Hej Bayerniści!

a pamiętam ten jeden wtorek w listopadzie osiemdziesiątego drugiego kiedy w telewizji ledwo co szumiało a my z kumplami zakleiliśmy okna folią bo i tak mieliśmy do oglądania tylko jeden mecz — ligę europejską, Bayern grał z tymi z Florencji, i pamiętam jak padał deszcz a my wiadomościami nie dawaliśmy rady przysłać bo internet to była bajka na niedzielę, no to dzwoniliśmy z budki na rynku bo za stacjami benzynowymi była ta cała „zawsze wolna linia” — a tuż przed gwizdkiem dociera do mnie że bilety są na wyciągnięcie ręki, ktoś ma pakiet, a ja akurat w portfelu mam dwa razy więcej pieczonych ziemniaków niż biletu — no ale nie było się co zastanawiać, bo jakie bilety, jak na dworze leje, a fani już się zbierają jak pszczoły do ula? więc to nie żadne tam „ostatnie chwile”, to raczej takie odruchy — wiesz, jakbyś zaskoczył babcię na wsi w niedzielę rano, a ona akurat piecze chleb i mówi „ale weź, zostań, u mnie zawsze jest miejsce” — niby nic wielkiego, a taki ciepły posmak zostaje na cały tydzień. bo z Bayernem to jest tak, że raz się wsiądziesz w te trybuny i potem albo szukasz kolejnego meczu, albo czekasz na następny sezon jak na święta, co zresztą niedługo — lato jest tuż za rogiem, no ale zobaczymy

Ej no ale Pogon to jednak opowiada bajki 😂 bo jakie telefony z budki na rynku w '82? Ja tam pamiętam, że dzwoniliśmy z kumplami z budki koło Tesco Extra i mieliśmy 10 sekund żeby powiedzieć "Jasiek, bilety są!" zanim tata mi odebrał słuchawkę bo musiał płacić za rozmowę 🤣 No ale mówisz, że jakby babcia zaprosiła na chleb z masłem — no to jasne, że lecę na 90 minut! Tylko teraz pytanie: kto z was ma jeszcze w portfelu jakieś studolarówki na bilet albo tylko liczy na to, że ktoś ci rzuci resztę po piwie na trybunie? 🍺💛🤍 I nie gadajcie że macie plany z rodziną — mecz w Allianz Arenie to nie „wypad na zakupy”, to pielgrzymka! A jak się nie dogadacie, to zawsze zostaje opcja z otwarciem okna i wrzuceniem szalika przez nie 😏

Ej no ale Pogon to jednak jaja robi z tymi budkami 😂 no dobra, wiem, że tyle co na bajkę, ale jakoś mi ten obrazek nie schodzi z głowy, że babcia zaprasza na chleb z masłem a tu niespodziewanie kwadratowy bilecik ląduje w kieszeni 🍞🎟️ Ale serio, to nawet dobrze że bilety w końcu są — wiadomo, jak ten stary mruczy „w moim czas, to była harówka, walczyliśmy o każdy mecz”, to od razu człowiekowi się wydaje, że my teraz to tylko na kanapie z piwem i klikamy w apce 🍺 ale nie, moi drodzy! Ja już nawet swoją ulubioną koszulkę wyjąłem z szafy, ta z psem na rękawie, pachnie starym potem trybun i pamiątkami z finałów — no i oczywiście szalik na szczęście, ten z numerem 9 (jakby ktoś pytał, dlaczego akurat 9, to nie wiem, po prostu mi pasuje 🤷‍♂️) A co do tego okienka — jestem pierwszy w kolejce, bo wiem że jak już tam staniecie, to macie mnie z tyłu za plecami, z paczką orzeszków i pomysłem na trasę od parkingu aż do bramy 12 🚗💛🤍 A ktoś jeszcze chce mieć bilet za pół ceny? Tak, tak, rozumiem… no to walcie ze swoimi studolarówkami, bo ja swoje grosze mam już odłożone w butelce po piwie! 🍻🔥

ejże, no co wy teraz kombinujecie z tymi „ostatnimi chwilami” jakby nie dość było tych wieczorów przed telewizorem z dwoma kanapkami i kawą po rosyjsku w filiżance zamiast piwem bo szef grzmi że w pracy płaczą jakbyśmy oglądali jakiś tam piątoligowy mecz pamiętam jak w zeszłym roku na te same trybuny wchodziłem z tyłu, koło tej rury na słupku, która zawsze skrzy się od gumy do żucia i nosi ślady butów z czasów kiedy mieli jeszcze trawę zamiast takiego sztucznego dywanu — i aż dziw bierze, że wciąż tam stoi, jak jakiś pomnik naszych butów, które deptały te same schody co my teraz a bilety — no, ja już mam swoją metodę: pierwszy tydzień to modlitwa pod drzwiami, drugi tydzień to plan B — czyli wychodzę z domu pół godziny wcześniej bo wiem, że jak będę się tam tłuc w kolejce przy okienku numer trzy, to na pewno ktoś ze starej gwardii od razu mnie rozpozna po tym szaliku w kolorach bawarskiej flagi, który noszę od roku dziewięćdziesiątego ósmego, ten z tymi paskami tak bladymi że aż ledwo co widać, ale tobie mówię — jak złapiesz w rękę, to od razu wiesz, że to oryginał, nie taka chińszczyzna z allegro i jeszcze jedno, chłopaki — jak już staniecie w tej kolejce, to nie dajcie się zwieść facetowi co kręci się z aparatem i twierdzi że jest dziennikarzem — on tylko sprawdza czy nie macie przypadkiem przypadkowego kosza z psem na koszulce, bo tak naprawdę to jeden z naszych, facet od strojów, który potem sprzedaje te koszulki z rzadkimi numerami na bazarze koło stadionu, a ja akurat mam w kieszeni banknot dwudziestozłotowy do wymiany, nie wiem czy komuś się przyda, ale jakoś tak się składa że zawsze komuś się przyda

Też pamiętam, jak w zeszłym sezonie stałem pod okienkiem numer cztery, akurat w dniu kiedy padał śnieg i ten facet przed mną liczył drobne w ciemnym kubku po herbatce — jakby mu skończyły się monety, a bilet to bilet, nie kluchę mielił 😅 ale w końcu doczekałem się swojego wejściówki na trybuny, a tuż przy drzwiach spotkałem starą znajomą z Zabrza, tę co zawsze nosi kapelusz z logo Bayernu, i przez cały mecz rozmawialiśmy o tym jak to od dzieciaka liczyliśmy, że kiedyś dotrzemy do samej Areny — choć wiadomo, że za moich czasów to były bardziej sny niż plany, bo bilety to było coś jak święty Graal... może się mylę, ale chyba i tak nikt nie powiedziałby, że to zwykły mecz, skoro w plecaku mam drugą szalkę co jest mocno zdzierana, bo noszę ją od 2013 roku i wygląda jakby przeszła wojnę, ale ja i tak bez niej na trybuny nie wchodzę.

ej, chłopaki, no właśnie takiego ciepła mi tutaj brakowało żeby to wszystko zebrać w całość — bo co to za mecz, co to za trybuny, co to za szalik na szyi jakby nie było tych wszystkich gadzin w portfelu i tych paru ziarenek szczęścia, co zostały od ostatniego spotkania? pamiętam, jak w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym trzecim stałem na schodach za bramą B z tym samym kubkiem po herbatce co ten przed wami w zeszłym roku — tyle że moja babcia miała w nim kawę, nie herbatę, i obiecała mi, że jak wrócę z biletem, to dostanę swój kawałek sernika z rodzynkami, a jak nie — to dostanę lanie. no i wracałem z biletem, ale sernik już był zajęty przez kuzyna, który przyleciał z Poznania — bo ktoś musiał przyjechać, żeby te bilety w ogóle miały sens, no nie? a teraz widzę wasze plany, wasze szaliki, wasze butelki po piwie z groszami w środku i myślę sobie — no dobra, to jednak nie koniec świata jak te bilety są w końcu, bo przecież naprawdę nie o bilet chodzi, tylko o to, żeby stać tam razem, gdzie ten sam wiatr wieje na wszystkie strony i gdzie wszyscy jesteśmy tacy sami, niezależnie od wieku, portfela albo tego, czy ktoś ma w plecaku szalik z 2013 czy z 1982. więc ja tam pójdę, bo ktoś musi pilnować, żebyście przypadkiem nie kupili tej chińszczyzny od dziennikarza-aparatowca, a przy okazji — może ktoś ma ochotę na kawałek sernika? bo moja babcia akurat dzisiaj upiekła… albo nie, zapomniałem, że ten kawałek już ktoś zjadł zanim ja wróciłem. no trudno, to może zagramy w orzeszki, żeby jakoś zagospodarować ten czas przed bramą numer dwanaście?