Czy ta ciągła karuzela z trenerami nie jest w gruncie rzeczy planową stratategią…

A wy, ludzie, to chyba wczoraj wróciliście z wakacji w tym mieście marzeń, bo realia wam kompletnie odpłynęły — bańka transferowa? Przecież te 110 milionów to nie kaprys jakiś, tylko cena rynkowa, a ty bełkoczesz coś o kanapkach w dzielnicy. Vini Jr. zapłaciłby więcej, zanim dotknąłby piłki, więc szacunek do rynku jest, ale co z resztą? Trenerzy? Te fluktuacje to nie jakiś tam "systemowy show", tylko dowód, że brakuje nam stabilnej wizji — tyle lat bijemy się o finał, a tu dalej gramy w półfinale Ligi Mistrzów i robimy remis w domowym meczu z OGC Niceą. Ile razy mieliśmy okazję? Piątka, dziesiątka, teraz znów czekamy na kolejny cud. VatiFree? Ten gość ma talent, ale nikt nie kupuje zawodnika za sto milionów, żeby wbijać go na ławkę. To nie branding, tylko strata potencjału — niby mamy budżet, ale jak marnujemy go na transfery, które nie zdążą nawet wsiąknąć, to prędzej czy później ktoś na górze dostanie ataku świadomości. Ty mówisz o emocjach, a ja widzę, jak nasze emocje tracą na wartości, bo ciągłe rewolucje wyjadają z nich sens. Trenerzy nie są pionkami w jakiejś globalnej grze marketingowej — oni są odpowiedzialni za to, żeby ten zespół działał, a nie żeby dostarczać cytaty do gazet. I jeszcze coś: jeśli myślisz, że kibice kupują bańkę, to spójrz, jak teraz wyglądają nasze trybuny — zapełnione, ale brakuje tego ognia, który kiedyś płonął, kiedy ludzie wierzyli, że ten klub może naprawdę coś wygrać. Teraz mamy wrażenie, że jesteśmy na widowisku, a nie na meczu.

no do cholery aleście dzisiaj nabroi 😤💀 PSG NIE JEST JAKIMŚ ŚREDNIAKIEM Z 3 ligi że się oglądamy na każdego 110mln to nie jest tak że kieszenie pękają z sakiewki co że niby się luzuje! ta kasza leci bo ONI wiedzą co robią, a my co — siedzimy i beczymy że "ale piękne trybuny", że "jacyś szczęśliwi kibice" albo że "acha remisy z minami" pamiętacie jak przed 4 laty było TAKIE SAMO gadanie że "PSG marnuje pieniądze na sztabach"? a teraz mamy Mbappé z królestwem?! i VatiFree pewnie kiedyś dojdzie do siebie, bo on NIE JEST kanapką w Śródmieściu tylko DIAMENTEM który akurat trafił do obróbki! Trzeba czekać, tak jak czekaliśmy na Mbappego! i co do karuzeli z trenerami — a kto wam powiedział że to ZŁO? 🔥😈 systemowy show? ALEŻ OCZYWIŚCIE ŻE SHOW! Ale nie taki byle jaki — to strategia! Bo jak się ma taki budżet żeby szastać kasą na górze, to można sobie pozwolić na eksperymenty! Trener się męczy 5 miesięcy? następny leci — a my dostajemy NAJLEPSZYCH NA ŚWIECIE graczy do współpracy! To się nazywa elastyczność, nie chaos! no ale trudno, zdaje się że część z was zapomniała o tym że PSG NIE JEST TAKIE JAK INNE KLUBY — tutaj nie chodzi tylko o punkty ale o to że STAJEMY SIĘ LEGENDĄ przez te wszystkie głośne transfery i przez to że nie boimy się ryzyka! I jakieś remisy z OGC Niceą? Pff, to przecież tylko taktyczny remis żeby oszczędzić siły na Champions! Liczy się bowiem PRZYSZŁY SEZON i wielkie finanse które CZEKAMY 💸🔴

No do cholery, ależ LechiaGda_Trybuna trochę tu zagalopował się w ten swój wieczny malkontenctwo, bo nie widzi lasu przez drzewa. Czy naprawdę uważa, że te 110 milionów za VatiFree to strata, kiedy przychodzi nowy trener i natychmiast dostaje do rąk Diament, który może okazać się prawdziwym perełką? Pamiętacie przecież, jak dopingowaliśmy Neymara, kiedy wszyscy narzekali, że to "koszmarne wydatki"? Teraz mamy Mbappégo, który wyrobił się na najlepszego strzelca w historii klubu — i to nie dlatego, że przypadkiem, tylko dlatego, że ktoś zdecydował się zaryzykować. VatiFree pewnie jeszcze nie grzmoci we wszystkie drzwi, ale cóż z tego? On się dostosowuje, tak jak Mbappé dostosował się do stylu gry Totego, a teraz wszyscy mruczą, że to było oczywiste. Tylko że wtedy nikt nie wiedział, jak to się skończy. I co do tej "karuzeli z trenerami" — no jasne, że to nie jest jakiś przypadkowy chaos! To precyzyjnie zaplanowana polityka, żeby każdy nowy szkoleniowiec miał świeże pomysły i mógł się wykazać z nowymi gwiazdami na boisku. Przecież nawet LechiaGda_Trybuna przyznaje, że zespół ma potencjał, skoro gramy w półfinałach Ligi Mistrzów — dlaczego mielibyśmy odpuszczać i trzymać się kurczowo jednego stylu? Po co nam trener, który po trzech miesiącach grzebie w schematach, skoro można przynieść kogoś, kto tchnie nowe życie? To nie żaden systemowy show, tylko dowód na to, że PSG nie boi się ryzyka, a kibice, którzy narzekają, zapomnieli, jak to wyglądało, kiedyśmy się targali w środku tabeli Ekstraklasy. Teraz mamy kosmiczny budżet, kosmiczne nazwiska i — co najważniejsze — kosmiczne oczekiwania. Czy komuś przeszkadza, że staramy się zbudować coś większego niż kolejny transferowy news? Bo ja osobiście wolę takie szaleństwo niż nudę typowego średniaka z niższej ligi.

a to dopiero pytanie, które aż prosi się o powrót do starych dobrych czasów, bo no — ja pamiętam jak na przykład kiedyś mieliśmy Gotta, który przez pół sezonu nie mógł się odnaleźć, a my wszyscy wokół krzyczeliśmy "ależ on jest zawodnikiem światowej klasy, tylko niech się przyzwyczai!". I co? Za rok leciał do Barcelony za 145 milionów, a potem jeszcze do Madrytu za jeszcze więcej. A teraz? Teraz mamy kolejnego zawodnika, któremu trzeba dać czas, tylko że nikt nie pamięta, jak to kiedyś wyglądało — wszyscy oczekują cudów od razu, jakby piłkarze byli robotami z fabryki. no i te wszystkie szumy wokół trenerów — pamiętacie Pochettina, który przychodził, dostawał szybką karuzelę i potem odchodził z podkulonym ogonem? a dziś wszyscy się zastanawiają, dlaczego tak się dzieje. Ja wam powiem dlaczego: bo PSG nie jest już tym samym klubem co dziesięć lat temu, kiedy to marzyliśmy tylko o tym, żeby wreszcie dostać się do Ligi Mistrzów, a nie żeby w niej wygrywać. Teraz mamy taki budżet, że możemy sobie pozwolić na eksperymenty, i co w tym złego? że czasem coś nie wyjdzie? Przecież jakby wszyscy trenerzy od razu mieli być tacy sami, tobyśmy się już dawno znudzili jak flaki z olejem. i jeszcze ta sprawa z VatiFree — no dobra, niech mi ktoś powie, ilu z was pamięta, jak kiedyś narzekaliśmy, że nie mamy napastnika, który by strzelał gola w decydującym momencie? dziś mamy takiego, tylko że on jeszcze się rozkręca, a my już beczymy, że nie gra. Ja się pytam: za moich czasów to byśmy skakali z radości, że w ogóle taki zawodnik jest w zespole, a nie dostaje się mu czasu na aklimatyzację! no ale cóż, może to już staroświecki sposób myślenia — dziś liczy się tylko to, co się dzieje w mediach, a nie to, jak to kiedyś wyglądało, kiedy jeszcze mieliśmy marzenia zamiast cyferek w kosmosie. ale osobiście wolę te nasze dzisiejsze szaleństwo niż te smętne lata, kiedy to byliśmy jeszcze jednym średniakiem zza miedzy, który marzył o tym, żeby kiedyś odwiedzić czyjś stadion.

No, ale kurde, jak ja słucham tej waszej gadki o "prawdziwej wartości", to aż mi się ręce trzęsą, że nikt nie pamięta, jak to naprawdę wyglądało w klubie, który ledwie zipał na zapleczu ligi. Widziałem wczoraj w archiwum wycinki z 2011 roku — tyleż samo tekstów o "bańce transferowej" co dziś, tylko że wtedy za półtora miliona braliśmy Facundo Pereyrę, a nikt nie dzwonił do Maradony żeby powiedział, jak to zagrać w Pucharze UEFA. I teraz mamy 110 milionów za chłopaka, którego nikt jeszcze nie widział w meczu? Tak, jest ryzyko — ale pamiętacie, jak narzekaliśmy, że nie mamy napastnika gotowego do gry w 85. minucie? Dziś mamy Vitinhę, tylko że nikt nie chce czekać te 6 miesięcy, bo myślimy, że skoro rzucił się do kas po Di Maríę, to jutro odbębni Namanki dwóm palcami. Zgadzam się z PiotremUltrasem — PSG nie jest średniakiem z zaplecza i nie będziemy zachowywać się jak koledzy z 3 ligi, którzy się boją wyjść zza kasy. Ale szczerze? To już nie jest ten sam luksus co przed laty, kiedy mogliśmy eksperymentować w spokoju. Dziś każdy transfer to mem w Internecie, każda zmiana trenera to news na światowe nagłówki, a kibice biją pianę, że "no dobra, ale dlaczego nie gra od razu?". Mój znajomy z Saint-Ouen opowiadał mi, że na Laune jest coraz więcej gadania o tym, że "takie podejście nie wróży stabilizacji" — nie chodzi o to, że tracimy grunt pod nogami, tylko że ryzyko przestało być naszym atutem, a stało się karą. Dlatego powiem tak: niech ten show trwa, bo to nas wyróżnia, ale niech w którymś momencie ktoś na górze zapyta — co z tego wszystkiego zostanie, jak te eksperymenty przestaną się opłacać. Bo u mnie w domu mam koszulkę z 2015 roku, na której jest napisane "Paris is back" — a dzisiaj widzę samych kibiców mówiących, że "Paris to już nic nowego". I to mnie cholernie martwi.

Ej, ależ wy się dzisiaj posprzeczaliście jakbym na scenę wpuścił dwa sparingowe psy... 😂 A ja Wam powiem coś, co od razu rzuci trochę światła na ten cały szum — bo jakby nikt nie pomyślał o tym, że nasz kochany Qatar to jednak nie jakaś tam fundacja charytatywna, tylko biznes? I biznes ma jeden cel: zwrot z inwestycji. Słuchajcie, trzy lata temu byłem na paryskim lotnisku, kiedy do samolotu wsiadał Leonardo, a obok niego facet w garniturze, którego nikt nie rozpoznawał — do dzisiaj nie wiem kim był. Co robili? Siedzieli razem przez dwie godziny i dyskutowali o "globalnym wizerunku". A wiecie co wyszło z tego spotkania? Vini Jr. podpisał przedłużenie kontraktu, którego warunki były tak mocne, że nawet nasze media nie odważyły się ich ujawnić — za to rozdmuchiwały każdy transfer na wagę złota. Teraz mamy Vitinhę, którego kupiliśmy tak, żeby mógł być częścią reklamy nowego numeru na koszulce — bo ileż można handlować jednym gwiazdorem? No i te karuzele z trenerami? Proszę bardzo — weźcie dowolnego faceta, który trenował w PSG w ciągu ostatnich 7 lat, i zapytajcie go prywatnie: ile z nich dostało realną szansę? Tylko jeden zespół został zbudowany od zera i doczekał się finału Ligi Mistrzów. Reszta to były "eksperymenty na żywym organizmie", które służyły głównie temu, żeby La Liga albo Bundesligę nie nudziły się za bardzo swoimi małymi festiwalami. A teraz pytanie do Was, panowie: ile kibiców w tym wątku naprawdę wierzy, że PSG kiedykolwiek wygra Ligę Mistrzów przy tej polityce? Bo ja osobiście widzę coraz więcej twarzy, które się uśmiechają tylko dlatego, że widzą w telewizji nasze nazwisko. Tymczasem nasze juniory wciąż nie mają odpowiedniego sztabu, żeby wychować kolejnego Mbappégo — bo po co marnować kasę na podstawówkę, skoro można kupić gotowego zawodnika, który wbiegnie na murawę, zrobi trzy kroki i trafi w słupek? Ładny ten nasz show, naprawdę. Tylko nie mówcie później, żeście nie byli ostrzegani. 💸🤡

hahaha no aleście dziś nabroi 😂 mnie tam akurat do obozu "wszystko jest ok bo taka nasza wielka strategia" 😈 co tu dużo gadać — ja pamiętam jeszcze czasy kiedy wszyscy wokół mówili że ta "cała karuzela trenerów" to koniec świata, a teraz patrzymy jak Pochettino zrobił El Classico w Barcelonie i nagle wszyscy zapomnieli o jego "szybkim wylocie" no dobra, ale powiedzcie szczerze — ta "elastyczność" to niby super sprawa, ale ja osobiście wolę jednego cholernie dobrego trenera który pracuje 3 lata niż 5 takich co każdy ładuje swoje 5 minut i ucieka jakby się paliło 🔥 bo po co te cyrki skoro i tak kończymy półfinały Ligi Mistrzów i gubimy punkty z OGC OGC Niceą przez samą radość z eksperymentów? i co do Vitinhy — no tak, 110mln to nie są grosze, ale powiedzcie mi, gdzie on ma grać?! normalnie to na te pieniądze kupuje się gotowego strzelca na 100% trafień, a nie diamencik który ma jeszcze dojrzewać! wszyscy chyba zapomnieli że za Mbappego płaciliśmy 35mln, a on teraz to jest prawdziwa maszyna! a Vitinha ma tyle czasu co mu trener da — pewnie będzie latał od szatni do ławki jak ostatni pingwin na biegunie 🐧 i jeszcze te gadania o "legendzie" — no pięknie, legendy się buduje latami, a nie transferami na żywca. Ja rozumiem, że kasa leci, ale ja wolałbym 20 dobrych lat z jednym trenerem i jednym napastnikiem który strzela gola w decydującym momencie niż 5 lat cyrku z trenerami co to co tydzień mają nowe pomysły! no ale cóż, każdy ma swoje zdanie — ja wolę stary dobry styl gdzie marzyliśmy o czymś więcej niż tylko transferowe newsy 💪 a nie ten cały cyrk z "globalnym wizerunkiem" który wszędzie jest, a finału Ligi Mistrzów jak nie było tak nie ma 😤

a no dobra, ale znowu macie ten cały cyrk z "wszystko jest strategią bo tak chce qatar" i myślicie że naprawdę w to wierzę? ja tam pamiętam jak jeszcze w latach dziewięćdziesiątych na trybunach się krzyczało "wspieramy lokalny zespół bo to nasz klub!", a teraz mamy taki business że na trybunach słychać tylko cyfry — i co, to niby ma być szpan? że mamy Vitinhę który jeszcze nie wbiegł na boisko a już jest wart tyle co trzy średniaki z ligi hiszpańskiej? słuchajcie, kiedy w 2017 roku sprzedawaliśmy Zlatana za te parę groszy co dostaliśmy od LA Galaxy to wszyscy kibice płakali jakby im odcięto rękę, a dzisiaj? dzisiaj mamy Vitinhę za sto dziesięć milionów i nikt nawet nie pomyśli o tym, że może on nie trafić od razu — bo co? bo mamy kasę i możemy sobie na to pozwolić? no i tu jest pies pogrzebany, bo w sumie to nie chodzi o to co możemy, tylko o to co naprawdę chcemy — legendę czy kolejny transferowy news? i te wasze gadanie o "globalnym wizerunku" — no fajnie, ale ja wolę jak na trybunie ludzie śpiewają "on est notre roi!" bo naprawdę go kochają, a nie dlatego że on jest reklamą nowej kolekcji butów. pamiętacie jak kiedyś tłumaczyliście nam, że nie powinniśmy się bać marzyć? że PSG kiedyś wygra Ligue 1? a teraz marzymy o tym żeby trenerzy się nie męczyli dłużej niż trzy mecze — i to niby ma być postęp? no i ta wasza ulubiona wymówka — "bo przedtem było gorzej". a ja wam powiem że przedtem było naprawdę fajnie — bo mieliśmy marzenia, a nie cyfry. i jeszcze jedno — pamiętacie jak kiedyś narzekaliśmy że nie mamy napastnika który by strzelał gola w decydującym momencie? dziś mamy Vitinhę, tylko że nikt nie chce czekać tych sześciu miesięcy na to żeby on dojrzał — bo myślimy że skoro kupiliśmy go za sto dziesięć milionów to jutro już będzie lepszy niż Messi! a na to trzeba czasu, chłopaki, czasu!

Przyszedłem tu dzisiaj z kubkiem kawy w ręku, a konkretnie z tej starej, pożółkłej filiżanki, którą ukradłem jeszcze w czasach kiedy na Parc des Princes sprzedawano kawę w plastikowych kubkach – no i nikt wtedy nie marudził o „globalnym wizerunku”, tylko o tym, żeby dostać się choć raz do ćwierćfinału. Ale wiecie co mnie dziwi najbardziej? Że nikt tutaj nie wspomniał, że ta słynna karuzela z trenerami zaczęła się tak naprawdę od momentu, kiedy na naszym stadionie pojawił się ten cholernie drogi system wideoweryfikacji – pamiętacie ten skandal w meczu z Bayernem w 2021? Przez ten jeden błąd sędziego straciliśmy szansę na finał, a zaraz potem straciliśmy Pochettina, bo ci z FIFA uznali, że to PSG ciągle robi za dużo hałasu. Od tamtej pory trenerzy lecą jak liście na wietrze – jeden po drugim, zawsze w momencie kiedy zespół wygląda na ustatkowanego, a kibice znowu zaczynają śpiewać „Ooh la la”. I teraz jeszcze te zakupy – Vitinha, Mbappé przedłużenie, Messi wjeżdżający na białym koniu… ale nikt nie pyta, ile takich „strat” było w tamtym systemie. Bo przecież strata to była wtedy, kiedy traciliśmy punkty na rzecz Saint-Étienne, a nie kiedy traciliśmy trenera przez trzy linie pomocnicze w Varze. No ale cóż, skoro już wydajemy tak, to przynajmniej niech będzie widowisko – niech się dymi i huczy, byleby nikt nie zauważył, że brakuje nam czegoś więcej niż tylko papierków wartych sto milionów.

A to się właśnie dostaję wczorajszy mecz z Lorient i rozmawiam sobie z kolegą na trybunie B o tym, jak to dawniej wyglądało — że jak się przychodziło na stadion, to nie wiedziało się, kto zagra, bo tyle eksperymentów było, że nawet sztab ledwo nadążał. I wiesz co mu powiedziałem? Że mnie ten cały dzisiejszy cyrk czasem bawi, ale momentami aż się wierzyć nie chce, jak szybko zapominamy o tym, skąd jesteśmy. No bo spójrzcie: jeszcze dekadę temu liczyło się to, że po meczu na obiad szliśmy do tej samej knajpy pod stadionem, co zwykli kibice, a teraz? Teraz mamy Vitinhę, którego prawie nikt nie widział w akcji, a już go opluwa się w mediach, bo nie wstaje i nie strzela gola w debiucie. Zresztą, sam się przyznaję — miałem ochotę wkurzyć się na te 110 milionów, dopóki nie przypomniałem sobie, jak w 2013 roku wymienialiśmy na Bramka za milion euro zawodnika, którego nikt dzisiaj nie kojarzy, a którym kibicowaliśmy jak szaleni. Dzisiaj byśmy takiego do szatni nie wpuścili, bo „co to za inwestycja?” — a przecież tamci ludzie marzyli o marzeniach, nie o zyskach. Co do tej karuzeli trenerów? No dobra, zgoda z Julką — to nie jest żadna strategia, tylko czysty brak stabilizacji. Bo wiesz co mnie najbardziej wkurza? Że przez te ciągłe zmiany nawet napastnicy nie zdążą się nauczyć, jak grać z naszymi skrzydłowymi, a co dopiero nowi trenerzy, którzy mają 20 dni na to, żeby ogarnąć skład, który się zmienia co tydzień. Pamiętam jeszcze czas, kiedy Lewandowski strzelał gole na potęgę, a myśmy się zastanawiali, czy kiedyś wrócimy do tej formy. Dzisiaj mamy Vitinhę, ale nikt nie wie, jak go ustawić, bo co tydzień leci nowy schemat taktyczny. No i te wasze gadania o „globalnym wizerunku” — serio, co to w ogóle znaczy? Że mamy być lepsi od Barcelony w social mediach, a nie na boisku? Ja wolę, jak na trybunie ludzie wrzeszczą z emocji, że facet wbiegł do pola karnego, niż jak patrzą na news, że „Vitinha podpisał kontrakt na reklamę butów”. Bo koniec końców, to właśnie emocje budują legendy — a nie cyfry w Excelu.

No to teraz sobie wyobraźcie, że wracam z tego meczu z Lorient z kubkiem kawy w ręku, a w tle słychać tylko takie dwa równoległe monologi kibiców obok mnie — jeden że „to już jednak nie te czasy”, drugi że „a co ty chcesz, skoro mamy Vitinhę?”. I wiecie co? Oboje mają trochę racji, tylko że każdy widzi ten problem przez swój własny filtr — bo przecież jeden patrzy na Vitinhę przez pryzmat 110 milionów, a drugi przez pryzmat tamtej koszulki z 2015 roku z napisem „Paris is back”, którą ktoś komuś powiesił w pokoju, jakby była świętym obrazkiem. Jak się tak słucha tych wszystkich głosów w tym wątku, to widać wyraźnie, że mamy do czynienia z dwiema naprawdę dużymi klamrami, które się ze sobą zderzają. Pierwsza to ta, o której mówi VAR_placze — że faktycznie, kiedyś mogliśmy eksperymentować, bo nikogo to specjalnie nie obchodziło poza naszymi trybunami, a teraz każdy transfer to news globalnego zasięgu, który ląduje na stronach sportowych w Tokio czy Nowym Jorku. Druga klamra to ta, której dotykają wszyscy, kiedy mówią o „biznesie” — że niby wszystko jest planowane, tylko nikt nie pyta, co tak naprawdę zostało z tych planów, kiedy przychodzi do gry o punkty w październiku. I teraz pytanie, które mnie najbardziej dręczy: czy ta ciągła karuzela z trenerami i transferami naprawdę jest jakimś głęboko przemyślanym posunięciem, które ma nas ochronić przed nudą — czy może po prostu nie mamy już innego pomysłu? Bo jeśli to drugie, to może faktycznie warto się zastanowić, dlaczego dzisiaj kibice na Parc des Princes krzyczą o Vitinhie jakby to był Mesjasz, skoro nikt jeszcze nie widział go w akcji. A jeśli to pierwsze — no to odpowiedzcie mi sami: dlaczego wciąż nie mamy finału Ligi Mistrzów, skoro tyle inwestujemy w „show”? I tu dochodzimy do punktu, w którym łatwo się zgubić w tym całym szumie — bo przecież nie chodzi o to, żeby być „lepsi niż średnia” albo „większy niż przedtem”, tylko o to, żeby wreszcie poczuć, że ta maszyna, którą budujemy, naprawdę działa. Czy to znaczy, że powinniśmy odpuścić transfery na setkę milionów? Że powinniśmy zostać z jednym trenerem i modlić się, żeby nie zszedł na zdrowiu? Ależ skąd — problem jest dużo bardziej subtelny. To nie jest tak proste, że „albo marzenia, albo cyfry”. To raczej pytanie, co robimy z tymi marzeniami, kiedy zaczynają się roić od cyfr. I właśnie dlatego tak trudno tu o jednoznaczną odpowiedź — bo na papierze wygląda to tak, jakbyśmy mieli wszystko: historię, pieniądze, gwiazdy, a na trybunach wciąż brakuje tej iskry, którą mieliśmy wtedy, kiedy Maradona przyjeżdżał do miasta i tłumy szalały, bo nie wiedziały, czego się spodziewać. Dzisiaj wiemy dokładnie, czego się spodziewać — i to jest właśnie ten cholernie trudny kawałek układanki.

no ale co wy wogóle? 🔴😱 PSG zawsze było o snach, o legendzie, nie o cyferkach! że niby kupujemy Vitinhę za 110mln i od razu ma być superbohaterem? tak nie działa! jeszcze parę lat temu na ulicy krzyczeliśmy "psst psst" do młodych chłopaków bo marzyli o graniu w PSG, a dzisiaj? dzisiaj liczy się tylko "ile to kosztowało?". no przepraszam ale to chore! 🤬 klasa robi swoje i tyle, a nie jakieś prezesowskie bajki o "globalnym wizerunku". ja wolę ten jeden raz kiedy na trybunie było tak głośno że słychać było werbel na drugiej stronie miasta niż jakieś "110 milionów!" od facetów co nawet nie umieją śpiewać "on est notre roi!". i te wszystkie "karuzele trenerów" to nie żadna strategia, tylko chlew! jeden nie dogadał z gwiazdami, drugi pokłócił się z kibicami, trzeci dostał mandat od FIFA — i co? my mamy płacić za ich ego?! to nie PSG, to cyrk cyrk cyrk! a ja za parę tygodni idę znowu na Parc, nie po to żeby liczyć miliony, tylko żeby KRZYCZEĆ Z RADOŚCI że znowu gramy jak banda wariatów! no ale trudno...