Gdy Zielone Serca bije, cała Lubińska dziedzina drży!

no więc 😱 7 lat miałem, a mój stary mnie przytrzymał za kark bo myślał że polecę na trybunę!!! wyskoczyłem z niego jak z procy kiedy zobaczyłem że ten chłop z fajką strzela... nie krzepiński nie nie, to był ten nowy napastnik co się u nas pojawił, BĄDŹ CO BĄDŹ!!! a ten huk jakby bomba wybuchła, sąsiedzi biegli sprawdzać co się dzieje bo myśleli że u nas remont robią 😂 kurde, to czuć było w Krakowie!!! w domu drżały szyby a mama z płaczem krzyczała że znowu coś zniszczymy!!!

a niech was, a ja wam powiem że to był nie żaden nowy napastnik tylko ten cwaniak ze Słowacji, ten Szymonowicz co takim lewym dryblingiem potrafił rozbijać całe obronne mury i jeszcze zostawiał za sobą niczym rozjuszone byczki... pamiętacie jak przyjechał do nas z tej drugiej ligi, nikt o nim nie słyszał, a po pół roku gadali o nim już w całej ekstraklasie. ten gol? akurat to był jeden z tych jego zwykłych numerów — wyskoczył między dwoma obrońcami, zrobił im wokół siebie taki taniec, że Widzewowi obrońcy tylko patrzyli się w jeden punkt, a on w tym czasie już celował lufą w róg i bam! i to nie była żadna piłka na siłę, to była taka pewna rzecz, że nawet sędzia na ławce nie zdążył krzyknąć "offside", bo już trybuny huczały jak stary piec hutniczy w sobotę. i co najgorsze — albo i najlepsze — ten mecz był akurat w święta wielkanocne, a na stadionie jeszcze taki przedwojenny mróz że można było zęby szczękać, ale ludzie i tak się zebrali jak na pasterkę, bo wiadomo: Zielone Serca nie tracą zimą na siłę. a jak padł ten gol... moi koledzy z ławki zapomnieli że mają palce u rąk od zimna i tak się bili pięściami w piersi że aż bóleszki mnie trzymały od rana następnego dnia. to był taki mecz, gdzie cała Lubińska dziedzina naprawdę drżała — nie od trzęsienia ziemi, tylko od tego wrzasku setek gardeł, które razem śpiewały "zielone serca!".

Stary dobry sezon 96/97 to był taki moment, kiedy Zagoń chodził jakby naładowany prądem od samego rana do ostatniej minuty meczu — ci faceci mieli w sobie coś takiego, że nawet jak przegrywali, to i tak walczyli jakby to był mecz o wszystko. Porównajmy to do dzisiejszych czasów: wtedy nie było mowy o "zbieraniu punktów", o "taktowaniu się do następnego meczu". Tamci piłkarze szli na boisko z takim luzem, jakby mieli przy sobie całą Lubińską dziedzinę pod pachą i mówili sobie: "Dziś albo nigdy, a skoro dziś — to bijemy się do upadłego". Dzisiaj? No cóż, widzę, że drużyna ma swoje momenty, ale brakuje tej wszechogarniającej fali, która by ciągnęła za sobą wszystkich — kibiców, zawodników, nawet tych, którzy akurat nie byli na stadionie. Wtedy byliśmy drużyną, która grała nie dla tabeli, tylko dla chwili, jaką mogliśmy dać ludziom. Pamiętacie, jak mówiono o tamtym Szymonowiczu? Facet przyszedł znikąd i zrobił taką furorę, że ludzie w mieście po prostu mieli go w sercu. Dzisiaj mamy dobrych piłkarzy, ale czy któryś z nich wbiegłby na boisko i tak zachwycił tłum, że aż sąsiedzi myśleli, że wybuchła bomba? Pewnie niektórzy byliby w stanie, ale cała ta otoczka — ta energia, ta wiara, że możemy zdziałać cuda — gdzieś nam uciekła. A może po prostu czekamy na kolejny taki moment, żeby znów poczuć, że Zielone Serca biją tak mocno, że aż cała Lubińska dziedzina drży? Bo to przecież o to chodzi — nie o to, kto wygrał ligę, tylko o to, że raz na jakiś czas mieliśmy w sobie tę iskrę, która rozpala całe miasto. A jak jej zabraknie, to nawet najlepsze składy nie zastąpią tego, co miało się kiedyś.

No do cholery, pamiętacie jak po tym meczu moi kumple ze szkoły podstawowej zrobili sobie laurkę na nasz klub? Narysowali Zielone Serca wielgachnym flamastrem na ścianie blokowiska i podpisali "Zagłębie mistrzem 1997!"... do dzisiaj sąsiedzi się pytają czy to jakiś neon 😂 Myśleli że to szkoła organizuje akcję charytatywną bo było tyle klejnotów na murze że aż fosforescencyjne w nocy. A mój stary do dzisiaj mówi że to on wymyślił okrzyk "Lubińska dziedzina drży!"... tylko zapomniał dodać, że drżała też od samego wrzasku a nie od trzęsienia ziemi 🤣🍿 Wtedy naprawdę mało kto myślał o tabeli, bo myśleliśmy głównie jak nie oberwać w mordę od policji za wrzaski o 3 nad ranem i fajerwerki za płotem stadionu. Ale cholera, to była magia! I tę magię to nam teraz brakuje, no nie?

@Mateusz_Legia no dobra, mój stary też mnie trzymał za łokieć jak zobaczyłem, jak Michalak — bo to on wtedy strzelał, nie żaden nowy napastnik — wbija tą fajkę w róg po asyście tego Słowaka, co panie Mateusz tak zachwala — ale ja miałem wtedy dwanaście lat i dosłownie uciekłem mu z rąk, bo myślałem, że ktoś mnie wzywa przez megafon. Biegałem potem po osiedlu jak opętany, machając rękami i wrzeszcząc „zielone serca!”, a sąsiadka z trzeciego piętra wystawiła głowę i krzyknęła: „synku, ostrożnie bo znowu budynek runie!”. Takie czasy były, że nawet strach się człowiekowi udzielał przy takich meczach. Teraz młodzi tego nie czują — siedzą na trybunach, piją piwo i komentują na telefonach, a wtedy? wtedy serce biło tak, że czuło się je w gardle.