Czy ten 5. miejsce w tabeli to déjà vu z tamtej pory, kiedy Raków grał pod prąd nawet z…
No i wreszcie ktoś odważył się zapytać o coś więcej niż tylko "jak tam ledwo wygraliśmy, co zrobimy jutro". Prawdę mówiąc, Raków w tym sezonie bije na głowę niejedną drużynę, która rok temu jeszcze liczyła się w walce o tytuł. Ale do rzeczy – te 55 punktów po 34 meczach to rzeczywiście średnia, która dziwi, bo forma jest jak rollercoaster: trzy kolejne zwycięstwa, remis i znów wygrana. Skąd ten nagły przypływ mocy? No właśnie, patrzę na tabelę i myślę – a jak oni radzą sobie z tymi, których teoretycznie "musi" wygrać?
Bo patrz, 16 zwycięstw to dużo, ale 11 porażek? To żaden wstyd, każda drużyna ma swoje upadki, tylko że Raków potrafi je znieść. Weźmy choćby bezpośrednie spotkania z tymi, którzy aktualnie walczą o mistrzostwo. Tyle że… no właśnie, nie mam tu pod ręką konkretnych liczb z H2H, bo na forach nikt nie wrzuca tabelki z aktualnymi bilansami bezpośrednimi. Prawda jest taka, że Raków Częstochowa w tej chwili plasuje się na 4. miejscu, a to oznacza, że ma szansę regularnie mierzyć się z czołówką, ale czy to oznacza déjà vu z tamtych czasów, kiedy grywali pod prąd?
Moim zdaniem, klucz tkwi w tym, jak Raków radzi sobie z twardymi orzechami do zgryzienia. Oni nie schodzą z boiska z podkulonym ogonem nawet wtedy, gdy rywal jest wyraźnym faworytem. Forma WWLWW to coś więcej niż przypadkowy ciąg – to dowód na to, że grają niekonsekwentnie, ale kiedy muszą, potrafią skonsolidować się w krytycznych momentach. I to właśnie odróżnia ich od tych, którzy latają na rollercoasterze zbyt nisko, by realnie walczyć o tytuł.
A teraz pytanie do was: czy te 16 zwycięstw w ostatnich 34 meczach to efekt szczęścia, czy jednak systemu, który pozwala im przetrwać nawet te najgorsze okresy? Bo jedno jest pewne – Raków nie jest drużyną, która gra "jeden mecz, jedna historia". Oni mają charakter, który pozwala im wygrywać, kiedy inni już dawno tracą wiarę.
Najpierw policz, potem się spieraj.
a kurczę, to tak jak z tym dziadkiem w mojej wiosce co wciąż nosi piłę łańcuchową pod pachą – pozornie bez sensu, a jednak czasem wycina drzewo, którym się nikt nie przejmował. pamiętam, jak w jeden listopadowy wieczór na chorzowskim murawie widziałem, jak Raków walczył z tamtejszym gagatkiem, który miał w składzie dwóch Francuzów mówiących po polsku lepiej ode mnie. byłem tam na trybunie za północną bramą, wiatr mi dmuchał w twarz tak, że kartonowy kubek z żurawinowym piwem latał mi między nogami niczym samolot, co nie przeszkodziło facetom z Częstochowy wyjść z rzędu remisów i ugrać punkty akurat tam, gdzie inni się bali nawet wsiąść do pociągu.
wtedy też mówiono, że to déjà vu – drużyna z ambicjami, ale bez blichtru, która na swoje osiągnięcia pracuje ciężej niż robotnicy w hucie w dzień zmiany. pamiętam, jak jeden z napastników, ten z długimi włosami związanymi w kitkę, strzelił gola głową w ostatnich minutach akurat wtedy, gdy wszyscy myśleli już o losowaniu skarpetek na święta. i widziałem, jak obrońca odkopujący piłkę z pola karnego patrzył w niebo, jakby prosił nieba o potwierdzenie, że jednak da radę.
teraz to samo widać w tabeli: 55 punktów po 34 meczach to nie jest cyfra z kosmosu, to efekt setek takich momentów, w których ktoś decyduje się walczyć o każdą piłkę. i właśnie dlatego, kiedy patrzę na te 16 zwycięstw i 11 porażek, myślę sobie, że rollercoaster to nazbyt delikatne określenie – to raczej jazda kolejką górską w ciemnościach, gdzie nikt nie wie, kiedy wjedzie się w ten jeden, decydujący spad. ale oni wsiadają tam chętnie i za każdym razem wychodzą o własnych siłach.
Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
Akurat historia w Rakowie to jak te stare meble w moim mieszkaniu — trzymają się sami przez lata, a nikt nie wie skąd tyle solidności! 🔥 Widzisz, to nie jest tak, że oni raz mieli fajny sezon i teraz przypadkiem się powtarza. Oni SIĘ UCZĄ! Pamiętam mecz w Płocku, grudzień, śnieg leje, kibice marzną jak cholera… a tamci goście grali jakby mieli buty w płynie. A Raków? Grał tak, że aż mnie serce bolało — ale wygrali 2:1. I to nie był przypadek! Oni walczą o PIŁKĘ, nie o punkty tabeli. Dlatego te 16 zwycięstw? To nie szczęście, to KARMA za lata chleba z goryczą. Forma WWLWW? Oni nie grają od meczu do meczu — grają od sezonu do sezonu, nawet jak nikt nie widzi ich na niebie! Przecież co drugi remis to nic nowego — oni zawsze tak grali, tylko teraz mają więcej siły, żeby to udźwignąć. No ale trudno… Serce mówi wszystko — a moje krzyczy, że to nie déjà vu, tylko DOWÓD, że charakter w futbolu czasem waży więcej niż papierowe rankingi! 💪
Akurat Raków to jak ten facet co biega po lesie z butelką wódki i twierdzi, że to trening wytrzymałościowy – wszyscy się śmieją, a on w środku sezonu dźwiga do przodu drużynę, której nikt nie daje szans. Te 16 zwycięstw to nie jakaś magia, tylko efekt ubitych treningów, kiedy to chłopaki wracają na murawę z siniakami i uśmiechem. Forma WWLWW? Oni po prostu nie grają do 90. minuty – walczą do samego końca, nawet jak przeciwnik pachnie już zwycięstwem. 💪
Wkurza mnie tylko to, że teraz kursy na nich poleciały w kosmos – przegapiłem ten moment, kiedy mieli 2.00, a dzisiaj to już 2.40. Ale właśnie dlatego: ryzyko się opłaciło. Wczoraj miałem kupon z Rakówem w ostatnim meczu i nie weszło – 1:2 w karnych, bo ich bramkarz dostał kosza za osiemnastkę, a sędzia zagwizdał. Ale to była walka, w której oni wychodzą z rany i na drugi dzień cię jeszcze gonią. 😭
Jeśli myślisz, że dasz radę ich dogonić, to spójrz na H2H z Legią – dwa remisy i jedna porażka w ostatnich trzech. Oni z tymi warszawskimi to jak pies z kotem – nie tracą kontroli, ale i nie przegrywają z hukiem. Kurs na remis w Warszawie idzie teraz 3.40, a ja bym dał stówe, żeby zobaczyć, jak to rozwalą – bo jak ktoś ich tam wkurwi, to wracają z dwoma punktami. 🔥
No i co tu dużo gadać – jeśli nie masz kuponu na jutrzejszy mecz z Zagłębiem, to może już nigdy nie będziesz miał lepszej okazji. Oni albo cię rozniosą, albo sami dostaną kopa w tyłek – ale jedno jest pewne: spektakl gwarantowany. 🍺
Dyscyplina bankrollu wygrywa.
Patrzę na te 55 punktów po 34 meczach i myślę sobie, że historia Rakowa to jednak taka chroniczna choroba – raz zaostrza się, raz jest w remisji, ale nigdy nie znika zupełnie. Owszem, widać już nie raz, że ta drużyna ma w genach ten tryb "ostatnich pięciu minut": trzy wygrane, remis, kolejne zwycięstwo… ale nie zapominajmy, że tuż przed tym mieliście dolewkę w postaci czterech remisów z rzędu. Właśnie to mnie wkurza i równocześnie fascynuje – oni nie mają okresów świetności, oni po prostu nie potrafią grać standardowo.
Może kiedyś, pod koniec sezonu 2020/21, było już blisko mistrzostwa, ale teraz? Teraz to jest ten etap, w którym charakter zaczyna być ważniejszy od umiejętności technicznych, a Raków w tej dziedzinie to już prawdziwy ekspert. 16 zwycięstw i 11 porażek – statystycznie to średnia teamsza, ale statystyka tutaj kłamie, bo nie mówi o jednym elemencie, którego nie da się zmierzyć: tej zdolności do robienia punktów tam, gdzie inni tracą grunt pod nogami.
Pamiętacie ten październikowy mecz z Lechią, kiedy ostatni gol padł w 93. minucie? Albo styczeń z Pogońią, kiedy bramkarz przeciwnika obronił karnego w 89. minucie, a oni jeszcze w dogrywce dołożyli? To nie szczęście, to właśnie ta specyficzna choroba Rakowa – nazwijmy ją "efektem jitterów", kiedy cały system nerwowy drużyny działa na podwyższonym napięciu, nawet jak ciało fizyczne już dawno powinno się poddać.
Historia mówi, że Raków potrafi się podnosić, kiedy wszyscy liczą już jego groby – ale teraz, po tych 55 punktach, pytanie brzmi: czy to już nowy poziom tej choroby, czy tylko kolejny epizod? Bo jeśli tak, to naprawdę szkoda kibiców z Częstochowy, którzy znowu będą musieli przez lato wysłuchiwać "oni są blisko, ale jednak nie do końca".
Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊