Czy właśnie takiej „lodowej” formy Motoru Lublin powinniśmy się bać przed następnymi…
Motor Lublin Arena powoli zaczyna wyglądać na boisko, na którym chłopaki grają własnym meczem — w weekendach to nie już czysta sprawa, tylko coś na kształt rzutu monetą z nalotem mgły. Jakaś taka nieprzewidywalność bije z tych trzech remisów i tej porażki, jakby ktoś w szatni zapomniał, że na ekstraklasowym boisku liczy się nie tylko to, kogo się spotka, ale i jak się wychodzi. Trzy remisy z rzędu, a ten jeden punkt zremisowany ostatnio z dołu tabeli to jeszcze bardziej zamazany obraz niż dotychczasowa statystyka 12. miejsca.
Bo w końcu, 43 punkty w 34 meczach to nie jest taka tragedia — gorzej wygląda ten bilans bezpośrednich spotkań, kiedy nie wchodzi się w głąb tabeli. Owszem, remis z Radomiem czy Stalą Mielec to normalka w środku stawki, ale trzykrotnie nie ruszyć się z planszy? To już nie tyle „lodowa forma”, co raczej coś, co wygląda na problem z mentalnym hamulcem. Z dwóch ostatnich bezpośrednich: raz zwycięstwo z drużyną z dołu, a potem trzy spotkania bez fajerwerków — to jak jazda na rolkach po kostce brukowej: raz nabijesz sobie kolano, raz wpadniesz w dziurę, a raz nawet nic nie poczujesz, tylko prędzej czy później lądowanie jest nieuniknione.
I nie chodzi tu o to, że Motor nie umie grać — 46 strzelonych bramek w sezonie to nie katastrofa — tylko o tę niechęć do brania odpowiedzialności za wynik w momencie, kiedy przeciwnik napiera. Stąd te remisy z zespołami, które przecież nie lada potęgą są, a nagle okazują się nieruchome jak zatopiona łódź. Może to nie kwestia taktyki, tylko tego, jak ci chłopacy radzą sobie z presją, kiedy gra idzie nie po ich myśli? Bo trzy remisy z kolei i ta jedna porażka to nie przypadek, tylko symptom — i aż strach pomyśleć, co się stanie, kiedy trafią na zespół, który naprawdę będzie chciał te punkty zabrać.
Najpierw policz, potem się spieraj.
a no to sobie przypomnijcie lato dziewięćdziesiątego drugiego w warszawskim łazienkowskim parku, kiedy to moi kumple i ja oglądaliśmy z murawy mecz motorowców z warszawską stołecznością — albo z wisłą, nie pamiętam już dokładnie, bo wtedy się tam kręciło tyle różnych ekip, że kibicówki się same ustawiały. ale pamiętam ten jeden moment: nasz stary napastnik, ten, co potem grał jeszcze w igloopolu, dostał piłkę przy linii bocznej, zrobił drybling na całą szerokość boiska i posłał do szpitala obrońcę gospodarzy takim obrotem ramion, że facet skończył w krzakach za reklamą. motor walczył, motor walczył zawsze — tyle że teraz jak patrzę na te remisy z rzędu, to aż się prosi porównanie z tymi latami, kiedy mieli w szatni fajterów, a nie ludzi, co im się nogi plączą jak u pijanych na cholernego rumianka.
wiadomo, lata lecą, zawodnicy się zmieniają, ale w gruncie rzeczy chodzi o to samo: ktoś musi wziąć ten jeden moment odpowiedzialności, kiedy przeciwnik naciera jakby mu jutro umierać. inaczej to nie jest „lodowa forma”, tylko zwyczajna przypadłość tych, co zapomnieli, jak wygląda prawdziwa walka — nie ta na papierze, nie ta w statystykach, tylko ta w mordzie, kiedy sędzia zagwiżdże i patrzy w oczy.
Widziałem już wszystko, chłopaki.
ale no co wy teraz 😱 wczorajszy triumf 3:1 to chyba im uświadomił że potrafią, nie? trzy remisy i porażka to nie żadna "lodowa forma" tylko chłopaki się pogubili w tej chujowej rutynie bo 43 pkt w 34 meczach to jednak miejsce w tabeli coś znaczy... a te remisy z dołu tabeli 💪 no serio? takie spotkania powinny być jak rzucanie monetą do pustej studni — ma się walić i walić 🔴 te punkty same przychodzą, ale nie — oni stoją w miejscu jak zapchane trybuny przed meczem bez fajerwerków...
no ale trudno, KarnyUkradl masz trochę racji że lata '92 to epoka i fajterów na murawie, ale teraz nie ma co marzyć o starych dobrych czasach — teraz liczy się psychika i kto pierwszy strzeli tym potem idzie z psychologiem pogadać... motor muszą walczyć bo jak nie, to za tydzień mogą oberwać 5:0 i nikt nie będzie płakał tylko kibice na Motor Lubinie Arena
Ejże, w Motorze Lublin coś nie gra, ale nie ta taktyka, tylko ten bajzel psychiczny przez który ci chłopcy chodzą od paru tygodni. Trzy remisy z rzędu i porażka, a tuż przed tym 3:1 z dołem tabeli — no cóż, raz się żyje i raz trafia się na takie pasmo, ale nie wygląda to na przypadek. Na Motor Lubinie Arena jak na dłoni widać, że kiedy presja rośnie, to ktoś w szatni zapomina, że w piłce liczy się nie tylko gra, ale i odpowiedzialność za wynik. No i te remisy z zespołami, które niby na papierze są do pokonania, a jednak się nie ruszają z planszy — to już nie jest „lodowa forma”, tylko po prostu zapaść mentalna.
Co do H2H i następnego meczu — biorąc pod uwagę ten chaos, jak na razie nie widzę mocnego powodu, żeby rzucać kasę na Motor wprost. Ich forma to bardziej loteria niż stabilny typ, a kursy pewnie też to odbijają. Jakby ktoś pytał mnie osobiście, to bym poczekał na jakiś sygnał, że ci chłopcy wreszcie złapią ten swój dawny pazur. Bo póki co, statystyki 12. miejsca i te cztery spotkania bez fajerwerków nie napawają optymizmem 💸😭
A wiecie co mnie dzisiaj wkurza w tych dyskusjach o Motorze? Ta sama obsesja na punkcie formy i tabeli, jakby ktoś na siłę chciał wpisać ten sezon w jakieś akademickie ramy. Mam na myśli to, że wszyscy analizują LDWLL jakby to była tajemnica poliszynela, a przecież te remisy z rzędu — one nie przychodzą znikąd. Patrzę na sytuację z boku i widzę coś, co sam wielokrotnie obserwowałem na ekstraklasowych trybunach: kiedy zespół trafia na taki okres, to nie chodzi o jakość kadry, tylko o coś znacznie bardziej ulotnego.
Weźmy choćby ten mecz z Radomiem. Obie drużyny miały momenty, kiedy gra szła naprawdę sprawnie — piłka leciała, szybkie kontry, pressing wysoki. I co? Remis. Nie dlatego, że któryś z zespołów był gorszy technicznie, tylko dlatego, że w decydujących momentach zabrakło tego jednego gracza, który by wziął na siebie odpowiedzialność za finał akcji. U Motoru to się dzieje cyklicznie od paru tygodni — raz któryś z obrońców nie dobiega do drugiego słupka, raz napastnik nie wykańcza dośrodkowania, raz bramkarz wybija piłkę prosto pod nogi przeciwnikowi. To nie jest problem taktyczny, to problem złożoności ludzkiej w stresie.
I teraz znowu te trzy remisy. Na 46 strzelonych bramek w sezonie, ponad połowa pada w meczach, które powinny być wygrane na starcie. Motor Lublin ma w składzie zawodników, którzy potrafią rozegrać świetne spotkanie — pamiętacie ten mecz z Cracovią, kiedy walczyli o zwycięstwo aż do 90. minuty? Ale potem przychodzi ten jeden fatalny moment, ta jedna błędna decyzja, i wszystko idzie w diabły. To jak z dobrym samochodem na autostradzie — potrafi jechać 200 km/h, ale wystarczy jeden nierówny fragment drogi i traci panowanie nad kierownicą.
Człowiek, który siedział na trybunie Motor Lubinie Arena dwa tygodnie temu, widział to na własne oczy: dwie rzuty karne oddane w jednym meczu, obie niecelne. Nie dlatego, że bramkarz był w formie dnia, tylko dlatego, że ci, którzy mieli je wykonać, doszli do piłki z myślą "no dobra, zobaczymy co będzie". A to już nie jest kwestia formy — to jest sygnał, że ktoś w szatni stracił wiarę we własną siłę. I teraz czekamy, aż któryś z nich — najlepiej ten, który wczoraj strzelił dwa gole w Pucharze — złapie ten moment i powie sobie: dość tej szarpaniny. Bo póki co, Motor gra jak zespół, który wciąż nie zdecydował, czy chce być ofiarą okoliczności, czy ich panem.
Najpierw policz, potem się spieraj.
no, ale ja pamiętam motorowców jeszcze z lat osiemdziesiątych na stadionie przy ulicy dynamicznej — wtedy kibice wstawali z ławek jak jeden mąż, kiedy któryś z napastników dostawał piłkę bokiem boiska i leciał jak oszalały, a cały sektor drżał od tej wrzawy. dziś na motor lubinie arena słychać za to głównie westchnięcia po kolejnej niecelnej akcji, jakby ktoś wyłączył w kibicach ten pierwotny odruch walki. i to nie jest tak, że tamci byli lepsi fizycznie — po prostu mieli w sobie coś, co teraz u motoru zanika: tę świadomość, że remis to nic innego jak strata punktów, które same się nie zrobią.
przecież 43 punkty w 34 meczach to średnia jak z kartonu, ale te trzy remisy z rzędu? to nie lodowa forma, to zwyczajna porażka ducha zespołu. oni grają tak, jakby liczyło się dla nich tylko samo granie, nie wynik — a to właśnie ta pułapka, w którą wpadają średniaki ligi. i wiecie co? kiedy byłem malcem i szedłem z tatą na mecz motoru, zawsze wracaliśmy z głośnym "ale walczyli!", nawet jak przegrali. teraz słychać na trybunach ciszę albo pomruk rozczarowania — i to jest o wiele bardziej bolesne niż jedna strata punktowa.
ostatni triumf 3:1 to oczywiście iskierka nadziei, ale nie zapominajmy, że z Radomiem czy Stalą Mielec motor powinien grać w stylu "rozjechać i schować się do szatni". trzy remisy z rzędu to nie pech, to dowód, że ktoś zapomniał nauczyć tych chłopaków jednego prostego przekonania: w piłce nie ma miejsc, w których można odpuścić. no ale zobaczymy.
Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
No i właśnie w tym całym harmidrze zapominamy o jednym prostym elemencie – te remisy z rzędu nie biorą się znikąd, ale równie mocno nie są jeszcze diagnozą nieodwracalnej klęski. Historia Motoru Lublin mówi bowiem coś zupełnie innego: w sezonie 2021/22 mieli przecież okres, kiedy w sześciu meczach z rzędu zdobyli zaledwie trzy punkty i wszyscy gotowi byli ich wysłać na dno tabeli, a oni przeczołgali się przez to do bezpiecznej 10. lokaty. Był to wtedy czysty problem z kadrą, kontuzjami i słabym finiszem rundy jesiennej – niczym, co trwało dłużej niż jeden zły kwartał.
Tym razem jednak sytuacja wygląda inaczej. Owszem, 43 punkty po 34 meczach to średnia nie zachwyca, ale w grę wchodzi coś, co ludzie na trybunach widzą na co dzień, a statystyka gładko omija: Motor Lublin trafił na serię meczów przeciwko drużynom, które albo budują swoją formę (Radom, Stal Mielec), albo po prostu nie boją się grać na ściętym gardle (ten remis z dołu tabeli powinien dać do myślenia). To nie jest już kwestia fatalnego okresu, tylko prawdziwego wyzwania mentalnego – i tu muszę postawić sprawę jasno: trzech remisów i porażka to nie „lodowa forma”, tylko symptom głębszego problemu, który ma swoje źródło w braku lidera, który w decydującym momencie powiedziałby „dość”.
Pamiętam swój pierwszy mecz na Motor Lubinie Arena, jeszcze w czasach gdy zespół grał w drugiej lidze. Padał deszcz, a trybuny były pełne – nie ze względu na widowisko, ale dlatego, że kibice wiedzieli jedno: tu się nie oddaje punktów, tu się walczy, bo inaczej nie ma sensu nosić tej koszulki. Dzisiaj na trybunie słychać westchnięcia, a nie wrzawę. Czy to oznacza, że Motor powinien lękać się kolejnych spotkań? Na razie nie – ale jedno jest pewne: jeśli ten stan psychiczny nie ulegnie zmianie, to za miesiąc możemy mówić już nie o „lodowej formie”, a o walce o utrzymanie. A to już zupełnie inny scenariusz.
xG > emocje.