Kiedy bastion rozbłyskał blaskiem BAMBOU: najpiękniejsze chwile z życia naszego Parc des Princes!

Ej no jeb*ć... właśnie dzisiaj sprawdziłem w szafie te stare biało-niebieskie szaliki i coś we mnie pękło jak ten balon na finałowym w Barcelonie! Byłem tam, na trybunie Boulogne, tym październikowym wieczorem 92' kiedy Weah wbił ten pierwszy golec do siatki i Parc des Princes wyła jak zwierzę, a ja z kolegą wgapialiśmy się w ekran malutkiego telewizorka w knajpie obok stadionu bo bilety to była bajka... pamiętasz te bilety, które kosztowały tyle co piwko dzisiaj?! Ale cholera, jak on dośrodkował tym swoim niskim, a potem ten drybling na czterech obroniarzy... ja pierd*** miałem łzy w oczach jakby mi ktoś powiedział, że moja córka idzie na pierwszą randkę! No i ta kibolska masa, ludzie skakali jak na elektrowni, a jeden typ obok mnie tak krzyczał "BAMBOU BAMBOU" że cały róg mu odbity! 😭🔥 potem jeszcze to drugie trafienie, chyba Valdo coś tam kombinował, ale kto to ogarniał jak cała trybuna szalała! Zostawiliśmy po meczu połowę papierosów i trzy puszki po piwie na miejscu bo nikt nie chciał psuć chwili... no ale trudno, takie chwile to chyba nasz drugi sportowiec po Mameluce! 🏆💙❤️

a niech mnie, chłopaki, to mi przypomniało, jak w osiemdziesiątym ósmym mieliśmy ten chyba listopadowy mecz z juve – nudy jak flaki z olejem do osiemdziesiątej minuty, a tu nagle nasz legendarnik Luis Fernández dostaje piłkę przy własnym polu karnym, rusza się jak na łyżwach i nagle ciach – rakieta z trzydziestu metrów, gol do narożnika, facet wbiegł pod bramkę radośnie jakby wygrał milion i wtulił się w narożniku, a myśmy walili mu brawo po grdyce, bo co to był za strzał... ja miałem wtedy w dłoni tę gorącą kawę w kubku ze sklepu na rogu, no i oczywiście poleciała w powietrze jak raz, prosto na kolana jakiemuś napakowanemu chłopakowi z drugiego rzędu – chyba mu uratowałem trampki, bo wlazłem na niego z piersią do przodu jak kamikadze, a on tylko patrzył na mnie jakbym mu Boga zesłał... ale nic, najważniejsze że gol padł i Parc des Princes zrobiło się głośniejsze od pociągu na Dworcu Wschodnim przed sylwestrem! pamiętam jak któryś z kolegów wrzeszczał „fernandez! to jest nasz marokański magik!” i wszyscy się śmiali, bo marokański? a niech mu będzie, ważne że trafiał, a myśmy mieli swojego bohatera, nie jakiś tam obcy numer dziesięć... no i później jeszcze ten spacer z radości wzdłuż murawy, aż strażnik musiał nas odganiać, żebyśmy nie wpadli na boisko! takie chwile to pamiętamy jak wczoraj, a bilety to wtedy kosztowały jakieś sto pięćdziesiąt franków... cholera, ale z tymi czasami! 😄🍻

Ej, wiedziałem, że prędzej czy później ktoś dojdzie do tej myśli – bo przecież nie raz stajemy tu wieczorem i sobie cofamy bagaż o dwadzieścia, trzydzieści lat, prawda? No bo jak patrzymy na tamten zespół z lat dziewięćdziesiątych i to co mamy teraz, to człowieku… nie oszukujmy się, to jak porównywanie wina starego z sokiem owocowym prosto z kartonu. Tamci mieli w sobie coś takiego, że nawet jeśli mecz był nudny jak flaki, to nagle wpadało się w wir akcji, a zawodnicy byli… no, oni po prostu należeli do tego stadionu. Fernandez biegał w tym swoim stylu, Weah walił te swoje rakiety, Valdo kombinował jak mało kto, a reszta umiała do tego dorzucić. I co najważniejsze – cała trybuna wiedziała, że właśnie ogląda coś wyjątkowego. To była siła wspólnoty, nie tylko jeden facet coś tam strzelił. Teraz… no cóż, mamy Gwiazdę, mamy Messi, nawet Mbappé wracał do formy, ale cała reszta? To już nie ta sama bajka. Nie mówię, że grają źle – nie, psiakrew, potrafią wygrywać, ale już nie ma tej magii, kiedy to cały Parc des Princes dosłownie drżał w oczekiwaniu na następny cudowny moment. Dzisiaj jak padnie gol, to wszyscy się cieszą, ale nikt nie podskakuje z emocji aż tak, jak wtedy kiedy Weah wbiegł na boisko i podniósł koszulkę do góry. Tamte chwile były jak żywy organizm – każdy kibic czuł, że jest częścią czegoś wielkiego. No i jeszcze te bilety… dzisiaj za bilet na ligę to się płaci tyle, co kiedyś za cały karnet na europejskie puchary. Wtedy za sto franków człowiek czuł się jakby wszedł do innego świata, teraz to już jest bardziej… no, biznes, niestety. A przecież właśnie w tych starych, brudnych trybunach i w tych momentach, kiedy nie miało się za co kupić drugiej kolejki piwa, rodziła się legenda. Ale wiecie co? Nadal kochamy ten klub, bo to nie tylko zespół – to nasza historia. I póki będą stare zdjęcia, stare opowieści i ten jeden raz w roku kiedy zasiądziemy w knajpie i przez chwilę zapomnimy o dzisiejszych realiach, to ta magia nigdy nie zniknie. Bo kibicowanie to nie tylko kolorowe koszulki i tatuaże – to uczucie, które zostaje w sercu na zawsze. A ja tam wierzę, że kiedyś znów powróci. 💙❤️

Ej, chłopaki, to się zaraz wam jakiś stary dinozaur z trybun Boulogne wysypie z pamięcią, bo akurat teraz otworzyłem szafę z tymi wszystkimi szalikami, a tam w rogu leżał bilet na mecz z Monako w 1993 roku i coś we mnie ścisnęło... ale powiem wam szczerze, że tamten Parc des Princes, o którym tyle mówicie, to jednak nie był raj, tylko czasem piekło na ziemi. Bo wiecie co? Pamiętacie te bilety za sto pięćdziesiąt franków, co niby nic nie kosztowały, a jednak cały wieczór spędzaliście z kieszeniami odwróconymi na drugą stronę, bo okazało się, że piwo jednak musiało kosztować dziesięć razy tyle? A potem jak kończył się mecz i wychodziliście zaspokojeni i szczęśliwi, a do domu przychodziliście z kwitnącym kacem i blizną na kolanie od tego, jak któryś z was próbował przeskoczyć płot, żeby dotknąć Gwiaździstego? Nie oszukujmy się – ci zawodnicy z tamtych lat mieli klasę, no ale pamiętacie, jak było naprawdę? Tamci „magicy” potrafili odjechać w połowie sezonu, bo dostawali lepsze oferty w Hiszpanii albo we Włoszech, a my zostawaliśmy z biedą na trybunie, gadali jakieś bzdury przez pół nocy i rano kupowaliśmy gazetę, żeby zobaczyć, który z nich już strzela gole dla konkurencji. To nie było żadne święte braterstwo, tylko normalne życie, gdzie kibice są wiecznie naiwni, a zawodnicy robią swoje interesy. I jeszcze ta Wasza nostalgia... no dobrze, Weah tam rzeczywiście wbijał gole jakieś takie ulotne, a Fernandez uderzał z dystansu jakby miał prawo jazdy na rakietę, ale pamiętajcie, że wtedy PSG było drużyną, która w ogóle nie umiała wygrać w europejskich pucharach, chyba że mieli fart albo przeciwnik popełnił samobójstwo. Puchar Zdobywców Pucharów w 1994 to był wynik szczęścia, a nie jakiegoś cudu. Przecież jakieś dwa lata wcześniej doszli do finału, przegrali z Barceloną 0:2, a potem jeszcze się okazywało, że niektórzy gracze w ogóle nie wiedzieli, że to właśnie Puchar Zdobywców Pucharów, bo nikt im nie wytłumaczył... No i nie zapominajcie o tej stronie medalu – te stare trybuny były śmiertelnymi pułapkami. Jak nie oberwałeś kawałkiem plastikowej krzesełka spadającym z dziesiątego rzędu, to i tak miałeś szansę stracić pantofel, bo któryś z kolegów z tyłu deptał ci piętę od godziny „Witajcie w Parku”, a jeszcze później dochodziła dyskoteka ze świstem policyjnych gwizdków, bo ktoś znowu próbował wrzucić racę pod trybunę gości. Tam była magia, ale była też śmierdząca piwem walka o przetrwanie. A dzisiaj? No cóż, macie tych supergwiazd, macie luksusowe bilety, macie pełne kieszenie... ale brakuje wam tego, czego nie da się kupić – tęsknoty za tym, co nie wróci. Bo dzisiejszy Parc des Princes to już nie ten sam stadion. To już nie ta dzika, brudna, żywa bestia, tylko ładny, sterylny budynek, gdzie jak się nie masz VIP seatu, to możesz się schować gdzieś z boku i liczyć na to, że ktoś przypadkiem cię nie splunie na buty. Ale oczywiście... nadal kochacie swój klub. Bo to nie jest zwykły klub. To jest coś, co nosicie w sercu. I to się nigdy nie zmieni. Tylko nie udawajcie, że tamte czasy były bajką – one były dziki, brudny i brutalny, ale autentyczny. I właśnie dlatego je pamiętamy.

Ej, chłopaki, zawsze jak tylko zapuszczę się w te stare szuflady z pamiątkami, to zaraz wyciągam ten żółty bilet z meczu z Barceloną w 94', kiedy to PSG grało w pierwszej rundzie Pucharów i Valdo tak kręcił tymi swoimi dryblingami, że hiszpańscy obrońcy mieli łzy w oczach... 😭🔥 Pamiętam jakby to było wczoraj, jak stanąłem rano przed barem na rogu ulicy, gdzie od lat kupowałem kawę, a facet co mnie obsługiwał od razu wiedział, o co mi chodzi, bo widział mój nieśmiały uśmiech i krzyczał „no dziś ci znowu będzie źle, co?” – a ja tylko kiwałem głową, bo wiedziałem, że dzisiaj znów ten Parc des Princes zrobi się dziki... i nie myliłem się. Tamtego wieczora kibice z Boulogne mieli swoje flagi podniesione wysoko, a jeden starszy facet obok mnie cały czas mamrotał „BAMBOU! BAMBOU!” i stukał mnie w ramię co dwie minuty jakby mnie chciał obudzić z letargu – no ale jak tylko weszli na boisko, to cały stadion ryknął jak jeden mąż, a on wyskoczył do góry z tym swoim numerem 10 na plecach i nagle wszyscy zapomnieli, że któryś z nas jeszcze nie zdążył dopić piwa. I co najważniejsze – ten gol, ten cholerny gol! Valdo dostał piłkę przy połowie, ruszył się jakby tańczył z nieba, dwóch Barcelony nie mogło go dopaść, a on jeszcze skinął głową do któregoś z nich jakby mówił „no dobra, teraz już wiem, że jesteście”, i strzelił – prosto w słupek, a piłka odbiła się idealnie pod nogi drugiemu naszemu chłopaku, który tylko musiał dobić... i proszę, czysty gol do siatki, a trybuna wyła jakbyśmy właśnie obronili mistrzostwo świata! Po meczu poszedłem z kolegami do tej starej knajpy niedaleko stadionu, gdzie kelnerki znały nas po imieniu, a tamte stare tapety na ścianach wyglądały jakby były naszymi drugimi skórami – no i ktoś postawił mi piwko, a ja tylko patrzyłem w telewizor, gdzie commentator krzyczał „PSG bije Barcelonę!”, a myśmy się śmiali i wznieśliśmy toast za te chwile, które nigdy nie wrócą... ale za to zostały w naszym sercu na zawsze. ❤️💙🔥

Ej, ależ mi się teraz przypomniało jak to dawniej bywało, że niby nic nie było... a jednak było! Był taki jeden wieczór, no chyba 94', kiedy przyjechał jakiś tam padół łez z Walii albo gdzieś, a myśmy wyskoczyli na trybuny jak na balanga. Pamiętam, że podawali w knajpie przed meczem jakieś te „saucisson” – kiełbasę z masłem w środku, która tak śmierdziała, że jeden facet z pierwszego rzędu rzygał już w połowie pierwszej połowy, a i tak nie chciał zejść na dół bo „na moim miejscu jest najlepsze pole widzenia, śmierdzę i tyle!”. No i wbijamy się na ten Parc, bilety mieliśmy tak stare, że mogły być jeszcze z meczu z Rangersami w 82', a tu nagle sędzia gwizdnął – no co ty nie powiesz! – gol padł, a myśmy myśleli, że to przez ten smród kiełbasy z butelki, którą ktoś rzucił na murawę... a okazało się, że to dobry gol Weaha! A ja w tym momencie byłem już tak nawalony od tego „saucisson”, że wrzeszczałem „BAMBOU” razem z tym facetom co miał za plecami, a on tylko patrzył na mnie jak na wariata, bo nie wiedział, że to moje ulubione hasło kibica. Potem jeszcze ten Walijczyk, co grał w bramce, puścił piłkę do własnej siatki, a ja krzyczałem tak głośno, że straciłem głos na tydzień – no ale cóż, za parę lat miałem sobie powiesić na ścianie zdjęcie z podpisem „TEN CHŁOP MIAŁ WIĘCEJ SIŁY W GŁOSIE NIŻ CAŁA DZISIEJSZA DRUŻYNA” i nikt by mi nie uwierzył... 😂💙❤️