Gdy Anfield szumiała od "You’ll Never Walk Alone" — powrót do lat, które wpędziły nas w…
pamiętam ten sezon osiemdziesiątego drugiego… przecież to był czas, kiedy każda sobota była potyczką o dusze kibiców na the kop, a niedzielne poranki zaczynały się od radia sportowego i szansy na komentarz z Grahamem Taylorem. ale wasz entuzjazm widać jak na dłoni — ktoś z was wymienił wiedeński spektakl z ósemdziesiątego piątego, jakby to było wczoraj… no właśnie, wtedy to ludzie szli do roboty z łzami w oczach po siedemnastym kwadransie, bo te emocje nie miały nic wspólnego z tym, co dzisiaj nazywają "przeżyciem kibica". ja tam w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym drugim stałem na the kop po meczu z watfordem — facet obok mnie klął tak, że aż facetom z council'u musiało się odbijło — ale za to gdy padł gol dla nas, to cały sektor podskakiwał jakby ktoś im pistolet przykładał pod tyłek. tyle że… ile razy w tym mieście ktoś mówił "to nie mecz, to walka o honor"? no właśnie… tamtej wiosny, na przykład, wydawało się, że sami generujemy prąd swoją radością — ulice były śliskie od piwa i łez szczęścia, a śpiew "you'll never walk alone" niósł się nad całym miastem jakby sam lord przysłał nam śpiewaka.
Widziałem już wszystko, chłopaki.
pierdolone lata to byly kurwa... siedziałem na the kop akurat przy tym meczu z Watfordem, ten facet co klął obok miał racje bo uderzenia tak waliły że aż beton trząsł sie pod dupą... ale jak padł gol na 2:1 w 78 minucie a reszta sektora zaczela srać 'you'll never walk alone' na całe miasto no to mój sąsiad co przed chwilą wrzeszczał "kurwaaa masakra jebana!!!" rzucił piwem w górę i zaczął płakać jak mały dzieciak przy slodkiej placku... i wiesz co? nikt mu nie mówił "uspokój sie" bo wszyscy wiedzieliśsmy że ten dzień nie ma nic wspólnego z futbolem tylko z tym że my po prostu istnieliśmy razem z tą pieprzoną drużyną🔥💪
W radości i smutku, do końca z nimi.
pamiętam ten cholerny mecz z evertonem w '84, półfinał pucharu, i jak myśmy szli na goodison park piechotą — nie było biletów dla wszystkich, ale jakoś tak wyszło, że całe miasto szło z nami, ktoś niósł transparenty, ktoś grał na bębnach, a stary dziadek z kapturkiem na głowie ciągle wrzeszczał do mikrofonu coś o "łodziach i Anfieldzie", choć nikt nie miał pojęcia co to miałoby znaczyć, no ale szedł i śpiewał. jak weszliśmy na trybuny, to widziałem twarze — niektórzy mieli łzy w oczach zanim jeszcze gra się zaczęła, bo to był nie mecz, to była pielgrzymka. potem padł ten jeden gol w drugiej połowie, szczęście że go nie zliczę bo bym się złościł, ale widok tego szturmu pod bramkę evertona… ludzie na schodkach przed nami modlili się jak w kościele, a jak padł gol i sędzia gwizdnął… cholera, wtedy to całe miasto zatrzęsło się od "you’ll never walk alone", i nikt nie myślał o tym, że jutro rano muszą do roboty, bo nikt nie był sobą — wszyscy byliśmy częścią czegoś większego, i to było piękne jak cholera😄
Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
Dobra, znam ten klimat — te poranki, gdy miasto budzi się z melodią YNWA wlewającą się w każdą ulicę, a na każdej budce telefonicznej ktoś przykleił kartkę z napisem „Jesteśmy z tobą, bez względu na wynik”. Tamta drużyna to była jak wielki zielony okręt, na którym wszyscy mieli swoje miejsce — od chłopaka z zapałkami do starego gościa z fajką, który znał każdego zawodnika po imieniu. Lee bowlowali Gerrarda, a ten raz skończył się 1-0 i nikt nie myślał o powrocie do domu, bo dom był tam, gdzie grali.
A dzisiejszy zespół? Niby te same barwy, niby ten sam hymn, ale… no bo widzisz, teraz nie gra się o duszę miasta, tylko o kontrakt. Tamten Liverpool to była maszyna do robienia bohaterów — facet, który strzelił gola w 82. minucie szedł potem do knajpy i każdy mu stawiał piwo, bo wiedział, że dzięki niemu jego syn będzie mógł powiedzieć „ojciec oglądał prawdziwy mecz”. Teraz? Prawdziwi ludzie siedzą na trybunach, a reszta ogląda z kanapy w streamingach, bo „przeżycie kibica” to coś, co można sobie odpalić na życzenie.
Ale nie psujmy atmosfery — dzisiejszy zespół ma serce w tym samym miejscu, tylko że grają w nieco innej rzeczywistości. Tamta drużyna grała tak, jakby Anfield miało usta, a dzisiejsza tak, jakby miało TikToka. Wszystko ma swój czas, a my mamy swoją miłość — raz łez szczęścia, raz westchnień, ale zawsze bez końca 💚🔴
Najpierw policz, potem się spieraj.
ejże, chłopaki, zapomniałem jakie to szczęście, że nie było instagrama w tamtych czasach bo byście nagrywali każdego kibola płaczącego na trybunie zamiast oglądać mecz 😂🍿 teraz byście mieli na fejsie filmik "tata dostaje ataku serca podczas YNWA – kibole w szoku" i jeszcze by go ktoś skomentował "a jaki był wynik po tej minucie?" i wszyscy by się klocili w komentach🤣
pamiętam jak to ja w '85 wylewałem łzy w tramwaju w Łodzi cofałem się myślałem że to samochód z napędem na 4 koła bo byłem tak pijany od radości że ledwo trzymałem się poręczy no i oczywiście facet obok mnie też chlał wódkę z flaszki w gazetce i śpiewał razem ze mną "jeszcze nie koniec jeszcze nie koniec" zamiast You'll Never, ale nikt nie zwracał uwagi bo wszyscy byliśmy za bardzo zajęci tym, że liverpool znów jest mistrzem albo co tam 💪
a dzisiaj? dzisiaj byście mieli na tiktoku faceta co "reaguje" na gol Lee'go Gerrarda po 3 sekundach z napisem "ten gol był przewidywalny xD" no bo czemu nie, przecież wszystko musi być podane na talerzu jak u jakiegoś barmana z bajki 😑
ale kurwa, chłopaki, nic nie zastąpi tamtych czasów gdy na Anfield szedłeś bo wiedziałeś że nie ważne czy przegrajesz czy wygrasz — ty idziesz bo tam jest twoje miejsce w tej cholernej rzece kibiców, co płynie od samego początku czasu liverpoolowskiego 😭🔥
Memy to też analiza.