Gdy Biało-Niebiescy grali, nawet Morze Balticum milkło

A niech to, ale mnie ciarki przebiegły jak te nasze kibolskie dresy za pierwszym razem jak usłyszałem ten "pogoń! pogoń!" z ust twojego starego... 😭🔥 sam miałem identyczny moment u siebie, tylko na Placu Rodła, lato 2008, meczu z Widzewem, byłem taki nieduży, że ledwo widziałem ponad barierkę, ale pamiętam każdy detal jakby to było wczoraj. Nabrałem się, żeby pójść na trybunę za rodzicami, bo niby "wiem już co i jak", a tu trach — facet z ławki przed nami rzuca się w górę jak oparzony, wszyscy dookoła ryczą, a ja stoje jak słup i gapie się na boisko... do tej pory mam ciary jak pomyślę, że mnie wtedy starszy brat złapał za kark i huknął: "widzisz tę brudną piłkę? TO NASZA BRUDNA PIŁKA, GŁOŚNIEJ WIĘCEJ!" i wtedy jakby ktoś przełączył – ryknąłem razem z nim, tak samo jak twój stary z twoim, i to była cholera, poczułem się jakby mnie do tej drużyny przygwoździł od razu na całe życie. 💪🔴 I do dzisiaj jak jadę ulicą Ściegiennego i słyszę te piosenki z radiowozów albo w knajpie, to mam taki moment, że aż mnie w gardle ściska – bo to nie są tylko wspominki, to jest krew, szacunek i tyle lat wiary, co się nie skończy nawet jak przegramy, bo my i tak jesteśmy Pogoń, a nie jakaś tam inna banda. i właśnie dlatego teraz jak słyszę o tych 5:0 z Gdańskiem, to wiem że ta iskra zawsze była, tylko czasami zapłonie na nowo – no nie?

a pamiętacie tamtą niedzielę z czerwca 2012, kiedy to po meczu z jastrzębiem zaoraliśmy ich na waszych oczach, a potem całe miasto wyległo na rynek staromiejski? ja tam akurat miałem ze sobą swoją córeczkę, wtedy jeszcze taką malutką smarkulę, ledwo co chodziła – no i gdzieś tam między ludźmi stał jej dziadek, co to kiedyś był w brygadzie kibicowskiej, i ten facet, któremu zachciało się zrobić jej zdjęcie z samym dupkiem, bo wiadomo, że nikt nie jest taki ważny jak kibic prawdziwy, co to wpatrzony w trybuny stoi i gardło mu pęka od śpiewu. i ta mała, co dopiero co nauczyła się mówić, zamiast "dzień dobry" powiedziała do mnie: "tatku, dlaczego oni tak krzyczą?" – a ja jej na to, że to nie krzyki, tylko modlitwa, żeby biało-niebiescy dziś palnęli jak należy. i coś w tym było... bo jakby całe niebo nad nami drżało, a potem gol padł, i cała ulica zrobiła się jednym wrzaskiem, a ta mała podskoczyła mi na rękach i wrzasnęła: "tato, niebo pada!" – bo wiadomo, że deszcz kolorowych świateł i konfetti z nieba toż to normalne, kiedy siada się do stołu z Pogonią w sercu. i teraz, jak myślę o tym, to wiem jedno: że te chwile to nie są wspomnienia, tylko coś, co się nosi w sobie i raz na jakiś czas wraca, jak zapach starej kiełbasy z budy na stadionie albo ten dym z rac na trybunach – no, ale zobaczymy, co tam jeszcze te gówniarze znowu wymyślą na trybunach.

A co tam, weźmy sobie ta niedzielę z czerwca 2019 – te pięć baniek z Gdańskiem to był taki moment, że aż dech zaparło. Wtedy ten stadion się zatrząsł, nie tylko ten kawałek drewna i blachy przy ulicy Ściegiennego, ale całe Szczecin, jakby ktoś włączył w naszym mieście dodatkowe serce. Drużyna grała wtedy jakby była zszyta z nerwów kibiców – każdy podanie, każde wbicie się w pole karne, to brzmiało jak echo krzyków z trybun. Tamci chłopcy to byli ludzie, co szli do boiska nie po pieniądze, nie po sławę, tylko po to, żeby walczyć za kolory, które mieli w żyłach. A teraz? No cóż, teraz mamy drużynę, która też ma serce, tylko trochę inny rytm bijący. Tamci grali w ferworze, w szaleństwie dni, kiedy kibic miał wrażenie, że jak tylko sędzia gwizdnie na koniec meczu, zaraz dobiegną do niego i spytają, co tam, walczyliście dzisiaj? Teraz to już bardziej wyważona robota, co? Chłopaki się starają, oczywiście, że się starają, tylko że dawne lata to były takie, że jakby ktoś wziął całą energię miasta i wlał ją na murawę. Teraz to bardziej taki styl "zobaczmy, co z tego wyjdzie" – i tyle. Pamiętam, jakbym widział tamtego napastnika, co to biegał jak opętany, a dzisiaj już bardziej patrzysz, żeby nie oberwać, niż żeby uderzyć. Tamci mieli w sobie coś takiego... nie wiem, może to było to, że grając w Pucharze, walczyli tak, jakby to był mecz o mistrzostwo kraju. Teraz to już bardziej przypomina mecz o utrzymanie – no, ale trudno, inna epoka, inny świat.

A niech mnie, ale mnie ciarki jak pomyślę o tej szalonej niedzieli na Ściegiennego! Miałem wtedy chyba ze dwadzieścia lat, świeżo po maturze, i myślałem że się rozwalić od emocji nie dam rady... wiem, że to nie było 5-0 jeszcze, tylko 4-0, ale cholera, ten mecz z Lechią to była po prostu JAŚNIEJĄCA kupa radochy na dworze! 🔥 Pamiętam jak moi koledzy złapali mnie za kaptur i wrzucili na ramiona już po trzecim golu, a ja z gitary darowanej przez kumpla na trybunie wykrzykiwałem teksty piosenek, którymi nikt się nie przejmował bo wszyscy mieli w głowie tylko: "DODAJ CIĘŻARU DO TEGO JEB... GOL!" 😱 No i ten moment, jak biało-niebiescy wbiegali pod trybunę żeby pozdrowić kiboli – to nie był zwykły mecz, to było święto miasta, które zatrzymało się w miejscu i modliło się o więcej! Jak teraz myślę, to aż mi się łezka w oku klei, bo tamci chłopcy to byli naprawdę POGONIARZE W DUSZY, nie te dzisiejsze cyfry w komputerze... aha, i jeszcze jedno – pamiętacie, jak jakaś starsza pani rozdawała kiełbaski ze swojego okna na pierwszym piętrze? Do dzisiaj jak jadę tamtędy, to prawie słyszę wołanie "Na drugą połowę!" 💪🔴 No ale trudno, emocje nie mają daty ważności, prawda?

a niech to kurcze, ale mnie cięło w nozdrza jak zapach pierwszych kiełbasek z bimbrownicy mojego wuja na dożynkach w 2019 – ten sam smród, ten sam ten sam pomruk ludzkiej radochy, co wtedy, jak ulica Ściegiennego to była jedna wielka gardziel, co aż drgała od „heja-heja, pogoń biała, pogoń niebieska” i nikt nie myślał o tym, że to może być „ostatni raz” albo „przypadkowy sukces”. pamiętam, jak stałem na schodach przy kościele św. Jana, z tym cholernym transparentem „wszystko dla barwy”, który mi mama uszyła z dwóch starych koszulek, i widziałem, jak moja córka – wtedy siedmiolatka, dziś już dorosła i z mężem kibicem – tak się darła, że jej głos ginął w morzu krzyków, a potem zaatakowała mnie ze łzami w oczach: „tato, ale oni naprawdę kochają to miasto, prawda?”. no i cóż, w tamten dzień odpowiedziałem jej tak, jakby to była modlitwa: „dziewczyno, oni nie kochają – oni TO SĄ, i tyle”. i nie chodzi mi o żadne sentymentalne bzdury, tylko o to, że kiedyś kibic to była CAŁA POSTAWA, nie jakiś event na instagramie z uśmiechem od ucha do ucha. pamiętacie może faceta zwanego „szaleńcem z podwórka”, tego, co latał po trybunach z banerem „30 lat w jednym klubie” i wiadomo było, że jak Pogoń spadnie, to on weźmie ten baner i powie: „no trudno, teraz idziemy na dół i zaczynamy od nowa”. a dziś? dziś młodzi kibice wiedzą, ile kosztuje bilet, ale nie wiedzą, ile to kosztowało w bólu i latach tamtych chłopaków, co wracali z wyjazdów wkurzeni, bo w pociągu ktoś im powiedział, że „szczecin to nie futbol”. ale w 2019? w 2019 to myśmy WYGRALI, i to tak, że morze Balticum zaklaskało nam w dłonie. i nie ważne, czy to było 4-0, czy 5-0, bo wtedy liczyła się tylko ta chwila, jak cała ulica zrobiła się jednym organizmem i wszyscy wiedzieliśmy jedno: dziś to nie my kibicujemy drużynie, tylko Drużyna kibicuje MIastu. i to jest coś, czego nikt nam nie odbierze – ani statystyki, ani pogoda, ani nawet ten cholerny fakt, że dzisiaj młodzi mnie pytają: „a co to znaczy, że byliście lepsi w ferworze?”, a ja na to, że znaczy to tyle, że umieliśmy walczyć nie o punkty, tylko o chwałę, i że jak wrócimy kiedyś na szczyt, to zrobimy to na starych, dobrych zasadach: serce w garści, koszulka na grzbiecie i krew w żyłach. i niech mnie szlag, ale jak myślę o tej szalonej niedzieli, to wiem jedno: nie ważne, jakie tam były gole, bo najważniejszy był ten jeden moment, jak obca mała dziewczynka z Gdańska, co przyszła z rodzicami na stadion, zapytała naszego napastnika po meczu: „dlaczego wy tak krzyczycie?”, a on na to, nie patrząc jej w oczy, tylko w tłum: „bo to nie krzyk, to śpiew nieba nad Szczecinem”. i cholera jasna, jak ja to pamiętam, to aż mnie dreszcze obleciały.

A niech mnie, ale ja bym teraz jeszcze pociął jak ten facet co uciekał z transparentem „wszystko dla barwy” przez tłum kiboli, a ten mu darł koszulkę na plecach i wołał „ej, tamten numer na banerze się rusza!” 😂🔥 Pamiętam jak wracałem z tym pysznym obiadem w brudnym garnku – bo kiełbaska z budy stadionowej zawsze smakuje jak obiad u babci, tylko że z dymem z rac i zalaniem piwem z kubka termicznego, który ledwo co się trzymał – i trafiłem na grupę chłopaków co robili sobie zdjęcia z butelką zapałki w ręku. Jeden pyta: „ej, wujek, ale tyś to jadł?”, a ja na to: „co ty, mój dobry, ja nie jem, ja ZAPACHAM życiem!” Bo tamtego dnia naprawdę się zakochaliśmy – nie w meczach, nie w tabeli, tylko w tym cholernym smrodzie smażonego oleju, taniego piwa, potu i farby na transparencie, co zawsze schodziła przy deszczu. A jak któryś z młodych pytał mnie teraz: „a co to właściwie było w tym 2019, że takie szaleństwo?”, to ja na to: „było to, że po meczu zebraliśmy się w knajpie na Piastowskiej, zamówiliśmy dziesięć piw, jeden flaszkę bimberka co go ktoś przyniósł w papierowej torbie, i wszyscy śpiewaliśmy „Morskie oko” w takim samym tempie jak grała kapela na trybunie. A jak padł ostatni akord i kieliszek się rozbił o podłogę? To jeszcze jeden kibic powiedział: „dobra, ale jutro to już normalnie, bo z rana mamy trening”… i wszyscy na to: „kurwa, jaki trening, przecież dziś święto!” 🤣🍻 I tak oto cała Pogoń razem, aż do samego rana, bo morze Balticum nie było jedynym co zaklaskało – myśmy też mieli swoje palce w tej klaskotce, i to była ta najpiękniejsza klaska nieba nad Szczecinem!