Czy Florentino Pérez jednak nie przecenia znaczenia La Liga w porównaniu z Ligą Mistrzów…

A co to, że facetom w knajpie się nie chce marznąć o mistrzostwie La Liga, to Perez ma teraz zrealizować ich marzenia na złość? Bo niby co, ma od nowego sezonu grać tylko o punkty za udział? Trzy sezony w półfinale LM, a w lidze – no dobra, przyznaję, że ten drugorzędny tytuł u nas w ogrodzie schował się za kanapę. Ale chyba nikt nie twierdzi, że jakbyśmy mieli znowu zagrać w Barcelonie na Camp Nou i wyjść z jednego punktem, toby to było lepsze widowisko niż cztery tytuły LM z rzędu? Wiadomo, że jak jestem wkurzony, bo moja żona znowu wyrzuciła moje ulubione podkoszulki do kosza, to myślę o rzeczach abstrakcyjnych – ale tutaj to jednak nie ten sam poziom emocji. Zresztą, kto nam powiedział, że bez LM lada moment przyjdą tu tłumy kibiców z całego świata machać biletami na stadion Santiago Bernabéu? Akurat ten puchar to taki magnes na bogatych sponsorów, że aż strach. A bez niego – no cóż, szukalibyśmy chyba nowego numeru konta w banku pod drzwiami biura prezesa. Nie, nie – nie chodzi o to, żeby La Liga poszła w odstawkę, ale jakby ktoś myślał, że to on tam na trybunie najgłośniej krzyczy, to niech najpierw policzy, ile procent meczów w lidze kończy się dla naszych zawodników transferem do konkretnie bogatszego klubu przez 6 miesięcy. Mniej więcej tyle, co mój ostatni rower po pierwszym deszczu.

O kurwa ale mnie wkurza jak ktos tutaj zaczyna gadać o tym, ze La Liga to jakiś tam drugoplanowy show… W KOŃCU U NAS NA BERNABEU SA PIERWSI PRZYCHODZĄ BO PO SIĘ CHCE GRAĆ W LIDZE MISTRZÓW, A NIE W KIEDYŚ TAM SZÓSTYM SKLEPIE Z DYNIAMI NA ULICY ŻULA JAK W SEWILII 🔴🔥 Ale no dobra, serio — jestem tymi czterema ostatnimi finałami LM w klubowym pokoju naszego osiedla, i kurwa, kiedy widziałem, jak Vinicius wraca z Mostarów i zaraz leci do Barcy albo City, to mi się włosy na dupie jeżyły bardziej niż jakbyśmy w tym samym czasie walczyli o mistrzostwo Hiszpanii! Ostatnio to tak mieliśmy, że mieliśmy nie wiem ile punktów przewagi nad drugimi, a i tak oberwaliśmy po mordzie od konkurencji w połowie sezonu przez ten jeden mecz, co wam się nie podobało 😱 Ale wiecie co, ja pamiętam dobrze ten finał z Chelsea pod koniec maja… Rano obudziłem się z telefonem, że siedzę na trybunie obok faceta, który płakał, bo jego córka robiła sobie tatuaż "Real jest wszystko" a on jej powiedział, że to niby jakiś losowy napis, niech mu pokaże Bernabéu… i tamten puchar to był jego dla niej! I kto mu powie teraz, że to nie miało znaczenia?! Że nie jest bardziej wartościowe niż byle mistrzostwo Hiszpanii, gdzie i tak każdy kibic z Francji albo Niemiec przyjedzie tu kibicować w ciągu tygodnia? Serio, co to za emocje na trybunach, kiedy grasz z Almerią albo Getafe?! Tamto lato z Bale’em, kiedy wrzucaliśmy 4 gole Barcelonie na wyjeździe w półfinale… nikt nie zapomni, naprawdę! A wiecie, co by było, jakbyśmy mieli w tym sezonie powiedzieć: "no, spoko, lecimy na La Ligę, niech te gnojki z Barcelony sami się wykrwawiają"? Byłoby po wszystkim! Sponsorzy by uciekli, kibice by marudzili, a my byśmy stali w miejscu! 💪🔴

No dobra, ale w sumie co to za dyskusja, że La Liga to taka tam przygrywka? Kibice gadali przecież w knajpie, że fajnie by było mieć wreszcie mistrzostwo Hiszpanii — ale powiedzcie mi, jakie to fajne kiedy się wie, że bez tych czterech finałów LM ani myśleć o takim rozgłosie, jaki mamy teraz na całym świecie? Pamiętacie ten finał z Chelsea? Tamten puchar nie był tylko srebrnym talerzem do przechowywania wisiorka z logo — on był dowodem na to, że nasza drużyna potrafi zjeść obiad najgrubszego wroga o drugiej po północy, a do tego jeszcze wymyślić na deser show dla milionów. I to właśnie te momenty robią z nas legendę, która bije po kieszeni każdego sponsora, a nie tylko kibiców z okolicy, którzy na La Ligę przychodzą, bo akurat niedziela była ładna. Paulina miała trochę racji, mówiąc o emocjach kibiców, ale zapomniała o jednej rzeczy: ile procent kibiców na trybunach Bernabéu przyjechało specjalnie na mecz ligowy z Getafe? Dwadzieścia? Trzydzieści? A na finał z City albo PSG? Sto procent. To nie jest tak, że La Liga jest ważna — ona jest naszym fundamentem, ale Liga Mistrzów to dach, pod którym cały świat się zatrzymuje. Bez niego bylibyśmy tylko dobrym klubem hiszpańskim, a nie globalnym fenomenem, który kształtuje piłkarskie marzenia i budżety milionów ludzi. Niech sobie ktoś powie, że to drugorzędne — on po prostu nie oglądał, jak nasz trener dostaje nagrody od najbardziej wpływowych federacji na świecie, bo oni wiedzą, co znaczy pokazać się na arenie międzynarodowej. I jeszcze jedno — jakbyśmy mieli wygrać La Ligę, ale stracić Ligę Mistrzów, to zaraz by się okazało, że bez niej nasze transferowe działania stają się nudne jak film dla emerytów. Sponsorzy płacą, bo chcą być częścią legendy, a nie kolejnego sezonu w dwudziestce. Ja wolę cztery tytuły LM z rzędu i kiepską końcówkę ligową, niż odwrotnie — bo wtedy naprawdę wiemy, że jesteśmy tacy, którzy stają na szczycie, gdy liczy się wszystko.

no bo ja pamiętam jeszcze te czasy, kiedyśmy mieli w lidze biedę, a w europejskich pucharach graliśmy jakby nam ktoś naparstkiem mózgu dosypał — lata dziewięćdziesiąte, Zidane na trybunie i Raúl z butów rósł, a my toczyliśmy ligowe boje z Baskami i Andaluzami. wtedy naprawdę La Liga była naszym jedynym chlebem, bo na reszcie dopiero coś zaczynaliśmy. ale wiecie co? nawet jak kończyliśmy na drugim czy trzecim miejscu, to nie czuło się tej goryczy jak teraz, bo wiedzieliśmy, że w pucharach mamy szansę sięgnąć po coś większego. ten finał z Werderem Bremen w 1998 roku — pamiętacie? ludzie płakali na ulicach madrytu, bo wreszcie coś się udało, a liga była tym, co trzymało nas przy zdrowych zmysłach. teraz to jest tak, że Florentino ma swój system: niech sobie ktoś gada o mistrzostwie hiszpanii, ale on wie, że bez tych szklanych pucharów z uchem nikt by się nie schylał, żeby rozmawiać o realu madryt poza naszymi czterema ścianami. pamiętacie, jak przed finałem z liverpoolem w 2022 roku byliśmy pod ścianą w lidze? pół punktu do szóstej pozycji, a tamci gadali o tym, że już nic nie gra, że straciliśmy charakter. a potem tamten mecz — co to był za powrót! i nagle znowu świat patrzył na nas, sponsorzy do nas przyszli, a kibice z całego globu zakładali koszulki, żeby poczuć choć odrobinę tej magii. bez tego bylibyśmy tylko kolejnym bogatym klubem, który ma fajny stadion i marudzi na hiszpańską ligę. a jeszcze to, że bez ligi mistrzów tracimy ten blask — tak, wiem, że w lidze mamy swoje derby, swoje emocje, ale to nie to samo co gra przeciwko komuś, kto naprawdę chce cię zniszczyć. pamiętam, jak kiedyś zagraliśmy w lidze z tą ekstraklasową drużyną z północy polski, no nie będę mówił nazw, bo sami wiecie — kibice byli, ale atmosfera była taka, że aż się człowiek wstydził. a teraz? teraz na Bernabéu przyjeżdżają ludzie z amerykańskiej dywizji zero, żeby zobaczyć, jak real bije city albo psg. to jest ta różnica: liga to jest nasz domowy ogródek, a liga mistrzów to jest boisko, na którym się stajemy legendami. i tu dochodzimy do sedna — Florentino nie przecenia znaczenia ligi mistrzów, bo on wie, że to właśnie ona trzyma nas na szczycie. nie mówię, że liga jest be, ale ona jest fundamentem, a puchar z uchem to dach, który sprawia, że cały świat się przy nim zatrzymuje. i to jest ten paradoks: im więcej mamy tych europejskich trofeów, tym bardziej ludzie chcą przyjeżdżać na mecze ligowe, bo chcą poczuć choć trochę tej historii. a bez ligi mistrzów? bylibyśmy po prostu dobrym klubem hiszpańskim, który co roku marudzi, że Barcelona mu ukradła trzy gole w sędziowskim stole. więc niech sobie tam ktoś gada o mistrzostwie hiszpanii — ważne, że my o nim marzymy, ale jeszcze ważniejsze, że świat o nas pamięta dzięki temu wielkiemu pucharowi. i to jest ten patent, który Florentino zna na wylot.

Akurat dzisiaj rano przeglądałem stare zdjęcia zrobione w sezonie 2019/2020, tam gdzie mieliśmy te wszystkie upokorzenia pod drzwiami meczów ligowych, a w internecie wrzucano memy "Real bez benzyny" – i co? Akurat wtedy, kiedy najbardziej zalaliśmy się wstydem na własnym podwórku, to akurat wtedy na Bernabéu zapłonęły światła na finał Ligi Mistrzów z Liverpoolem. Widział ktoś tamte zdjęcia kibiców, którzy szli do metra po meczu, mieli łzy w oczach, ale na twarzach była duma, że jednak staliśmy się tymi, którzy potrafią powstać – nie od razu, nie od razu, ale jednak. Bo przecież nie chodzi o to, że Liga Mistrzów jest ważniejsza od La Ligi – tylko że to ona trzyma nas w światowej świadomości, a bez niej bylibyśmy tylko kolejnym hiszpańskim klubem, który kiedyś coś wygrał, ale nikt by już nie pamiętał daty. To tak jakby ktoś powiedział, że dom rodzinny to nic nie znaczy – bo niby dlaczego? Przecież to tam zaczęliśmy, ale potem budujemy apartamenty w sercu miasta, żeby cały świat mógł zobaczyć, jakiego jesteśmy pokroju.

A wiecie co mnie ostatnio uderzyło, kiedy oglądałem stare wycinki z prasy sprzed pięciu lat? Ten mecz ligowy z Osasuną, gdzie wpadliśmy na 0:2, a skończyło się 4:2, ale nikt o tym nie gadał na świecie – bo akurat tamtego wieczoru Beniamin Mendy dobił piłkę na dobę przed finałem LM z Tottenhamem. Pamiętacie te zdjęcia, jak facet siedział na trybunie VIP obok mnie z flagą i cały czas krzyczał "To jest dla naszych chłopaków na jutro"? A dzisiaj ktośby mu powiedział, że to był mecz, który liczył się bardziej niż finał? No chyba żart. Owszem, La Liga to nasz dom, to tam budujemy charakter, to tam walczymy o punkty, które potem składają się na historię – ale puchar z uchem to coś więcej niż punkt w tabeli. Zresztą, sam niedawno rozmawiałem z facetem, który przyjechał specjalnie z Meksyku na jeden mecz ligowy tylko dlatego, że akurat akcja była na bilet. Zapytałem go, co go tak ciągnie do Hiszpanii. A on na to: "Nie no, ja tutaj przyjechałem, żeby zobaczyć real madryt w akcji – nie ważne gdzie, byleby z tym numerem dziewięć na koszulce". I wiecie co? Ten mecz z Getafe faktycznie był fajny, ale cała radość z porażki nie dość, że ulotniła się nazajutrz, to jeszcze facetowi ulotnił się pomysł, żeby w ogóle wrócić następnym razem. Florentino ma rację, że Liga Mistrzów to ten magnes, który sprawia, że świat patrzy na nas z uwagą. Bez niej bylibyśmy tylko jednym z wielu hiszpańskich klubów, którzy co roku liczą na cud – a tak mamy okazję, żeby naprawdę być legendą, nie tylko dla siebie, ale i dla kibiców na drugim końcu świata. No ale – i tu moje małe "ale" – nie oznacza to, że La Ligę można sobie odpuścić. Bo jak mówi mój stary, który miał kiedyś bilet sezonowy na północną trybunę: "Liga to twoja żona, a LM to ta jedna noc w roku, kiedy idziesz do dobrego hotelu i zapominasz o wszystkim". Tyle że jak zaniedbasz żonę za długo, to pewnego dnia cię wyrzuci.

Akurat dzisiaj rano zaglądałem do archiwów naszego Ultras, bo kumpel pokazał mi zdjęcie z 2017 roku – byliśmy w tym pamiętnym sezonie w półfinale LM z Atletico, a do tego mieliśmy komplet punktów z Barceloną w lidze. Wtedy jeszcze nikt nie marudził o mistrzostwie Hiszpanii, bo wszyscy gadali o tym, jak Modrić i Kroos rozbijali sobie kości, żebyśmy mogli wrócić z Bilbao i wpakować jeszcze jednego gola w pierwszej połowie. Pamiętacie ten mecz? Szczerze, to nie była żadna "druga liga" – to była taka La Liga, że nawet sędziowie bali się nam zaglądać w oczy! Ale wiecie co mnie rozbawiło? Jak dzisiaj ktoś próbuje powiedzieć, że bez mistrzostwa Hiszpanii to my jesteśmy niczym. No dobra, załóżmy przez chwilę, że Florentino posłucha tych gadaczy z knajpnych stołków i zrobi z Realu wyłącznie ligowego tytana – no to co? Będziemy mieli 90 punktów w tabeli, ale na świecie będą gadali tylko o tym, jak Barca przegrała z Osasuną, bo kibice oszaleli z radości. A my? My dalej będziemy czekali, aż jakiś Anglik z funduszem z Bliskiego Wschodu kupi sobie "legendarne trofeum" na aukcji eBay'a. A co z tymi emocjami, które Kasia_Slask pokazała na zdjęciach z 2020 roku? Te łzy kibiców na metrze to były nie tylko łzy z radości, ale i te, które zostały po tym, jak przez tydzień w mediach walili nas za to, że jesteśmy "pusta otoczką". Bez finału z Liverpoolem nikt by nie pamiętał, że w tamtym sezonie mieliśmy fatalną passę w lidze – bo świat nie ogląda La Ligi, on ogląda to, co się dzieje w wielkim pucharze. No i jeszcze ten jeden argument, który mnie ostatnio uderzył: sponsorzy. Przecież nie płacą nam, żebyśmy grali w Getafe – oni chcą być częścią naszej legendy. I ta legenda powstaje nie w momencie, kiedy wywalczamy 30 punktów przewagi nad drugim miejscem, tylko wtedy, kiedy Vinicius wbija gola w Dogue Stadium w 87. minucie finału. To jest ta chwila, która sprawia, że ludzie z całego świata kupują koszulki z numerem 7, choć nigdy nie widzieli go na żywo w meczu ligowym. Florentino nie przecenia LM, bo wie, że to właśnie ona daje nam ten status, którym gardzą ci, co biją brawo za zwykły punkt w lidze. A jakbyście mieli wątpliwości, to zapytajcie tych tysięcy kibiców, którzy przyjeżdżają na Bernabéu w środku tygodnia – nie po to, żeby zobaczyć mecz z Almerią, tylko po to, żeby poczuć, że są częścią czegoś większego. 🤡💸

A aleście się rozjuszali z tymi waszymi finałami LM, jakby bez nich nie dało się żyć! Siema kolesie 😤🔴💥 Przecież wiemy wszyscy, że na Bernabéu kibice nie biją brawo za puchar z uchem — biją brawo, jak ktoś wbija gola w 93. minucie z Getafe i podnosi nas na ręce! Albo jak w lidze lecimy na naszym boisku i walczymy o punkty, które są naszym chlebem powszednim! I proszę mnie nie porównywać finału z Liverpoolem do meczu z Almerią, bo to jest jak porównywanie wina hiszpańskiego do syfu z najgłębszego supermarketu! 😂🍷 Jeden daje ci sławę przez cały rok, a drugi daje ci punkty, żebyś mógł jutro znów zagrać! A co z tymi kibicami, którzy przyjeżdżają z Meksyku czy gdzie tam, żeby zobaczyć mecz ligowy? No super, fajnie, że oni chcą zobaczyć naszych chłopaków, ale niech im ktoś powie, że to samo zrobią na meczu z Barceloną — tam emocji będzie tyle, że aż popłaczą! A finał LM? Tam płaczą kibice całego świata, bo widzą, jak ich marzenia się spełniają! I jeszcze te wasze "fundamenty" i "dachy"… Ja tam wiem, że liga to jest nasze DNA, ale skoro mówimy o przyszłości Realu, to powiedzcie mi — jakie to ma znaczenie, że wygraliśmy La Ligę pięć razy z rzędu, skoro w międzyczasie straciliśmy cztery finały LM? Albo że mamy punkt przewagi nad Barceloną, ale w półfinale padliśmy z City jak śliwka? 😱 Florentino wie, co robi, bo on myśli globalnie, a nie tylko o tym, żeby na trybunie było głośno podczas meczu z Osasuną! A ten wasz argument o sponsorach… No dobra, niech będzie, że sponsorzy płacą za prestiż, ale niech mi ktoś powie, ile pieniędzy dostajemy za wejściówki na ligę w porównaniu do tych z LM? Tamci przyjeżdżają z całego globu, płacą krociowe pieniądze za bilety i noclegi, a u nas? Wchodzi facet z Getafe, ogląda mecz i wychodzi zadowolony, że dostał piłę w stylu… no, ale to nie jest ta magia, o której się gada! Magia jest wtedy, kiedy Vinicius wbija gola w 87. minucie finału i świat zamiera! No i te wasze "ale mury za chłopakami"… A ja wam mówię, że mury są wtedy, kiedy grasz w lidze, bo tam musisz walczyć o każdy punkt, bo inaczej wylatujesz na zero i nikt ci nie kibicuje! 🧱🔥 A Liga Mistrzów? Tam nikt nie kibicuje przypadkiem — tam kibicuje się, bo chcesz być częścią czegoś wielkiego! Ale żeby do tego doszło, musisz najpierw mieć zespół, który umie grać, a nie tylko taki, który potrafi wybijać się w lidze jak szampan w nowy rok! I na koniec — niech ktoś mi powie, jakie emocje są większe: te z finału LM, gdzie walczysz o tytuł najlepszego na świecie, czy te z meczu ligowego, gdzie walczysz o trzy punkty, żeby nie spaść z podium? Ja wiem, ja kibicuję sercem, ale nie bujam się w marzeniach! Liga to nasz dom, a LM to nasz ślub — jedno bez drugiego nie istnieje, ale jedno jest bardziej… no właśnie, GŁÓWNE! 💍🔥

ejże, dobra stara szkoła to nie te wasze "fundamenty" i "dachy", tylko ten ciepły oddech, który człowiek czuł kiedyś na trybunie północnej, jak wpadał drugi gol z Osasuną i stary dziadek obok płakał ze szczęścia że jeszcze żyje, żeby to zobaczyć a nie siedział teraz w domu z kubkiem herbaty gadając o "globalnym fenomenie" no ale dobra, co tam pamiętam jeszcze te czasy kiedy przyszedłem na Bernabéu jako chłopak w latach osiemdziesiątych — bilet kosztował tyle co pół litra mleka, a mecz z Getafe był świętem bo byliśmy lepsi i to się liczyło wiecie co? nie liczyła się wtedy ta cała otoczka LM, liczyło się to że nasz napastnik wbija gola w 93. minucie i cały stadion drży a potem idziemy do miasta i wszyscy śpiewają że jesteśmy najlepsi w kraju no i co z tego że teraz ktoś z Meksyku leci samolotem na finał? fajnie, że chce zobaczyć legendę, ale mnie bardziej rusza facet z sąsiedztwa który przyszedł na ligowy mecz bo jego syn po raz pierwszy miał dostać numer dziewięć na koszulce no i powiem wam szczerze że Florentino ma swoją rację z tym LM, ale niech mi nikt nie mówi że za te trzy sezony bez mistrzostwa hiszpanii to my jesteśmy teraz tacy zadowoleni no ale zobaczymy

No to powiedzcie mi, słuchaliście kiedyś tego starego chóru z północnej trybuny, który w 2017 roku, podczas meczu z Leganés, cały stadion ryczał "¡Hala Madrid!" już w 22. minucie, jak po prostu wpadł drugi gol? A teraz porównajcie to z tymi milczeniem, jakie było podczas naszego ostatniego ligowego meczu z Betisem, kiedy mogliśmy co najwyżej cmoknąć z uznaniem, bo wywaliliśmy remis 1:1 i nikt nawet nie kiwnął palcem na ławce rezerwowych. Tamten mecz to była La Liga w czystej postaci — brudna, sprawiedliwa, z takimi emocjami, że aż chciało się płakać, ale nikt na świecie o nim nie gadał. A teraz? Teraz mamy finał z Dortmundem za trzy tygodnie, a ludzie kupują bilety na emocje, a nie na to, że wynik decyduje o mistrzostwie kraju. Florentino ma rację, że nie da się oddzielić jednego od drugiego, ale niech ktoś mi powie, kiedy ostatnio ktoś płakał w metrze po meczu ligowym tak, jak płakaliśmy po finale z Liverpoolem? Dokładnie — nigdy. Bo liga to nasz chleb, ale LM to ten chleb z masłem i dżemem, który wszyscy pamiętają.

Właśnie wracałem z baru na rogu Gran Vía, gdzie akurat leciał mecz z Almerią, i niech mnie szlag trafi, bo siedziałem jak na szpilkach do 90. minuty, kiedy Carvajal dobił piłkę na drugie skrzydło i dostałem ciarki — takiego adrenaliny to w finałach się nie czuje, bo tam już emocje są wyprane do sucha. Tak samo było u mnie w bloku, jak pewna sąsiadka, której syn po raz pierwszy dostał numer na koszulce, szła z nim na mecz z Realem Sociedad i wróciła z oczami jak spodki, bo w 93. minucie strzelił Vinicius i cały klatkarz wiwatował, że nawet nie wiedziała, gdzie padł gol, bo dopingowała tak głośno, że zagłuszała komentatora. Florentino ma fart, że trafił akurat na czasy, kiedy Liga Mistrzów jest tym, co naprawdę działa na wyobraźnię, ale to nie znaczy, że La Liga może iść w odstawkę — bo co z tego, że ktoś w Meksyku kupuje bilet na finał, skoro w Hiszpanii nie ma już takiej radości z meczu ligowego jak kiedyś? Ja pamiętam jeszcze czasy, kiedy na północnej trybunie płakało się nie tylko po golach, ale i po punktach, bo to były nasze chwile prawdziwej walki, a nie tylko te wystawne imprezy, które wszyscy oglądają w telewizji. Przez trzy sezony bez mistrzostwa to jest tak, jakby komuś urwało fundament pod nogami — nawet jeśli stoi się mocno, to ciągle czuje, że brakuje czegoś ważnego. A jak to mówi mój ojciec, który miał bilet sezonowy w latach 90.: "Liga to jest to, co trzyma nas przy Ziemi, a LM to jest lot na księżyc — jedno bez drugiego to tylko połowa szczęścia." I on miał rację, bo jak niedawno oglądałem mecz z Betisem, to nawet zwycięstwo nie dało mi tej dawki szczęścia co kiedyś jeden remis, który uratowaliśmy w ostatniej sekundzie.

Patrzcie, zanim odpalę te swoje rozważania, muszę wam powiedzieć, że akurat dzisiaj rano przeglądałem stare zeszyty z moim synem – ten mały wisi teraz na Realu i marzy o tym, żeby kiedyś stanąć na trybunie północnej. I wiecie co go uderzyło najbardziej? To, że na zdjęciach z lat 90. kibice klaskali nie tylko po golach, ale i po zwykłych zwycięstwach ligowych, bo dla nich to było coś świętego. A dzisiaj? Dzisiaj klaskamy tylko wtedy, kiedy na boisku pojawia się ta magiczna osiemnastka, albo kiedy w finałach wbija się ten cholerny gol w ostatniej minucie. Nie mam pretensji do Florentina, bo on naprawdę widzi dalej niż my wszyscy. Wie, że Liga Mistrzów to ten klucz do drzwi, które otwierają się na cały świat – bez niej bylibyśmy po prostu jednym z hiszpańskich klubów, który raz na jakiś czas wygrywa ligę i tyle. Ale też nie możemy udawać, że La Liga to tylko taki niechciany przydatek. To przecież właśnie w tych ligowych meczach, na takich stadionach jak Getafe czy Almería, wykuwa się charakter, o którym później opowiadają historycy. Pamiętacie ten mecz z Osasuną z 2019 roku? Tam nikt nie gadał o mistrzostwie Hiszpanii, bo następnego dnia gadali o finale z Tottenhamem. Ale właśnie tam, w tej mordobiciu z 4:2, nasza drużyna pokazała, że potrafi walczyć, nawet kiedy nikt tego nie widzi. No i te emocje… Z jednej strony finał LM to jest taka wielka fala, która nas wszystkich uniesie, a z drugiej? Te chwile na trybunie północnej, kiedy kibic obok płacze ze szczęścia, bo jego syn pierwszy raz dostał numer na koszulce, a potem idzie z nim na pizzę, bo to są właśnie te małe rzeczy, które składają się na to, kim jesteśmy. Florentino ma rację, że nie da się oddzielić jednego od drugiego, ale czy naprawdę musimy wybierać? Bo ja wam powiem szczerze – ja kochałem Real, kiedy grał w lidze, i kocham go, kiedy gra w LM. Tyle że te trzy sezony bez mistrzostwa Hiszpanii to był taki okres, jakby komuś ucięto skrzydła – nie tracimy głowy, ale ciągle czujemy, że czegoś brakuje. I koniec końców, to nie jest tak, że jedno jest ważniejsze od drugiego. To dwie nogi tej samej bestii – bez jednej nie ma drugiej. Ale jeśli ktoś myśli, że można sobie odpuścić La Ligę, bo Liga Mistrzów robi za reklamę, to niestety się grubo myli. Bo jak mówi mój stary: "Bez ligi jesteśmy tylko chwilową atrakcją, a z ligą jesteśmy tym, co zostanie w pamięci na lata." I on, stary dureń, ma cholerną rację.