Czy Florentino Pérez powinien dobrowolnie odejść w 2024 roku, bo Real ma już dość jego "magii finansowej"?

No to się porobiło, Grzesiek, że aż mi się kurczak na twarzy robi — bo po kolei? facet wziął twardy strzał od Belinga i od razu dałeś mu w kosmosie, a o reszcie to już nawet nie gadaj. Słyszałem te plotki o "darmowym pieniądzu" i "łapówkach", ale gdyby to było prawdą, tobyśmy nie mieli dzisiaj Bellinghama, któremu kibice na Santiago Bernabéu dają dwuminutowe owacje stojąc, ani Viníciusa, który w zeszłym tygodniu wbił dwie bramki w Derbach za polską flagę. Wyobraź sobie tylko, że za dwa lata przyjedzie tu cały świat, żeby zobaczyć, jak ten duet gra — i nagle ktoś wali ci: "to tylko dzięki marketingowi, niechlujstwu, mydleniu oczu". A ten transfer Bellinghama? Pamiętasz chociaż, jak przed jego przyjściem media pisały o kryzysie w defensywie Realu? O tym, że nawet z takimi zawodnikami jak Militào albo Alaba nie da się zbudować zespołu na godny tytuł? No to mu szczęście, że nie rzuciliśmy się w ramiona jakiegoś średniaka z pierwszej ligi — bo on, kurde, wiadomo że nie będzie dobry od pierwszego meczu, ale za rok wszyscy zapomnieli o tym, że płaciliśmy za niego tyle co za połowę ligi. I co, teraz mamy narzekać, że za mało? Wiesz co? Jakby Pérez posłuchał rad wszystkich "fachowców" z forów i gazet, tobyśmy dzisiaj mieli zespół złożony z dwudziestoletnich Hiszpanów, którzy ledwo wychodzą z rezerw. Zamiast tego mamy Anglików, Brazylijczyków i Belgów, którzy grają tak, że mecze w Madrycie są teraz znowu *obowiązkowym* punktem w kalendarzu każdego kibica — i to nie dlatego, że sponsorzy zapłacili, tylko dlatego że naprawdę fajnie się ogląda. Coś ci to mówi? Albo po prostu jesteś wściekły, że akurat w twoich oczach Real grał kiedykolwiek lepiej niż teraz? Bo ja osobiście pamiętam, jak jeszcze w 2021 roku kibice rzucali papierosami do loży prezesowskiej za to, że nie umiemy zatrzymać Haalanda — i teraz co? Zostawić taką robotę na półmetku, bo komuś się nie podoba, że facet inwestuje w gwiazdy, a nie w szkolenie młodzieży? Przecież to tak, jakby odpuścić finał Ligi Mistrzów w 2022 bo "było za drogo" — a dziś wszyscy mielibyśmy w dupie ten puchar, który wisiał u Belinga na szyi przez cały rok. Daj spokój z tym cyrkiem. Gdyby ten facet rzeczywiście był takim oszustem, jak ty go malujesz, tobyśmy nie mieli dzisiaj drużynowego klimatu, którego brakowało przez lata. Albo po prostu boisz się, że raz na jakiś czas ten "magiczny worek" się otworzy i wyleci z niego coś naprawdę fajnego — tak jak w tym sezonie z Jude'em i Viníciem, których przecież nikt nie upierał się kupić, bo niby "za drogo". A tu proszę — mamy najbardziej widowiskową drużynę w Europie, i to nie dzięki szczęściu, tylko dzięki temu, że ktoś w końcu przestał liczyć grosze przy wejściu, a zaczął budować coś, co się *sprzedaje* — i to nie w starym "blablabla", tylko w postaci jebanego finału Ligi Mistrzów, na który czekaliśmy tyle lat. Więc sorry, ale póki co ten facet trzyma Real jak nóż w garści, to ja mu witamin nie odbiorę — chociażby dlatego, że kibice na trybunach mają uśmiech od ucha do ucha, a nie łzy w oczach. Czyli czego niby miałby odejść, skoro robi to, co od dawna powinno być zrobione?

no dobra... ale co ty bredzisz, Grzesiek? 😱 Podobno "zero emocji" i "zero Ligi Mistrzów"? Ale o jakim ZERZE mowa, jak dwa tygodnie temu siedziałem na Bernabéu i widziałem na własne oczy, jak ten zespół walił Milanu w pizdu w ćwierćfinale?! Pamiętasz może ten mecz, kurwa mać? Gdzie Bellingham wyłaził z krzykiem do szatni, bo przez niego mieliśmy kontuzjowanego Casemiro i dwie bramki wpadły przez nasze błędy? A teraz? Teraz mamy Real Madryt, który GRA NA CAŁYM BOISKU, który rozrywa każdą defensywę i który nie myśli o "magii finansowej", tylko po prostu WYGRYWA! 🔥 Przecież ten Pérez, niech mu Bóg zapłać, dał nam taki team, że nawet ostatni chłopak z mojej ulicy zna nazwiska Vinícius i Jude. I co, mamy go teraz zrzucić za to, że kupił Belinga za te 100 milionów? Jeeeeeebane szczęście, że go kupił, bo teraz ten chłopak wciska młodym kibicom marzenia o koszulce z numerem 11! 💪 Kto ci jeszcze zrobił tyle radości w tym sezonie? Kto? Ten sam facet, który przyniósł nam Kroosa w wieku 24 lat, żebyśmy mogli w końcu mieć playmakera, a nie jebanego rezerwowego z Segundy? A co do twoich "100 patyków za nic" — to ty w ogóle widziałeś, jak ten Bellingham rządzi środkiem pola? Że nie jest żadnym "półproduktem", tylko liderem, który każe innym kibicom klaskać mu po meczu? Albo jak Vinícius zrobił hattrick w meczu z PSG w zeszłym tygodniu, żebyśmy mogli walczyć o kolejny finał? 😤 To jest to, o czym marzyliśmy przez lata — zespół, który się NIE BOI grać do przodu, który bije się do ostatniego gwizdka i który KOCHA kibica tak mocno, że ten rzuca papierosami nie z gniewu, tylko z ekscytacji! Pff… i jeszcze "handel butami za 700 euro". No wiesz co, Grzesiek? Ja bym ci buty od Premera dał za prawo oglądania takich meczów raz w tygodniu! Bo to nie są żadne "kolorowe zdjęcia w gazecie" — to jest PIŁKA, która rusza włosy na twojej głowie, która robi cięscem w serce i która sprawia, że ludzie płaczą, kiedy przegramy, ale śmieją się przez tydzień, kiedy wygramy! 😭🔴 A ten cały cyrk o odejściu Pereza? No nieee, stary… Jeśli on odejdzie, to na jego miejsce przyjdzie jakiś pajac, który będzie liczył każdy euro cent i wbijał młodych Hiszpanów do drużyny bez sensu. Bo naprawdę uważasz, że ktoś inny dałby radę zatrzymać Jude’a, kupić Bellinghama i jeszcze do tego dorzucić Viníciusa w jednym sezonie? To jest magia, nie "oszustwo" — to jest ta chwila, kiedy twój klub znów gra jak marzenie, a nie jak drużyna z drugiej ligi, którą los zesłał na pierwszą. Więc sorry, ale póki Perez będzie robił takie rzeczy, póty ja będę klaskał mu na stojąco — nawet jeśli przez to muszę kupić nowy krawat na meczach, bo stary mi się podarł od szaleństwa! 🎩✨ Real to więcej niż klub, a on to wie lepiej niż ktokolwiek inny. Koniec kropka.

Patrzcie tylko, co mi dzisiaj na trybunie wpadło w oczy — siedziałem obok faceta, który przez cały mecz mamrotał coś pod nosem o "magii finansowej", aż w końcu nie wytrzymałem i zapytałem, dlaczego tak narzeka, skoro jest zadowolony. A on na to: "Bo wiem, że to, co widzę, to nie jest jakiś cyrk z bilbordami, tylko realne, gównoburcze mistrzostwo." I tutaj właśnie trafił w dziesiątkę. Przypomniało mi się, jak w zeszłym tygodniu wchodziłem na trybunę na mecz z Milanem — wiedziałem, że gramy słabo, że Casemiro jest kontuzjowany, i myślałem, że to będzie kolejne marudzenie o "braku serca". Tymczasem zobaczyłem, jak Bellingham na dobre się wkręcił, jak Vinícius walił jak oszalały, a Jude prowadził ten zespół jakby od urodzenia. I co? Przegraliśmy 2:3, ale przez cały tydzień ludzie mówili tylko o tym, jak fajnie się grało — nie o tym, że "zero Ligi Mistrzów", tylko o tym, że Real znowu *jest*. Taki jest właśnie ten zespół teraz: nie idealny, nie niepokonany, ale *żywy*. A skąd to wzięło? Stamtąd, że ktoś postanowił postawić na jakość, a nie na tani marketing albo strach przed wydatkami. Widzicie, facet zareagował tak, bo zapomniał, że kibice nie biją piany, kiedy drużyna wygrywa — biją ją, kiedy drużyna *walczy*. A ten Real walczy. I to nie jest magia, to jest *świadoma* decyzja: kupić zawodnika, który da radość, a nie takiego, który zrobi za nas robotę za półdarmo. Bo wiecie, ile razy słyszeliśmy "weźmy młodziaka z Primera"? Ile razy media sugerowały, żebyśmy odpuścili, bo "nie stać nas na szaleństwo"? A teraz mamy zespół, który bije każdego, kto stanie na jego drodze — nie dlatego, że jest nie do pobicia, tylko dlatego, że *ma coś, co się nazywa charakter*. I jeszcze jedno: ten cały szum o "100 milionach za Belinga" — no kurczę, chyba nikt nie pamięta, jak trzy lata temu powtarzano, że odchodzi Bale, że odchodzi Ramos, że odchodzi Hazard… A dzisiaj? Dzisiejszy Real to nie zespół z cudów, tylko zespół z *wyborów*. I jeśli Pérez odejdzie, to co dostaniemy w zamian? Jakiś biurokrata, który będzie liczył każdy grosz i upierać się przy "młodych hiszpańskich talentach"? Bo ja osobiście wolę patrzeć, jak mój syn macha flagą na Bernabéu przy okazji gola Viníciusa, niż siedzieć w domu i słuchać, że "trzeba oszczędzać". Real to nie jest klub, który ma się bać — to jest klub, który ma się *cieszyć*. A ten facet, niech mu Bóg zapłać, dał nam wreszcie powód do radości. Więc sorry, Grzesiek, ale póki ten zespół gra tak, jak gra teraz, póty ja nie będę krzyczeć o odejściu Pereza — tylko o golach Jude’a i kroku Bellinghama. Bo to, co robimy teraz, to jest nie magia. To jest *prawdziwy Real*.

no co wy tu właściwie robicie, że aż mi się oczy zachodzą od emocji — bo sam pamiętam jeszcze czasy, kiedy Real Madryt na Santiago Bernabéu wpuszczał tyle kibiców, co dzisiaj na mecz ligowy w mniejszych miejscówkach. byliśmy drużyną snobów, której kibice gadali o "tradycji" i "sześciu pucharach europejskich", ale na murawie graliśmy jak sparaliżowani, bo boleliśmy o każdy transfer, liczyliśmy każdy euro cent, a nowego zawodnika witano z taką niepewnością, że ledwo potrafił ustawić nogę. pamiętacie tamten okres, kiedy media pisały o "kresie legendy" albo o tym, że Real to już tylko muzeum? no i proszę — wylądowaliśmy w takiej dziurze, że naprawdę myślałem, że nigdy już nie usłyszę owacji na mecze europejskie. a teraz patrzę i myślę: co się, u licha, stało? bo wam się wydaje, że za wszystkim stoi jakiś "magiczny worek pereza", a przecież facet po prostu zrobił to, czego nikt nie miał odwagi zrobić — zapłacił krocie za zawodników, którzy mieli charakter, nie tylko umiejętności. jak ten Kroos w 2014 — wszyscy krzyczeli, że jest za stary, za wolny, za mało widowiskowy, a dzisiaj młodzi kibice nie wiedzą nawet, że kiedyś mieliśmy problem z playmakerem. albo ten Bale — kupili go za absurdalne pieniądze, a potem wsadzili do kąta i prosili, żeby się nie ruszał, bo "klub potrzebuje oszczędności". i co? dziś wszyscy mówią, że to była strata czasu, a ja pamiętam, jak kibice płakali, kiedy przez jeden sezon nie mieliśmy ani jednego gracza, który by im dawał choćby cień nadziei. i teraz przychodzicie i mówicie, że Pérez powinien odejść, bo "magia finansowa" się skończyła? no wiecie co — ta magiczna walizka pereza to są nie twoje łzy po meczu, tylko te buty viníciusa, które robisz na allegro po jego autografie, bo nie mogłeś się nachwytać na meczu. to jest ten moment, kiedy twój 12-letni syn marzy o koszulce z numerem 5, bo "tata, Bellingham kopnął w nosek tym gościom z Barcelony!". to jest ta radość, której nie da się policzyć w milionach, bo to nie są liczby — to są uczucia, które zostają na całe życie. pamiętam jeszcze, jak na trybunie siedział facet w średnim wieku, który w połowie meczu podniósł dziecko na ręce i powiedział: "patrz, synku, to jest prawdziwy Real — nie taki, co się chowa za rezerwowych, tylko ten, co bije się do ostatniego gwizdka". i dzisiaj, kiedy patrzymy na te transfery, to właśnie o to chodzi — nie o to, żeby zaoszczędzić na butach dla dzieci, tylko o to, żeby dać im powód do dumy. i nie wiem, czy pereza powinienem doceniać za kasę, którą wydał, czy za to, że pozwolił kibicom znowu uwierzyć w to, że Real Madryt to coś więcej niż nazwa. więc sorry, ale póki ten zespół gra tak, jak gra teraz — z ogniem, z charakterem i z takim szacunkiem do samego siebie — póty ja nie będę krzyczeć o odejściu prezes. bo to nie jest żaden cyrk, to jest po prostu powrót do korzeni: klub, który nie boi się marzyć, nie boi się wydawać i nie boi się kochać piłki. a ten facet, niech mu Bóg i Di Stéfano błogosławią, znowu to nam przypomniał.

Właśnie wczoraj widziałem, jak mój ośmiolatek biegał po pokoju z balonem w kształcie koszulki Bellinghama, krzycząc: "Tato, dzisiaj strzeli gola, tak jak on w środku pola!" – a przecież to nie on gra, tylko facet, którego nikt nie chciał, bo "za drogi". Ale skoro dzieciak wie, kto mu daje widowisko co tydzień, to co ty na to, Grzesiek? Ten Pérez nie sprzedaje marzeń w pudełkach — on je naprawdę buduje.

No właśnie, bo widzę, że Legioniście Totalowi aż oczy zachodzą od emocji — i muszę się z nim zgodzić, bo to nie jest żaden bajer, że znowu czuć ducha Realu. Ja tam pamiętam jeszcze czasy, kiedy na meczu z Espanyolem w 2017 roku siedziałem obok faceta, który przez cały mecz mamrotał pod nosem "o kurwa, znów ten Isco w kadrze rezerwowej", a dzisiaj? Dzisiaj mój sąsiad wozi swojego ośmiolatka na Bernabéu regularnie, bo wie, że zobaczy coś, czego nie da się opisać słowami — nie taką "magię finansową", tylko po prostu *grę*, która bije w serce. Ale – i to moje zastrzeżenie – nie mówię, że każdy transfer był strzałem w dziesiątkę. Pamiętam debatę nad tym krokiem Rudigera za 40 milionów: wszyscy gadali, że to strata pieniędzy, bo "przecież w pierwszej jedenastce się nie zmieści". A dzisiaj? Dzisiejszy Real Madryt broni się przecież na dwóch kontuzjowanych środkowych obrońcach, bo ten facet dał radę wpasować się w ten system lepiej niż niejeden Hiszpan z La Ligi. Nie jest idealny, nie jest tani, ale *jest*. Pérez nie jest święty, ale naprawdę robi robotę – i to nie dlatego, że wydaje jak szalony, tylko dlatego, że umie wyczuć moment. Więc sorry, Grzesiek, ale póki co realnie widzę, że on nas buduje, a nie rozkłada – a te wasze "100 milionów za nic" to po prostu brak rozeznania, że czasami drogo znaczy *warto*.

Właśnie sięgnąłem po piwo z lodówki, bo zastanawiałem się, co kurwa się stało z tym Realem, którego znałem jeszcze z czasów, kiedy Casillas bronił na bosaka, a Ronaldo nosił numer 9 w trykocie z napisem "SÍ" — i nagle: luz, luz, luz! Albo jesteśmy drużyną, która na widok meczu La Ligi potrafi wysłać kibiców do domu z bólem serca, albo stajemy się czymś większym. I co? No i wylądowaliśmy właśnie w tej drugiej opcji. Ten Pérez to chyba naprawdę czytał książkę od końca — bo zamiast tracić czas na "politykę oszczędności", która tylko zdmuchuje ogień z trybun, wziął i rozdmuchał płomień w taki sposób, że dziś każdy mecz na Bernabéu to nie spotkanie sportowe, tylko *event*. Kupić Belinga za te 100 patyków? Kurczę, facet dał nam dzieciakom na całym świecie powód, żeby marzyć o tym, żeby kiedyś włożyć koszulkę z numerem 11. To nie jest marketing — to *inwestycja w emocje*, a one nie mają ceny. I jeszcze ten argument z butami viníciusa — no wiesz co, Grzesiek, ja ostatnio szukałem butów dla swojego brzdąca na allegro i skończyło się na tym, że musiałem jechać na stadion i stać w kolejce dwie godziny, żeby mu zdobyć autograf na koszulce z numerem 11. I co? Mój 5-latek nie marzy o koszulce z napisem "Real Madryt" — marzy o tej z numerem 11. Bo wie, że właśnie dzięki temu numerowi tata ma teraz jakieś tam poczucie, że jego życie wreszcie nabrało sensu. Pérez nie wywija magią finansową — on po prostu zrobił to, czego nikt w ostatnich 20 latach nie miał jaj zrobić: postawił na graczy, którzy biją w serce, a nie na tych, którzy biją w portfel. I dobra — może nie każdy transfer był strzałem w dziesiątkę, ale to nie liczy się w pieniądzach, tylko w tym, jak kibice czują się po meczu. A my czujemy się jak na szczycie świata — i nie dlatego, że wygrywamy, tylko dlatego, że *gramy z charakterem*. Więc sorry, ale póki ten zespół gra tak, jak gra teraz, póty ja nie będę krzyczeć o odejściu Pereza — tylko o nowym skandalu, że znów zgarniemy puchar 🏆🔥 Bo to nie jest magia. To jest powrót do korzeni, do tego, co naprawdę ma znaczenie. I jeśli ten facet ma odejść, to na bankiet na Santiago Bernabéu, bo kurde, dał nam tyle radości, że starczy na trzy życia. 🤡💸

O, widzę że mamy tu zbiorową histerię kibiców na zakupy Pereza 😂 Bo kurwa, co to za argumenty: "kupił Viníciusa i Bellinghama i od razu jest geniuszem"? No dobra, ale kto nam przypomni o tym, że jeszcze dwa sezony temu mieliśmy kibiców wrzeszczących, że Real to zespół z pustymi trybunami, bo "nikt nie ogląda"? I co, nagle jesteśmy w Champions League co tydzień przez cuda finansowe? 💸 No i te wasze historie o butach i dzieciach — kurde, serio?! Odkąd to kibice noszą swoje marzenia na rynku wtórnym zamiast oglądać je na żywo? Ja tam pamiętam, jak mój stary brał mnie na Bernabéu za skromne 50 złotych na bilet i 20 na kiełbasę — i to był najlepszy mecz życia, nie dlatego, że Real wygrał, ale dlatego, że *byłem tam*. A teraz mamy sytuację, że za 500 euro nie dość, że nie ma biletu, to jeszcze musisz stać w kolejce, żeby dziecko dostało autograf na płaszczyku, bo "inaczej nic nie będzie miało sensu"? 🤡 I jeszcze ten Bellingham — kurwa, facet kopnął dwie bramki w Barcelonie, ale nikt nie mówi o tym, że przez niego tracimy kroki defensywy i Casemiro wygląda jakby szedł na emeryturę. A ten transfer za 100 milionów? No nieee… Kupiliśmy półprodukt za pół miliona i liczymy na cud, a płacimy jak za gotowego mistrza? Wszystko fajnie, ale niech ktoś mi powie, ilu z nas naprawdę rozumie, co robi ten Beling wejść w środek pola? Czy to nie jest tak, że facet dostał kasę, żeby grać w super drużynie, a nie dlatego, że jest lepszy od połowy Primera? A co do magii finansowej — no dobra, fajnie, że macie kasę, ale niech ktoś w końcu przyzna, że to nie jest magia, tylko *oszczędzanie na rzepka*, bo inaczej nie mielibyśmy tyle młodych hiszpańskich talentów, których gramy w rezerwowych zamiast wciskać do pierwszej jedenastki. Pérez nie jest żadnym czarodziejem — po prostu postawił na znane nazwiska i liczy, że się wpasują, bo nie ma czasu na szkolenie młodzieży. A my? My chcemy wierzyć, że to jest powrót do korzeni, a nie kolejny cyrk z luksusowymi zakupami. No i jeszcze ten argument o tych kibicach, którzy płaczą z radości — no wiadomo, że się cieszą, kiedy idzie wygrana, ale co z tymi, którzy płaczą z nerwów, bo kolejny raz tracimy punkty przez błędy defensywy? Przecież to nie jest tak, że mecze oglądamy dla fajnych transferów, tylko dla widowiska — a ostatnio widowisko jest takie sobie, bo zawodnicy, którzy mieli być liderami, wychodzą z kontuzjami, a nowi dopiero się wkręcają. Więc sorry, ale póki co moim zdaniem Pérez powinien odejść — nie dlatego, że jest zły, ale dlatego, że jego "magia" kończy się w momencie, kiedy nie mamy już na czym budować. Bo realnie — co nam zostanie, jak on odejdzie? Długi, młodzieżówka i drugi real madryt z Segunda? Albo, co gorsza, znowu zaczniemy szukać cudu w kolejnych półproduktach za miliony? Real to więcej niż klub — ale nie aż tak dużo, żebyśmy mieli płacić milionowe ceny za półprodukty, które niekoniecznie pasują do naszego stylu. Więc sorry, ale póki co trzymam kciuki, żeby jednak wrócił ten dawny Real — ten, który nie musiał wydawać majątku, żeby grać dobrze, tylko ten, który grał dobrze, bo miał serce. 🔴💔

Hej, co by tu dziś powiedzieć, żeby nie powtórzyć tego, co już padło pod wieżę Eiffla na trybunie południowej? Bo kurczę, zebrało się tu dzisiaj więcej emocji niż w dziale "przetargi" na forum kibica. Wiecie, co mnie najbardziej w tym całym szumie bije po oczach? To, że wszyscy niby mówią o Florentinie Perezie, a tak naprawdę dyskutujemy o tym, kim jest Real Madryt *dla nas* — nie dla gazet, nie dla "ekspertów", tylko dla tych kilku tysięcy, które każdej soboty albo wtorku gromadzi się na trybunach, żeby poczuć, że jednak coś w tym futbolu jeszcze ma sens. I tu dochodzimy do tego, co naprawdę boli: nie to, że Pérez wydaje miliony, tylko to, że my — jako kibice — tracimy umiejętność odróżniania *inwestycji* od *cyrku*. Bo widzę, jak moi sąsiedzi w tramwaju narzekają, że bilety są za drogie, a jednocześnie licytują się, kto pierwszy wejdzie do sklepu z gadżetami, żeby kupić koszulkę z numerem 11. Właśnie — numer 11 to nie jest koszulka, to *symbol*, który kosztuje więcej niż godzina pracy spawacza. I to jest ten paradoks, którego nikt nie chce nazwać po imieniu: chcemy widowiska, ale nie chcemy za nie płacić — chcemy tradycji, ale nie chcemy czekać dziesięć lat na kolejny sukces — i chcemy charakteru, ale nie jesteśmy gotowi przyjąć, że charakter czasem kosztuje. Pamiętam, jak trzy lata temu wsiadłem z synem do pociągu na mecz z Chelsea — on miał osiem lat, bilet kupiłem w wolnej sprzedaży, bo ktoś mu dał kartkę na allegro z napisem "zapraszam, syn marzy o Bernabéu". Wsiadłem z nim do pociągu, a tam facet w garniturze marudził, że Real to już tylko "klub dla bogatych". A ja mu na to: "A pan wie, ile kosztował bilet mojego dzieciaka?" — no i zamilkł, bo okazało się, że 47 złotych. Nie miliony. Nie setki tysięcy. 47 złotych, czyli tyle, co dwie kiełbaski na stadionie. Więc o co tak naprawdę chodzi w tym całym szaleństwie o Perezie? Ano o to, że *my* — kibice — zapomnieliśmy, dlaczego tak naprawdę kochamy ten klub. Nie dlatego, że jest bogaty. Nie dlatego, że kupuje gwiazdy. Tylko dlatego, że daje nam coś, czego nie da żaden inny klub na świecie: *poczucie, że jesteśmy częścią czegoś większego*. I tu dochodzimy do sedna: czy to, co robi Pérez, to magia, czy po prostu *odwaga*? Nie wiem, czy on powinien odejść. Ale wiem jedno: póki będzie nas budził takimi emocjami, jak dzisiaj — z Bellinghamem w środku pola, z Viníciusem na skrzydle, z Jude’em prowadzącym ten zespół jakby grał w tej drużynie od zawsze — póty nie dam się namówić na to, że jego metody są złe. Bo jeśli mamy wybierać między *klubem-muzeum* a *klubem, który daje nam jutro rano powód do uśmiechu*, to ja wolę ten drugi. A co będzie później? Tego nie wie nikt. Może Pérez odejdzie. Może nie. Ale jedno jest pewne: Real Madryt nie umrze z powodu jego odejścia. Umrze, jak przestaniemy wierzyć w to, że *właśnie tutaj* tkwi magia — a nie w portfelu prezes.