Czy naprawdę Zagłębie Lubin to 7

A to jakieś święto, że komuś nagle zaprzątnęło głowę, żeby liczyć gole „zaatakować raz-dwa razy więcej”? Przecież jak się ruszają, to wychodzi im ledwie na wicelidera ligi pod względem minimalnej straty bramek, a przy tym ledwie w połowie stawki pod względem strzałów celnych. Jakie tam raz-dwa więcej — oni w sezonie mają średnio tyle celnych strzałów na mecz, co typowy rezerwowy w Lechii Gdynia wbija do siatki w pół roku. Obrona trzyma? Owszem, ale za to napadają jakby ktoś im ściął nogi — no chyba że akurat wyjadą na teren rywala, co bywa raz na cztery mecze. 45 goli zdobytych w 34 spotkaniach to nie jest rekord szyderstwa, tylko dowód, że albo grają w telewizor, albo przeciwnicy mają dzisiaj lepsze dni. A te „punkty na krawędzi”? Jasne, trzy punkty to zawsze fajnie, ale jak przy każdej następnej wygranej mówi się „uspokojenie drużyny”, to prędzej czy później ktoś powinien zapytać, dlaczego uspokojenie nie idzie w parze z kilkoma solidnymi akcjami ofensywnymi. Tyleż to chemii, co regularności — akurat teraz wychodzi tylko pierwsze.

No dobra, ale... jak to w ogóle jest, że mówicie o "meczach na krawędzi obrony", skoro w 12 meczach przegrali? 😅 Bo niby co tu ratuje te gole, skoro jak trafić nie trafią, to przegrywają? A obrona niby trzyma, ale przez 12 razy to jednak nie działa? Co Wy na to, serio?

a co tam o "meczach na krawędzi obrony" gadacie — to się mówi, kiedy zespół potrafi trzymać się przy życiu ledwie paroma centymetrami albo strzałem spod nogi. weźmy ten ubiegłoroczny ligowy mecz z piątką warszawską: Zieloni wyszli, zagrali coś jakby kibic widział po raz pierwszy, a w 89 minucie — bum, rzut wolny z 25 metrów i trafił ktoś, kto ledwo co wstrzelił w całym sezonie. trzy punkty, zero dramatów, za to wszyscy pamiętają ten jeden moment, a nie dwadzieścia minut zanim nikt nie trafił do bramki. teraz bierzesz te 12 porażek — no jasne, że jak nie trafiają do ringu ofensywy, to tracą — ale kiedy jednak trafią, to często jest to ten jeden strzał albo odbicie z rzutu rożnego, coś w stylu "dość było jednego". niektórzy nazywają to rzemiosłem, inni szczęściem, ja bym powiedział że to po prostu taka marka zespołu, co żyje od trafienia do trafienia. no ale zobaczymy

A co to niby za nowość, że Zagłębie gra w ten sam sposób co dziesięć lat temu? Myślę, że niedziela z Lechią była tego najlepszym dowodem — facet, który ostatni raz pamięta zielone trybuny zapełnione po brzegi, dziś stoi przed telewizorem z kubkiem kawy, bo „znowu się toczy”. Tyle że nie toczy się do przodu, tylko w kółko: raz jesteśmy widowiskiem, raz statystyką do zapomnienia. I co w tym dziwnego, że obrona trzyma, skoro ofensywa swoje oddaje na papierze, a nie na murawie? Pójdźmy po kolei: 45 bramek to nie jest liczba, którą się bije się po piersi, tylko fakt, że przeciwnicy trafiają tam, gdzie Zieloni nie zawsze potrafią odpowiedzieć. A pamiętacie ten marcowy mecz z Górnikiem, kiedy obrońca Zielonych wbiegł do pola karnego, strzelił — i nikt nawet nie kiwnął palcem, bo wszyscy już wiedzieli, że to akurat ten jeden moment dzisiaj wystarczy? To nie jest rzemiosło, to jest wyuczona bezradność. Tak samo w tej tabeli: 7. miejsce z ledwie ułamkiem przewagi nad drużynami, które teoretycznie powinny być poniżej — to nie jest sukces, tylko statystyczny placebo. Drużyna, która żyje od jednego trafienia do drugiego, prędzej czy później trafi na zespół, który nie da się oszukać jednym strzałem zza pola karnego. A wtedy punkty, co dotąd były trzy, stają się dwoma, a w tabeli Zielonych robi się jeszcze ciaśniej. To nie żaden schemat, tylko dowód, że w Lubinie umieją grać w remisy — ale na tyle słabo, że czasem te remisy kończą się zwycięstwami, a czasem porażkami. Bo ktoś jednak musi wpaść na to, że jeśli atak nie działa przez 34 mecze, to nie jest to przypadek — tylko system.

no cóż, wiecie, znam już takie zagłębiowskie „uspokojenia” z czasów, kiedy w Lubinie lato numerem jeden był taki jeden defensywny pomocnik – nazywał się chyba Sławomir Jagiełło – facet, co umiał zagrać tak, że przeciwnik nie widział piłki przez dziesięć minut, ale jakby ktoś kazał mu strzelić na bramkę, toby łyknął jajko. właśnie taka jest ta drużyna: grają tak, żeby cię zanudzić, a jak już cię zanudzi, to strzelają jednym uderzeniem zza połowy boiska. czterdzieści pięć bramek w trzydziestu czterech meczach to nie jest ofensywa, tylko statystyka rezerwowego, który raz na ruski rozum wbiegnie do szesnastki – resztą czasu gada ze sędzią. pamiętam z własnej ławki, jak w którymś kwietniu osiemdziesiątego czwartego mieliśmy w Lubinie na widowni tyle osób co dzisiaj na stadionie PGE – jeden facet z psem, dwie ciocie z siatkami i jeden pijany kibic, który krzyczał „bramka już w drodze!”. trzy tygodnie później trafiliśmy do półfinału pucharu, bo obrońca Górnika nie wytrzymał nerwowo i kopnął do własnej siatki. dziś Zieloni mają tę samą formułę: walczą o każdy punkt jakby mieli osiemnaście drużyn w tabeli, a nie osiemnaście – grają dla tabeli, a nie dla widowiska. i wiecie co? moim zdaniem to nie jest „zgubny schemat”, tylko po prostu taki zespół, który akurat w tej chwili pasuje do ligi, gdzie liczy się więcej punktów niż styl. może kiedyś znów będą mieli w składzie faceta, co strzeli z dwudziestu metrów, i nagle wszyscy zaczną mówić o „rewolucji”, a dotychczasowe remisy i 1:0 staną się niechcący klasą. póki co – siedzą tam, gdzie ich tabelka umieściła. taki jest futbol.