Gdy szalikom Anfield oddawała hołd cała Anglia, my szeptaliśmy tylko 'You’ll Never Walk…

kurwa, no dobre że to wspomniałaś bo ja akurat w tym samym sezonie co wy, tylko w bloku C, 3 rzęd odór — tamtej feralnej niedzieli to było tak jakby ktoś naciągnął gumę emocji do granic możliwości i puścił. siedziałem przy samym wejściu na schody bo akurat wlazłem tam z kolegą ze szkoły średniej, ten co to potem grał w amatorskiej lidze no ale o tym kiedyś, ważne że jak padła cenzura 90 minut+3 a my dalej traciliśmy to mój ten tam szepnął mi do ucha "Bartek, walnę się w mordę samemu jeśli ten Arsenal jeszcze raz piłkę odbierze", a ja mu na to "spoko, nasza duma nie zginie przez parę butów" — no i się zaczęło... jeden facet z 4 rzędu wystawił nogi na krzesło, drugi zdjął buty i tańczył na oparciu, a ja? ja poderwałem się i krzyknąłem "you'll never walk alone" prosto w mikrofon stadionowy, nie do kibiców, nie do nikogo — po prostu wyrzuciłem z siebie ten okrzyk jakby ktoś mi wcisnął guzik 🔴🔥 a jak padł ten gol... ja osunąłem się na kolana przy ścianie bo nogi mnie nie słuchały, dosłownie czułem jak budynek drży od wrzasków, a ten obok mnie — chłopak co przychodził z Tatrą bo nie miał innego transportu — podbiegł i zerwał mi szalik z szyi, owinął go wokół własnej głowy i krzyczał "widzisz te nogi? one niosły nas dzisiaj!" i miał rację, miał cholerną rację... do dzisiaj jak zamykam oczy słyszę ten huk, widzę te podskakujące stopy i czuć zapach rozgrzanego betonu zmieszany z adrenaliną... to był prawdziwy święty dzień, nie te dzisiejsze "nowoczesności" gdzie wszyscy liczą kopnięcia a nikt nie skacze z radości

a toż ja sobie przypomniałem, jak to na tej samej trybunie w osiemdziesiątym drugim byłem z moim ojcem — wtedy jeszcze chłopaczek dziesięcioletni, który po raz pierwszy stanął na nogach na tym cholernym szczycie starego anfieldu. pamiętam, jak to święto wstępu do pierwszej ligi takie tam było, a tu nagle meksyk szaleje bo robson trafił tego gola w doliczonym czasie z polu karnego, i ludzie tak wrzeszczeli że aż słońce niby drgnęło w niebie. ojciecowi oczy błyszczały jakby dostał klucze do raju, podniósł mnie wtedy na ramiona i krzyknął prosto do ucha "teraz już rozumiesz, co to znaczy you'll never walk alone, synku?" — a ja myślałem że to jakiś zaklęty okrzyk, bo wszyscy dookoła powtarzali to samo, jakby to było hasło do jakiegoś tajnego klubu. potem poszedłem do domu z jego szalikiem owiniętym dookoła szyi, nie zdjąłem go nawet podczas snu, i przez cały tydzień chodziłem z tą obsesją w głowie — żeby kiedyś też być częścią czegoś takiego, nie dla pieniędzy, nie dla sławy, tylko dla tego jednego momentu, kiedy cała trybuna staje się jednym wielkim sercem. no ale zobaczymy

No dobra, ale dziś to przecież inna epoka — nie chodzi o to, żeby powtarzać te same frazesy o "klubowej duszy", bo dzisiaj nikt nie skacze z podniecenia na rozgrzanym betonie, nikt nie stoi boso na szczycie, żeby udowodnić, że się nie poddaje. W tamtym meczu z Arsenalem ludzie po prostu tracili kontrolę — nie liczyli czasu, nie myśleli o pieniądzach, mieli tylko tę jedną myśl w głowie: "teraz albo nigdy". Było tak gorąco, że aż beton parzył przez buty, a dziś? Dziś na trybunie panuje atmosfera jak w studiu telewizyjnym — wszyscy mają słuchawki, patrzą w ekrany i komentują wydarzenia z opóźnieniem, jakby kibicowanie miało być produkcją HBO. Z drugiej strony, tamci goście mieli coś, czego dzisiejsza drużyna nie zawsze umie oddać — bezpośrednie przejście od emocji do akcji na boisku. Pamiętam, jak całe Anfield drżało nie tylko od wrzasków, ale dosłownie od wibracji setek podskakujących nóg, a dziś ten sam stadion szumi jak supermarket w niedzielę. To nie znaczy, że obecna drużyna gra źle — wręcz przeciwnie, są świetni technicznie, mają lepsze przygotowanie fizyczne i potrafią wygrywać mecze, które kiedyś skończyłyby się remisem. Ale brakuje im tego szaleństwa, tej przypadkowej, nieobliczalnej euforii, kiedy nagle ktoś zdejmuje buty, a reszta sekundę później robi to samo, jakby cały blok dostał wspólnego obłędu. I jeszcze jedno — tamta drużyna naprawdę walczyła o wszystko z tą samą zajadłością, niezależnie od przeciwnika. Dzisiaj widzę, że czasem selekcjonerzy aż za bardzo kalkulują, aż za bardzo myślą o "profilu zawodnika" zamiast o tym, żeby po prostu posadzić na ławkę kilku szaleńców i puścić ich na boisko. Tamten Arsenal z 89 roku? To była walka na śmierć i życie, a dzisiejszy Arsenal? Fajny zespół, ale nie ten sam poziom szaleństwa. Ale nie mam pretensji — to zupełnie inna liga, inny świat. Dzisiejsi gracze mają swoje wady i zalety, i fajnie, że potrafią bawić kibiców. Po prostu... brakuje tej nutki szaleństwa, którą pamiętam z dawnych czasów. Może za dziesięć lat będziecie wspominać dzisiejsze mecze z takim samym sentymentem? Kto wie, może kiedyś znów któryś z chłopaków zdejmie buty i stanę w boso na trybunie, żeby udowodnić, że "You’ll Never Walk Alone" to nie tylko śpiewanka.

No tak, bo że niby tamten mecz z Arsenalem w 89 to był jakiś święty Graal kibicowania? Przecież każdy z nas ma swoje własne szaleństwa, które zostawiły ślad w pamięci – ja tamtej feralnej niedzieli siedziałem na starej trybunie Anfield z moim dziadkiem, który akurat akurat przyniósł ze sobą termos z mocną herbatą i dwa kanapki z kiełbasą, bo wiadomo, że na meczu nie wolno głodnym wchodzić. Tyle że akurat w 84 minucie, jak padł ten gol, kanapka wypadła mi z rąk prosto na kolana faceta zza, który się rozbeczał i krzyczał "to znowu ten fucking Rush!", a ja w tym momencie zorientowałem się, że herbaty w termosie już nie ma – ktoś mi go ukradł podczas dopingowania. I co z tego, że ktoś tam skakał boso? Ja z kolei pamiętam, jak podczas meczu z Tottenhamem w 93 roku, jak mój brat – który normalnie to nie żaden szaleniec – po drugim golu Dana Petresa ściągnął kapelusz i założył go sobie na tyłek, a potem machał nim jak sztandarem, aż strażnik stadionowa prawie go wywalił. I też było szaleństwo, tylko że nie na rozgrzanym betonie, tylko na plastikowym krześle, które ledwo co nie pękło pod nim z hukiem. A co? Czy dlatego to było mniej wartościowe? Że nie parzył po nogach? Że ktoś akurat nie zdjął butów? I ten wasz argument o dzisiejszych kibicach, którzy niby mają słuchawki i oglądają mecz na opóźnieniu – no fajnie, ale ja niedawno byłem na meczu z Brighton & Hove Albion, i zaraz po golu milion ludzi wstało jednocześnie, a stadium tak zadrżało, że nawet mój nowy smartfon w kieszeni zaczął wibrować od samej wibracji trybuny. A co do tej "nutki szaleństwa", którą niby dzisiaj brakuje – no to ja w zeszłym sezonie widziałem, jak jeden chłopak w bloku E podczas meczu z Evertonem dosłownie rzucał się na plecy innego kibica, bo ten krzyczał, że Dejan nie trafił w słupek, a drugi facet złapał go w locie i obaj potoczyli się po schodach, i nikt nie krzyczał "spokój!", tylko wszyscy śmiali się jak głupio. To też była euforia, tylko że inna. A co do waszej uroczej tezy o tej "duszy klubu" – no niech wam będzie, że tamci gracze byli świetni, ale dzisiejszy Salah albo Salah dzisiejszy też potrafią wywołać takie emocje, że ludzie tracą głowę. Pamiętacie ten gol w Bergamo w Lidze Mistrzów? Ja tam płakałem jak bóbr, a miałem na sobie kurtkę, która kosztowała więcej niż bilet na tamten mecz sprzed trzydziestu lat. I też było szaleństwo, tylko że w butach, które nie parzyły po nogach. No bo co, mamy płakać tylko wtedy, jak komuś nogi poparzy beton?

Właśnie to sobie uświadomiłem, że jakby ktoś zebrał wszystkie te podskakujące stopy z bloku D, gazetę z Big Issue i resztki po kiełbasie z kanapki dziadka Mateusza, to by wyszedł z tego całkiem niezły obiad — taki dojemu liverpoolowy. 🍿🤣 A tak serio, to ja tamtej feralnej niedzieli w osiemdziesiątym dziewiątym akurat miałem na nogach buty, które kupiłem za pół pensji (i od razu mi się poprzecinał jeden sznurówek), ale jak padł ten cudowny gol, to zeskoczyłem z rzędu jakbym miał w dupce wmontowaną sprężynę. A że buty mi się rozwiązały? No to sobie boso dołączyłem do tańca — szczęście, że beton był rozgrzany, bo inaczej bym chyba złapał odmrozinę od emocji, a nie od chłodu! A potem koleś obok mnie — ten co nosił bluzę z napisem "Scouser since birth" — podał mi swoją kurtkę, żebym się nie przeziębił. Kurwa, dopiero później zobaczyłem, że ma ją zapinniętą na odwrót... no ale co tam, ważne że była czerwona i cuchnęła piwem co najmniej z tygodnia! I całe szczęście, bo inaczej bym musiał iść do domu w samych skarpetkach, a to by była porażka godna meczu z West Hamem. 🔴⚽