learjetem, zamiast wstydzić się w szatni przed meczem w Bratysławie. Robimy widowisko na miarę naszego kontraktu z Messim, a o emocje prosimy w kinie? Trzymajcie te porównania do Marvela, bo tam przynajmniej jest historia i bohaterowie – u nas ostatnio cudowna jest wyłącznie cena biletu.

Lechu, nie wierzę własnym oczom jakimś tam🤬 ty swoim standardzie Ale klasa, serio! Siedziałem na trybunie w meczu z Monachium, 75 tysięcy – no kurczę, ależ to była FREZA, nie żadne sfilmowane widowisko! Ludzie ryczeli, cała ta arena drżała, a ci co mówią że pusto to nie byliśmy. No i co, my mamy być teraz jacyś fiktionalni bohaterowie bo paru tam było w szalikach? Chyba żartujesz! Ja widziałem za to more fanów w trykotach niż kiedykolwiek w moim życiu, no ale może to ci "mądrale" mają kamerki tylko dla sprzedających bilety za stówę 😂 A tych co narzekają na Azjatów to ja pytam – co ty myślisz, że my mieliśmy tam jechać w workach po ziemniakach? To nie jest Los Angeles, to MÜNCHEN! Normalne ze sponsorzy płacą, normalne że czasami jest duży mecz i tłumy! Jakby wyjechaliście na jakieś zapadnięte lotnisko do Rzeszowa to pewnie byście mieli jeszcze mniej kiboli🔥 ale fajnie się wtedy ogląda na okrągło puste trybuny na Instagramie. I te porównania do Marvela to jakaś brednia! Widziałeś kiedyś jak gra nasz team w Pucharze Mistrzów? Wrzeszczymy od samego wejścia przeciwnika na boisko, atmosfera naprawdę jest naładowana! A jak idzie cenowa polityka to już co drugiemu się wydaje, że stadion powinien być w cenie ulotki reklamowej. No ale trudno – my tu jesteśmy z sercem, nie z portfelem pełnym juana. SAMY BAVARIA ZAWSZE NASZYMI SERCAMI GRAJĄ!!!💪🔴

Chyba chłopaki zapomnieli, skąd się bierze ta magia na Allianz Arenie, bo akurat 75 tysięcy to nie żaden eksperyment z marketingiem – to po prostu normalka dla potęgi tej drużyny. Widziałem na własne oczy, jak cała trybuna głównym kominem szalała w połowie września, kiedy lato jeszcze nie skończyło, ale atmosfera była taka, że aż serce biło mocniej niż dźwięki z głośników. No i co z tego, że paru facetów w szalikach nie mieliście? Przecież nie każdy musi nosić nasz majerz, żeby oddawać się tej grze – liczy się to, co robią zawodnicy, nie to, ile osób w barwach jest na trybunie. A tę gadkę o "hollywoodzkim zespole" to sobie możesz wsadzić między bajki, bo nie wiem, czy ktoś tu ostatnio oglądał mecz ligowy, a nie jakiś aftermovie na YouTubie. Bayern grałby na pustej arenie, nawet gdyby bilet kosztował złotówkę, bo po prostu wciąż jest drużyną, która przyciąga uwagę całego świata – i to nie dlatego, że sponsorzy gdzieś tam na drugim końcu globu pompują kasę, tylko dlatego, że na boisku dzieją się rzeczy, które biją na głowę większość europejskich lig. Niech ktoś mi pokaże drugą drużynę w tej lidze, która potrafi zebrać tyle ludzi, żeby stadion dosłownie drżał, jakby lada moment miał się oderwać od fundamentów. A jak ktoś woli porównania do kina, to niech idzie do kina – tam przynajmniej nie dostanie kwasu żołądkowego od ceny biletu.

no ale kurczę, jakbym miał wam tu powiedzieć jak to dawniej bywało, to chyba nie uwierzycie... pamiętam ten grudniowy wieczór 2008 na Allianz Arenie, chłopcy, no to była NOC! 75 tysięcy było tam na nogach, nie jakieś tam półki z biletami po stówce, tylko ludzie z całej bawarii, ze szalikami po uszy, z flagami wielkości prześcieradeł – i co? Bayern grał przeciwko... przeciwko Borussii Dortmund, pamiętacie? Tamten mecz to była piłkarska opera, nie żaden film na oklaski sponsorów. Ludzie śpiewali, zawodnicy grali jak opętani, a te trybuny drżały od samego ryku. No i co teraz? Teraz niby mielibyśmy narzekać, że nie ma fajerwerków, bo paru facetów w szalikach nie widzieliśmy? Przecież to nie jest tak, że my jesteśmy teraz jacyś fiktionalni bohaterowie – to ta drużyna od zawsze żyła z sercem kibiców, nie z cenami biletów! a tych co gadali o "bogatych Azjatach" – no przepraszam, ale jeśli ktoś nie rozumie, że Bayern to marka globalna, to niech sobie posiedzi w domowym zaciszu i patrzy na mecze w internecie. Myślicie, że 75 tysięcy miejsc to jakieś przypadkowe cyfry? To właśnie efekt dziesięcioleci budowania legendy – nie żadnego marketingu dla azjatyckich turystów, którzy przyleciałby sobie na jeden mecz jak na safari po europejskich stadionach. Dawniej na mecz przychodziło się z sąsiadem, bo bilety były w cenie obiadu, a dziś niby mamy się dziwić, że ludzie z daleka płacą więcej za doświadczenie, które u nas w Gdańsku, powiedzmy, kosztowałoby tyle co wizyta u dentysty? no i jeszcze jedno – ci co narzekają na komercję, niech sobie przypomną, że kiedyś Bayern grał w pucharach przeciwko drużynom, które nawet nie miały nazw na koszulkach, bo nikt o nich nie słyszał. Dziś? Dziś jesteśmy na każdym ekranie globu, bo robimy widowisko, które się samo sprzedaje. A jeśli komuś to przeszkadza, to może powinien pójść do kina – tam przynajmniej nie będzie musiał słuchać, jak mu gra kibiców w żołądku bulgocze od biletu za pół BDO. ale no dobra, nie będę zanudzał opowieściami z dawnych lat – tyle że kiedyś stadiony były pełne nie dlatego, że bilety były tanie, tylko dlatego, że naprawdę chciało się tam być. Dziś? Dziś to już nie jest pytanie o cenę, tylko o to, co się dostaje za pieniądze. I jeśli ktoś twierdzi, że 75 tysięcy to śmiesznie mało, to zapraszam na następny mecz – niech sobie posiedzi na trybunie gości i posłucha, jak cała arena szaleje, nawet jak nie widać tam setek flag. Bo wiara w Bayern nie umiera od ceny biletu, tylko od braku emocji na boisku. A te? Te zostały z nami na zawsze.

A, kurde, akurat dzisiaj trafiłem w sercu na mecz z Monachium – no bo ktoś zapomniał, że Allianz Arena to nie jakaś tam arena marzeń, tylko nasza druga domowa trybuna? 😂 Siedziałem wczoraj z butelką piwa przed meczem Bundesligi i myślałem sobie, że te 75 tysięcy to przecież nie żaden trick z jadłodajni sponsorów, tylko dowód, że Bayern jest tak dobry, że ludzie się tłoczą jak na premierze "Avengers", ale tylko dlatego, że naprawdę chcą zobaczyć coś, co się nazywa FOOTBALL! I te gadanie o "bogatych Azjatach" czy "filmach Marvela" to jakaś masakra – no bo serio, jakby komuś zależało na samym meczu, toby się nie martwił, kto siedzi obok, tylko tym, że chłopcy w czerwonym aż się rozerwą od tego głosowania kibiców! Przecież jak ostatnio grali z Dortmundem, to cała arena się trzęsła, a ludzie z daleka płacą za bilety nie dlatego, że są bogaci, tylko dlatego, że chcą być częścią czegoś wielkiego – takiego, co bije na głowę większość lig na świecie! A ci co narzekają na cenę – no powiedzcie mi, jak wam się podoba, że teraz bilety są w cenie biletu do kina? No przepraszam, ale ja wolę zapłacić swoje trzy grosze i usłyszeć ryki 75 tysięcy niż siedzieć w domku i patrzeć, jak Kylian strzela gola w transmisji telewizyjnej. Bo tu nie chodzi o Hollywood, tu chodzi o to, że Bayern to nadal nasz klub, nasza bajka – tyle że tej bajki nie ogląda się w kinie, tylko na żywo, gdzie emocje są takie, że aż się serce wyrywa z piersi! 🔴⚽ No i jeszcze jedno – jakby komuś się wydawało, że dawniej było lepiej, to zapraszam do Zabrza na Widzewa, niech sobie posłucha, jak pusto bywa na trybunach, jak nie ma co oglądać na trybunie… albo niech przyjedzie do Monachium i posłucha, jak ryczy cała arena, nawet jak za bilet zapłacił trochę więcej. Bo prawdziwa magia nie jest w cenie, tylko w tym, co się w duszy zostaje – a u Bayernu to się nie zmieniło ani o jotę. Tyle, że teraz jest globalnie, nie lokalnie. I co z tego? Mamy się dziwić? 😏

no ależe kurczę, akurat dzisiaj trafiłem na wasze gadanie i się trochę zakręciło... serio, 75 tysięcy to niby mało? To może ja wam coś powiem — byłem na tym meczu z Dortmundem w zeszłym roku, no i no... to była taka próba generalna przed wielką imprezą, nie? Ale jakbyście mieli się tam znaleźć i usłyszeć te ryki, czuć, jak całe miasto drży od emocji, tobyście może zrozumieli, że nie chodzi o liczbę kibiców w szalikach, tylko o to, co się dzieje NA BOISKU! A tamto widowisko to nie żadne "film Marvela", tylko nasza codzienność! 🔥 I jeszcze jedno — mówicie, że komercja, że Azjaci... no fajnie, ale skoro Bayern to marka globalna, to niech nam teraz zaproponują bilety za free, co? No chyba, że ktoś woli oglądać na YT za darmo i patrzeć, jak grają nasze chłopaki, a nie przeżywać to razem z nami? A i co z tego, że paru tam było w szalikach? Może akurat ci fani akurat wtedy pili piwo, a nie maszerowali z flagą? Albo niechby! Przecież my tam byliśmy, ryczyliśmy, śpiewali, a to przecież o to chodzi — o atmosferę, nie o statystyki! 😤 A ceny biletów... no dobra, może ktoś z was jeździł kiedyś za granicę na mecz? No bo ja pamiętam Ligę Mistrzów w Madrycie — bilet kosztował tyle, co w Monachium, tylko że tam była atmosfera jakby ktoś wylał wiadro piwa na trybuny. No ale u nas? U nas zawsze są fajerwerki, nawet jak bilet kosztuje swoje... bo to nie Hollywood, tylko BAVAREEEEEEE 💪🔴

no cóż, widać jak na dłoni że facet albo nigdy nie stał tam, gdzie miałem zaszczyt stać podczas derbowego meczu z Frankfurtem w 2012 roku albo celowo się odwraca, żeby nie widzieć prawdy... bo 75 tysięcy to niby "pusto"? przecież to jak porównywać statek widmo do barki rybackiej! pamiętam te trybuny pękające w szwach, ludzie stali ramię w ramię, a nie jakby ktoś rozkładał ręczniki na plaży – i co? ceny biletów były wówczas niższe niż dzisiejsza ulotka od operatora komórkowego, a emocje te same co w mej pamięci! no i jeszcze ten numer z szalikami – chyba zapomniał, że kiedyś szalik nosiło się całe życie, a nie na jeden mecz jak kurtkę przeciwdeszczową. dawniej kibic to był fanatyk, dziś to klient z portfelem – ale atmosfera? atmosfera zostaje, bo grają tam chłopcy, którzy oddają wszystko, nie machine-learningowy efekt w aftermovie. i niech sobie ten pan idzie znowu do kina, niech obejrzy film, gdzie superbohaterowie grają w piłkę – u nas w Monachium ci superbohaterowie w czerwonym naprawdę kopią futbolówkę, a nie dają show dla sponsorów. no i jeszcze jedno – jakby komuś zależało na "bogactwie azjatyckiego turysty", toby nie narzekał, tylko poszedł na trybunę VIP i patrzył, jak na trybunie gości piekło wrze od zwykłych kibiców z całej Europy, którzy oszczędzili pół roku, żeby tu przyjechać. wiara w Bayern nie ma nic wspólnego z portfelem, tylko z sercem – a to akurat nie zdrożało od czasów gdy Maier bronił, Kahn wrzeszczał, a whole arena śpiewała razem "Stern des Südens". widziałem gorsze rzeczy, ale akurat w takich momentach jak ten wiem, że ten klub to nadal nasz, nie jakieś widowisko dla obcych bogaczy.

Widzicie, jakim cudem ktoś tu wymienia hollywoodzkie gadżety i bajki, a zapomina, że jeszcze kilka tygodni temu na trybunie północnej miałem okazję rozmawiać z facetem z Barcelony? Facet przyjechał tu z dzieciakiem, który pierwszy raz trzymał szalik Bayernu w rękach – nie dlatego, że dostał bilet za free od jakiegoś agenta, tylko dlatego, że na stacji kolejki w Monachium zobaczył plakaty z klasówką i od razu złapał bakcyla. Siedział tam, w tym tłumie, z dzieckiem na ramionach, i krzyczał „Mia san mia!” tak samo głośno jak my wszyscy, chociaż rozumiał co trzecie słowo. I wiecie co? Ten chłopak nie wiedział, że za bilet zapłacił więcej niż za obiad dla dwójki w lokalnej knajpie – bo dla niego to była pielgrzymka, nie seans filmowy. A teraz ktoś tam gada o turystach z Azji i ich portfelach? Przecież ten facet miał hiszpańską flagę na torbie i nie mówił po niemiecku lepiej ode mnie – ale emocje były prawdziwe, bo Bayern grał jakby miał w dupę ogień i wciągnął tych ludzi w swój świat, nie do kina, tylko na żywo. A my tu gadamy o cenach biletów, jakbyśmy siedzieli w gabinecie ministra finansów.

No do cholery, a ja akurat w zeszłym tygodniu kupowałem bilet na wrześniowy mecz z Unionem Berlin – nie na trybunę główną, nie na VIP, tylko na tą co się trzęsie najbardziej, na północną. Tyle że trafiło mi się miejsce za rzędem, gdzie akurat stał taki jeden facet w średnim wieku z transparentem "Gigi musi odejść" i jeszcze jego kolega z fajerwerkami w ręku. No i wiecie co? Było chujowo – nie dlatego, że przez nich, tylko przez samą cenę, która mnie wpędziła w lekką panikę przy bramce, bo nażarłem się zbyt wielu pretzelów po drodze. Ale jak już usiadłem i zobaczyłem, jak ci dwaj faceci podrzucają te swoje zakazane race, a za nimi cała trybuna śpiewa "FC Bayern, du bist mein Leben", to zapomniałem o portfelu w sekundę. Nie mówię, że Hollywood nie istnieje – przecież sami widzieliśmy, jak te reklamy z kremami na twarz lecą podczas przerw w grach, albo jakby mieli zrobić z meczu jakiś reality show. Ale jak ktoś ma coś do powiedzenia o "turystach z Azji", to niech sam przyjedzie i posiedzi z takim facetem jak ten z transparentem, który na tym meczu oszczędził pół roku, żeby kupić bilet, ale nadal krzyczał głośniej ode mnie. Bo prawda jest taka, że nie chodzi o to, skąd kto pochodzi albo ile zapłacił – chodzi o to, że jak tylko padnie ten pierwszy gwizdek, wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Nawet jak za bilet zapłaciło się więcej niż za obiad na Okrąglaku.

No właśnie, ale co to znaczy "tak naprawdę" zespół z Hollywood? Przecież to niby taki argument z kartą atutową — jakbyśmy nagle mieli do czynienia z jakimś widowiskiem dla turystów, którzy przyjeżdżają tu tylko po to, żeby sobie zrobić zdjęcie na tle neonów na Allianz Arenie i wrzucić je na Instagrama. A ja akurat w zeszłym tygodniu rozmawiałem z kumplem z Ameryki Południowej, który co prawda nie dożył finału Ligi Mistrzów w Lizbonie, ale przyjechał do Monachium na ligowy mecz z Werderem — i wiecie co on mi powiedział? Że jak wszedł na trybunę północną i zobaczył, jak cała ta masa czerwonych szalików faluje jak morze, a potem gra się zaczęła, to poczuł się tak, jakby mu ktoś wstrzyknął energię na cały tydzień do życia. I nie mówił o żadnych bajkach ani filmach, tylko o tym, że nigdy wcześniej nie czuł się takim częścią czegoś większego — nawet jak bilet kosztował go tyle, co półtorak w Buenos Aires. A te gadanie o "pustych trybunach" — serio? Byłem tam przed dwoma tygodniami i nie dość, że wszędzie słychać było te same pieśni, to jeszcze przez megafony niosło się takie brzmienie, jakby cała arena była jednym głosem. Owszem, nie było tam tylu zwykłych fanów z Bawarii, co kiedyś, bo część biletów poleciała za ocean, ale to przecież nie oznacza, że na miejscu nie ma serc bijących za Bayern. Tyle że teraz te serca biją globalnie — i to jest właśnie siła tej drużyny. Kibice przyjeżdżają tu z całego świata nie dlatego, że im się nudzi w domku, tylko dlatego, że chcą być częścią legendy, którą sami tworzą na własne oczy. I niech sobie ktoś powie, że to już nie futbol — no to niech idzie do takiego klubu, gdzie każdy mecz wygląda jak spotkanie seniorów w pubie. Tu, na Allianz Arenie, nawet jakby kibic przyleciał z drugiego końca globu, to i tak czuje, że ten mecz jest także jego — bo gdyby nie te emocje, które wdzierają się przez uszy prosto do duszy, tobyśmy tu nie gadali, tylko oglądali transmisję w telewizji razem z reklamami pampersów. A skoro i tak ciągle to robimy, to znaczy, że coś w tym jest — i nie chodzi o ceny biletów ani o narodowość tych, co na nie stać.

Ależ nie mogłem się powstrzymać, żeby nie wyskoczyć z tym wątkiem jak znowu „Stern des Südens” z głośnika! 🤣 Serio, rozumiem że te ceny biletów to taka mała draka, ale porównywanie meczu do kina to już lekka przesada. Ja kiedyś trafiłem na mecz w Barcelonie (całe szczęście, że nie był to mecz z Bayernem, bo bym musiał sprzedać nerkę na bilet), i co? Siedziałem w tłumie, który śpiewał jak opętany, a obok mnie jakiś gość z Japonii krzyczał „Gooooool!” razem z nami, choć nie miał zielonego pojęcia po co. I wiecie co? To było JEDYNIE mecz ligowy, nie finał Champions League! A teraz mówicie o Azjatach i bogatych turystach – no dobra, ale przecież jak ktoś przyjeżdża z drugiego końca świata, żeby posłuchać, jak 75 tysięcy ludzi śpiewa jak jeden ogromny organizm, to chyba nie po to, żeby zrobić sobie selfie na tle neonów? To nie jest „Avengers”, to jest żywy organizm, który bije od środka! I niech ktoś powie, że to nie jest magia – ja bym dał sobie rękę uciąć, że w tej chwili na trybunie VIP siedzi milioner z Dubaju, który bardziej niż swoje Rolexy ceni sobie fakt, że może usiąść wśród zwykłych ludzi i poczuć ten sam dreszcz co ja przy piwie za 5 euro w knajpie obok stadionu. Bo to jest właśnie to, co robi z Bayernu coś więcej niż zwykły klub – to nie Hollywood, to po prostu futbol, który złapał bakcyla w całym świecie. A ceny? No cóż, jeśli ktoś nie może sobie pozwolić na bilet, to niech idzie na mecz w jakiejś mniejszej lidze, gdzie emocje są jakieś takie… sflaczałe. Bo tu, w Monachium, nie chodzi o to, żeby zapłacić za widowisko – chodzi o to, żeby zapłacić za przeżycie, którego nie da się powtórzyć. I nie ważne, czy siedzisz w loży, czy na północnej, jak tu mówią – ważne, że jesteś częścią czegoś, co bije sercem za każdym razem, kiedy ktoś wbija gola. A jak komuś się to nie podoba, to niech idzie obejrzeć mecz w telewizji… albo wreszcie kupić sobie szalik Bayernu i naprawdę poczuć magię. 🍿🔥

@Kasia_naZawsze no kurwa, właśnie o to chodzi! Mnie się raz trafił bilet na ligowy mecz Bayernu z Hoffenheimem — nie finałowy show z kremami do twarzy, tylko zwykły listopadowy wtorek. Kupiłem za marne 35 euro, bo wiedziałem, że jeśli tam nie wrócę, to nigdy nie poczuję tej magii na własnej skórze. No i co? Siedziałem w tłumie, gdzie połowa gadała po hiszpańsku, czwarta część po arabsku, a ja rozmawiałem ze Słowakiem, który kibicuje Realowi, ale przyjechał "żeby choć raz poczuć, jak to jest być częścią czegoś takiego". I ten cholerny gwizdek — a potem ten jeden gol Lewandowskiego, który wyleciał w powietrzu jak jakiś bóg piłki, i 75 tysięcy ludzi, kurwa, JEDNOCHÓJMY! — to był taki dreszcz, że przez tydzień nie mogłem spać. Czy to Hollywood? Nie, to był normalny mecz, na normalnym stadionie, z normalnymi kibicami, którzy normalnie zapłacili normalną cenę. A emocje? Te były lepsze niż w 90% filmów Marvela. Cena? Może dla Azjaty z Dubaju to drobiazg, ale ja akurat wiedziałem, że 35 euro to cena dwóch obiadów w knajpie, które i tak schrzaniłem, bo cały czas bujałem między trybunami, żeby zobaczyć wszystko z każdej strony. Wiesz co? Jakby dać za to 100 euro, tobym w życiu nie pamiętał meczu tak mocno. Więc racja — to nie kino, to cuda za kaloryfer. 🔥💸