Gdy Kop, gdy cała Anfield wiwatuje – tylko nasze nazwisko na ustach całego świata

pamiętam te przysłowiowe drżące ręce jakby to było wczoraj, nie osiem lat temu właśnie — oryginał oryginałów, bo co to za gol, co to za chwila, kiedy na trybunach zapada cisza jakby boiskiem przeszedł śmiertelny chłód, a tu raptem ten oderwany od deski kreślarskiej, nieumiejętny drybling, akurat w szesnastce, i ten strzał niby nic takiego, a potem ta bomba, co rozerwała całą Barcelonę na pół. facet się urodził do takich rzeczy, naprawdę — nie raz się mówiło „boże, daj mu jeszcze raz taki moment, niech się spełni”, a on jakby czekał cierpliwie na swoją kolej aż padnie cień tej historii. i niech mnie licho, niech ktoś mi powie, że to nie było najszczersze wzruszenie na świecie, kiedy ci starzy wilki z trybuny widzieli w nim siebie, tyle lat temu, z tą samą mineralną determinacją. pamiętam jak stary kolega z klatki podskakiwał jak młody chłopak, krzyczał „jesteśmy mistrzami świata w cudach” i zapomniał o piwie w ręku, które omal nie wylało się na głowę sąsiadki. to się nazywa tradycja — kiedy cała tama emocji się otwiera, a hasło „you’ll never walk alone” wisi w powietrzu jak echo sprzed wieków. a teraz, kiedy się to odtwarza, to cholerstwo znowu wisi w internecie, i każdy nowy kibic marudzi „ah, no ale teraz nie ma takich momentów” — no dobra, nie ma, bo normalna liga to nie mecze, które wbijają się w pamięć jak gwóźdź, ale to jest właśnie magia Anfield: raz na jakiś czas świat zatrzymuje się, żeby pogratulować sobie, że jednak życie bywa nieźle ułożone, kiedy masz przy sobie takich futbolistów. divock origi — legenda w jednej minucie. cheers.