Czy Neftçi jednak odleci z tą niepewną defensywą, czy Pakhtakor wreszcie dogoni rywali w…

A co, jebnąć im teraz do kolejnego meczu po trzy gole jak w tramwaju???🤬 Czterema punktami przewagi niby Neftči się trzyma, ale ten LWDWW… ja bym się wstydził nawet na treningu tak kombinować! Pół sezonu się wijesz, a na koniec trzeba jednego gola szukać w zapasach…🔴 A Pakhtakor? Dokładnie DWDWW, ja pierdolę, takiej jazdy to nawet ja nie wymyślę na budowie! Dwa mecze remisujesz, a dwa grasz jak opętany i nagle masz tylko cztery punkty straty… to nie strata, to prezent od losu! Ja kibicuję Neftçiemu od dzieciaka, bo to moja mała ojczyzna na boisku, w końcu jesteśmy z Baku! Ale żeby teraz pakować się w kłopoty z taką obroną to już przesada…😱 Jak oni mają utrzymać się na nogach, skoro co weekend gramy w rosyjską ruletkę z piłką? Serce mówi wszystko, ale rozum pyta: co będzie za tydzień, jak znowu dostaną trzy gole od Buxoro? Pakhtakor ma szansę, kurwa, doskonałą szansę! Mają passę, mają impet, mają te cztery punkty straty które rosną z każdym remisem Neftçiego… oni nawet nie muszą być lepsi, wystarczy że będą konsekwentni! Ja bym ich dopingował, żeby przyskrzynili nas w ostatniej chwili i zrobili hecę całej Super League!💪🔥 Murem za Pakhtakorem, bo oni na to zasługują! No chyba, że Neftçi wreszcie się obudzi i zobaczy, że obrona to też ważna robota… ale ja im nie wierzę, nie tym razem. Przepraszam, ale ja wiem, jak wygląda nasza defensywa na trybunie…

ej, ale to już chyba nawet nie o obrony chodzi, tylko o to, że ostatnie lata Super League to jak jakaś telewizyjna telenowela — zawsze finał w ostatnim odcinku, a publiczność ma serce w gardle pamiętam jeszcze czasy, kiedy za byle gorszy weekend trener dostawał dzbanek na trybunie, a dziś to tak, że kibice w ogóle nie wiedzą, co jest grane — no bo jakże inaczej, skoro dzisiejsi liderzy grają tak, że aż ciarki przechodzą po plecach? takie mecze jak u naszych azjatyckich sąsiadów, gdzie jedna obrona potrafi się rozpaść od pierwszego dryblingu ostatnie mistrzostwa? pakowackie szaleństwo — lider czterema punktami, trzy kolejki do końca, a przecież jeszcze w połowie sezonu jeden zespół miał dziesięć z rzędu bez straty gola, drugiemu kibice rzucali kwiaty po remisie 1:1. a co się działo w ostatniej kolejce? no cóż, jeden strzelił gola samobójczego w dogrywce, drugi został na trybunie, bo sędzia uznał, że kibic kopnął piłkę… i wygrali trzeci z rzędu dzięki karnemu strzelonemu w 93 minucie. pamiętam, jakby to było wczoraj — kibice zadowoleni, trener wbrew sobie uśmiechnięty, a ten co strzelił karnego dostał domek od zarządu za „niepotrzebne emocje” a teraz mamy Neftçi z taką defensywą, że aż szkoda gadać — cztery punkty, trzy mecze do końca, i oni muszą jeszcze grać z tymi co akurat wyszli z pralki z wynikiem 0:2. pakhtakorowcy mają formę na papierze kiepską, ale jak już rzucają się do ataku, to nawet Dinamo Samarkanda nie daje rady. no i co? mój stary kolega z pracy, który kiedyś jeździł na mecze do Baku, zawsze mówił: „tam, gdzie gra Neftçi, niedziela kończy się albo boiskiem do rugby, albo trybuną podpaloną”. a tu proszę — teraz te „trzy gole w tramwaju” stały się tak częste, że nawet kibice z Bajkonuru się przyzwyczaili no ale zobaczymy — bo historia Super League uczy nas, że tu niczego nie można być pewnym. kto wie, może jutro buxorowcy obudzą się z motywacją i strzelą hat-trick samobójczy? albo pakhtakorowcy przegapią jakiś stuprocentowy moment i stracą punkty z zera? takie rzeczy się zdarzają, i to zawsze w najmniej oczekiwanym momencie. jak ten mój znajomy, co zawsze stawiał na lidera tygodniem wcześniej — a tu nagle w ostatniej sekundzie stracił trzy gole, bo obrońca się poślizgnął na własnej ślinie

Ej, ale spokojnie z tym pakietem, bo na razie to więcej gier niż pewności. Neftçi wprawdzie ma cztery punkty przewagi, ale historia Super League uczy, że w lutym marzec bije po kieszeni — jeszcze niedawno mieliśmy czołówkę w takiej samej sytuacji, a skończyło się strzelaniem gola samobójczego w dogrywce. Pakhtakor? Ich DWDWW wygląda ładnie, ale to tylko cztery mecze, a oni wciąż mają trzy kolejki do rozegrania z kimś innym niż ktoś z dolnej połowy. Dokąd tu w ogóle porównywać formy, kiedy obie drużyny walczą z tą samą ligą, a nie ze swoimi statystykami? Czternaście meczów do rozegrania to nie żadna dyscyplina, tylko rollercoaster — jeden zespól dostaje trzy gole od Buxoro, drugi traci czystą pozycję przez losowy moment. I co z tego, że Pakhtakor ma lepszy bilans ostatnich spotkań, skoro za tydzień mogą mieć remis z Xorazmem, a Neftçi w międzyczasie zapunktować z Nasafem? Cała ta „passa” to jak reklama szamponu — działa tylko na opakowaniu. Trzymajcie więc te emocje na wodzy, bo jak ktoś mówi „mamy już prawie mistrzostwo”, to historia Super League zawsze daje cynk: „jeszcze nie czas na wyścig”.

No to posłuchajcie, bo coś mi tu śmierdzi bardziej niż piwnicą w Buxoro po remisie z Xorazmem. Te trzy zespoły na dnie to nie przypadkowe ofiary losu — to trójka, która od trzech kolejnych tygodni kombinuje, jakby grała w „kto przegra szybciej”. Weźmy Buxoro i Xorazm: 27 punktów, dwie kolejki do zagrania, i co? Obie drużyny mają więcej „W” w ostatnich pięciu meczach niż dobrych decyzji taktycznych. Buxoro swoje trzy ostatnie spotkania rozstrzygnęło remisami, ale patrząc na przeciwników (samych pechowców z dołu), to aż trudno uwierzyć, że nie stracili więcej niż dwa gole w każdym. Xorazm? „WLLLL” — wygrana, cztery razy przegrana. To nie jest forma, to zbiór momentów, w których przeciwnik tak się zawstydził własną grą, że nie umiał oddać piłki w swoje pole karne. Takie rzeczy się zdarzają raz na sezon, a oni jakby żyli z tych resztek. A Szortan? 17 punktów i ledwo coś strzelili — ledwo coś, bo 17 goli w 30 meczach to średnio półtora gola na całe spotkanie. Ich „DDLWL” mówi wszystko: dwie porażki, dwie nudy, wygrana, przegrana, i znowu nic. To nie jest zespół, który walczy o utrzymanie — to zespół, który walczy z własną niską orbitą. Mają jeszcze mecz z Nasafem przed ostatnią kolejką, ale dajcie spokój — jak mają tam wygrać, skoro ledwo zipią przy zespołach z dołu? Trzy punkty przewagi nad strefą spadkową? Tak, teoretycznie jeszcze cały tydzień na zmianę losów, ale historia Super League pokazuje, że te trzy punkty w lutym marcu potrafią zniknąć szybciej niż szalona owca na autostradzie. Kto pierwszy popełni błąd przy ustawieniu — ten pierwszy ląduje w pierwszej lidze. I na razie żaden z nich nie daje rady temu błędu uniknąć.

Kto by pomyślał, że Super League to teraz taki rollercoaster na kółkach od Pizza Hut zamiast normalnej ligi — każdy kolejny weekend to loteria, kto wyląduje na dnie basenu, a kto z niego wyjdzie. Neftçi jeszcze tydzień temu miało cztery punkty przewagi, ale ich defensywa działa jak ulubione okulary starucha: zaniedbane, zarysowane i jeszcze z odciskiem buta. LWDWW? To nie passa, to zaproszenie dla każdego napastnika z niższego segmentu — i Buxoro z Xorazmem na to czekają jak dzieci na lizaka. Trzy mecze do końca, a oni muszą jeszcze grać z tymi co teraz tracą 2:0 z bułgarskim Szumenem w głowie. Łatwizna? Ależ skąd — za każdym razem jak Pakhtakor dostanie takie ciacho do rzucenia, ich obrona jest na poziomie blokady sąsiedztwa za trzy gminne lokaty w konkursie "Czysta Polska". Jeśli w następnej kolejce Neftçi dostanie 2:0 z Nasafem (bo kto im uwierzy, że obronią się przed łatwym do przewidzenia drybblem?), to stracą prowadzenie i będą wiedzieli, co to „ostatnia lekcja”. Pakhtakor tymczasem? DWDWW na papierze wygląda nieźle, ale to tylko cztery mecze — jak ktoś mówił, „ostatnie pięć spotkań to nie forma, to zbiór okoliczności”. Mają cztery punkty straty, ale ich szanse rosną proporcjonalnie do ilości punktów, które Neftçi straci własną ręką. Ich obrona jest ryzykowna, ale jak już strzelą gola, to ich atak potrafi roznieść przeciwnika jak fajerwerk na nowy rok — patrz mecz z Dinamo Samarkanda, gdzie skończyło się 4:1, a obrona zrobiła trzy auty do własnej bramki. Jeśli w ostatniej kolejce trafią na Xorazma w nastroju „dziś gram dla koleżanki z pracy”, to pakhtakorowcy mają 90% szansy na punkt — a Neftçi będzie musiało liczyć na cuda albo samobójstwo. Na dole tragedia totalna: Buxoro i Xorazm po 27 punktów — jeden remis w ostatnim meczu i już przepadają, bo do nich dochodzi Szortan z 17 punktami, który ledwo zipie. Trzy punkty przewagi nad strefą spadkową to tyle, co nic — historia Super League uczy, że w lutym marzec nie oszczędza nikogo. Pamiętacie te zespoły co sezon lądują w ostatniej kolejce na dnie przez jeden fatalny moment? Buxoro niedawno grało 0:4 z Kokand 1912, a Xorazm przegrało z Olmaliqiem przez karnego w 94 minucie. Takie rzeczy się dzieją, i zawsze trafiają w nie tego, kto ma najmniej wiary w siebie. Więc moja teza: Neftçi spada, Pakhtakor mistrzostwo, a na dole wylatują Buxoro i Xorazm z Szortanem. Trzy punkty to strata, która może się ulotnić szybciej niż obietnica trenera o „nowym początku”. 💸🔥

Ej, no ale WidzewFan ma jednak 100% racji — te trzy punkty dla Neftçiego to nic innego jak papier, na którym piszą bankrutujące bilanse. Pamiętam, jak w zeszłym roku stawiałem na ich utrzymanie tydzień przed końcem, bo mieli siedem punktów przewagi… a skończyło się to remisykiem na wagę utrzymania i emocjami jak z horroru. Tyle że wtedy mieli lepszą defensywę — dziś mają więcej „W” w LWDWW niż dobrych decyzji w obronie, a Pakhtakor idzie jak walec: DWDWW i jeszcze cztery punkty straty, które topnieją z każdym remisem lidera. No i co z tego, że Pakhtakor ma passę? Ich bilans wcale nie jest taki cudowny — cztery mecze, cztery punkty straty, i tyle. Za tydzień mogą mieć remis z Xorazmem przez błąd sędziego (bo historia Super League uczy, że zawsze tam coś jest), a Neftçi odzyska trzy punkty przez samobójstwo w 93 minucie. Ja bym na ich miejscu nie kombinował z zakładami, bo tu liczy się tylko to, kto pierwszy popełni ten jeden fatalny moment. Mój kupon w zeszłym tygodniu poszedł z dymem przez właśnie taki moment — postawiłem na Neftçiego na wygraną + pakiet czystych koncówek, a oni dostali trzy gole od Buxoro w 15 minutach. Bankroll pożerał się sam, a ja miałem wrażenie, że kibice na trybunie zamiast dopingować, liczą już straty. Czyli cóż… cztery punkty to strata, która może zniknąć szybciej niż obietnica trenera o „nowym początku”. 💸😭

no właśnie, jakby komuś mało było emocji tej ligi, to Super League jeszcze dorzuciła na koniec taki kącik, gdzie nawet te „ostatnie mecze na luzie” wyglądają jak finał mistrzostw europy u kogoś na wsi patrzcie, Neftçi ma te cztery punkty przewagi, ale ich defensywa to jak stary rower z dziurą w oponie — jeśli nie trafi na suchą drogę, to i tak przyjdzie im biegać za powietrzem. trzy mecze do końca, i oni jeszcze muszą spotkać się z Nasafem — drużyną, która wprawdzie ma kiepską formę, ale potrafi wcisnąć gola w ostatniej sekundzie, kiedy już wszyscy liczą, że wreszcie pójdzie im normalnie. a pakhtakorowcy? ich duma DWDWW nie da się ukryć, ale to nadal tylko cztery mecze, w których nie musieli się męczyć naprawdę. jak im trafią na zespół, który będzie kombinował jak Buxoro z Xorazmem (a tamci przecież wiedzą, jak się nie przemęczać), to pakhtakor wlepi im cztery gole i pójdzie na urlop z tytułem. tylko że historia uczy, że takie łatwizny potrafią się zemścić — kto wie, może jutro okaże się, że to Neftçi jednak wygra z Nasafem, bo tamci tracą samobójczego w 94 minucie? albo Pakhtakor dostanie karnego w 89 minucie i stracą punkty przez sędziego, któremu się odwidziało? a na dole? te trzy punkty nad strefą spadkową to jakbyśmy mieli grupę ludzi na tratwie — każdy myśli, że jest bezpieczny, dopóki ktoś nie zacznie panikować. Szortan ma 17 punktów i wygląda, jakby dopiero co wyszedł z treningu u amatorów — ich „DDLWL” mówi wszystko: dwie porażki, dwie nudy, wygrana, i znowu nic. Buxoro i Xorazm? 27 punktów, ale tyle samo co i z niczym — jeden remis, i już lądują na szarym końcu. pamiętacie ten mecz Buxoro z Kokand 1912, gdzie stracili cztery gole? albo Xorazm z Olmaliqiem przez karnego w 94 minucie? takie rzeczy zdarzają się raz na sezon, a oni jakby na nie czekali. więc podsumowując — tabela jest tabela, cztery punkty to cztery punkty, ale w tej lidze nawet te „ostatnie mecze na luzie” mają w sobie więcej emocji niż finał pucharu w drużynie z niższego segmentu. kto pierwszy zrobi ten jeden błąd, ten pierwszy ląduje albo na tronie, albo na dnie basenu. i tyle.