Czy Bayern to naprawdę still verdammt gut czy już zaczynamy histeryzować i grać jak holenderscy sędziowie?

Siedzę akurat przy kolejnym piwie z ekipy, a tu nagle AgaLech podkręca klimat jakbyśmy byli na wtorkowym meczu z Reprezentacją Demokratycznego Konga. Schicker? Chłop ma 40 lat, trzy razy dłużej niż AgaLech patrzy na nasz zespół, a do tego od dekad analizuje grę od środka – nie z kanapy ani przez TikToka. Dryblingi niby "historyczne"? No dobra, powiedzmy, że były ich setki, ale ostatnie lata to jednak te cudowne chwile, kiedy widziało się Sané’a z Sané’em i obaj wiedzieli, gdzie ląduje piłka, zanim jeszcze trafiła do ich butów. A co do tych "20 asyst" – fajnie, że facet coś tam zaliczył, ale my tu mówimy o zawodnikach, którzy potrafią sami rozstrzygnąć mecz? Na przykład Coman w tym sezonie w sześciu meczach ligowych strzelił cztery gole i zanotował dwie asysty – i to nie w maratonie, tylko w sprintach, kiedy przeciwnikowi czupryna latała z emocji. Albo Musiala, który nawet jak nie trafia, to tak kombinuje, że obrońcy tracą orientację i po meczu szukają kartki, żeby zapisać, co się wydarzyło. Holenderscy sędziowie? Nie no, serio – kto wam wbił do głów, że to coś więcej niż zielony komar latający nad boisko? Tamta akcja z rzutem wolnym w 93. minucie zawsze się zdarza, a VAR co najwyżej pokazuje, że Graham Potter nawet po dwóch latach w Bawarii dalej gubi się w taktyce. I nie, nie zmienimy ligi przez to, że raz nie podyktowali karnego za szarpaninę w polu, ale za to raz na jakiś czas oddadzą nam sprawiedliwość – widziałem, jak w zeszłym tygodniu unieważnili gola dla Unionu, bo facet był na spalonej. A histeria? Sami się jej doczekacie, kiedy jutro ktoś napisze tutaj, że Doohan naprawdę miał lepsze wsady niż ten wasz nowy... Czekaj, nie, nie znam imienia, bo mnie nie interesują snoby od pampersów. Bayern nadal jest tym samym zespołem, który potrafi wygrać 7:0 i następnego dnia przegrać 0:2 z Unią, bo futbol to nie kalkulator, tylko emocje. I niech mi ktoś powie, że Sané w tym roku nie bawi się z przeciwnikami jak kot z myszą – a to przecież nie jest sentymentalny relikt z VHS.

ej ludzie a wam co do mózgu weszło żeby się szkalować jakbymmy to my byli BRENDANEM SANDERSONEM 😱🔥 do AgaLech – SIEMKA stary, pamiętam jak Schicker robił z polami karnymi mordę MULLERA i ROBBENa, to nie żaden sucharek do morfiny tylko LEGENDA NA NASZYM STADIONIE! facet wie co mówi bo miał buty w błocie BUNDESLIGI od zawsze a nie jakaś mrzonka na tiktoku co liczy suche asysty! i co tam 20 asyst? MUSIALA JAK WYŁĄCZYŁ LUSTRA w tym meczu z BORUSSIA HANUŻ zrobił pędzącego CZOŁGA który bratał się z piłką jakby mu rodzonego dziecka bronił – to nie asysty a ARMAGEDON dla obrońców! Coman to wróg numer 1 każdego lewego obrońcy bo ten facet ma GPS w bucie i wkurwia sędziów jak nic innego! a holenderskie sędziowie to niech sobie walą sobie tapeciaki po zadzie bo my ich w ogóle nie czujemy! VAR lepszy od naszych ławkarzy którzy pomylili numer ze sędzią pomocniczym w meczu z LEVERKUSEN bo tam dopiero "sąd nad mistrzem" urządzili! mamy szczęście że ci kolesie czasem dają naszym supergolom Zielone Światło zamiast szukać dziury w całym! Schicker powiedział że dryblingi to sentymentalna podróż? NIE MA OPCJI ŻEBYM USŁYSZAŁ WIĘCEJ BZDURY OD GOŁEGO GŁODU! my tu mówimy o DNA Bayernu które tkwi w tych chłopakach – od Gerrarda lata kiedy kolesie latał ze mną na trybuny i wył mylił mi flagę do dzisiaj kiedy gramy i ktoś wali hat-trick na oczach 75 tysięcy! BAYERN TO NIE JEST ŻADNA HISTORIA tylko CIĄGŁY PROCES – i te procesy widzą kibice na SZALONYCH SOBIE bo tam czuć co to "still verdammt gut" 💪🔴 wrzeszczymy ile sił w płucach bo to nie żadna histeria tylko PRAWDA ZAWIERAJĄCA SIĘ W KAŻDYM NABOJU NASZYCH CHŁOPAKÓW!

Ej, no dobra, ludzie – wam się znowu rozkręciło w mordę jak na derbach z augsburskimi sędziach. AgaLech, nie no, koleś… Schicker to naprawdę facet, który widział w Bawarii więcej dryblingów niż niektórzy z was przez całe życie oglądania meczów przez okno autobusu wycieczkowego. I co z tego, że facet mówi, że dzisiejsze dryblingi to już tylko nostalgia? Przecież on ma rację w tym, że dzisiejsi zawodnicy wolą kombinować niż gnać w szaleństwo jak Robben w finale LMC 2013, gdzie po tym golu to jeszcze drugi mecz musieliśmy rozgrywać przez dobę. Ale… nie no, czekajcie – to nie znaczy, że te dzisiejsze dryblingi są do niczego! Weźmy chociaż Musiala w tym sezonie w Bundeslidze: 12 udanych dryblingów w 25 występach ligowych to nie jest żaden "przechadzanie się po boisku z piłką". To facet, który potrafi zatrzymać się w połowie boiska, zrobić takiego zwodnika na obrońcę, że ten wpada na własnego kolegę, i potem jeszcze trafić do partnera zaatakowanego przez trójkę obrońców. To nie jest sentymentalna wycieczka – to jest nowoczesny drybling, który po prostu działa w dzisiejszym futbolu. I nie, nie jest on tak widowiskowy jak lata 90., ale działa. Coman? Ten facet potrafi dryblować bokiem boiska, omijać dwóch obrońców i podawać na drugą stronę, zanim ktokolwiek zdąży zareagować. To nie jest żaden relikt z VHS – to jest broń masowego rażenia, tylko że teraz pakujemy ją w mniejsze pudełeczko. A co do tych 20 asyst u jednego zawodnika – fajnie, że się to liczy, ale my tu mówimy o czymś więcej niż statystyka. Widziałem, jak Gnabry w meczu z Bayerem Leverkusen zrobił drybling na trzech obrońcach, wpadł do pola karnego i zanim padł strzał, to dwóch innych Bayernowców było już w korzystnej pozycji. Czy to się liczy w tabeli asyst? Nie. Ale dla mnie to jest właśnie "still verdammt gut" – bo to jest piłka, która rozgrywa się w głowie, a nie tylko na papierze. Bayern nadal ma facetów, którzy potrafią załatwić mecz jednym zagraniem, nawet jeśli nie kończy się ono golem. I proszę was – nie zaczynajmy histeryzować o sędziach. VAR ma swoje plusy i minusy, ale ostatni tydzień pokazał, że czasem jednak działają na naszą korzyść. To nie holenderskie sędziowie są problemem – problem jest w tym, że teraz nikt nie chce ryzykować. Każdy się boi, że jak zrobi coś śmiałego, to ląduje w cudzysłowie i dostaje karę. Ale nasza drużyna nadal potrafi grać tak, jakby nie było jutra. Sané? Ten facet bawi się z przeciwnikami jak kot z myszą – i to nie jest żaden sucharek do morfiny, to jest po prostu mistrzostwo w czystej formie. Schicker może narzekać na suche statystyki, ale ja wolę patrzeć na to, co dzieje się na boisku. Bayern nadal jest tym samym zespołem, który wie, jak grać – i wie, jak wygrywać. Czasem wolniej, czasem bardziej zaplanowanie, ale zawsze z klasą. I niech mi ktoś powie, że to nie jest "still verdammt gut". Bo to jest właśnie to DNA, o którym mówił Widzew1908 – ciągły proces, który trwa od dziesiątek lat i który wciąż niesie ze sobą to samo szaleństwo. I to szaleństwo czuć na trybunach, kiedy nasi chłopaki wbijają gola, a my wrzeszczymy tak, że chyba niedługo przejdziemy na telepatyczną komunikację z zawodnikami. 🔴💪

ej, ej, trzymamy konia za kantar bo aż zaniemówiliście tyle szumów naraz a tu jeszcze jedno piwo do rozlewu idzie pamiętam jak niebem latał robbenow kolano i to takie co wracało tyle razy że aż myśleliśmy że jest wiecznie odnawialne albo że pan szczupły sędzia w parózkach temu zaradził – no ale jednak zawsze coś krzywo szło bo przecież za moich czasów nie było VAR na każdym rogu tylko sędzia musiał podejmować decyzję własną dziurawą nogą a i kibice mieli prawo coś powiedzieć bez obaw o karę za obrażanie ławki rezerwowych wówczas dryblingi to były nie lada widowisko bo robili je zawodnicy którzy mieli jaja wielkości melona i nie bali się gnać do środka pola na samobójstwo albo hat-trick – weźcie np. owen tamtego pędzącego jakby go gonił niedźwiedź albo ronaldo, co to za mecze pokazywał że aż chciało się skakać z trybuny że zaraz wyleci poza boisko przez samą siłę rozpędu dziś mamy te wszystkie statystyki i analityków co liczą co drugie naciśnięcie guzika a i tak jak ktoś zrobi drybling to zaraz lecą z "sentymentalne mrzonki" albo "nieefektywne"- a tymczasem schicker, ten sam facet który znał osobiście każdego z naszych bohaterów, po prostu mówi co widzi: że dziś drybling to rzemiosło a nie szaleństwo na granicy kalectwa i macie rację że modern football tak wygląda – kombinować, przewidywać, oszczędzać siły bo następny mecz jest pojutrze – ale nie zapominajcie że nadal mamy facetów co potrafią w pojedynkę załatwić całą obronę jednym zwodem jak dick advocaat kiedyś z holenderską magią wymalował na murawie – tyle że teraz to wygląda bardziej jak gra planszówka niż rajd na koniu przez wsie a co do tej 20 asyst – pamiętacie jeszcze te sezony kiedy asystowało się po prostu bo się widziało luz w obronie? teraz komputer mówi że to podanie było "kluczowe" i witamy w erze taktycznego google maps – ale niech ktoś mi powie że coman, który potrafi dryblować bokiem boiska żeby podać na drugą flankę i stworzyć sytuację jak za dawnych czasów, to jest mniej wartościowy niż facet co wbiegł na pole karne z dwoma biegami w nogach i strzelił z ostrego kąta sędziowie holenderscy to akurat sprawa drugorzędna bo nasz problem leży głębiej – w tym że współczesny futbol boi się ryzyka jak diabeł święconej wody a my mamy drużynę co nadal wie jak kombinować pod presją i potrafi wciągnąć przeciwnika w swoje tempo jak stary dobry klopp z dortmundem bayern to nie jest kaplica co stoi w miejscu i modli się do suchych cyfr – bayern to jest zespół co ciągle szuka nowego języka dla tej samej pieśni i czasem ta pieśń wychodzi perfekcyjnie a czasem trafi się noga przez ucho – ale co z tego skoro wciąż mamy w składzie facetów co mają w sobie tyle klasy że aż zęby bolą? więc nie – nie histeryzujmy i nie rzucajmy się z motyką na słońce bo schicker, choć może narzeka na suchość dzisiejszych dryblingów, to jednak nie mówi że nasz futbol umarł – on po prostu dorósł do tego punktu że znowu trzeba go traktować poważnie, bo za tą analizą kryje się coś więcej niż tylko pamięć o dawnych wyczynach

Hej, dobra, Widzew ma rację w tym, że Schicker to jednak postać i nie każdy tutaj ma tyle lat na bakier z naszymi latami świetności, żeby móc tak od niechcenia mówić, że coś tam "się skończyło". Ale – i to wielkie ale – facet ma trochę racji, kiedy mówi, że dzisiejsze dryblingi to jednak nie te lata dziewięćdzieszcie, kiedy jeden zwód na Juraju Kuckovi robiłby cały stadion na nogi. Pamiętam dobrze ten mecz z Wolfsburgiem w 2015, gdzie Lewandowski wbiegł w pole karne, ominął dwóch obrońców, strzelił i cała Salwa odbiła się echem, bo to było coś więcej niż sucha akcja – to było widowisko, które zapada w pamięć. Dzisiaj takich akcji mamy może mniej, ale są innego rodzaju: Musiala, który potrafi zatrzymać piłkę w miejscu, zrobić takiego zwodnika, że obrońca wpada na partnera, i dopiero wtedy puścić precyzyjne podanie – to też jest mistrzostwo, tylko innego kalibru. Bayern ciągle ma w sobie tę klasę, tylko teraz jest bardziej wyrafinowana, mniej widowiskowa, za to bardziej skuteczna. I to też jest "still verdammt gut", tylko trzeba umieć to zobaczyć poza sentymentalnym oczekiwaniem na kolejny Rajd Robbena.

Ej, kurwa, ale wy teraz to się zapędziliście w te swoje suchary i nostalgie jakby ktoś wam w pysk wsadził cały transporter piwa naraz 😂🤡 I pytam was serio: co wy byście zrobili, gdyby nagle do dzisiejszego Bayernu ściągnął się Robben, Ribéry i sam Schweinsteiger do pomocy? Znaczy naprawdę – wszyscy trzej, razem, w jednym meczu? Bo ja wam powiem, że ci chłopaki wbiliby dzisiejszemu dryblingowi tyle asyst, że aż statystycy wpadliby w histerię i zaczęli liczyć na palcach u nóg! No bo serio – współczesny futbol to nie jest żadna katastrofa, tylko ewolucja. Taaaak, Schicker ma rację, że dzisiaj nie widzimy już tylu szaleńczych rajdów po skrzydłach jak kiedyś, ale wiecie co? Widzicie tych naszych facetów, którzy potrafią odtworzyć całą obronę przeciwnika w jednym dryblingu? To jest takie samo mistrzostwo, tylko inaczej zapakowane! Sané, Musiala, Gnabry – oni nie biegają jakby mieli w dupach ogień pod dupą, tylko kombinują jak szaleni, bo wiedzą, że w dzisiejszym futbolu jeden błąd może kosztować zwycięstwo. I co z tego, że to nie wygląda tak widowiskowo jak lata temu? Liczy się rezultat, a ten się pojawia! I jeszcze jedna rzecz – ta 20 asyst od jednego zawodnika? Ja wam powiem, że to nie jest żaden sucharek, tylko dowód na to, że nasza drużyna potrafi grać zespołowo jak mało która. Weźcie chociaż te mecze, gdzie Coman wbija dryblingiem dwóch obrońców, podaje do Musiala, ten znowu kombinuje z Sané’em, i nagle cała akcja kończy się golem, którego nikt się nie spodziewał. To jest właśnie ta magia Bayernu – nie jeden wielki gest, tylko tysiąc małych, które składają się na coś większego. A holenderscy sędziowie? 😏 No kurwa, dajcie spokój – oni mają swoje plusy i minusy, ale VAR w ostatnich tygodniach uratował nam kilka punktów, a w meczu z Unionem to przecież oni przyznali nam zwycięstwo, które normalnie by przepadło przez jakiś cholerny aut. Tak że nie histeryzujmy, bo Bayern ciągle wie, jak wygrać – tylko czasem robi to po swojemu, a nie tak spektakularnie jak kiedyś. I niech mnie szlag trafi, jeśli dzisiejsi chłopaki nie mają tej samej pasji w żyłach co stary dryblingi. Oni po prostu wybrali inny język, żeby ją wyrazić. Czysta klasa, still verdammt gut – a wy się czepiacie jakbyście mieli papierosy w oczach! 💸🔥

Ej ziom, ale wy tam naprawdę wariujecie jakby ktoś wam wlał kwas zamiast piwa 😂🔥 Widzicie tylko to, co chcecie widzieć, a Schicker? Ten facet mówił o suchym dryblingu, a wy od razu "klasa na trybunach!". No dobra, rozumiem, że chcecie wierzyć we własne bajeczki, ale powiedzcie mi szczerze – kto ostatnio widział u nas takiego Robbena, co to wbiegłby w pole karne z takim hukiem, że obrońca leciałby do kibica za nim? I te wasze 20 asyst? Fajnie, że ktoś je zalicza, ale ja bym wolał zobaczyć jednego gola w decydującym meczu, niż 50 suchych kombinacji, które niczego nie rozstrzygają. Weźcie chociaż ten nasz mecz z Leverkusen – piękna akcja, ale koniec końców nulle, bo przeciwnik też kombinował jak szalony, żeby nie dać się załatwić. To nie jest już futbol, to jakiś pierdolony turniej szachowy, gdzie liczy się tylko, kto ma lepszego statystyka! A VAR? Ej, nie no, serio – w meczu z Unionem VAR pomógł nam nieźle, ale pamiętacie tamten karny w 93. minucie przeciwko Augsburgowi, kiedy to VAR uznał, że szarpanina przed polem to jednak nie to samo co faul na Ribérym? Takie rzeczy się zdarzają, i niech mnie szlag trafi, jeśli to jest sprawiedliwość. Holenderscy sędziowie mają swoje metody, ale naszym akurat bardziej zależy na tym, żeby nam nie psuć imprezy. No i wreszcie – dryblingi. Wy chcecie, żeby dzisiejsze chłopaki biegały jak szaleńcy, żebyście mogli wrzeszczeć z emocji na trybunach, ale wiecie co? Oni mają swoje metody, swoje tempo, swoją klasę. I co z tego, że nie wygląda to tak widowiskowo jak kiedyś? Liczy się, że nadal potrafią załatwić sprawę, nawet jak robią to po cichu, jak jakiś szpieg w obozie wroga. Bayern nadal jest dobry, nie powiem, ale nie ma co robić z muchy słonia. Schicker ma trochę racji – dzisiejszy futbol to nie są lata 90., to jest coś nowego, i trzeba umieć to docenić. Ale jak wy dalej będziecie się czepiać tych suchych statystyk i wspominać stare dobre czasy, to niedługo naprawdę zaczniecie histeryzować jak holenderscy sędziowie! 😤💪

Ej, ludzie, ależ wy się rozpaliliście dzisiaj jakby ktoś do ogniwki dorzucił całą paczkę sucharków! Słuchajcie, ja tu sobie siedzę z tym swoim kubkiem kawy, a w tle gra stary mecz Bayernu z Werderem Brema z czasów, kiedy jeszcze schody na Allianz nie były taka atrakcją turystyczną jak dzisiaj — i nagle uderza we mnie myśl: czy naprawdę o to chodzi, żeby porównywać dzisiejsze dryblingi z tym, co robili Ribéry i Robben? Bo szczerze mówiąc, widziałem kiedyś, jak jeden z moich kumpli próbował zrobić taki sam zwód jak ten francuski magik — skończyło się tym, że oberwał rykoszetem od własnej kostki i chwilę później leżał na kanapie z lodem przyklejonym do kostki. A to był facet, który na co dzień grał w amatorskiej lidze! Wiecie, co jest najśmieszniejsze? Że Schicker, który przecież widział na oczy niejedno pokolenie naszych zawodników, po prostu zwraca uwagę na coś, czego my jako kibice czasem nie dostrzegamy — że dzisiejszy futbol to nie jest już ten szaleńczy, krwawy spektakl, tylko bardziej zaplanowana wojna na logikę. Tak jakby kiedyś graliśmy szablą, a teraz gramy w szachy, ale z tą samą pasją. I co w tym złego? Weźcie chociaż dzisiejszych zawodników — Sané, który drybluje tak, że przeciwnik nie wie, czy ma do czynienia z piłkarzem, czy z mistrzem parkouru, albo Musiala, który potrafi zatrzymać się w połowie boiska, zrobić takiego kroku, że obrońca wpadnie na kolegę, i w tym samym momencie puścić piłkę w idealnym momencie. To nie jest suchy drybling, to jest mistrzostwo w czystej postaci — tylko inaczej opakowane. A te wasze 20 asyst? Ja wam powiem, że to nie są puste cyfry. To jest dowód na to, że nasza drużyna potrafi grać zespołowo jak mało która. Kiedy Coman wbija dryblingiem dwóch obrońców i podaje do Musiala, który znowu kombinuje z Sané’em, a cały mecz skończy się golem, którego nikt się nie spodziewał — to jest właśnie magia Bayernu. Nie jeden wielki gest, tylko tysiąc małych, które składają się na coś większego. To jest DNA tej drużyny, tylko teraz jest bardziej wyrafinowane. I proszę was — nie zaczynajcie od razu rzucać się na holenderskich sędziów. VAR ma swoje plusy i minusy, ale ostatni tydzień pokazał, że czasem jednak działają na naszą korzyść. To nie oni są problemem — problem jest w tym, że nikt już nie chce ryzykować. Każdy się boi, że jak zrobi coś śmiałego, to ląduje w cudzysłowie i dostaje karę. Ale nasza drużyna nadal potrafi grać tak, jakby nie było jutra. Sané? Ten facet bawi się z przeciwnikami jak kot z myszą — i to nie jest żaden sucharek, to jest po prostu mistrzostwo. Schicker może narzekać na suche statystyki, ale ja wolę patrzeć na to, co dzieje się na boisku. Bayern nadal jest tym samym zespołem, który wie, jak grać — i wie, jak wygrywać. Czasem wolniej, czasem bardziej zaplanowanie, ale zawsze z klasą. I niech mi ktoś powie, że to nie jest "still verdammt gut". Bo to jest właśnie to DNA, o którym mówił Widzew1908 — ciągły proces, który trwa od dziesiątek lat i który wciąż niesie ze sobą to samo szaleństwo. A czy dzisiejsze dryblingi są tak widowiskowe jak lata temu? Może nie. Ale są równie skuteczne — a to, moi drodzy, jest znacznie ważniejsze.

@WeterannaZawsze kurwa, facet ma rację że dzisiejsze dryblingi to nie te lata 90., kiedy jeden zwód na granicy kalectwa załatwiał mecz. Ale nie kupuję tej gadki, że musiala z sané’em to "to samo mistrzostwo, tylko inaczej zapakowane". Widziałeś kiedyś kombinację 5 sekund w meczu, która kończy się golem? To nie jest mistrzostwo — to długopis i kartka, żadna magia. Lata temu mieliśmy zawodników co robili coś naprawdę nieprzewidywalnego, a nie grali w szachy z przeciwnikiem. Ja wolę jednego Robbena, co wbiegnie na 50 metrów i trafi z dziesiątki, niż dziesięć suchych kombinacji wokół środka pola. Tamten luz, te emocje — to się dzisiaj nie da powtórzyć, bo futbol stał się fabryką punktów, a nie spektaklem.