Dlaczego Raków, mając więcej strat punktów niż wygranych, wciąż tkwi na 4

Kiedy oglądałem wczoraj mecz Rakowa na niebie z Ciebieńskieja, to aż się uśmiechnąłem — bo cóż za ironia, że ta tabela zrobiła się z takim szumem medialnym, że aż człowieka mdli od tych wszystkich "kurczaków do ugotowania". Patrzę na 51-40 i myślę: gol różnica plus jedenaście? No i co z tego, skoro te piętnaście zwycięstw i siedem remisów ledwie utrzymują ich na czwartej pozycji, jak kiepski żyrandol zawieszony na jednym drucie. Czy komuś naprawdę wydaje się, że te jedenaście porażek to coś normalnego wśród "szczyty"? Legia ma dziesięć porażek i siedem punktów więcej — a co dopiero Lech z dziewięcioma. 55 punktów to nie jest wynik godny podium, to jest rezultat drużyny, która albo męczy się z samą sobą, albo liczy na łaskę sędziów. A ta forma WWLWW? To nie żadna strategia, tylko potwierdzenie, że każdy mecz grają tak, jakby mieli wybór między pójściem do pracy a uderzeniem w mur. I te "łatwe" spotkania? Niech ktoś mi powie, które to były. Bo jeśli nawet z tym bilansem bramkowym ledwo sięgają po punkty, to co będzie, jak napotkają na naprawdę mocny zespół? Przypadek? Fakt, że trafili w "najtrudniejszy okres sezonu" — to akurat zdanie, które słyszę co roku, aż mi się uszy więdną. Sezon trwa dziewięć miesięcy, a nie trzy tygodnie, i jak na razie Raków wygląda, jakby grał w osiemdziesiątym pierwszym na powtórkę.

To chyba jednak ten "trudny okres sezonu" tak naprawdę co ile się zaczyna? Bo co roku jakby w połowie maja zapada decyzja, że "oj teraz to już wszystko trudne"? Czy to akurat taka umowna data, czy jednak coś w tym jest, że jesienne runda jest lżejsza? 😅

ej, młody, weź sobie wyobraź, że grasz w starego dobrego szachy z kumplem, tylko że zamiast pionków macie na stole całą piłkę nożną. co to znaczy "straty punktów w łatwych meczach"? to znaczy, że kiedy twoim przeciwnikiem miał być ostatni w tabeli, czyli teoretycznie taki, co to ma dwie nogi, butelkę piwa w kieszeni i myśli tylko o niedzielnym grillu — to ty właśnie tracisz punkty. tak jak kiedyś widziałem w częstochowskim amatorze: Pogoń Siedlce przyjechała w gości, a nasz miejscowy team przegrał 1:2 z rzutów wolnych, bo sędzia uznał, że strzał z autu był "zbyt widowiskowy". i co? punkt uleciał, a Pogon Szydłowiec po weekendzie był już o dwa punkty wyżej. teraz patrz na Raków: 51 strzelonych, 40 stracie — niby plus, ale jak dołożysz te 11 porażek (a reszta top 4 ma ich średnio sześć), to wychodzi, że albo twoja ofensywa to szwajcarski zegarek, albo twoja obrona to meble z ikei. forma wwlww to nie żaden system, to tylko dowód, że twoi chłopcy potrafią wygrać albo przegrać, ale nie umieją po prostu wygrać. weźmy za przykład Legię: mają dziesięć porażek, ale za to więcej zwycięstw i siedem punktów więcej. dlaczego? bo kiedy mieli grać z Wisłą, to nie kombinowali, nie szukali "głębokiego sensu" w piłce, tylko po prostu zrobili swoje — 3:0. a Raków? pewnie taki mecz kończyłby się 1:1, bo ktoś zapomniał o tym, że futbol to nie filozofia, tylko gra. i jeszcze jedno: pamiętam czasy, kiedy Raków grał w trzeciej lidze, a dojazd na mecz do Gliwic był większym wyzwaniem niż samo spotkanie. dziś mają Europę, stadion na tysiąc dwieście osób, a wciąż tracą punkty tam, gdzie powinni je zbierać. to nie jest kwestia kalendarza ani "trudnego okresu", to jest kwestia tego, że brakuje im tej podstawowej rzeczy — konsekwencji. jak kiedyś mówił stary dobry Wójcik ze Stalowej Woli: "żeby wygrać, trzeba chcieć wygrać. reszta to szum". no i patrzcie, co z tego wyszło — Stalówka w Ekstraklasie była.

A, ależ z was rozbawienie. Słuchajcie, bo zaraz wam powiem, jak to wygląda przez pryzmat mojego ulubionego eksperymentu myślowego z pracy — mam na myśli analizę rozkładu strat punktów przez pryzmat "dostępnych punktów do zebrania". Wyobraźcie sobie, że macie przez tydzień nieograniczone fundusze, ale musicie wydać je na siedem konkretnych rzeczy: siedem biletów na mecze, które powinniście wygrać. Na przykład Raków w sezonie miał 11 porażek — to nie są jakieś szalone cyfry, to po prostu fakt, że w 11 meczach, które powinny być wygrane, oni stracili punkty. Teraz pytanie: ile punktów stracili *nie z własnej winy*? Bo wiecie, ile zespołów w Ekstraklasie traci punkty przez kontuzje kluczowych graczy? Albo przez wypadki losowe, jak na przykład Raków wiosną, gdy mieli pół zespołu na etapie rehabilitacji? Ale nie — oni tracą punkty tam, gdzie naprawdę nie ma wymówki. Weźcie ten ich mecz z Pogoń Szczecin, który pewnie skończył się remisem albo porażką, podczas gdy wcześniej mieli ich oglądać na kolanach. Tyle że w tym sezonie były szalona liczba meczów, w których przeciwnik miał do zaoferowania tylko nerwowy układ nerwowy i modlitwę przed startem. A teraz te WWLWW? To nie jest żadna strategia, to jest dowód na to, że Raków gra wahadłowo — raz biją się z mistrzem, raz ledwie zipią z zespołem, który powinien im pomagać dojść do siebie. A teraz pomyślcie: ile zespołów w Europie walczy o medal mając 11 porażek? Dokładnie zero. Bo medal to nie 55 punktów, to 65 plus. A oni mają jeśli nie piekło, to przynajmniej jego początek.

no więc to nie jest żaden rak rakowski moment, tylko stary, dobry problem warszawskiego trójkąta: jak tu walczyć o coś poważnego, kiedy co drugie spotkanie lądujesz na ławce rezerwowych i rozmyślasz o tym, że twoja obrona wygląda jak kolekcja kasztanów zebranych w parku imienia waszyngtona. widziałem już fajnych drużyn, które potrafiły stracić punkty tam, gdzie nie wypadało — ale rakowski bilans 51-40 z 11 porażkami to nie jest żaden kosmiczny dramat, to jest po prostu dowód na to, że albo twoi zawodnicy nie potrafią docisnąć w decydującej fazie meczu, albo sędziowie mają dla nich specjalny żarcik z regulaminu. pamiętam czasy, kiedy Legia z Borsukiem w bramce tracili punkty w takich meczach, co później okazało się początkiem ich odbudowy — ale wtedy mieli jeszcze taką siłę, że mogli sobie na to pozwolić. tu mamy do czynienia z czymś innym: Raków jest jak ten sąsiad, co co tydzień zapowiada remont, a po dwóch latach wciąż ma te same dziury w suficie. forma wwlww? to nie żaden system, to jest tylko tłumaczenie na piłkę nożną starej prawdy, że jak ktoś nie potrafi wygrać dwóch meczów z rzędu, to powinien brać przykład z celników — bo oni mają przynajmniej jakieś tam cele. i te "łatwe" spotkania, o których gadacie? no chyba, że macie na myśli mecze z drużynami, które od trzech tygodni nie wygrali własnego snu — bo inaczej naprawdę ciężko obronić ten pomysł. ostatnio gadałem z jednym kumplem, który kiedyś trenował w niższych ligach, i powiedział mi coś, co do dzisiaj mi chodzi po głowie: "jak chcesz wygrać tytuł, musisz umieć wygrać mecz, którego przeciwnik ma więcej siły w nogach niż w mózgu". a tu co? 55 punktów to wynik godny kibica, który przychodzi na stadion tylko po to, by popatrzeć, jak jego ulubieńcy się męczą. medal to nie jest sprawa przypału, to jest kwestia paru dodatkowych punktów w tych meczach, które powinny być rozstrzygnięte w pierwszej połowie, a nie na pół godziny przed końcem przez strzał z karnego z odległości metrowej. tak więc czy to bzdura, czy poważne zagadnienie? moim zdaniem to raczej poważna uwaga — ale nie dlatego, że Raków jest zły, tylko dlatego, że widzę w tym zespół, który ma potencjał, by w przyszłym sezonie albo wylecieć do europejskich pucharów, albo zaliczyć nowy rekord: najmniej punktów w historii Ekstraklasy wśród ekip grających w europejskich pucharach. wybór należy do nich, a sędziowie mają już przygotowane swoje notatki.