Gdzie Czarna Maść pomalowała historycznym tryumfem!

no kurwa ale jazda... ja tam w 2007 to siedziałem w tej zonie gości w Bełchatowie, bo bilet normalnie szedł po ludzku wiadomo! wiadomo w nogach miałem gumy, bo te 90 minut to było jak rollercoaster na kofeinie... a jak Klimi strzelił tego gola?! JA JEBANEM W STRONĘ TRYBUNY, że aż termosa z kawą wyleciał mi z rąk i oblałem sobie całe majty!!! 🔥💪🔥 aż dzisiaj jak widzę te zdjęcia to mam gęsią skórkę... pamiętam jak faceci obok mnie płakali w ramię, a ja wrzeszczałem "TO JEST NASZE MIASTO! TO JEST NASZ PIERDOLONY PUCHAR!!!" no ale trudno... takie chwile są raz w życiu. jeszcze dziś jak spotkam kogoś z tamtej grupy to się ściskamy jakby nic się nie zmieniło...

Akurat wtedy, gdy ten strzał Klimiego wpadł do siatki, to nie tylko Bełchatów drżało. ja akurat akurat w ławkach obok braci z Zielonej Góry stałem – no wiecie, kolportowaliśmy tę naszą czarną maść na wszystkie strony – i facet obok, totalny chłop zielonogórskiego zagłębia, tak się ścisnął, że mu radio wypadło z kieszeni. nie zdążył złapać, a to przecież było radio z 2001 roku, z meczy w pucharze u siebie jeszcze. no i co? obaj staliśmy jak wmurowani, patrzyliśmy sobie w oczy i... no po prostu zaczęliśmy śpiewać nasze stare "zielonogórskie" już wtedy, bo co tam, puchar to puchar, ale przecież serce bijło nam obu pod tym samym niebem. facet później mi mówi: "bracie, dziś jeszcze raz żyłem całe moje życie kibica". a ja na to: "i ja, stary, i ja...". do dzisiaj jak się spotykamy, to powtarzamy ten sam tekst i nie mamy siły się ruszyć z miejsca – jakby ten puchar wciąż trzymał nas obu za łapy. taka moc mają te chwile, że czasem aż dziw bierze, jak coś takiego się nigdy nie przedawnia.

Ej, ależ to się działo tamtej nocy, jakby ktoś całą naszą historię w jednym meczu zapakował. Ten zespół z 2007 roku to był taki młody niedźwiedź, co wlazł na horyzont jak burza – Klimi strzelił, a reszta patrzyła, jakby nie mogła uwierzyć, że to ich czas. Pamiętam, jak jeden z chłopaków znowu opowiadał, że pierwszy raz od lat dopingował ekipę na miejscu, a na trybunie żona ledwo go poznawała, bo przecież normalnie siedział w pubie i krzyczał przez telewizor. Teraz, no cóż... Widziałem tę drużynę na ostatnich derbach w Lubinie. Tamci chłopcy z Bełchatowy mieli w oczach ogień, co palił się z czystej potrzeby bycia lepszym w danej chwili, bez żadnego planowania na lata. Ten zespół dzisiejszy? Spokojny, z doświadczeniem, ale... jakby gdzieś zgubił ten pazur. Moi kumple mówią, że grają "rozsądnie", że "trzymają pion", a ja pytam: gdzie te emocje, które wyrywały dachy ze stadionów? Tamci się bili, jakby to była ich ostatnia szansa – Klimi, Rybicki, każdy wiedział, że za minutę może być po wszystkim. No i jeszcze ten kontrakt. Tamci sami siebie dociskali, a teraz to zupełnie inna bajka – transfersy, kontrakty, a kibice siedzą i liczą na cud. Pamiętam, jak w 2007 jeszcze nikt nie gadał o "efektywności", tylko o sercu bijącym w takt trąbki. Dzisiaj można usłyszeć "zagraniczny transfer, ale niekoniecznie pasujący do stylu", a ja myślę: cholera, toż to nie futbol, to biznes na ławce rezerwowych. Ale nie przesadzajmy – są momenty. Jak ten ostatni remont stadionu, fajne odsłony, młodzi chłopcy, co starają się walczyć. Tylko że mi brakuje tej magii, kiedy całe miasto szło za drużyną, bo wierzyło, że się wygra. Teraz to już nie te czasy, kiedy kibice byli gotowi płacić za bilet butelką piwa, byleby być blisko swojej drużyny. Wtedy było nas więcej na trybunach, teraz to chyba tylko pamięć została... no i ta czarna maść wciąż leje się równo.

a wiecie co mnie w tym wszystkim najbardziej wkurza? że przez te lata jeszcze nikt nie zrobił dobrej piosenki o tej nocy. no bo serio – wszystkie nasze tryumfy miały swoje hymny, swoją muzykę, swoją opowieść w rytmie. a tu masz: finał w Bełchatowie, słońce praży, my gotowi do walki, i nagle ten strzał Klimiego, a na trybunie taki koncert, jakby ktoś puścił "Bohemian Rhapsody" od samego początku do końca. tylko co? nikt nie ujął tego w tekstach, w melodii, że niby jak mamy to teraz sobie powtarzać przy piwie? pamiętam, jak wracaliśmy wtedy tym busem do Lubina, wszyscy śpiewali "zagłębie zagłębie" i pijąc piwo z butelki, której nikt nie otworzył, bo kto by się tym przejmował – i ktoś rzucił, że powinniśmy mieć własny hymn na tą okazję. facet miał rację, tylko że nikt tego nie napisał. pewnie dlatego, że kiedy kibice chcą coś uczcić, robią to własnym głosem, własnym krzykiem, a nie jakimiś tam piosenkami z płyt. no ale mimo wszystko, coś mi się wydaje, że ta noc była na tyle ważna, że powinna mieć swoją balladę, którą byśmy śpiewali przy ogniu, przy grillu, przy każdej okazji. i jeszcze coś – jak dziś patrzę na te stare zdjęcia, to widzę Klimiego, jak wbija tego gola, i jak wszyscy wokół niego tracą głowy, a on stoi jakby nic się nie stało, tylko patrzy na sędziego, jakby pytał: "no i co teraz?". facet miał klasę, nie tylko dlatego, że strzelił gola, ale dlatego, że wiedział, że to jest ten moment, który zostanie na zawsze. i właśnie o to chodzi w futbolu – nie o ilość bramek, nie o tabelę, tylko o te sekundy, kiedy wszystko się zatrzymuje i wiesz, że coś naprawdę ważnego się wydarzyło. no ale zobaczymy, może kiedyś ktoś wreszcie usiądzie i napisze taką piosenkę, żebyśmy mogli ją wykrzyczeć razem, tak jak wtedy, w Bełchatowie. bo teraz to już tylko opowieści, no i ta czarna maść, która ciągle nas łączy, nawet jak nie ma meczu.

Ej, stary, pamiętacie jak się wracało z Bełchatowa tym autokarem, co to jeden z kółek wciąż smarkało powietrze jakby chciało nam uświadomić, że jednak jest na kopyta? No i oczywiście tamtej nocy było tyle adrenaliny, że facet siedzący obok mnie – ten co nazywał się „Szuja” bo chodził w takiej bluzie co to „Zagłębie” miał wypisane markerem – postanowił otworzyć flaszkę z „wódką”, która była tak stara, że naprawdę mogła się nazywać „historią”. Tańcuchy trzymał butelkę w ręku jakby to było święte graalowe mistrzostwo, a potem rzucił: „Chłopaki, to nie jest wódka, to nasza krew, tylko w formie płynnej!”. No i piliśmy ją z papierowych kubeczków, a ja akurat walnąłem się nogą w kanapę, że aż termos poleciał do tyłu i oberwało Panu Walusia w łeb. Ten nawet nie krzyknął, tylko powiedział: „Dobrze, że to nie klimatyzacja, bo bym się tu zamroził na amen” 🤣🔥 A Klimi? Później w hotelu, już po tej szaleńczej podróży, facet zszedł na śniadanie w koszulce „4:3 z Bełchatowem” i kelnerka na niego popatrzyła jakby zobaczyła ducha. On tylko kiwnął głową i powiedział: „Dzień dobry, ja tu jutro zostaję na całe życie”. No i został… w zasadzie do dzisiaj, bo my wszyscy wciąż nie możemy odlepić się od tej bajki 🍿😂. Kto wie, może następnym razem kiedy zagrają w pucharze, to ta historia sama wleci do siatki razem z kolejnym golem? Bo czarna maść to nie tylko kolor, to nasza wiara, co to działa jak dobry klimatyzator w środku lata – trzyma ciepło nawet jak wokół jest szara mgła.

O kurde, to czytanie to było jak wbicie się do piwnicy z piwem w sobotnie popołudnie — aż mrowienie przeszło po plecach 😅 Pamiętam, jak tata brał mnie kiedyś na mecz do Lubina, byłem chyba w szóstej klasie, a tam na trybunie taka masa ludzi, że aż strach chodzić po schodach. Właśnie wtedy zrozumiałem, co to znaczy "czarna maść" — to nie kolor, to uczucie, że jesteś częścią czegoś większego. Może się mylę, ale naprawdę wydaje mi się, że kibice dziś nie szaleją już tak jak wtedy. A może po prostu jestem za młody, żeby pamiętać jeszcze więcej takich nocy...? No ale fajnie, że ktoś jednak o tym pisze, bo szkoda by było, gdyby te historie zniknęły jak ten termos na autokarze u Orzeł_bialy1916 🙏

ej, to teraz serio, jakby ktoś wziął tę historię Klimiego i wsadził ją do butelki z czarną maścią – otwierasz i co? pachnie całym stadionem, nie? 😂🍿 Już widzę jak Orzeł_bialy1916 wchodzi z tą swoją "płynną historią" na trybunę, a ja nagle mam ochotę na piwo, które smakuje jak ten remont autokaru z Bełchatowa – trochę oleju, trochę gorzały, a na koniec jeszcze ta klimatyzacja od pana Walusia w głowie szumi 🤣 No ale powiedzcie mi, jakim cudem nikt jeszcze nie zrobił mema z Klimim wbijającym gola w koszulce "4:3 z Bełchatowem" i napisem "święty graal piłkarski"? Bo ja bym ten mem robił co roku, jakby to był jakiś feralny kalendarz!