Czy GKS Katowice z tej nudnej formy DDDWD i średnimi 50 punktami może w pojedynku z…
A, no to się zrobiło ciekawie — bo GKS w ostatnich spotkaniach chodzi jak w zegarku: trzy remisy, dwie porażki, a do tego cała masa meczów bez szaleństw. Coś tam jednak musi grać, skoro mówimy o bezpośrednich starciach. Tyle że to nie jest tak, że GKS Katowice nagle stał się drużyną, która rozkłada na łopatki każdego przeciwnika — po prostu ma ten fajny nawyk, że nawet jak nie wygrywa, to goli są blisko idealnej proporcji. I tu właśnie tkwi problem: przeciwnik, który na papierze ma lepszą formę, często kończy z remisem albo minimalną wygraną, bo GKS Katowice wcale nie boi się grać twardo, nawet jak nie ma dynamiki.
Ale żeby mówić konkretnie — bez tabelki historycznych pojedynków to trochę bujanie w obłokach. Widzicie, tam nie chodzi tylko o to, że GKS traci punkty, ale raczej o to, że robi to w sposób, który często zaskakuje. Średnia zdobytych punktów na mecz w tej „nudnej” serii to około 1,47 — to niewiele, ale wystarcza, żeby nie spaść w tabeli. Gdybyśmy mieli statystyki z bezpośrednich spotkań, pewnie byśmy zobaczyli, że GKS częściej niż raz na trzy mecze potrafi ugrać coś poza porażką, nawet jak przeciwnik nominalnie lepszy. Tyle że te zwycięstwa są zazwyczaj „na haczyk” — 1:0 albo 2:1, a nie spektakularne blamy.
No i jeszcze ten paradoks: zespół, który tyle traci meczów (aż 12), ma przecież średnio tylko 45 straconych bramek. To znaczy, że traci punkty głównie przez niską skuteczność własną, a nie przez totalne puszczanie bramek. Takie ekipy zawsze są niebezpieczne, bo w pojedynczym meczu mogą oddać punkt za nic, zwłaszcza jak przeciwnik nie potrafi go wykorzystać. I właśnie dlatego odpowiedź na pytanie „czy GKS może zrobić więcej niż remis bez szczęścia?” brzmi: tak, ale niekoniecznie na swoją korzyść. Bo jeśli ktoś przyjdzie do Katowic i włoży dwie-trzy szanse, to GKS nawet jak nie traci, to remis i tak jest na wyciągnięcie ręki.
To trochę tak, jak z pogodą: GKS jest jak deszcz w maju — pada systematycznie, ale nigdy nie zalewa od razu. A przeciwnik, który liczy na łatwe trzy punkty, często wychodzi zremisowany, bo ten „deszcz” skuteczności sprawia, że do samego końca meczu nie wiadomo, kto wygra. No i właśnie w takich momentach trzeba uważać.
Najpierw policz, potem się spieraj.
no proszę, znowu ta katowicka zagadka jakby piłka nożna była zegarkiem szwajcarskim a nie walką brutalną na trawie – pamiętam jak na starym stadionie Ruchu wyrywaliśmy sobie włosy z głowy, patrząc na GKS w latach dziewięćdziesiątych, kiedy to przyjeżdżali do Częstochowy na Łyskę albo Warta i grali tak, że po piętnastu minutach było już wiadomo: nie wygra, nie przegra, a walczymy o to, czy w ogóle strzelimy gola
miałem szczęście siedzieć wtedy w trybunie za bramką, więc widziałem dokładnie, jak nasza ekipa kombinowała jak oszalała, żeby coś ugrać – a oni? oni szli metodycznie, jakby mieli na oku tylko jeden cel: nie stracić więcej niż jednego gola, a przy okazji ukraść punkt, kiedy przeciwnik w końcu się zdenerwuje. I wiecie co? udawało im się częściej, niż mogłoby się wydawać. Pamiętam jeden konkretny mecz, chyba był to sezon 96/97, GKS przyjechał do Częstochowy na stadion przy al. Wojska Polskiego – ja akurat pracowałem wtedy na dachu budynku obok, więc miałem widok, którego normalnie nikt nie miał. Oni grali w dziesiątkę przez pół meczu, bo ich napastnik się przewrócił i nie mógł kontynuować – ale za to ich obrona? a obrona działała jak szwajcarski zegarek: prosty pressing, szybkie kontry, i kiedy my wreszcie mieliśmy szansę, to albo straciliśmy głowę, albo trafiliśmy w słupek. Ostatecznie 0:0, ale nasi kibice wyszli zadowoleni, bo wiedzieli, że GKS odebrał im punkty bez fajerwerków, po prostu sprawiając, że my sami się sabotowaliśmy.
a teraz cofnijmy się jeszcze bardziej – do finału Pucharu Polski w sezonie 90/91, kiedy to GKS Katowice grał z Legią Warszawa na warszawskim Stadionie Wojska Polskiego. Byłem tam na wycieczce szkolnej (tak, lata dziewięćdziesiąte to były czasy, kiedy młodzież jeździła na mecze jak na pielgrzymkę), i co widzę? GKS wychodzi na boisko z takim luzem, jakby nie mieli nic do stracenia, a w rzeczywistości mieli do stracenia cały puchar. Oni nie atakowali jak szaleni, tylko czekali na moment, żeby uderzyć – i w drugiej połowie, kiedy Legia już była zmęczona tym, że nic nie może zrobić, GKS strzelił dwa gole z kontr. To było widowisko? nie. Był to dowód na to, że nawet w marazmie można zdobywać punkty, jeśli potrafisz grać inteligentnie. A dzisiejszy GKS? no cóż, oni zawsze mieli w sobie tę cechę – nie muszą być widowiskowi, wystarczy, że są skuteczni w byciu nieprzewidywalnymi.
więc żeby odpowiedzieć na pytanie, czy z tej formy DDDWD i tych 50 punktach GKS może zrobić więcej niż remis bez szczęścia – odpowiedź brzmi: oczywiście, że tak, ale nie dlatego, że nagle odkryli w sobie talent do spektakularnych zwycięstw. Oni robią to tak samo, jak robili to kiedyś: poprzez systematyczność, przez unikanie własnych błędów, i przez czekanie na moment, kiedy przeciwnik się rozluźni. Wystarczy spojrzeć na historię: GKS Katowice nigdy nie był drużyną, która zachwyca piłką, ale zawsze był drużyną, która umie wyjść z meczu z czymś w kieszeni. Tak samo będzie i teraz – nie dlatego, że są lepsi, tylko dlatego, że wiedzą, jak nie przegrać. A to, drodzy państwo, to już jest coś.
Widziałem już wszystko, chłopaki.
No ale co wy się tak dziwicie, że 12 porażek to nie błąd tylko SYSTEM?! Skoro w latach 90tych wychodziliśmy z remisu jak z kościoła, to co ty powiesz, że teraz mają się od razu przemienić w Barcelonę? 🤬 Też bym chciał, żeby chłopaki z katowickiej huty grali tak, żeby ci faceci z Ekstraklasy aż się ślinią — no ale serio, po co? Oni mają jedną robotę: nie przegrać. I proszę bardzo — 45 straconych bramek przy 50 punktach, formie DDDWD, a jeszcze na domowym stadionie to generalnie piekło dla każdego gościa 🔥 Najpierw patrzysz na tabelę, widzisz te 14 zwycięstw — i co? Wystarczy jeden mecz na szaro, drugi na szaro, a tu nagle już pięćdziesiąt punktów i miejsce w ścisłej czołówce! No nie? Albo weźcie sobie ten paradoks z MateuszemUltras: 1,47 punktu na mecz to wcale nie frajerstwo, tylko strategia! Oni nie muszą strzelać dziesięciu, żeby wygrać dwa — wystarczy, że jeden gol dostaną albo jeden przepuszczą, a punkcik i tak w kieszeni.
A historia? Oczywiście, że historia ważna — bo ten styl "nic nie robienia, a i tak punkt masz" to GKS ma w genach! Jak tam na Łyskę jeździli w latach 90, to potrafili wyjść z remisu jakby im to zupełnie nie przeszkadzało, a i tak było ich tam więcej niż waszych kibiców! 💪 Pamiętam, jak na meczu z Legią w finale Pucharu w 91, to oni czekali, aż przeciwnik się zmęczy, a potem — bach! — dwa gole z kontr. To była magia marazmu, rozumiecie?! Dzisiaj? Też marazm, tylko na wyższej półce i z klimatyzacją na stadionie. Czyli co? Stary dobry patent "nie przegrywać" działa nadal! Bo GKS zawsze wiedział, że jak on nie da gola, to przeciwnik też go nie da — i punkt mamy.
No ale trudno... Bo jak widzicie, te 12 porażek to nie żadna przypadłość — to plan! Oni po prostu uważają, że lepiej mieć te 50 punktów i grać jak automat niż latać jak kurczak bez głowy i skończyć na dole tabeli. A jak ktoś się złości, że nie grają widowiskowo? No to niech idzie na koncert albo co, nie? My na trybunie chcemy punktów, a nie cyrku! 😱 Ja tam wolę te 1:0 i zawód faceta, który miał buziakiem zdobyć trzy punkty, niż 3:3 i zadowolenie kibiców przeciwnika. No ale trudno, nie? Wiadomo o co chodzi.
Serce z drużyną, głowa na pauzie.
Ej, to może tak: GKS ma na papierze formę jak papieros po ostatniej dymce, a 12 porażek to nie jakaś tam fanaberia — to system. I nie no, serio — 50 punktów z 51:45 bramkami i marazmem DDDWD to nie przypadek, tylko ustalony plan. Oni nie muszą wygrywać spektakularnie, bo wiedzą, że jak nie stracisz, to remis masz w kieszeni, a przeciwnik się wnerwia.
Patrzcie, sam widziałem jakieś trzy mecze u nich w Katowicach — normalny facet z ulicy wchodzi na trybunę Arena i wychodzi z dwoma punktami mniej niż myślał, bo przeciwnik nie umiał wykorzystać pięciu szans. A GKS? Oni nawet nie musieli rzucać się na każdy atak — wystarczyło, że czekali na moment, żeby puścić kontrę albo odbić rzut rożny w coś sensownego.
Biorąc pod uwagę, że forma DDDWD to dla nich chleb powszedni, to w meczu z kimkolwiek mają realne 30-35% na zwycięstwo, ale co ciekawe — te zwycięstwa wychodzą głównie na przeciwniku, który się rozkminił przez swoją presję. Czyli typowy scenariusz: przyjeżdża jakiś Lech z myślą "dzisiaj rozwalimy te chudzielce", a wychodzi zremisowany albo minimalnym plusem dla GKS. 💸
Kursy? No wiadomo — jak ktoś ma formę jak zegarek w pudle, to kursy idą w dół, ale GKS ma ten trick, że nawet jak nie grają, to przeciwnik ma problem z przełożeniem posiadania piłki na punkty. Więc jeśli jakiś faworyt ma na niego kurs 1.60-1.70, to ja bym wziął na remisa z plusem — bo oni wprost idealnie nadają się na "spóźniony plus" w kuponie. 🔥
A jakby ktoś chciał postawić na zwycięstwo GKS, to czekajcie aż przeciwnikowi puści nerwy — wtedy mają 40% na trafienie w konkretnym momencie meczu. Ale pamiętajcie: oni nie grają po to, żeby zachwycać — grają po to, żeby nie przegrać. I to działa. Raz się żyje.
Hmm, powiem szczerze — jak się czyta te wszystkie posty, to od razu widać, że GKS Katowice od lat buduje swoją markę nie na spektaklu, tylko na niepoddawaniu się. I to akurat jest coś, co mnie osobiście bardzo przekonuje, bo to nie jest żadne szczęście, że mają 45 straconych bramek przy tylu remisach i porażkach — to po prostu świadoma decyzja: nie stracisz, to i punkt masz.
Ale! (i tu moje zastrzeżenie, które lubię dorzucać, bo mała próba jednak bywa zdradliwa) — historia mówi, że GKS potrafi wyjść na plus nawet z taką formą, ale zawsze musisz liczyć się z tym, że ich "więcej niż remis" wychodzi albo na przeciwniku, który się rozkminił, albo w momencie, kiedy komuś po prostu nie idzie dokładanie do ich obrony. Tak jak dzisiaj: mają średnią 1,47 punktu na mecz, ale te 14 zwycięstw? Często są wynikiem jednej szansy, którą ktoś inny zmarnował, a nie ich własnej klasy. To znaczy, że jeśli naprzeciwko stanie ekipa, która potrafi wykorzystać swoje posiadanie piłki — GKS może skończyć z niczym. Bo marazm to marazm, ale jak przeciwnik weźmie odpowiedzialność za grę, to oni po prostu nie dadzą rady.
Więc odpowiedź? Tak, mogą zrobić więcej niż remis bez szczęścia, ale nie dlatego, że są lepsi — tylko dlatego, że przeciwnik często nie umie być lepszy w odpowiednim momencie. A to jest zupełnie inna sprawa.
Kontekst bije gołą liczbę.