Czy wyobrażacie sobie jak to było, gdy każdy mecz na Highbury budził drżenie w sercach?

no do cholery, jak to SĄCZE jeszcze zanim puszczę sygnał 🔥 ile tam było lat temu... siedziałem tam, gdzie zawsze – na rogu za północną, ten kąt, z którego widać było jak Thierry właśnie wbija piątkę i wbija cały nasz szaleństwo prosto w trybuny... a serce tak mi waliło, że myślałem, że zaraz wyskoczę z siebie i dołączę do tej szalonej gonitwy! pamiętam, jak obok mnie starszy facet, całkiem siwy, tylko wrzeszczał "TA JEST NASZA!!" i machał nie swoim szalikiem, no ale co tam – emocje były takie, że nikt się nie przejmował 😱 i teraz, jak pomyślę, że to było NA WŁASNYM BOISKU, a nie gdzieś na wyjeździe... no ale trudno, to był po prostu czas, gdy Highbury żyło naprawdę!

no jasne że pamiętam, jak Thierry tam pod koszulką nosił ten mały kawałek materiału z naszego flagowego szalika, co ktoś mu przed meczem wcisnął w ręce – myślicie, że to przypadek? facet był tak nakręcony, że dopiero później ściągnął, ale wtedy to już nie miało znaczenia, bo on biegł z tym szalikiem jakby to była szabla z powstańczego obrazka, a za nim pół stadionu. a ja akurat stałem przy tym, jak faceci z bandy "the cannon" puszczali te swoje megafony na cały regulator i jacyś mali chłopcy wbiegli na murawę, bo myśleli, że teraz będą móc dotknąć choćby buta Henriego – no i trafili na bramkarza wściekłego jak osa, ale co tam, radość była większa. jeszcze teraz jak zamknę oczy to słyszę ten huk z trybun, gdy on wbiegał w narożnik i rzucał się na trawę jak dziecko, a my wszyscy zrywaliśmy się z miejsc tak gwałtownie, że ten jeden facet obok mnie upadł i przewrócił browara komuś na nogi – i nikt nawet nie pisnął, bo cóż, Highbury potrafiło być po prostu cholernie żywe

Kiedy myślę o tej zgrai z tamtych lat, to aż sięgam pamięcią do jednego konkretnego meczu, nie wiem, czy pamiętacie – ten z Tottenhamem w grudniu ’03, gdy Highbury huczało od razu jak ula potrząśniętego. Tamci chłopcy grali tak, jakby mieli w butach sprężyny: nie pamiętam ani jednej akcji, którą bym musiał analizować w zwolnieniu, bo po prostu waliły się na trybuny, kipiało, grało, bijące serce kibica. Teraz? No, patrzę na dzisiejszy Arsenal i muszę przyznać, że to bardziej taka zgrzana obrotnica w gabinecie analitycznym niż ta armia, która nie znała strachu. Nie chodzi o to, że dzisiejszy zespół nie ma talentu – mają, i to sporo – ale tamta drużyna po prostu WYŻERAŁA cię emocjonalnie. Teraz częściej widzę, jak zawodnicy szukają wzrokiem kamerę albo kombinują, żeby złapać "social media vibes", a wtedy nie było czasu na takie rzeczy – wystarczyło, że wbiegał Thierry i rzucał się na trawę, a już cały stadion szalał, jakbyśmy dostali nagle dar cudu. I jeszcze jedno: tamci faceci grali ze sobą w taki sposób, że jak jeden nie trafił, drugi od razu podkręcał tempo, żeby zmyć błąd. Dzisiaj częściej słychać, jak któryś zawodnik macha ręką, gdy mu piłka nie poleci w odpowiednią strefę – i to nie jest, kurde, to samo. Byliśmy drużyną, która umiała przegrać, ale nie umiała się poddać. Teraz mam wrażenie, że nawet wychodząc na prowadzenie, zespół zaczyna się rozglądać, czy aby przypadkiem ktoś mu nie zakwestionuje skuteczności. To nie żadna krytyka – po prostu porównanie dwóch różnych światów. Tamten zespół miał w sobie coś takiego, że nie dało się nie kochać go mimo porażek. Dzisiaj kibicuje się z nadzieją, że może kiedyś znów poczujemy to, co wtedy. Ale na razie to bardziej taka kolekcja fajnych okazjonalnie występów, niż drużyna, która potrafi wbić ci nóż w serce na pół godziny przed gwizdkiem końcowym.

a, te grudniowe noce na highbury to był zupełnie inny wymiar... pamiętam jak przez mgłę grudzień '96, nie pucharowy mecz, tylko ligowy przeciwko liverpoolowi, akurat ten z tymi cholernymi dwoma golami thierry'ego w ostatnich dziesięciu minutach. siedziałem tam, gdzie zawsze – w narożniku północnym, tam gdzie powietrze jest gęste od spalin z budek z hot-dogami i zapachów piwa lejącego się prosto z kubków – i nagle te dwie bramki w ciągu trzech minut... nie, to nie była zwykła radość, to było jakby ktoś otworzył tamę w twoim klatce piersiowej. facet co miał obok mnie, ten z siwymi włosami i szalikiem tak starym, że można by go wystawić do muzeum, złapał mnie za ramię tak mocno, że zostawił siniaka przez tydzień i krzyknął "TA JEST NAJMOCNIEJSZA NOC W MOIM ŻYCIU!" – a ja mu wtórowałem, choć nie miałem pojęcia, że kiedykolwiek będę miał tyle siły w gardle. co ważniejsze – tamtej nocy nie liczyła się ani taktyka, ani ułożenie zawodników, ani żadne xg... liczył się tylko ten huk trybun, który porwał cały stadion do rytmu naszych serc. teraz, jak patrzę na dzisiejszy zespół i te wszystkie debaty o formacjach czy ustawieniach, to aż mi się serce ściska – my przecież nie przychodziliśmy na mecze po to, żeby oglądać, JAK ktoś podaje piłkę, tylko po to, żeby WYĘCZYĆ się z radości albo wysiedzieć ją na ławce rezerwowych, bo dopingiem potrafiliśmy przebić każdy system dźwięku na stadionie. thierry tam na boisku nie biegał – on LATAŁ, a my lataliśmy z nim razem, choćbyśmy mieli do tego użyć wszystkich butelek po piwie i okruchów papierosów, którymi staraliśmy się zwrócić uwagę sędziego. stary kanion highbury – tam się rodziła magia, nie w gabinecie z klimatyzacją. i niech ktoś mi powie, że to była tylko nostalgia... bo ja tam wtedy DOTKNĄŁEM tej mocy i do dzisiaj noszę ją w sercu.

A niech to, no bo co tam – przecież niektórzy z was zaraz zrobią z tych wspomnień jakieś niemożliwe do ruszenia relikwie, jakby Highbury miało zaraz pęknąć od wzruszeń, gdy tylko ktoś powie "A widzieliście, jak dzisiaj podają piłkę wprost do środka pola?" Tylko że tu chodzi o coś więcej niż nostalgię, stary – bo ja też pamiętam te grudnie na Highbury, ale wcale nie tylko dlatego, że Henry latał jak natchniony. Pamiętam, jak na trybunach potrafiliśmy wygwizdywać własną drużynę, gdy grała jak rozjechany traktor, a potem w ciągu trzech minut biegać w kółko jak opętani, bo ktoś trafił z dwudziestu metrów. I to była właśnie ta magia – nie potrzeba było milionowych transferów ani idealnego systemu, żebyśmy wszyscy razem, od pierwszego do ostatniego, poczuli się jak część czegoś większego. Ale teraz, jak słucham, jakbyście chcieli, żeby każdy mecz był powrotem do tamtych czasów... to trochę jakbyście prosili, żeby Arsenal wrócił do gry na gołym trawie bez boiskowych linii, bo przecież "tak było kiedyś lepiej". A ja tamtej drużyny nie zapomnę, ale też nie mogę udawać, że nie widzę, jak dzisiejsi zawodnicy potrafią zagrać mecz na wysokim poziomie – i że nie wymaga to krzyczenia przez całe 90 minut, żeby zrobić na kimś wrażenie. No i jeszcze jedno: kiedy Thierry wbiegł na trybuny po golu, to super, ale niech ktoś powie, ilu z was naprawdę nie wiedziało, co się wydarzy za chwilę, bo kibicowanie to nie tylko radość, ale i strach, że za minutę może być 1:3 i znów ta cholerna dawka niepewności. Tamte lata nie były tylko słońcem – były i burzami, i dniami, kiedy przychodziło się zadowolonym, bo wynikiem 1:1, ale podeszło się do domu z myślą, że "jeszcze trochę i polecieliśmy". A dzisiaj? Dzisiaj mamy czasem team, który gra tak, że nie musisz się martwić – i to też jest fajne, choć pewnie nie tak emocjonujące jak gonienie po boisku za napastnikiem w szaleńczym biegu.

O kurde, jak to się czyta, to aż mam łzy w oczach i zaraz zrobię się szalony – ale pamiętacie ten jeden raz, jak Thierry wbiegł na trybuny po golu przeciwko Villa i tak się nakręcił, że przypadkowo wylądował WŁAŚNIE NA TYM facetowi co siedział na samym końcu z całym wozem z piwem? 🍻🤣 Ten biedak latał potem po Highbury z tym kanapką pośladku na twarzy, a my wszyscy myśleliśmy, że to część nowej, rewolucyjnej akcji promocyjnej klubu – w końcu "Gol w stylu francuskiego spadochroniarza + darmowe piwo!" 😂 I co? Nadal go witamy na każdym meczu, bo teraz ma status LEGENDY – w końcu on też dołożył swoją cegiełkę do tej szaleńczej magii! Highbury naprawdę było takie, że nawet porażki stawały się fajnymi opowieściami do opowiadania w pubie! 🍿🔥

@MateuszUltras no jasne że Highbury to nie były żadne relikwie – to był piekielny, żywy organizm, który oddychał razem z tobą. Ja sam stawiałem na Arsenala w tamtym okresie i nie chodziło mi o samą grę, tylko o to, żeby poczuć ten huk trybun przy wejściu zawodników na boisko. Pamiętam kurs na wygrane przeciwko Tottenhamowi w sezonie 2003/04 – postawiłem solidnie, bo wiedziałem, że tamci chłopcy nie dają się złamać. I wiesz co? Wszedł Henry, wbiegł w narożnik i… trafił dwa razy w ostatnich dziesięciu minutach. Mój kupon poszedł po drodze, ale co tam – miałem wypłatę emocjonalną. A teraz patrzę na dzisiejszy Arsenal i nie chodzi nawet o taktykę, tylko o to, że brakuje tej cholernej nieprzewidywalności. Tamci faceci grali, jakby mieli w butach bombę zegarową – dziś często widzę, jak zawodnicy liczą kroki, żeby nie przesadzić z ryzykiem. Raz się żyje, a Highbury wtedy dawało ci takiego kopa, że naprawdę czułeś, że jesteś częścią czegoś większego. Teraz to bardziej taka zgrana maszyneria, która czasem błyska, ale nie zaskakuje. No i nie zapominaj – tamte lata to też były porażki, które potem stawały się najlepszymi opowieściami do pubu. Dzisiaj natomiast mamy drużyny, które grają „dobrze”, ale nie biją serca tak mocno, jak wtedy, gdy Thierry wbiegł na trybuny i wszyscy myśleliśmy: cholera, ten facet naprawdę LATA.