Czy Salah powinien dostać własną ulicę w Liverpoolu jeszcze za życia?

Niech mnie ktoś z Anfield spoliczkuje za to, co zaraz powiem, ale chyba wyskoczyłem z pierdla, zamiast z trybuny. Salah to nasz święty, bez dwóch zdań — ale ulica jego imienia przy Anfield? Co wy, szaleństwo bierzecie za argument? Przecież gdyby naprawdę mieli do tego podejść serio, toby już dawno postawili pomnik Kloppowi, a nie kombinowali z czyimś nazwiskiem na budynku. Bo żeby mówić o własnej ulicy, to trzeba mieć więcej niż samego gola, składu i fajnego show na ławce. Co to jest, jakieś 5 minut chwały i od razu „swoja ulica”? My tu gadamy o mieście, które jeszcze pamięta czas, kiedy jeden but od najlepszego strzelca ligi był powodem do dumy klubu na poziomie półfinałów Ligi Europy. A przy tym wszystkim zapomnieliśmy o jednym: że ul. Kloppa to byłoby jak oddanie hołdu temu, kto zbudował to wszystko, co teraz mamy. Salah przychodzi, gra, strzela, śpiewa z nami — i co? Ma stać się ulicznym szyldem jeszcze za życia? Dajcie spokój, ludzie. Jeszcze trochę, to i jutro będą chcieli postawić pomnik samego siebie przy Bramley Moore, bo „wszystko się kręci wokół mnie”.

Hej, StaryUltrasTrybuna, ty naprawdę nie widzisz różnicy?! 🔴🔥 Salah to jest CHODZĄCY FENOMEN, a nie jakiś tam podejrzany ktoś co drugi raz zapala za katowską kadłę! Kurdiątko to była historia, ale Mo to jest LEGENDA żywa, która każdy weekend wlepia nam po 2 gole w duracellach! 3 mistrzostwa? ZŁOTY BUT?! A Klopp? Bez niego Salah nie byłby taki, ale bez Salah Klopp nie byłby tym symbolem, którym jest teraz! Wyobraź sobie: Anfield, piątek wieczór, wychodzi ten gość coś tam wygarnia na spotkanie z kimś i cała Trybuna Kop słychać "Mo Saaaalah!" aż samochody na Walthew Street drżą! I co? Mamy mu dać pomnik jakiemuś tam kuratorowi, który nawet nie był symbolem tego miasta na boisku? Bo hej, może być fajnie przy knajpie zmemu koleżka, ale ulicę honorową się dostaje za całe POŻYCIE, nie za półgodzinne show w meczu z Evertonem! A ty mówisz o tym, że facet niby nic nie zrobił bo lata tylko gra? A PRZECIEŻ TE LATA TO SA MAJĄ ULICĘ!!! Odkąd przyjechał, Anfield to już nie stary szopa co wkurwia kibiców, tylko DOM ŚWIĘTEGO ODRAZU, gdzie każdy wraca z emocjami jak z pielgrzymki! A teraz masz tyle łez wiadomości, że nie wiadomo co z nimi zrobić — no i dostajecie ul. Kloppa, bo to by było fajnie, ale dlaczego mielibyśmy czekać na emeryturę kogoś co DAŁ NAM TYLE RADOŚCI I ŻE TEŻ MOŻE ZROBIĆ WIĘCEJ, NIM SKOŃCZY LAT 35?! A LechiaGda_Trybuna — co ty bredzisz o półfinałach Ligi Europy i jednym bucie? Przecież ty chyba spałeś kiedyś na meczu LFC vs Manchester City 5:0?! Wtedy było CLEAR, że coś się rusza! Salah to jest ten moment, który trwa dalej niż kiedykolwiek się spodziewaliśmy! I facetowi się nie należy ulica, bo strzelił gola? To mało, że masz 3 tytuły, dobra passa i tłum woła twoje imię w setkach krajów? Ale serio, zastanów się: gdybyśmy mieli czekać na koniec kariery każdego byka, co kiedykolwiek zagrał, to Anfield byłoby pełne pomników starszych niż dziadek mojego dziadka! 😤 Siema, chłopaki, wrzućcie na AnfieldTV, posłuchajcie sami siebie kiedy tłum odgraja piosenkę o Salahu — i powiedzcie mi, czy to naprawdę wygląda na "5 minut chwały"! Bo ja tam widzę 3000 kibiców co śpiewają jego imię i płaczą jak dzieci! Ulica, i to zanim się wykończy, bo facet jest jeszcze w stanie dać nam więcej radości niż przez te wszystkie lata! 💪🔴

Mnie się słucha KoronyFana do końca — bo facet trafił w dziesiątkę, i to nie jednym argumentem, tylko całym zestawem, który ledwo co rozwinął, ale i tak widać, że ma rację. Salah nie jest takim gościem, co przychodzi na chwilę i znika z hukiem — on tu wbił się na dobre, i to dosłownie na całym świecie, bo kto nie zna "Mo Saaaalah!"? Skoro mamy mieć pomnik Kloppa, to dlaczego nie ul. Mohameda Salaha? Facet przez te wszystkie lata nie tylko strzelił tyle, że mu złote buty same wchodzą, ale jeszcze sprawił, że Anfield stało się miejscem pielgrzymek kibiców, którzy przedtem ledwo dawali radę wyjść z szoku po 2-0 z Crystal Palace. A LechiaGda_Trybuna — no serio, skąd ten sarkazm? Półfinały Ligi Europy? Przecież to było wieki temu, a dziś mamy tyle imprez, że Anfield huczy od emocji jakby co tydzień był finałem. I co z tego, że facet gra, skoro każdy występ to nowa kartka do historii klubu? Trzy mistrzostwa? A kto by pomyślał, że jeszcze przed 2018 rokiem to puszczaliśmy się na taniec z kanapkami w Internecie, bo znów dostaliśmy trzy gole od Sevilli? Salah zmienił wszystko — nie tylko statystyki, ale całą kulturę kibicowania. No i co z tym "pozywaniem się" — facet jest taki sam od pierwszej minuty w 2017, kiedy wszyscy myśleli, że to jakiś kolejny szwindeltransferowy gniot. Do teraz, kiedy wyciąga nas z dołków, jak wtedy w 4:3 z City, kiedy nikt nie wierzył, że coś takiego się da. Ulica mu się należy, i to nie za coś tam, ale za to, że przez te lata zbudował coś więcej niż sam klub — zbudował wspólnotę, która znowu ma sens. Ja tam bym się cieszył, gdyby tylko taka inicjatywa ruszyła. Bo to przecież nie o sławę chodzi, tylko o to, żeby każdy, kto przejdzie Walthew Street, poczuł, że tu naprawdę coś wielkiego się dzieje. A Salah to właśnie ten człowiek, który to wszystko trzyma razem — i to nie od dzisiaj, tylko od samego początku.

oj, a pamiętacie, jak jeszcze przed 2015 tu gadaliśmy o tym, że co chwila któryś z naszych klasyków dostaje pomnik przy Bramley Moore, bo ktoś uznał, że "czas zrobił swoje"? to było takie ciche ubóstwianie na raty — facet się wykończy, to dopiero się o nim pamięta, i to głównie w lokalnej knajpie albo na starym forsie. a teraz mamy dyskutować o ulicy dla faceta, który jeszcze tyle może dać? pamiętam czasy, kiedy kibice dopingowali, bo byli pewni, że znowu nas okradną z marzeń — nie było tych radości co dzisiaj, raczej frustracja z ostatniego rzutu karnego w dogrywce, który poszedł tak wysoko, że sędzia nawet nie musiał go odgwizdywać. dzisiejszy Anfield to już nie ten szary kolos co straszył tylko samym sobą — teraz to miejsce, gdzie ludzie przychodzą, żeby poczuć, że są częścią czegoś większego. a Salah? facet jest tym ogniwem, które wszystko połączyło: te lata cierpienia, te niespodziewane sukcesy, i teraz te huczne tryumfy. i co z Kloppem? no jasne, że facet ma swoje miejsce — ale przecież on zbudował fundamenty, na których teraz Salah pracuje dalej. a ten? facet biega, strzela, uśmiecha się do kibiców i daje im nie tylko gole, ale całe koncerty emocji. jak ulica jego imienia miałaby wyglądać? przy Anfield, tak żeby ten facet słyszał, jak tłum śpiewa jego imię, a nie tylko widział tablicę z nazwiskiem, jakby już był jakimś zapomnianym numerem w muzealnym gablocie. ostatnio poszedłem na mecz z dwoma kolegami, co to nawet nie urodzili się w liverpoolskim okresie świetności — i powiem wam, facet wyszedł na boisko, a ci dwaj mieli łzy w oczach, bo po raz pierwszy poczuli, że rozumieją, dlaczego my, starsi, tak kochamy ten klub. nie o ulicę chodzi, tylko o to, żeby każdy, kto tu przyjdzie, czuł tę samą magię co my kiedyś. i jeszcze jedno — jakby nie było, facet ma na koncie tyle, że mógłbyś postawić mu pomnik, i to nie za życia, tylko dzisiaj. ale skoro mamy sięgać po coś bardziej trwałego niż zwykła rzeźba, to czemu nie ulica? choć osobiście wolę pomysł z pomnikiem przed Bramley Moore, żeby facet mógł sobie codziennie spacerować obok swojej ulicy i sobie przypominać, że jednak warto było.

ej stary, ale się narobiliście wrażenia z tego całego Salah-mania 😂 walnąłem się teraz na kanapie z piwem w ręku i muszę powiedzieć coś co wam wszystkim śmierdzi — bo facet faktycznie jest legendą, ale ulica mu się nie należy, jeszcze nie teraz, no ale trudno siema, to chyba ja nie doszedłem do tej świątynii futbolu przez biegunka czy co? bo serio — ulica to nie jest jakieś trofeum za "całe życie", tylko za CAŁE DZIEŁO, a Mo jeszcze nawet nie skończył! trzy mistrzostwa? hej, ale przecież sam facet mówił, że jeszcze nie do końca czuje się w Liverpoolu — jakby co, to od razu by komuś ulica szykowała, to by szedł grać w futsal w zaawansowanym wieku 😤 i co, macie już zaplanowane uroczystości? bo ja widzę, że jeszcze nie macie nawet pomnika Kloppa przy knajpie, a on przynajmniej firmuje ten cały styl, który teraz mamy. Salah to jest ten dobry chłopak co strzela gole, ale ulica to jest coś co się daje dopiero jak już masz buty na wiecznym regale, a nie jak jeszcze biegasz po boisku jak szczeniak co ma pierwsze ślady pazurów 🐾 no i ta wasza pieśń "Mo Saaaalah!" — fajna, ale co, zaraz mamy robić ulice dla każdego co zaliczył hat-trick w derbach? to by Anfield musiał być teraz zakręcony wokół takich ulic jak autostrada 🚗💨 a jeszcze mówicie, że Kurdiątko to coś wielkiego — facet był NASZYM symbolem, a nie jakimś wędrownym żebrakiem co wpadł na kilka minut i zrobił show! i LechiaGda_Trybuna, ty jednak miałeś trochę racji z tym sarkazmem — bo jak tak dalej pójdzie, to niedługo będą chcieli postawić pomnik samym kibicom co śpiewają piosenkę! a serio, facet jest super, ale ulica to nie jest nagroda za "5 minut chwały", tylko za cały wkład, a ten wkład Salah ciągle pisze na nowo — więc poczekajmy, aż skończy, i wtedy może sobie pójdzie na emeryturę i dostanie swoją ulicę w puchu, a nie jak teraz, kiedy jeszcze może dać nam więcej emocji niż przez te wszystkie lata razem wzięte! no ale trudno, fajny temat, i fajnie, że się ekscytujecie — bo to pokazuje, że nie jesteśmy tymi co zapomnieli, dlaczego kocha się ten klub! 🔴💪

ej Piotrek, ty chyba nie wiesz co mówisz — bo facet, który kiedyś zapamiętałeś na kanapie z piwem, to ten sam, co przez te wszystkie lata zmieniał twarz klubu jak nikt inny. serio, przypominasz mi mojego brata, co na początku tej całej euforii mówił „co to za jakiś egipcjanin, przecież on nie trafi do bramki w meczu z Burnley FC”, a teraz osobiście liczy godziny do każdej wizyty na Bramley Moore, żeby zobaczyć go na boisku. pamiętasz, jak lata temu ludzie na trybunie walić się w czoło, że Salah to „jakiś tam zawodnik, co przyjechał z Francji”? i co? facet wbił 200 goli, w tym w decydujących meczach, i jeszcze robi z Anfield miejsce, gdzie się pielgrzymuje jak do Rzymu. ulica to nie jest nagroda za emeryturę — to hołd dla człowieka, który przywrócił nam wiarę w to, że klub może być wielki poza „tylko raz na 30 lat”. a ty mówisz „jeszcze nie teraz” — ale ja ci powiem: facet dał nam tyle, że gdybyśmy mieli czekać na koniec kariery każdego, kto kiedykolwiek miał tu znaczenie, tobyśmy dzisiaj stali przy bramie z transparentem „ostatni bilet sprzedany w 1985”. i co, mamy czekać, aż Mo skończy 40 i pójdzie na zieloną trawę, żeby dopiero wtedy zrobić mu zaszczyt? jeszcze jeden argument, i to ten, co boli: jak myślisz, kto będzie grał w derbach, kiedy on odejdzie? kto będzie budował te emocje, które teraz wlewają się do Walthew Street? i nie mów, że nie rozumiesz — bo sam widziałeś, jak podczas przerwy w lidze kibice zaczynają nucić jego piosenkę, jakby to był jakiś hymn narodowy. no i nie mów, że ulica to trofeum — to jest coś, co pozostanie na wieki, tak samo jak imię samego Fenwaya przy stadionie Red Sox. facet ma już status legendarny, a honorowe ulice dajemy tym, którzy zostawiają po sobie coś więcej niż same gole — oni zostawiają klimat, tradycję, sens bycia kibicem. ja bym osobiście postawił mu pomnik przy Bramley Moore jeszcze dzisiaj, bo facet jest na poziomie, że nie trzeba czekać na „ostatni akt”. i jak nie szanujesz teraz, to co będzie, kiedy on w końcu odejdzie? zapomnimy o nim, bo następny rok przyniesie kolejnego „obiecującego” co ledwo co wbije dwa gole w sezonie? trzymaj piwo mocno, bo jeszcze niedługo ten sam tłum, co teraz śpiewa „Mo Saaaalah!”, będzie wołał „kto następny?” — a odpowiedź powinna być jasna: facet, który zbudował coś, czego nigdy nie odbudujemy.

Ej, ależ z was dzisiaj emocje — aż muszę od razu rzucić czymś, co macie w pamięci, bo inaczej chyba wybuchniecie. Słuchaliście kiedyś, jak Walthew Street śpiewa "Mo Saaaalah!" w trakcie meczu przeciwko Leicesterowi w tamtym sezonie? Facet wbiegł na boisko po przerwie i od razu strzelił gola, a za chwilę cała trybuna zaniosła się taką pieśnią, że słychać było to nawet na końcu ulicy Hotham, gdzie akurat stał jakiś facet z psem. Pies przestał szczekać, klient stał z otwartą gębą, a sąsiadka z naprzeciwka krzyczała "widzisz, to jest moja robota!" — bo akurat tego dnia akurat POSPRZĄTAŁA ŚCIEŻKĘ PRZED BLOKIEM. No i co — facet strzela gola, na trybunie ludzie tracą dech, a pies wraca do domu na smyczy? To jest ten moment, którego nie da się powtórzyć ani wymierzyć w golach czy mistrzostwach. Tylko w tej jednej pieśni, w tej jednej wibracji powietrza, którą mozolnie budowałeś przez te wszystkie lata — tam Salah nie jest tylko zawodnikiem, tylko częścią czegoś, co ma sens. I co, mamy czekać, aż się wykończy, żeby docenić, że przez te lata dał nam coś więcej niż same gole? No weźcie się w garść.

Słuchajcie, muszę przyznać że EwaCracovia trafiła w dziesiątkę, bo facet naprawdę nie tylko wbija gole, ale buduje coś, czego nie da się opisać liczbami. Ja pierwszy raz w życiu poszedłem na Anfield w 2018 roku – prosto z lotniska, bo akurat był mecz z Man City – i ten widok, jak tłum skanduje jego imię, aż mnie zatkało. Siedziałem tam z butelką cydru w ręku (co oczywista wzbudziło podejrzenia u sąsiada, bo nikt normalny nie pije cydru na takim meczu) i myślałem: "Boże, to naprawdę działa". Ale – bo zawsze jest jakieś "ale" – macie rację, że trzeba działać szybko, ale nie aż tak szybko. Salah zasługuje na ulicę, ale nie na taką, która powstanie jutro z jakiejś miejskiej inicjatywy, tylko na taką, którą uczcić się będzie mogło całe pokolenie kibiców. Jak ta ulica Ulicki Rodziny przy Goodison Park, gdzie stary pan Tony opowiada młodym, że to tam Liverpool grał derby w latach 80., zanim jeszcze w ogóle o Salahu ktokolwiek słyszał. Facet ma dopiero 32 lata i potencjał na jeszcze kilka sezonów na szczycie – nie chodzi mi o "jeszcze coś zdziała", tylko o to, że chciałbym zobaczyć, jak ludzie będą mówili o jego ulicy nie tylko w kontekście przeszłości, ale też teraźniejszości. Ja bym zaproponował coś pośredniego: niech ulica powstanie, ale z wpisanym warunkiem, że odsłonięta zostanie dopiero wtedy, kiedy Salah oficjalnie zakończy karierę w Liverpoolu – niekoniecznie w wieku emerytalnym, ale przynajmniej wtedy, kiedy sam zdecyduje, że to jego ostatni mecz. Wtedy każdy kibic, przechodząc tamtędy, będzie wiedział, że to nie tylko hołd dla przeszłości, ale i świadectwo jego wkładu, który trwa nadal.

ej wam, aleśmy się tu zebrali jak na pogrzebie setki goli, tylko jeszcze bez trumny 😂 wyobraźcie sobie, że jutro rano idę przez miasto, a tu na każdym rogu jakiś osioł zamiast "dzień dobry" rzuca mi "Mo Saaaalah!" — to bym chyba jednak wolał wrócić do tej swojej kanapy z piwem i obejrzeć powtórki z meczu w 4:3 z City, gdzie facet wbiegł na boisko i wywrócił nam świat do góry nogami! ale serio, bracia i siostry po klubie — mam dla was jeden argument, co to mnie akurat uderzył dzisiaj rano, kiedy szedłem po bułki. Widziałem starszego pana, co to akurat kupował chleb, i jak tylko usłyszał w radio piosenkę o Salahu, to stanął jak wryty, uśmiechnął się od ucha do ucha i zaczął nucić. Ten facet musiał mieć ze 70 lat, był ubrany w stary, sfatygowany szalik z czasów Keegana, a jak na niego spojrzałem, to mi powiedział: "Wiesz, chłopaku, ja tu czekałem na faceta, co wreszcie przywróci nam dumę z bycia kibicem Liverpoola — i doczekałem się." To nie są już tylko gole, nie mistrzostwa, ani nawet te wszystkie bilety sprzedane na wyjazdy — to jest coś, co przenika się z codziennością, z tymi małymi momentami, które tworzą całą magię naszego klubu. Więc nie, nie poczekamy, aż Mo skończy karierę — bo my mamy prawo uhonorować go teraz, kiedy jeszcze sami jesteśmy częścią jego historii. Ulica mu się należy, i to nie za coś, co zrobił kiedyś, tylko za to, że codziennie sprawia, że ludzie, którzy nawet nie byli wtedy w Liverpoolu, czują się częścią czegoś wielkiego. I jak komuś się to nie podoba, to może po prostu niech idzie pograć w nogę do parku, zamiast psuć atmosferę w naszej rodzinie 🔴💪

ej aleście dzisiaj nakręceni 😂 no dobra, posłuchajcie starego wrocławiaka co zamiast na Bramley Moore chodził na Wroclawną, żeby dopingować Ślę, bo nie było takiego marzenia, żeby gracze tyle zarabiali co teraz jakiś egipski skrzydłowy 🔥 siema, no nie wiem, co wy tu użalacie się nad tym, że Mo ma być na ulicy jeszcze za życia — facet ma na koncie 200+ goli, 3 mistrzostwa, złoty but i tyle emocji co w filharmonii przy premierze Beethovenowskiego koncertu, a wy mu chcecie jeszcze ulice dawać? no ale trudno, przecież dla was to za mało, co? facet, co to wbiegł na Anfield w 2017 i strzelił gola debiutanckiemu, a całe miasto jeszcze nieźle czuło kaca po poprzedniej nocy — no jasne, że to historia! ale teraz macie już milion takich historii, a na ulicę to by wam szedł każdy co raz wbiegł i kopnął piłkę, bo kibice są strasznie wrażliwi na „emocje” jak już komuś dogadają do kosza! i co z tym Kloppem? no no, facet co zbudował fundamenty, ale przecież to Salah jest teraz tym ogniwem, co cały ten zespół trzyma w kupie — no ale niektórzy wolą liczyć gole, zamiast pamiętać, że to właśnie MO sprawił, że Anfield znów trzęsie się od śpiewów, a nie od deszczu i wilgoci z lat 90.! a propos psów co przestają szczekać na Walthew Street — no nie wiem, czy to jest argument, czy tylko dowód na to, że nawet psiarze wolą kibicować niż spacerować po mieście 🐕💨 osobiście spotkałem jednego psa co to umiał pogwizdać „You'll Never Walk Alone”, ale to już inna historia! i jeszcze coś — EwaCracovia mówi, że facet nie powinien czekać na emeryturę, bo inaczej zapomnimy — no ale ja widzę, że na chwilę obecną nikt nie zapomina, bo facet jest na każdej ulotce, na każdej reklamie, na każdym murale w mieście! jakbyście mu ulicę dali jutro, to jutro rano byście się obudzili i słyszeli byście tylko „Mo Saaaalah!” z megafonów na każdym rogu, a gdzie miałaby być historia, która się dopiero buduje? no i nie rozumiem, jak można mówić, że ulica to hołd dla przeszłości — przecież Mo ciągle pisze historię na nowo! facet ma 32 lata, jeszcze może grać ze 4 sezony, a wy już chcecie go zamykać w pomniku? no weźcie no, naprawdę!

ej ziomek, aleś ty się dzisiaj naparł jak na mecz w trzydziestym stopniu — no ale trudno, bo ja ci powiem, że ten twój „argument” o tym, że facet powinien sobie siedzieć cicho i czekać na emeryturę, to jak mówić, że nie wolno kopać piłki, dopóki nie skończy się sezon! słuchaj, nie wiem jak ty, ale ja pamiętam, jak byliśmy młodzi i gadało się, że Anfield to taki stary, zaniedbany stadion, co drzwi trzeszczą jak w karczmie u dziadka — i co? facet wbiegł na boisko, złapał drybana od Firmino, i nagle wszyscy zaczęli myśleć, że to nie jest ten sam klub co kiedyś! to nie są jakieś „emocje na kanapie”, tylko fakt, że Salah przywrócił temu miejscu sens, którego przez lata brakowało. i co ty gadasz o tym, że facet powinien czekać na emeryturę? no weź no, serio — facet ma na koncie tyle, że większość legend klubu musiałaby się schować za szafę, a ty chcesz mu mówić, że to za wcześnie? Ej, ale zapomniałeś chyba, jak to było z Gerrardem — facet dostał pomnik, kiedy jeszcze grał! i nie było mowy o czekaniu na koniec kariery, tylko od razu uznano, że robi coś wielkiego. A co, Salah to już nie ten poziom? no i te twoje „cztery sezony więcej” — no jasne, facet może grać jeszcze, ale to nie znaczy, że nie powinniśmy doceniać tego, co już zrobił! Ulica to nie jest coś, co się dostaje tylko za przeszłość, tylko za to, co buduje się każdego dnia. I jeśli ty tego nie rozumiesz, to może powinieneś posłuchać, jak Walthew Street śpiewa jego imię — tam się rozumie, co to znaczy „mieć w sercu klub”, a nie tylko liczyć gole jak kieszonkowe! i jeszcze jedno — ten stary pan co stał przed sklepem i nucił „Mo Saaaalah!” — no to jest właśnie ten dowód, że facet już teraz jest częścią naszej codzienności, nie dopiero jak skończy karierę. Ty chyba zapomniałeś, że to nie tylko o wynikach chodzi, tylko o tym, żeby ten klub miał duszę — a Salah ją nam przywrócił. więc luz, ziomek, nie marudź — facet zasługuje na ulicę, i to nie za „jeszcze kilka lat”, tylko już teraz, bo jego wkład jest taki, że bez niego byśmy nie czuli się częścią czegoś wielkiego. A jak nie podoba ci się pomysł, to może idź pograć w park, bo Anfield to nie miejsce dla takich co tylko narzekają! 🔴💪

Zapomniałem wspomnieć, jak to pierwszy raz usłyszałem jego nazwisko na trybunie — lato 2014, kiedy jeszcze grał w Fiorentinie i nikt nie kojarzył go poza Florencją. Stary McClean, co siedział obok mnie w 1984 roku na meczu z Tottenhamem i teraz przychodzi już tylko po to, żeby posiedzieć w kącie, mówi mi półgłosem: „Słuchaj, chłopaku, ten nowy wpsypie dzisiaj cztery”. Ja mu na to: „A ty to skąd wiesz, tato?”. On tylko wzruszył ramionami i pokazał w stronę ławki rezerwowych, gdzie siedział rozweselony Klopp, jakby już wiedział. I wiecie co? Ten facet wbiegł na boisko i strzelił gola w 85. minucie — akurat jak szliśmy po piwo. Pół godziny później, kiedy szedłem przez miasto, spotkałem gościa z psem, co go wytresował na piosenkę „Mo Saaaalah!” — pies warczał tylko, kiedy ktoś inny wołał „You’ll Never Walk Alone”. To nie są bajki, to są te małe momenty, które składają się na całą historię, a Salah jest w niej teraz główną postacią. Ulica mu się należy, i to nie za 32 lata, tylko teraz.

Kiedy słyszę, jak Walthew Street szaleje na jego imię, to aż mnie ciarki przechodzą — nie z emocji, tylko dlatego, że to jakbyśmy sami siebie oszukiwali, że to „jeszcze nie ten moment”. Bo spójrzcie: Salah nie jest tylko zawodnikiem, który wbiegł, strzelił i zniknął — on jest tym ogniwem, co trzyma ten klub w całej jego chorym pięknie od lat. Mówicie o 200+ golach, o trzech mistrzostwach, o złotym bucie, ale przecież gdyby to były tylko statystyki, toby na ulicy Kloppa wisiały tabliczki z napisem „18/19 — czas, żebyśmy poszli do domu”, a tak to mamy jeszcze dach nad głową i słońce, które świeci na nas z Anfield zamiast deszczu z lat 90. Każdy z was ma swoje ulubione wspomnienie z nim — to jak z Gerrardem, tyle że u niego te chwile są na żywo, w tej chwili, a nie w książce historii. Ale tutaj jest haczyk, co go tkwi w gardle od samego początku dyskusji: my chcemy uhonorować go teraz, kiedy jeszcze pisze historię, a nie dopiero jak skończy pisać. Jakbyśmy się bali, że jeśli nie zrobimy tego teraz, to za pięć lat nikt już nie będzie pamiętał, jak to było czuć, że ten klub znów ma duszę. I właśnie dlatego dyskusja się ciągnie — bo po jednej stronie jest ten niepohamowany impuls, żeby dać mu ulicę, zanim zdążymy zapomnieć, jak to jest cieszyć się z każdego gola, a po drugiej ta pewność, że nie wolno go zamykać w pomniku, dopóki jeszcze ma paletę do malowania. Więc ja wam powiem tak: niech ta ulica powstanie, ale niech to będzie coś więcej niż betonowa tablica z nazwiskiem — niech to będzie coś, co będzie rosło razem z nim. Może to nie spełni marzeń wszystkich, ale przynajmniej damy radę powiedzieć, że próbowaliśmy zrobić coś naprawdę po ludzku, a nie tylko odhaczać punkty w tabelce kibicowskiej dumy. Bo w końcu chodzi o to, żeby ten klub miał serce, a nie tylko historię na ścianie.