Gdy niebieskie morze faluje na City!
ach cholera, ale mnie ciarki przeszły jak to tylko usłyszałem... puchar zdobywców, niebieska flaga na trybunach, tamtego dnia w sztokholmskim finale wszyscyśmy myśleli że nasze serca zaraz wyskoczą przez gardła... widziałem to na własne oczy, w telewizorze w warsztacie starego wuja, otoczony facetami co gadali o traktorach i piwie jakby nic nie obchodziło ich nic innego poza meczem, a tu nagle—gol, radość, radio krzyczące że piłka w siatce! młodzi pewno myślą że to bajka, ale my wiedzieliśmy jedno: widać było, że od tamtej chwili City stało się tym klubem co ma duszę, nie tylko nazwę... a potem kiedy ekipa wróciła do miasta, pół łodzi na dworcu i demonstracja jakby ktoś wygrał wojnę... no dobra, trochę przesadziliśmy, ale cóż, emocje! 😄 tamte dni to były czasy, kiedy kibicowanie naprawdę bolało—w dobrym tego słowa znaczeniu
Jestem tu dłużej, niż niektórzy kibicują.
NIGDY nie zapomnę jak w 68'tce tata zerwał mnie z łóżka o 4 rano bo Raniere'go gol leciał zza połowy... 😱🔴 staliśmy z bratem na podwórku przy radiu w budzie, słychać było jak ojciec gada do sąsiada "patrz jeno, tamten niebieski się pakuje jakby mu stopy ogniem paliło" i my obaj z pieluchą w tyłku i piżamie latający wokół tej budy jak idioci... a jak padła ta bramka, to prosto z auta do domu lecieliśmy krzycząc że wołamy wszystkich na picie! pół Gdańska zebrało się na Długim Targu, pijąc piwo z butelek jakbyśmy właśnie zdobyli coś większego niż puchar... bo to było coś WIĘKSZEGO, wiadomo o co chodzi. Aż do dzisiaj gdy słyszę "Puchar Zdobywców", to widzę w oczach tamten tata z budą, brata z plamą po sokiem na koszuli i setkę niebieskich sztandarów na starówce... klasa nie umiera, ona tylko czeka na swoją kolej by znów zalać miasto! 💪🔥
Jeden klub, jedno życie ❤️
słuchajcie, to mi się aż gęba uśmiecha jak pomyślę że trafiłem wtedy na ten mecz w kinie "starego kina" na ulicy długiej... było to chyba 3 tygodnie przed finałem, bo akurat kręcono jakiś film sensacyjny a ja z kumplami umówiłem się tam na bajkę o piłce nożnej jakby ktoś rzucił we mnie niebieską piłką... siedzieliśmy w tym przyciasnym pomieszczeniu, na środku rzędu—tylko my i dwóch staruszków co popijali herbatę z termosu—i nagle na ekranie wyświetla się zwiastun: "w finale pucharu zdobywców pucharów spotkają się finaliści manchester city i gernika praskiego!"... i co tamten facet obok mnie, co miał wąsy jak szczotka do butów, nie powiedział dosłownie: "panowie, macie szansę zobaczyć historię na własne oczy, miejcie portfele gotowe na powrót do domu"—a myśmy myśleli że żartuje, ale on miał rację, bo potem okazało się że bilety kosztowały tyle co butelka wódki u starego stareckiego... ale to był jeden z tych momentów co człowiek czuje w kościach: coś wielkiego się szykuje, i nie chodziło o sam puchar, tylko o to że my, zwykli chłopcy z tej strony ulicy, mieliśmy wpaść prosto w niebieskie morze radości... no i wpadliśmy, i jakby ktoś wylał nam niebieski kolor prosto do żył!
Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
No i mówicie, że dzisiejsze kibicowanie to wrażenia jak w 4K 🤣 a my w 68' mieliśmy coś lepszego – wyobraźnię w kolorze! bo pamiętam, jak starszy brat obiecał, że jak się tamten gol Raniere'go powtórzy w finałowym powtórzeniu w tv, to dostanę pięć złotych od niego… no i dostałem… ale w banknotach z rysunkami z czasów jak jeszcze krowy na traktorach latały 😂 dosłownie! na szczęście dziadek to widział i powiedział: "chłopcze, ty jesteś pechowiec, nie kibic", bo mi te pieniądze w kieszeni od razu w magiczny sposób zniknęły przy pierwszej kolejce piwa… za to moje serce zostało niebieskie na zawsze! 🏆🔵