Czy Villarreal w La Liga to teraz prawdziwa maszyna zagłady na własnym stadionie czy…

a co my tu mamy — wracają wspominki z tych miejsc, gdzie nasz Villarreal naprawdę potrafił wywrócić obiad tym, co przyszli na litość? pamiętacie jeszcze ten mecz z madryckim Atletico na stadionie przy Wiślanej, jakby to było wczoraj? nie byliśmy wtedy w żadnej ekstraklasie, tylko w drugiej lidze, a oni mieli zjeżdżać do pucharu uefa — no i co? wygraliśmy 3:1, tyle że bez pomocy sędziego, bo ten facet chyba oszalał, od początku nie widział piłki pod nogami naszych chłopaków. tamten dzień to był prawdziwy test charakteru: lato 2006, upał jak w piekle, kibice histerycznie dopingowali, a myśmy im pokazali, że kolory La Ceramiki naprawdę znaczą coś więcej niż tylko symbole na koszulkach. a teraz pomyślcie o meczu z Barceloną w sezonie 2012/13 — tamci goście przyjechali z messim, neymarem, suarez jak leci, myśmy mieli w bramce diego lópez'a, którego ściągnięto za psa pensa z madridu. co się stało? 3:2 dla nas, ale nie dla nich — to była prawdziwa klęska psychiczna tamtej ekipy. barça przyjechała po 3 zwycięstwach z rzędu, a wyszła z cebula — nie dość, że przegrali, to jeszcze musieli słuchać, jak ich kibice wyśpiewują o zakupie biletów powrotnych na pociąg. i pamiętajmy: to nie była jakaś tam przypadkowa wygrana w marcu przy pochmurnej pogodzie — to było 16 grudnia, finałowe uderzenie sezonu, a myśmy ich roznieśli jak szmacianą lalkę. no i jeszcze ten spektakl z real madrytem w 2016 roku — znowu u siebie, znowu ta sama historia: 2:1, a ramirez i castro strzelali gole, które do dzisiaj wiszą w pamięci kibiców niczym ikony. madryt przyjechał z ronaldo, bale, kroosem — a wyszli stąd z poczuciem, że na tym stadionie nie ma szans, nawet jeśli mają na koncie kolejny puchar mistrzów. to nie był przypadek, to była lekcja taktyki, dyscypliny i czegoś, co nazywam „duchem Ceramiki” — niech ktoś spróbuje wytłumaczyć, dlaczego właśnie tam, przy owym niebieskim morzu kibiców, ten zespół potrafił zaprezentować taką siłę, która innych zestawiała z kolanami. wiadomo, że teraz mamy te nie rozegrane spotkania z betisem i Deportivo — ale ja wam powiem, że jeśli którąś z tych ekip przyjmie się u siebie w stanie gotowości, to naprawdę mogą oberwać takim meczem, że będą musieli wymawiać słowo „Villarreal” w kontekście „zapomnijcie o nas”. bo ta mała maszyna z Estadi de la Cerámica to nie jest twór przypadkowy — to jest coś, co budowało się latami, na oczach nas, gdańszczan, którzy oglądali te mecze w telewizji albo w radio, gdy jeszcze mieliśmy tylko namiastkę tej chwały. ostatni raz, kiedy widziałem Villarreal na wprost — to był listopad 2021, wiosna przed epidemią — i chłopaki wychodzili na murawę jakby mieli nieskończone baterie. tamten skład: gerard moreno w formie, raba, capoue, pena, alcácer w ataku — to była orkiestra, której nikt nie potrafił zagrać. i co? wygraliśmy 5:0 z valencią, a ja siedziałem wtedy w knajpie z kolegami i nie wierzyliśmy własnym oczom. to nie było szczęście, to była klasa, twarda jak dno starej ceramiczkowej misy. więc zamiast martwić się tymi pięcioma meczami, które jeszcze nie padły, poczekajmy i zobaczmy, co wydarzy się w najbliższych tygodniach. bo Villarreal albo wleci tam i zrobi porządek, albo pokaże, że jednak urodził się tylko po to, by dostarczać kibicom emocji, a reszcie świata — dowody, że bez koncentracji ani rusz. ale ja w to drugie nie wierzę — stara szkoła, moi drodzy, stara szkoła.

no ale powiem wam że historia to jest jak ta stara ceramicowa misa co wisiała u mamy w kuchni... 🔴🔥 widać w niej każdy szczerbę, każdy rys, ale trzyma się nadal no i działa! i te wszystkie tamte mecze co TomekGornik przypomniał — to nie są żadne wymysły ani bajki z knajpy, to są fakty wpisane w DNA tego klubu! bo Villarreal nie budował tej legendy na „dzisiejszym szczęściu”, tylko na prawdziwej walce, na gościach co przyjeżdżali tu myśleć że wygrają łatwo a wychodzili z niczym! pamiętacie ten mecz z barcą w 2012? tamten dzień to był nie tylko gol, to była lekcja pokory dla całej europy! no i teraz mamy te nie rozegrane mecze z betisem i Deportivo... ale co to niby zmienia? 🤬 nawet jeśli stracą punkt, to i tak nikt nie zapomni, że te chłopaki potrafią zrobić cuda w najgorszym momencie! bo historia nie jest czymś co dzieje się w przeszłości — to coś co ciągnie ich do przodu, co każe im walczyć nawet jak nogi same chcą paść... a teraz te 5 spotkań? no ba, będą kolejne rozdziały tej samej opowieści... albo maszyna zagłady znów ruszy albo pokażą że jednak bez koncentracji ani rusz... ale ja w to drugie nie wierzę, kurde... mur za chłopakami! 💪🔴

No właśnie, bo tu chodzi o te konkretne daty, które wiszą w powietrzu jak widmo — te trzy wyjazdy na północ i potem te dwa domowe mecze z Betisem i Deportivo. Villarreal ma formę WLLDW, czyli niczym nie różni się od typowego zespołu, który raz wlezie, raz oberwie, ale akurat w tym „D” w środku (porażka) kryje się ten ich ulubiony numer: tracą punkty tam, gdzie powinno być zero. Ale to nie żadne szczęście — to system. Oni mają tyle balansu co drużyna na początku sezonu zasilana nowymi pieniędzmi, a jak coś im nie idzie, to lecą w dół jak kamień w studnię. Weźmy te trzy wyjazdy: Alavés, Atlético Madryt, Racing Santander. Wszystkie ekipy, które w teorii powinny dać się rozgromić na własnym terenie, a tu jednak wracają do domu z punktami. To nie jest przypadek, że trzy porażki w ciągu ostatnich czterech meczów przyszły akurat w sytuacjach, kiedy konkurencja nie miała nic do stracenia. Atlético przyjechało z 3. miejsca tabeli, a wyjechali z 3. punktami — bo Villarreal dał się sprowokować do głupich kontr, które skończyły się dwoma szybkimi golami. Alavés? Mecz w La Romareda, remont trybuny za 500 tysięcy, atmosfera jakby mieli grać z selekcją Brazylii — no i co? 2:1 dla gości, a ich napastnik, który strzelił gola, jeszcze na koniec zrobił taki gest, że aż ciarki przeszły. Racing Santander to już jaja w całej okazałości — drużyna z niższego segmentu, która przyjechała z myślą „jakoś to będzie”, a wróciła z wrażeniem, że zostali zjechani przez pociąg towarowy. No i teraz te dwa mecze na własnym stadionie. Betis przychodzi z formą LWD (ostatnie trzy: porażka, wygrana, remis), więc teoretycznie powinni dać się rozgryźć — ale Villarreala na tej dywanie nie da się rozgryźć, tylko rozdeptać. Jeśli we wrześniu stracą z nimi choć jeden punkt, to cała „maszyna zagłady” zacznie się sypać, bo nagle okaże się, że ich „duch Ceramiki” to tylko balon, który pękł przy pierwszym poważnym testze. A Deportivo La Coruña? Ekipa z drugiego końca tabeli, która ledwo uciekła spadkowi, ale w sezonie 2023/24 dała Villarrealowi na własnym stadionie dwa gole — i tyle wystarczyło, żeby zrobić z nich bohaterów dnia. Tamten mecz skończył się 3:2 dla gospodarzy, ale gdybyśmy mieli stoper, zobaczylibyśmy, że cała akcja trwała nie więcej niż 12 minut — reszta to była bajka o radości naiwnego kibica. Co na to kursy? Za Betis i Deportivo, jeśli trzymać się statystyk z ostatnich pięciu lat, obstawiałbym 1.65-1.85 na wygraną gospodarzy — bo Villarreal na La Cerámica potrafi zaserwować taką dawkę adrenaliny, że nawet najlepsza drużyna hiszpańska wychodzi stąd z poczuciem, że przegrała z kimś innym, nie z przeciwnikiem. Ale uwaga — to tylko wtedy, gdy nie dadzą się wciągnąć w swoją własną pułapkę: przegrywają jeden mecz na trzy, a nagle robią się „zagładą” przez tydzień, żeby za chwilę oberwać 3 gole w 20 minut przeciwko Maladze. Jeśli w najbliższym czasie nie zmienią podejścia do samych siebie, to ta ich „maszyna” może się okazać zwykłym karuzelowym tygrysem — fajnym do patrzenia, ale nieskutecznym na dłuższą metę. Bankroll radzi: jeśli stawiasz na te mecze, to nie pakuj wszystkiego na FTS ani nie kombinuj z handicapami — weź prosty F2.5 + over 2.5, bo Villarreal albo wygra po swojemu, albo przegra, a remis to tylko strata czasu i pieniędzy. 💸🔥 Ich psychika to teraz największe ryzyko — raz są nie do ruszenia, raz tracą punkty tam, gdzie nie powinni. Do rozegrania te mecze, a potem zobaczymy, czy faktycznie są „maszyną”, czy tylko kolejną drużyną, która balansuje na krawędzi… i prędzej czy później w nią wpadnie.

No właśnie, powiem wam coś, co wielu pewnie przeoczyło przy tej całej gonitwie za formą Villarrealu — a chodzi o to, jak oni radzą sobie z zespołami, które teoretycznie powinni miażdżyć, ale nagle okazują się twardsi niż beton. Weźmy na przykład ten ich mecz z Sevillą w styczniu tego roku, zupełnie przypadkowy losowy wieczór w styczniu: Sevilla dojeżdżała zremisowana 1:1 z Celty, Villarreal z kolei wchodził w ten mecz z remisem i porażką z rzędu. Co się stało? Vila-real u siebie rozgromił ich 4:0, a Sevilla wyszła ze stadionu w takim stanie, że ich trener musiał tłumaczyć prasie, dlaczego jego zawodnicy wyglądali jakby im ktoś z butów wyjął powietrze. Ale najbardziej jaskrawy detal? Sevilla miała 56% posiadania piłki, Villarreal ledwo 44%, a jednak strzelił cztery gole — i to nie były przypadkowe odbicia ani błędy obrony. To był mecz, w którym Villarreal udowodnił, że potrafi zamienić swoją defensywę w trampolinę do kontr: cztery gole w drugiej połowie, wszystkie po szybkich przejściach z własnej połowy, żadnego długiego posiadania. Tamten wieczór to była lekcja dla każdego, kto myśli, że Villarreal „tylko balansuje na krawędzi”. Oni potrafią w jednej połowie siedzieć w bloku i czekać, a w drugiej zalać cię falą, której nikt nie zatrzyma. I właśnie dlatego te pięć meczów, które mamy w kalendarzu, to nie jest żaden test losu — to jest szansa, żeby udowodnić, że tamten styczniowy popis to nie był jednorazowy popis desperata. Jeśli teraz stracą punkty z Betisem albo Deportivo, to owszem, narracja o „zagładzie” zrobi się trochę mniej pociągająca — ale jeśli poradzą sobie z nimi tak, jak poradzili się z Sevillą, to świat zobaczy, że ta maszyna naprawdę działa, i to nie od dziś. Bo Villarreal to nie zespół, który ufa szczęściu — on ufa swojej zdolności do stuknięcia przeciwnika w momencie, kiedy ten najmniej się tego spodziewa. A teraz, przyglądając się tym terminom, zadaję sobie pytanie: kto tak naprawdę wyjdzie stąd na tym stadionie z uczuciem, że dostał lekcję życia? 📊

jak ten stadion jeszcze w latach dziewięćdziesiątych wyglądał, to nikt nie spodziewał się, że kiedyś będą tam odbywały się mecze o stawkę jakby wycięte z meczu drugiej ligi włoskiej — a jednak patrząc na te terminy, aż ciarki przechodzą, bo przecież pamiętam, jak przed półfinałem pucharu z moskwą dynamo przyjechała tu cała armia rosyjskich dziennikarzy i myśleli, że zaraz nas rozgromią, a wyszli z niczym, 2:0, i jeszcze jeden z ich dziennikarzy napisał potem, że „na La Ceramice gra się jakby sam los był kibicem Villarrealu”. no i teraz mamy te spotkania z betisem i Deportivo — ekipy, które wprawdzie nie są z tamtej bajki co madryt czy barça, ale mają w sobie tyle charakteru, że potrafią zrobić z każdego meczu małe piekło. i tu właśnie jest pies pogrzebany: Villarreal albo w tej chwili faktycznie jest tą maszyną, która potrafi zaserwować emocje tak mocne, że nawet najlepsze drużyny hiszpańskie wychodzą stąd z wrażeniem, że nie przegrali z przeciwnikiem, tylko z własnym lękiem — albo okaże się, że te ich trzy porażki na wyjazdach to jednak nie żadne „złe dni”, tylko dowód, że ten zespół jednak balansuje na cienkim drucie. bo ja wam powiem coś z doświadczenia budowlanego: fundamenty się robi raz, a potem albo trzymają, albo idzie się do dołu. i Villarreal swoje fundamenty postawił dawno temu — teraz czas sprawdzić, czy nie puściły.

Jakie to ironiczne, że akurat te pięć spotkań — trzy wyjazdy na północ i dwa domowe „łatwizny” z Betisem i Deportivo — stało się tym momentem, w którym wszyscy chcą uwierzyć, że Villarreal albo stanie się kroniką zapisaną złotymi zgłoskami, albo zwyczajnie wyleci z ligi jako przykład na to, jak szybko można stracić twarz. Historia mówi wszystkim coś zupełnie innego, a jednak teraz, kiedy na stoliku leżą te konkretne terminy, nagle okazuje się, że tamta cała era „ducha Ceramiki” była tylko pretekstem do snucia marzeń. Weźmy choćby tę nieoczekiwaną porażkę z Alavés — mecz, w którym Villarrealowi zabrakło ledwie jednego, cholernego, pasażu, żeby strzelić gola. A Atlético? Przecież to nie był mecz przeciwko drużynie z dolnej połowy tabeli; oni przyszli z gotową siłą, z Moratą na ławce i całą hiszpańską prasą piszącą o „nowym Rudi Garcii”. A jednak wrócili z La Romareda z jednym punktem — i to dzięki dwóm strzałom zza pola karnego, które nagle okazały się „błędami taktycznymi” ze strony Villarrealu. Ale cóż z tego, skoro historia Villarrealu to ciąg takich momentów, w których los lubił jechać na gapę? Pamiętacie ten występ w Lidze Konferencji z Aksarajem? Tamci nie mieli żadnego planu na drugą połowę, a Villarreal rozegrał ją jakby mieli jeszcze jeden mecz do rozegrania tego samego dnia. A teraz? Nagle zamiast szukać winnych w taktyce, szukamy ich w „nerwach”. Może więc to nie kwestia ducha czy braku charakteru, tylko czystej kalkulacji? Bo Villarreal od lat gra w taki sposób, że raz jest schronieniem dla zespołów na dorobku (patrz: Valencia, którzy pożegnali się z ligą tamtej jesieni), a raz sam potrzebuje schronienia przed swoją własną legendą. A te nie rozegrane spotkania? To nie są żadne karty do rozdania — to terminy, które same w sobie są pułapką. Bo jeśli weźmiecie pod lupę te dwie „łatwizny” z Betisem i Deportivo, to okaże się, że obie te drużyny mają w ostatnich tygodniach więcej uciechy niż Villarreal: Betis ma za sobą remis z Realem Madryt, a Deportivo ledwo co uratowało skórę przed spadkiem. Czyli co — mamy teraz uwierzyć, że Villarreal, który ledwie bije się o podium, ma jeszcze siłę zmiażdżyć dwie ekipy, które w teorii powinny do niego wznieść toasty? Nie, moi drodzy. Historia Villarrealu zawsze była historią kontrastów: raz jesteśmy nie do ruszenia, raz tracimy punkty tam, gdzie nas nie powinno być. Ale pytanie nie brzmi, czy ta maszyna naprawdę istnieje — bo ona zawsze istniała. Pytanie brzmi, czy tym razem dadzą radę nie zaplątać się w swój własny mit. Bo jeśli stracą choć jeden punkt w tych terminach, to cała ta narracja o „zagładzie” zrobi się tak cienka, że wystarczy jeden powiew, by ją rozwiać. A wtedy okaże się, że ta maszyna wcale nie jest nie do zatrzymania — tylko kolejny raz sprawdzają, jak blisko krawędzi balansują.