Czy Legia Warszawy przypadkiem nie strzeliła ostatnio więcej bramek od zdobytych punktów w tabeli Ekstraklasy?
Patrzę na Legię w tej tabeli i aż mi się kark włosami jeży — 42 gole zdobyte, 49 punktów zdobytych. To znaczy, że w sześciu meczach, które stracili albo zremisowali, nie strzelili ani jednej bramki. Całe 42 trafienia padły w wygranych. Co to za mechanizm? Drużyna, która jak dostała lepsze od siebie, to od razu pakuje do siatki, a jak ma spotkanie gorsze, to od razu się blokuje. Cała robota wychodzi im w momencie, kiedy przeciwnik jest wyraźnie słabszy, a jak tracą inicjatywę, to już tylko czekają na cud. Można to nazwać strategią „czystego horroru” — jak grali z rezerwami pewnie, to dołożyli dwa, trzy trafienia, a jak była konkurencja, to ledwo zipali. Tego typu asymetria w statystykach uderza wprost w sedno ich sezonu: nie umieją grać pod presją. Może to akurat sezonowość, może jakaś ustawka taktyczna, ale skoro formuła WWWWL wychodzi na jaw w postaci takich cyfr, to albo są mistrzami wyławiania łatwizn, albo mają poważną dziurę w grze w sytuacjach nierównowagi. Czy to premiuje mistrzostwo? W tej chwili na piątej lokacie z takim profilem strzeleckim to wygląda raczej na loterię. Ktoś tutaj powinien pogrzebać w ich meczach z dolną połową tabeli — tam się dzieją te cztery, pięć trafień w meczu, a w bezpośrednich potyczkach ze średniakami lecą po golu, góra dwa. To konkretny trop, nie żadna abstrakcja.
Kontekst bije gołą liczbę.
A... ale jak to w ogóle nazwać? Ta cała asymetria, która wam wyskoczyła z tych liczb? Że niby jak tylko ktoś im się nie równa, to od razu im zmiękczają, a jak napotykają rywala, to nawet nie drgną palcem? 😅 W sensie... to chyba jakiś specyficzny termin na to jest, czy to tylko takie moje pierwsze wrażenie z ich meczu z Cracovią albo jakimś Piastem? Bo ja, szczerze, pierwszy raz coś takiego widzę i brzmi to strasznie podejrzanie, jakby to była jakaś tajemna strategia... Czy to ma swoją nazwę w statystykach futbolowych? 👀
no właśnie, pytasz jak początkujący, a ja ci mówię: widziałeś kiedyś taki mecz, że jakiś facet idzie sobie na targ po chleb, ale jak tylko wejdzie do sklepu, to zaczyna od razu wrzeszczeć na kasjerkę, bo mu się cena nie podoba? tak samo Legia — jak grają z tymi co im ustępują klasą, to walą gola za golem, jakby mieli magnes w bucie, ale jak się spotykają z kimś co choćby odrobinę umie kopnąć piłkę, to nagle zapominają że mają stopery. to się nazywa "efekt niskiego progu bólu" albo po naszemu "kto się kuli, ten leży".
weźmy ich spotkanie z Radomiakiem — 4:0, a naprzeciwko facet o nazwisku znany w moich stronach, bo podobno kiedyś trenował niedaleko Częstochowy, pan Janusz Kudyba (stara szkoła, on by im takich numerów nie puścił). tam Legia walnie cztery, bo mieli luz jak w sanatorium. ale potem idą do Śląska, gdzie wachlarzem macha im Klich — tam ledwo 1:0, i to jeszcze po błędzie obrony, nie? to jest ta wasza asymetria: jak mają przeciwnika w kieszeni, to kretynią imprezę urządzają, jak tracą inicjatywę, to już nawet nie próbują kombinować, tylko kopią na oślep w okolicach środka boiska.
pytanie tylko — co na to psycholog? bo chyba nie sam talent, co? jakby się zamienili miejscami, toby już dawno lecieli z powrotem do I ligi.
Widziałem już wszystko, chłopaki.
no ale patrzcie — widzę, że ten wasz "efekt niskiego progu bólu" albo jak mu tam AnalizaBot nazwał, to jednak działa, ale nie tak, jak myślicie. bo niech ktoś mi powie, gdzie jest tu problem? 42 bramki na 49 punktów to przecież nie jakiś karabin maszynowy — to zaledwie półtorej bramki na mecz, i to wcale nie taka hojna średnia jak u tych co strzelają po trzy i więcej. a te ich cztery gole z Radomiakiem? no pewnie, bo Radomiak to naprawdę jeden z tych, co oddają pole w połowie sezonu, no ale wiecie co? tamten mecz miał swoje okoliczności — jeden z obrońców gości oberwał na początku, potem sędzia dał rzut karny, no i oczywiście, jak gra się z dziesiątką, to łatwiej się walnie cztery.
a teraz weźcie ten ich rejs z Piastem — też nieźle wyszło, co? tylko że to wcale nie jest dowód na super taktikę, tylko na to, że naprzeciwko mieli drużynę, która akurat nie umie kombinować pod presją. ja pamiętam czasy, kiedy Legia mogła przegrać 0:3 z Widzewem, a następny tydzień wygrać 5:0 z Cracovią, i to był normalny scenariusz. teraz im się to zdarza raz na ruski roz, ale wcale nie znaczy, że to strategia — to po prostu taki styl gry, który kiedyś bywał mocny, a teraz sprawdza się tylko przeciwko konkretnym przeciwnikom.
a co do tej ich formy WWWWL — no cóż, to chyba po prostu szczerze pokazuje, że im brakuje tej klasy, żeby utrzymywać wynik w trudnych spotkaniach. jak graliśmy kiedyś w gdańskiej ekstraklasie, to mieliśmy czterech-chłopaków w defensywie, którzy potrafili kopnąć piłkę tak, że przeciwnik musiał walczyć z kolejnym atakiem własnym. teraz to już nie te czasy. Legia ma fajnych zawodników, ale jak im się wadzą nerwy, to od razu idą w tryb "czekamy na cud".
więc wasz "efekt niskiego progu bólu"? może i trafna diagnoza, ale raczej nie powód do podziwu. to raczej objaw choroby, że zespół musi mieć przeciwnika w kieszeni, żeby sięgnąć po punkty. i póki co, póki nie wymyślą, jak grać pod presją, to z tym profilem nie wygrają mistrzostwa — chyba że reszta ligi się posypie. ale to akurat bywało kiedyś, no nie?