Jak ten jeden raz, gdy Arena zatrzęsła się od naszego śpiewu i całe miasto stanęło w ogniu!

No do cholery, a ja akurat tam byłem… nie na alejach, tylko ze swoją starą bandą pod samą bramę główną! Siedziałem tam od samego rana, bo wiedziałem że to będzie coś więcej niż mecz, że to święto miasta. Jak doszliśmy z chłopakami na miejsce, to już czułem że coś jest nie tak… nie te zwykłe nerwuski przed meczem, tylko jakby powietrze drżało. A potem ten moment, gdy rozległ się pierwszy akord naszego śpiewu i dosłownie poczułem że kolana mi miękną… 🔥 myślałem „kurwa, to nie ludzie śpiewają, to cała dzielnica która weszła za nami!” Aż gęsia skórka szła, serio. I jak Wojtek mówi, to nie była żadna halucynacja— to była Prawda z dużej litery, chłopaki. Później jak wychodziłem ziarenko po ziarnku z tej areny, to mieliśmy łzy w oczach i uściski jakbyśmy stracili kogoś bliskiego albo właśnie go znaleźli. Bo to nie był mecz, to było spotkanie z tym czym powinno być granie… czysta magia bez żadnych liczb. 💪🔴

a niech mnie, przecież takiego dnia jak ten to ja nawyrabiałem tyle co nigdy — stary grajek z zaplecza, coś tam grałem na keyboardzie w kibicowskiej orkiestrze, bo wiedziałem że taki mecz trzeba podkreślić odpowiednim akcentem, no i wpadłem na genialny pomysł, że zagramy hymn nasz własnym składem, tylko z tym że… 😄 zrobiłem przeróbkę na rockową wersję, znaczy się jakby Judas Priest wziął się za "Ruchamy Śląsk", co niektórzy to musieli usłyszeć aż w korytarzach alei, no ale było głośno, było szczęście, i jak pierwszy raz uderzyłem w te klawisze na trybunie, to zobaczyłem jak jeden z naszych chłopaków z flagą austriacką podszedł i kiwa głową jakby mówił "kurwa, nareszcie ktoś to zrobił jak należy"… no i ta chwila kiedy dołączyli do nas potem i śpiewali razem, już nie wiem czy swoją czy naszą piosenkę, ale było tak, jakby całe europejskie zebranie wpadło w jeden rytm — a później to już nie było ważne kto jest skąd, bo wszyscy razem padliśmy sobie w ramiona jakbyśmy się znali od przedszkola no ale zobaczymy

Ej, no to teraz dopiero dopiero mi się skojarzyło — że ja tam akurat w tym lipcowym rozgardiaszu stałem pod aleją z kubkiem piwka i czekałem na bandę naszych, co to mieliśmy wrócić z festynu na stadionie, no i tak sobie stałem z tym kubkiem, który był już taki ciepły, że jakby ktoś nalał mi do niego herbaty po tym jak wróciłem z kibicowskiego naprawiacza 😂 ale wiesz co? Wtedy zobaczyłem, jak jakiś gość w strojaku austriackim patrzy na mnie i mówi „Sprzedajesz to piwko?” a ja mu na to „Nie, ale jeśli się przyłączysz do naszego chóru, to ci kupię następne” i on się śmieje, podchodzi, i nagle obaj stoimy obok siebie i śpiewamy „Ruchamy Śląsk” na zmianę z jego drużynową melodyjką — on swoim akcentem, ja swoim, a reszta dołącza jakby to było normalne 🤣 a później pamiętam jak ten sam Austriak próbował mnie nauczyć jak się krzyczy „Azzurro!” i my wszyscy krzyczeliśmy „Silesia!” i nikt nie miał pojęcia co to znaczy, ale to i tak było jakby Bóg zesłał nam chwilę szaleństwa na talerzu 🍿 A jeszcze później, jak już wszyscy padliśmy sobie w objęcia i płakaliśmy jak bobasy bo mecz był fajny, to ktoś rzucił „Okej, a jakbyśmy tak teraz zrobili tournée po Europie z tym śpiewem?!” i ja na to „Ej, stary, najpierw naprawmy dach w katowickiej stodole, co nie?” i wszyscy zaczęli śmiać się tak, że aż podbiegł do nas ochroniarz z butelką wody i krzyczał „Cisza w trybunach!” a my wszyscy naraz „Ruchamy Śląsk!” i on tak popatrzył, westchnął i powiedział „No dobra, kontynuujcie, ale bez butelek na murawie” 😭 Wtedy poczułem, że GKS Katowice to nie tylko drużyna, to żywy organizm — jakby ktoś wziął te wszystkie serca, piwka, sztandary i śpiewy i wsadził je do jednego worka, potrząsnął i powiedział „Dobra, teraz to jest NASZA chwila”. I tak zostało. A ten kubek ciepłego piwa? Do dzisiaj jest w moim domu jako pamiątka — bo tamtego wieczora nie piłem piwa, tylko śpiewałem, a to jest coś więcej. 💙🔴