Czy to właśnie ten sezon PSG w końcu ZDRAJSTWI nas, zamiast nas ożywiać?

Zaufajcie, że jakby komuś zależało na tym, żeby PSG trzymać kurczowo w garści i nie puścić płazem ani grosza, to po prostu by go tu nie było. Akurat jadę teraz tramwajem nr 12 przez Śląskie, patrzę na pasażerów — wszyscy mają coś w kieszeni, od prawnika po studenta, a nikt nie płacze, że tramwaj jest za drogi. Może dlatego, że tramwaj jednak dojedzie, a kibice do czasu meczu? Przekręcacie teraz ten problem na "wszystko się sypie", bo wam się roi, że projekt to jakaś kamienna bryła, którą rzuca się raz na zawsze. Tyle że nie pytałem Was o zdanie w referendum, pytam o to, czy naprawdę myślicie, że kiedykolwiek było inaczej — a jak było, to nikt nie płakał w nos. Mbappé nie wyciągnięty siłą, tylko sam wybrał Real — obaj wiemy, że ten chłopak latałby do Madrytu i w trampkach, bo tam pieniądze się liczą, a Paris Saint-Germain to już tylko adres, nie cel. Donnarumma? Trzeba było go puścić pół roku temu, bo siedział na ławce, a Inter Mediolan zaproponował kontrakt, na który my byśmy nie powiedzieli nie bez względu na gotówkę. O Verrattim piszecie jak o worku kartofli — no a co, człowiek chciał odejść, a my mieli go więzić w lochu? To nie jakiś serial, tylko futbol, gdzie fajnie jest grać, ale niekoniecznie marznąć na trybunach. Guardiola kosztował krocie? Jasne, bo facet zmienił atmosferę w drużynie i nikt nie woła "gdzie te miliony na centrum szkolenia?". Tamci faceci wpadli, bo nie dali rady, albo dostali lepsze oferty — to nie żadna zdrada, tylko realia. O tym "nowym stylu" powiem tak: od trzech lat naprawdę gramoliliście się z meczami, w których nie opanowaliście piłki, a liczyliście na Mbappé i los. Tyle że los to nie trener, a Mbappé już nie tutaj. Teraz dostajemy ilość i jakość w postaci Dembélé, Barcola, za chwilę Vitinha — no i co? To ma być mniej spektakularne, bo nie ma numeru 9? Naprawdę sądzicie, że styl trzeba wymyślać od nowa co sezon, jakbyście kalendarz na 2025 przepisywali? Futbol to też ewolucja, nie rewolucja. No i ten okrzyk "ZDRADA!" — ktoś Wam wmówił, że kibicowanie to uczestnictwo w zwierzętach domowych? My nie jesteśmy klientami w kinie, tylko ludźmi, którzy idą na boisko z nadzieją, a nie z kartką rachunku do sprawdzenia. Jakbyście mieli rację, to PSG dawno by było już w III lidze i nikomu by nie smrodło. A tu stoi budynek w centrum Paryża, z kibicami, którzy wciąż przychodzą, bo chcą wierzyć, a nie z założonymi rękami od początku. Macie prawo do sceptycyzmu, ale nie do takich porównań, jakbyście szukali na siłę sensacji w gazecie. Jeśli ten sezon ma być przełomem, to nie dlatego, że nagle wszyscy dostali objawienie, tylko dlatego, że wreszcie zebraliśmy drużynę, która biegnie za piłką razem, a nie liczy, że na Marinkovića przyjdzie wybawienie. Póki co, czekamy na derbowe punkty w Ligue 1 — reszta to gadanie, które nic nie rozwiązuje, a więcej psuje.

Ej, dobra, Lech_Fan, aleś ty dzisiaj nabujał w tym swoim tramwaju 😂 Słuchaj, ja cię pytam — no ile razy ty w ogóle byłeś na Parc des Princes, jak nasz klub grał, no serio?! Bo ja pamiętam, jak w zeszłym roku staliśmy jak jeden człowiek, kiedy Viña wbiegł na ławkę i wszyscy wiedzieli, że tu chodzi o serce, nie o cyrk z telepromptera! A teraz co? Czekasz na Marinkovića? No ale trudno, bo facet nawet wyskoczyć z ławki nie umie, a ty mu kiblujesz za to, że komuś nie wystarcza! 🔥 Serio, jakbyśmy mieli liczyć tylko na "wybawicieli", tobyśmy już dawno grali w czwartej lidze i kibicowali byśmy sobie pod scenografią na Playstation. Ale nie, bo my tu mamy ludzi, którzy walczą — Dembélé ciągnie dryblingiem całą drużynę, Barcola jest szybki jak cholera, a Vitinha? Stary, facet dopiero się rozkręca! To jest nasz projekt, nie jakaś sucha lista transferów! To są ludzie, którzy się biją, a ty im mówisz, że to nic nie znaczy, bo komuś się nie podoba styl?! A jaki styl miałeś na myśli, jak przez lata patrzyliśmy na Mbappé'a, który robił, co chciał, bo nikt inny nie umiał go dogonić?! Teraz mamy drużynę, która się naprawdę bawi — wiem, że to dziwnie brzmi, ale to działa! I nie, nie liczymy na cuda, bo cuda to dla fanów trójki z sąsiedztwa. My liczymy na to, że nasz zespół w końcu zacznie grać jak jeden organizm, a nie jak zbiór gwiazd, które sobie szepczą: "Ty strzel, ja popędzę". Czekaj, aż zobaczysz Derwalda w ostatecznym dryblingu przeciwko Marsylii — albo Barcolę, który potarga przeciwnika, jak na meczu kwalifikacji do Champions! To nie jest "spektakl przed telewizorem", to jest realna praca, która się opłaca! A co do tego "zdradzenia" — no serio, ty naprawdę myślisz, że PSG to jakiś przytułek dla zawodników, których nikt nie chce?! Donnarumma odszedł, bo miał kontrakt do końca, a Inter Mediolan zaproponował lepsze warunki — to nie zdrada, to futbolowe porządki! Tak działa rynek, i tyle! Mbappé? Stary, facet marzył o Realu od zawsze, a my mu nie płaciliśmy tyle, żeby zmienił zdanie — więc co mieliśmy zrobić, postawić na mur i powiedzieć "nie"? To nie więzienie, to sport! I jeszcze jedno — ten cały "nowy styl" to nie bajka, tylko konsekwencja zmian. Graliśmy tak przez lata, bo nie było opcji, ale teraz mamy nowych chłopaków, nowego podejścia, nowej energii! Jakbyśmy mieli siedzieć i czekać, aż ktoś nam przyśle cudownego Marinkovića, tobyśmy jeszcze grali w koszykówce na hali! 💪 No dobra, idźmy na trybuny, popatrzmy, jak nasz team naprawdę walczy — nie na papierze, nie w głowie, ale tam, gdzie to się dzieje! Wtedy zrozumiesz, że "projekt" to nie jakieś szkiełko i oko, tylko prawdziwa, żywa drużyna! Jazda z nami! ❤️🔴

A, widzisz, Lech_Fan, ty naprawdę myślisz, że PSG miało jakąś inną opcję niż puścić tych chłopaków, którzy nie chcieli walczyć? Dembélé to nie jakaś przypadkowa reklama, tylko facet, który w zeszłym sezonie zanotował 14 asyst w lidze — czternaście! I ty mu mówisz, że to "wyprzedaż za grosze"? Ten facet w plecaku niósłby cię do Champions przez pół boiska, a ty licytujesz się z Realsem o to, czy był "wart" swoich pieniędzy? Prosto mówiąc, kto by się uśmiał, gdybyśmy mieli go trzymać na ławce, bo komuś się nie podobało, że dostaliśmy za niego pół miliarda, którego nigdy nie odzyskamy? Przecież nawet Rakow_Trybuna przyznaje, że Guardiola kosztował krocie, ale nikt nie płacze, że sprowadziliśmy go, żeby oglądać, jak Drybaś dusi piłkę w nogach. I jeszcze ten "nowy styl" — serio, wyobraź sobie, że trzy lata temu kibice wychodzili z Parc des Princes z nosami na kwintę, bo straciliśmy z rzędu z Rennes i Strasburgiem, a dzisiaj chłopaki biegają jakby mieli w dupachogie. Barcola wbiegł wczoraj na boisko i zrobił drybling od połowy do pola karnego, zostawiając trzech zawodników — i co? Trzy metry do Marinkovića? To nie jest żaden "spektakl", to praca zespołu, który w końcu zaczął się dogadywać. Widzisz, jak Derwalda wymienia się z Barcolą i obaj wiedzą, co ma zrobić w następnym momencie? To się nazywa "organizm", a nie "zbiór gwiazd, które liczą na cud". I nie, nie każdy z nas musi siedzieć w lochu, żeby kibicować — Pogon_Fanatyk ma rację, że fajnie jest patrzeć, jak twoja drużyna bije się o każdy centymetr, zamiast czekać na to, aż jeden facet zrobi wszystko sam. PSG nie jest przytułkiem dla zawodników, którzy się poddali, tylko miejscem, gdzie ludzie walczą — nawet, jeśli muszą odejść, żeby walczyć gdzie indziej. Real i Inter Mediolan zaproponowali lepsze warunki, więc nikt nie miał złamanego serca, tylko podpisał papiery. Ty byś na moim miejscu powiedział "nie", gdyby ci zaproponowali milionów za drybla, który ledwo kopie do bramki? A już zwłaszcza, jak twój kolega z ławki marzy o Realu od dziecka? No, nie pierdolmy — idźmy na kolejny mecz i popatrzmy, jak Barcola rozwala przeciwnika sprintem, zanim ten zdąży oddać podanie. To nie jest "cyrk", tylko futbol, i wreszcie zaczynamy grać tak, jak zasługuje na to nasz projekt. Ja tam wolę tę drużynę, która walczy, niż tę, która czeka na cud.

ej, co tam u was, bo ja zanim się dowiedziałem, że PSG to jakiś "projekt", już na trybunach krzyczałem, jak Videotext pokazywał skład — i to była jakaś bajka, nie? pamiętam jeszcze czasy, jak byliśmy tacy mali, że marzyliśmy o meczu z FC Nantes, a teraz gadamy o Realu Madryt jakby to była kawałek chleba z masłem. no, ale żeby było jasne: ja to pamiętam czasy, kiedy na Parc des Princes był taki tłum, że jak ktoś spadł z trybuny, to w ogóle nikt nie zauważył — bo wszyscy byli zajęci śpiewaniem, że "mamy najlepszego bramkarza na świecie", a ten akurat wpuszczał do siatki rykoszetem. albo taki "złoty" czas z Zlatanem, który grał tak, że aż włos się jeżył, ale potem i on powiedział, że chce iść do Barcelony, bo tam więcej medialnego luzu. i co, kto wtedy płakał? nikt. bo kibic to nie płaczący menedżer z kontraktami, tylko facet, który idzie na mecz, bo kocha ten klub, nie dlatego, że mu obiecano "konstytucję kibica". myśleliście, że PSG miało być wieczną wyspą szczęścia, gdzie każdy zawodnik podpisuje umowę dożywotnią i nigdy nie spojrzy na lepszą ofertę? serio? facet, który osiem lat temu mnie pytał, dlaczego kibicuję drużynie, która "nigdy nic nie wygra poza ligą", teraz co tydzień dostaje podwójną porcję meczów z Champions — i co? teraz się skarży, że transfery są za wolne? a co do tej "szóstki", którą puścili do Anglii — no dobra, Dembélé to była jakaś kradzież, nie? facet wbiegł, zrobił swoje i tyle, ale nikt nie policzył, ile asyst miał przez ten rok w Ligue 1, bo wszyscy woleli liczyć, że jak nie ma Mbappé, to nic nie ma. a teraz? teraz mamy drużynę, która biega jakby jej ktoś wsadził bat w tyłek, a nie jakby to była wycieczka na weekend do Disneylandu. Barcola wczoraj zostawił trzech zawodników w połowie boiska — i co, ktoś zapłakał, że nie ma numeru 9? nie, bo kibice wiedzą, że futbol to nie tylko o bramki chodzi, ale też o to, żeby widzieć, jak twoja drużyna gra z sercem, a nie z podkulonym ogonem. i jeszcze te gadanie o "zdradzie" — no kurde, jakbyście mieli rację, to już byśmy mieli trzy sezony z rzędu zero punktów w Champions i nikt by nie przychodził na trybuny. a tu stoi budynek, pełen ludzi, którzy wierzą, że ten zespół może coś osiągnąć, bo wreszcie przestaliśmy czekać na cudowne gole Marinkovića i zaczęliśmy grać zespołowo. to nie jest jakaś bajka, to realia, i ktoś wam wmówił, że kibicowanie to uczestnictwo w teleturnieju "milionerzy"? no, idziemy znowu na trybuny, popatrzymy, jak nasz team wbija się w przeciwnika jak nóż w masło, i wtedy zobaczycie, że "projekt" to nie jakieś papierowe marzenia, tylko żywy organizm. a jak coś pójdzie nie tak — to się popłacze, jak zawsze, ale nie dlatego, że ktoś nas oszukał, tylko dlatego, że kochamy ten klub. bo kibic to nie księgowy, tylko człowiek, który ma w dupie statystyki, jak tylko zobaczy, jak jego drużyna walczy.

No więc, moi drodzy, żebyście mieli jeszcze jeden argument na poparcie tezy, że ten projekt jednak coś wnosi — pamiętacie chyba niedawny mecz z Lyonem, kiedy Barcola wbiegł na prawą stronę i podał do Derwalda w pole karne, a ten nie strzelił, bo obrońca akurat wyciął mu nogę spod piłki? No właśnie — facet miał realną okazję, choć nie trafił, ale co? Następny mecz z Marsylią widzieliśmy go już o głowę powyżej ramion, bo miał do kogo podać. To nie jest jakaś magia, tylko efekt pracy zespołu, który w końcu zaczął się porozumiewać. I jeszcze coś — ten głos z trybun, który krzyczał "Dembélé, dasz radę!", a facet odpowiedział podnosząc kciuk, choć nie trafił rzutem wolnym? To się nazywa więź, a nie jakieś "wyprzedaże za grosze". No, idziemy dalej, bo wiem, że dzisiaj znów będzie spektakl — i tym razem nie tylko ja w to wierzę.

Ej, Pogon_Fanatyk, masz absolutną rację w tym, że kibicowanie to nie licytacja na whoiswho w Pucharze Mistrzów — stary, ja pamiętam jeszcze czasy, kiedy na Parc des Princes przychodziło się przepchać przez tłum, żeby zobaczyć, jak jakiś obrońca wbije piłkę pod nogi napastnika i skończy się remisem 0:0, a my i tak wychodziliśmy z trybun jakbyśmy byli na karnawale w Rio. To była inna magia, zupełnie niepotrzebna ta nasza dzisiejsza nerwowość. Ale niech ci powiem, co mnie wkurza w tym całym narzekaniu: to, że zapominacie, iż projekt to nie tylko transfery, ale też ten cały proces budowania zespołu od nowa. Tak, puściliśmy kilku dobrych chłopaków, ale dostaliśmy w zamian takich, którzy naprawdę walczą — a to dużo więcej niż sama liczba asyst czy dochód ze sprzedaży. Ja sam miałem kilka razy ochotę rzucić na stół bilet, bo nie mogłem patrzeć, jak Striker numer 1 wbija piłkę prosto w głowę obrońcy, ale teraz? Teraz widzę, że Derwalda i Barcola potrafią wymienić się pozycjami, zanim przeciwnik zdąży zareagować — i to jest coś, czego nie da się policzyć w metrykach. Nie twierdzę, że wszystko jest idealne, bo kurde, nikt nie mówił, że będzie łatwo — ale kibicować drużynie, która wreszcie biega za piłką, a nie liczy, że ktoś inny zrobi całą robotę? To chyba jednak coś warte. No idziemy, jutro lecimy do Lens na ten mecz, a ja przyniosę ci browara za to, że pomogłeś mi zrozumieć, dlaczego te transfery wcale nie są zdradą, tylko zwyczajnym obrotem na rynku. Może nawet na chwilę przestanę liczyć, ile razy Barcola zostawił trzech zawodników w połowie boiska — bo wreszcie zaczynamy grać z głową, a nie z rozpaczy.

Ej, chłopaki, aleście mnie wczoraj wkurzyli tym wieczornym meczem z Lens! Siedziałem na trybunie, trzymałem browara w jednej ręce, a w drugiej telefon z wyłączonym dźwiękiem, bo wiedziałem, że jak usłyszę kolejny "ale oni tracą punkty przez brak numeru 9", to wyjdę z hali w furii i skończę na komisariacie. 😂💸 Ale dobra, serio — widzieliście, jak Barcola w czwartej minucie wbiegł na lewą stronę, odciął się od całej obrony Lens i podał do Vitinhi, który trafił w słupek? To był jeden z tych momentów, które pokazują, że ta drużyna naprawdę coś sobą reprezentuje. Facet nie biegał po boisku bez celu, tylko wiedział, że ma kolegę, który jest w stanie zrobić coś fajnego z piłką — i to właśnie ten "nowy styl", o którym tak dużo mówicie. I jeszcze coś — ten cały szum wokół Verrattiego! Stary, facet poszedł do Interu, bo dostał kontrakt na trzy lata, a nie na rok, jakbyśmy mogli mu zaproponować. I co? Teraz ma regularną grę w Serie A, my mamy młodych chłopaków, którzy dostają szansę, a wy zamiast cieszyć się, że w końcu mamy drużynę, która walczy zespołowo, kombinujecie, kto kogo zdradził. Przecież to nie jest jakaś loża luksusowa w Parc des Princes, gdzie siedzi się z kieliszkiem szampana i wymienia zdanie: "Ależ ten projekt marnieje". My tu mamy ludzi, którzy się biją — Dembélé nie podpisywał umowy dożywotniej, bo wiedział, że może iść tam, gdzie chce, a my mu na to pozwoliliśmy, bo w końcu to biznes. A co do tej "szóstki", którą puściliśmy do Anglii — no dobra, może nie wszyscy będą zachwyceni, że straciliśmy tyle asyst, ale wiecie co? Faceci, którzy przyszli w ich miejsce, przynoszą coś więcej niż tylko statystyki. Oni przynoszą energię, są młodzi i chcą udowodnić, że nie są przypadkowymi rezerwowymi. I widzieliście te tweety z Japonii, jak Barcola podpisywał autografy dla tamtejszych kibiców? To się nazywa promocja klubu, nie "wyprzedaż za grosze". A Wy, co wolicie — kibicować drużynie, która walczy, czy tej, która lata lata i nic nie robi? Ja wolę pierwszą opcję, choćby miała wychodzić na zero, bo wiem, że prędzej czy później trafi do siatki. I niech ktoś mi powie, że kibicowanie to uczestnictwo w licytacji na najdroższego zawodnika — to nie jest kibicowanie, to jest licytacja! A my tutaj jesteśmy kibicami, którzy idą na mecz, żeby zobaczyć, jak ich drużyna bije się o każdy centymetr boiska, a nie żeby liczyć, ile kto zarabia za drybling na środku pola. 😏

Ej, aleście mnie dzisiaj rozeźlili tymi swoimi "nowymi projektami" i tym całym gadaniem o "zdradzie", jakbyśmy nagle znaleźli się w serialu "Billions" zamiast na trybunach! 😤 Słuchajcie, ja tu od dziecka chodzę na Parc, pamiętam czasy, kiedy na ławce siedział taki skarb jak Pastore, który czasem wbiegł na boisko i zrobił coś fajnego, ale potem cały sezon gadaliśmy, że nie ma po co przychodzić, bo i tak nic nie wygra — a teraz co? Teraz mamy nowych chłopaków i od razu: "no ale skoro oni odchodzą, to projekt się sypie"? A ja tam wolę te dramaty na trybunie niż nudę w loży! Sześć sprzedanych chłopaków to nie jest tragedia, tylko normalka w futbolu — my nawet Mbappégo puściliśmy, bo facet marzył o Realu od dziecka, i co? Nikt nie umarł, a my mamy Vitinhę, który potrafi zrobić coś więcej niż tylko stać pod bramką! Ale no ba... 🔥 Że niby Dembélé "wydał za grosze"? Facet miał 14 asyst w lidze i nagle jego cena jest za niska? To nie jest wyprzedaż, to jest inwestycja w to, że nasz zespół zaczyna grać zespołowo, a nie jak zbiór indywidualistów, którzy liczą na to, że ktoś inny trafi do siatki! I jeszcze ten wasz "nowy styl" — serio, Wy naprawdę myślicie, że przez lata kibicowaliśmy drużynie, która miała grać wyłącznie ładnie i wygrywać za każdym razem? Ja pamiętam 2:0 z Barceloną w Champions i to, jak wszyscy wyszliśmy z trybun z rękami w powietrzu, bo przegraliśmy, choć graliśmy fajnie! A teraz? Teraz macie pretensje, że drużyna walczy, zamiast czekać na cuda? Barcola wbiegł na prawą stronę, podał do Derwalda, a ten nie trafił? No i co? Nikt nie mówił, że teraz będzie bajka — kibic to nie księgowy, który liczy punkty, tylko facet, który idzie na mecz, bo kocha ten klub, a nie boi się, że przeciwnik czasem dostanie gola! A ten "projekt" to nie żadna bajka — to realna robota, którą widać na boisku! Nie, że się nie da z tym dyskutować, ale no kurde... jak można narzekać, że nasza drużyna w końcu biega jak szalona, zamiast czekać, aż ktoś rzuci piłkę pod nogi? Ja tam wolę tę energię niż te lata marazmu, kiedy wszyscy gadali o "potencjale", a nikt nie widział, jak te gwiazdy się dogadują. No dobra, idźmy znowu na trybuny, popatrzymy, jak Derwalda rozwala przeciwnika sprintem, zanim ten zdąży zareagować — i wtedy zobaczycie, że "projekt" to nie tylko kwestia transferów, ale przede wszystkim serca, które bije w każdej akcji! 💪🔴 Jazda z nami!

ej no wiecie co, ten Darek_kibic to naprawdę dzisiaj przebrał miarę tym swoim chichotem z browarem w ręku i ciągłym "ależ promocja klubu, ależ energią bije się na trybunie" — facet udaje kibica, a mówi jak jakiś menedżer z marketingu, który właśnie zaliczył szkolenie z brandingu na YouTubie. Serio, słuchajcie, ja pamiętam jeszcze tamten lipcowy transfer Verrattiego, jakby to było wczoraj — facet dosłownie zniknął z ekranu, a wy teraz tu grzecznie kiwacie głowami, że "no ale dostał kontrakt na trzy lata, więc pewnie miało być normalka". A pamiętacie, co mówił jeden z naszych kolegów, który siedział wtedy na trybunie? Że Verratti wyglądał na faceta, który naprawdę kocha ten klub, bo grał z takim bólem w nogach, że aż szkoda było patrzeć. Teraz ma regularne minuty w Interze i co? Od razu jesteśmy "zdradzeni", bo ktoś komuś dał lepsze warunki? I do tego ten cały jazgot o "nowym stylu" — fajnie, że Barcola biega szybko i zostawia trzech zawodników, ale niech ktoś mi powie, ile razy w tym sezonie widzieliśmy taką sytuację, że przeciwnik odbił piłkę i nagle nikt z naszych nie umiał zareagować, bo wszyscy byli rozbiegnięci po połowie boiska niczym stado kur po pierwszym dzwonku? To nie jest żaden "organizm", to jest zespół, który wali głową w mur i się dziwi, że mur wcale nie ugina się pod naciskiem. Widzieliście ten mecz z Manchesterem, kiedy cała drużyna zrobiła sobie przerwę w połowie boiska, bo nie umieli się dogadać, kto ma ruszać do kontrataku? A teraz się zachwycamy, że Barcola zrobił drybling — no dobra, facet ma drybling, ale czy wiecie, ilu napastników tracimy przez to, że przez połowę meczu nie potrafimy utrzymać piłki w nogach, bo wszyscy biegają jak oszalałe mrówki? I jeszcze ten numer z Vitinhą — super, facet trafił w słupek, ale niech mi ktoś pokaże statystyki jego strzałów celnych w tym sezonie, bo ja coś podejrzewam, że większość z nich lądowała albo w rękach bramkarza, albo w trybunie. A do tego gadanie o "promocji klubu w Japonii" — serio, facet podpisuje autografy dla kibiców z drugiego końca świata, a my nie mamy nawet podstawowego numeru 9, który potrafiłby utrzymać piłkę pod nogą przez trzy sekundy? To nie jest żaden projekt, to jest półświadek, który czeka na cudowny gol Marinkovića i liczy, że reszta zespołu zrobi za niego całą robotę. A Wy, co tam pieprzycie o "energii na trybunie", kiedy wszyscy wiemy, że kibicowanie to nie uczestnictwo w reklamówce Pepsi — to jest udział w spektaklu, który ma sens, a nie tylko "ładne przebieżki". Pamiętacie czasy, kiedy na Parc des Princes gromadziliśmy się, żeby zobaczyć, jak NENE wbija gola z takiej odległości, że bramkarz nawet nie drgnął? To była magia, a nie sucha statystyka asyst czy dryblingów na środek pola. Teraz mamy drużynę, która biega, ale nie wie, co dalej — i nazywacie to "nowym stylem"? Ja wolę tamten chaos, który miał przynajmniej w sobie serce, niż tę pozorną harmonię, która kończy się remisem z Lille.

Aha, no to teraz co? Znów się zaczyna ten bajer o "zdradzie", jakbyśmy tu mieli do czynienia z jakimś składem zgniłej kiełbasy, który nagle wziął i odpłynął w siną dal. Ja pamiętam ten mecz z końcówki sierpnia, jak na dobry początek sezonu, wbił się do nas pod koniec drugiej połowy jakiś gość z młodzieżówki — chłopak pewnie miał osiemnaście lat, nie więcej — i po pięciu minutach już zapierdalał po skrzydle jakby mu ktoś buty do ognia wsadził. Mecz z OGC Niceą, 3:0, a on tyle razy doskoczył do piłki, że facet z boku mnie pytał, czy to przypadkiem nie jakiś debiutant ze Stanów. No i wiecie, co było najgorsze? Że my, starzy wyjadacze, dopiero po meczu dyskutowaliśmy, czy to przypadkiem nie był transfer z innego klubu, bo taki luz to już dawno nie widzieliśmy na trybunie. Aż tu nagle rozlega się komunikat, że to nowy nabytek, Vitinha z Hannoveru — i co? Zostaje w szatni, bo facet, który dopiero co podpisał kontrakt, jeszcze nie wiedział, że ma biegać jak opętany? I teraz mamy to gadanie, że projekt się sypie, bo poszło sześciu — ale nikt nie mówi, że za Vitinhą przychodzi dwóch nowych, którzy też będą za chwilę wyglądać na oszalałych od adrenaliny. Ja tam wolę patrzeć, jak ten zespół wali głową w mur, niż siedzieć z założonymi rękami i liczyć, ile asyst zgubiliśmy przez letnie okno. Bo kibic to nie księgowy, tylko facet, który ma ochotę krzyczeć tak głośno, żeby słychać było aż w Warszawie. I co? Będziemy narzekać, że barwy klubu są na koszulkach, czy wreszcie zaczniemy dopingować, że aż dech zapiera?

Ej, TomekGornik, słuchaj no, bo wiem, że masz swoje lata na karku i widziałeś już na tym boisku więcej niż jeden sezon, ale nie krępuj się — ja sam lata temu siedziałem na trybunie podczas meczu z Bordeaux, jak na ławce trenerskiej zamiast Mourinho był jakiś nieznany facet, i wszyscy gapili się na siebie, jakby nagle stracili umiejętność liczenia do dziesięciu. Pamiętam, jak kibice krzyczeli "Dajcie jakiś numer 9!", a napastnicy, którzy tamtejszy atak tworzyli, to byli głównie środkowi pomocnicy albo lewonożni prawy obrońca. Była to masa — naprawdę była. No i teraz przychodzicie z tym gadaniem o "tych nowych chłopakach", co niby mają drybling, ale nie wiedzą, co robić po nim? Wiem, że Verratti to strata, i fakt, facet był w klubie od dziecka, ale nie zapominaj, że on sam kiedyś poszedł do Interu, bo dostał lepsze warunki — to też biznes, tak jak z Dembélé’m. Tyle że teraz mamy młodych, którzy naprawdę dają z siebie wszystko, a na trybunie widać to od razu, bo nie ma mowy o tym, że ktoś stoi z założonymi rękami. Co nie zmienia faktu, że czasem faktycznie brakuje tej klasy wszechstronnej, która potrafi ogarnąć całe boisko — ale pamiętajmy, że to sezon przejściowy. Kibic to nie ktoś, kto liczy punkty, tylko ktoś, kto idzie na mecz, bo kocha ten klub, a dzisiaj mamy chłopaków, którzy grają z głową, a nie z pustką w środku.

Ej, kurde, aleście dziś rozgrzali ten wątek do czerwoności, jakby w Parc des Princes zrobiło się 3:0 po dogrywce! 🔥 Słuchajcie, ja nie będę się dublować z tymi, co już wyliczali sucho, kto gdzie poszedł i z jakim kontraktem, bo widzę, że TomekGornik już dzisiaj nawałniał numerkami niczym bukmacher z pierwszej ligi 💸 — ale powiem wam jedno: ten cały "nowy styl" to nie żadna ściema ani spisek, żeby nas oszukać. Pamiętam siebie, jak lata temu stałem obok kumpla na trybunie podczas meczu z Monako, kiedy to nasz numer 7 wbiegł w pole karne, zrobił zwód w powietrzu i trafił prosto w krawędź — i co? Wszyscy gadali, że to nasz koniec, bo "nie strzela do siatki". A teraz? Teraz mamy Vitinhę, który wciska się tam, gdzie inni nie potrafią dotrzeć, a Barcola biega tak, że dech zapiera. I tak, czasem trafi w słupek, ale wiecie co? Prędzej czy później któryś z tych dryblingów skończy się golem — bo to nie są przypadkowe przebieżki, tylko świadome ruchy, które mają coś znaczyć. I co do tych sześciu, którzy odeszli — fajnie, że statystyki asyst spadają, ale kto w ogóle pytał o to w 2012 roku, kiedy Neymar albo Mbappé trafiali w słupek raz na trzy mecze? Projekt to nie tylko cyferki, to to, co dzieje się między nimi. My tu nie kibicujemy księgowościom, tylko drużynie, która wreszcie walczy — a jeśli komuś się to nie podoba, niech idzie do loży i kupi sobie szampana. My wolimy emocje na trybunie! 😏 A poza tym — jutro lecimy na Lens, więc ktoś niech mi wytłumaczy, dlaczego ja mam tu siedzieć i liczyć, ile razy Derwalda zostawił dwóch obrońców w połowie boiska, zamiast wstać i ruszyć z nimi razem? Bo ja wolę te hajs ze stadionu, a nie te cyferki w Excelu! Jazda z nami! ⚡🔴

No więc, powiem wam szczerze — od samego rana, kiedy tylko otworzyłem oczy i zobaczyłem przez okno ten cholerny deszcz, to od razu pomyślałem sobie: "Dzisiaj nie będzie słońca, ale na trybunie i tak się zagrzejemy". I macie rację, że tak, bo w końcu tu idziemy kibicować drużynie, która się wali jak stara kanapa, a my i tak krzyczymy, że to najpiękniejsza rzecz pod słońcem. No ale patrząc na te wasze wzajemne oberwanie się nawzajem, to aż dziw bierze, że wcale nie sypiemy się sami — a przecież kibicujemy temu samemu barwom, chociaż każdy widzi co innego. Wiecie co? Ja bym może nie tyle liczył, kto uciekł do Anglii albo komu się kontrakt przedłużył, co po prostu poszedł i obejrzał sobie, jak Barcola dzisiaj wbiegł w pole karne, przebił dwóch facetów i posłał piłkę wprost w ręce bramkarza. I co? Facet nie trafił, ale wszyscy na trybunie widzieli, że to był dobry ruch — bo kibice nie liczą goli, tylko te momenty, które dają nadzieję. A nadzieja to coś, czego tej drużynie ostatnimi czasy brakuje jakby nie było. Z drugiej strony, Tomek ma trochę racji, że czasem te dryblingi to taka… samochwalstwo bez finału. Ale no wiecie, jak człowiek od lat tkwi w tym klubie, to wie jedno: że gra zawsze miała w sobie więcej chaosu niż harmonii, i dopiero jak ten chaos zaczyna coś przypominać porządek, to od razu pojawiają się głosy, że "no właśnie, teraz jest gorzej". A przecież tyle razy było już gorzej i zawsze jakoś wychodziliśmy — nie za każdym razem wygranym, ale zawsze z wrażeniem, że jednak ten klub ma w sobie coś, czego nie da się zliczyć w żadnych statystykach. No i dochodzimy do tych sześciu, którzy odeszli — Dembélé, Verratti i reszta. Macie trochę racji, że tracimy asysty, że tracimy doświadczenie, ale z drugiej strony, skoro oni odchodzą, to znaczy, że byliśmy dla nich albo za mało elastyczni, albo za mało pewni siebie. Biznes to biznes, ale emocje to emocje — i tu jest ten cholerny problem, że nikt nie umie ich pogodzić. A może wcale nie trzeba? Może właśnie dlatego kibicowanie to tyle radości co frustracji, tyle uniesień co bólu? Więc co z tego wszystkiego wynika? Ano to, że ani Tomek nie ma racji, że to wszystko syf, ani wy nie macie racji, że to zbawienie. Projekt jest taki, jakim jest — na razie pełen niedoskonałości, ale z tymi wszystkimi młodymi chłopakami na boisku, którzy biegają jakby mieli doścignąć samego siebie, można chyba powiedzieć, że wreszcie coś się dzieje. I to nie jest żadne zdradzieckie plucie na trybunę, tylko zwykłe, ludzkie kibicowanie — bo kiedy drużyna gra zespołowo, nawet jeśli źle, to przynajmniej widać, że się stara. A teraz pytanie do was: jutro idziemy na Lens, jesteście gotowi czy wolimy zostać w domach i liczyć, ile razy Barcola trafił w słupek? 😉