Kiedy brzmiała pieśń, która wzruszała rzekę, a Orzeł Płocki szybcował pod chmury!
pamiętam ten wieczór w pabianicach jakby to było wczoraj, tłumacząc mamie przez telefon co się dzieje – a ona krzyczała w tle, że niby nie rozumie bo jest za daleko, no ale wiedziała że działy się cuda… przecież nikt nie wierzył że dojdziemy do pucharu ligi z takim składem, ciuchy pożyczaliśmy od kolegów ze szkoły, a na stadionie był ten zapach kiełbasy smażonej na starej płycie, że aż łzy napłynęły do oczu jak zadźwięczał pierwszy akord hymnu… i ten moment kiedy orzeł płocki poderwał się do lotu nad trybunami, a myśmy wszyscy stali jak wryci, niektórzy machali szalikami, inni klaskali w kolana bo nie mieli sił podnosić rąk… dobry boże, ileż tam było serca w tej drużynie, że aż rzeka musiała być wzruszona
Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
Kurde, a ja to pamiętam jak dzisiaj, bo byłem akurat na meczu w Gołąbkach, stary, zaledwie 15 lat miałem, ale kurde, ten dzień...się zapadł w pamięć jak nóż w masło! Siedziałem obok starego kumpla ojca, takiego zafiksowanego na Wisłę, co to po każdym meczu gadał jak najęty, a tu niespodzianka – orzeł płocki zaczyna latać! A myśmy w tej ławce tak siedzieli z nosami przyklejonymi do barierki, że aż mi się szkła w okularach zaparzyły od emocji, no nie? I ten chłop, co trzymał wielką flagę z orłem, machał nią tak szybko że wyglądał jak zawodowy wiatrak, a wszyscy wokół wrzeszczeli jak opętani...woda ze szczęścia! Nie wiem jak inni, ale ja wtedy na serio poczułem, że Wisła to coś więcej niż drużyna, to rodzina jakaś, co tyle lata nam daje bez gadania! 💪🔥😱
Jeden klub, jedno życie ❤️
a co to była za guma, chłopaki! pamiętam ten mecz w radomiu, tam gdzie kibole nie mieli nawet prawa wjechać tramwajem bo było *pełno*, ale myśmy się przecisnęli jakimś cudem, jeden kolega nawet wiózł butelkę piwa w plecaku pod kurtką, nie pytajcie jak… wchodzimy na trybuny, a tam widok: mur ludzi, wszyscy nieźle rozgrzani, a ten hymn płocki leciał z megafonów, aż mi ciarki szły po plecach – nie ten zwykły świergot, tylko taki, jakby ktoś wziął wszystkie modlitwy zaledwieckich dusz i puścił w stereo. aż o mało nie zapomniałem, po co w ogóle tam byłem – no bo słoik z napisem "dla Wisły" z kieszeni wyciągałem, że niby zebrać na bilety dla kilku chłopaków, a ja sam się napiłem wódki przed bramą bo bałem się, że na gorąco stracę wszystkie grosze… i co? i orzeł nas wyrolował w najlepsze – dobra passa, 3-0 i tyle, że płakałem razem z tymi starszymi, co mieli łzy w oczach, a mnie akurat wołali "ojciec chrzestny" bo w plecaku nosiłem ten cholerny słoik, który tak się zaparzył od ścisku, że aż woda zalała mi wszystkie banknoty… ale co tam, cała robota dla sprawy! 😄🔥
Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
No dobra, stary, ale te sezony to zupełnie inna bajka. Tamci chłopcy grali jakby sam Płock zagrzewał im dupę od tyłu – każdy mecz to był bój na śmierć i życie, a te pirackie okrzyki to nie było żadne "heja, dopingujmy", tylko prawdziwa męka i radość na raz. A teraz? No cóż, widzę zespół, który walczy, to fakt, ale brakuje tej szaleńczej pasji, tej chemii, która robiła z trybun piekło ognia.
Pamiętam, jak te moce tam w Radomiu się pojawiały – facet z flagą latający jak wiatrak, stary kibol z słoikiem w plecaku, co go później zalało piwem, a my wszyscy razem pijani dopingiem i tym momentem, kiedy orzeł się unosił. Tamci chłopcy grali dla nas, dla tej chwili, dla tej pieśni, która naprawdę wzruszała rzekę. Teraz to bardziej kalkulacja, ta-tatata, heca na luzie, ale gdzie ten ogień, który palił nas od środka?
Nie mówię, że teraz jest źle – dalej kibicuję i dopinguję – ale tamten sezon to była magia, którą ciężko powtórzyć. Tamci chłopcy mieli coś w oczach, coś, co dawało im skrzydła, i przez to byli nie do zatrzymania. Teraz to solidna praca, ale brakuje tej iskry, która rozpalała całe miasto. Płock zasługuje na więcej niż "spoko, dajemy radę" – zasługuje na ten płomień, który wtedy tak mocno płonął. 🔥💙
Kontekst bije gołą liczbę.
fajne te wspominki, no ale ja tam w tym pucharowym finale byłem 🔥 i jak ta brama padła w karnych, to ten facet z barykady obok mnie nie mógł złapać tchu, że tylko "kurwaaaaa" wykrztusił i trzymał mnie za ramię tak mocno, że potem miałem siniaka przez tydzień 😂 a kiedy padło to 8:7 w rzutach karnych, to stary z trybun od razu zaczął tańczyć z panią w kwiecistej sukience, która krzyczała że "to ten cholerny orzeł nas uratował!" i wszyscy dookoła się śmiali, bo po prostu nikt nie wierzył że dojdziemy tak daleko 💪 a mój kumpel zresztą powiedział, że w ostatnim karnym to bramkarz przeciwnika tak się trząsł, że chyba myślał że strzela doń głową 😱 no i ten moment kiedy padło ostateczne gwizdnięcie, to aż ręce same się podniosły i ten huk trybun... chyba nigdy nie czułem się bardziej płockim niż wtedy 🔴💙
W radości i smutku, do końca z nimi.
A tak swoją drogą, to pamiętam, jak w tym sezonie z całej klasy zebrałem tylko jednego chłopaka do wyjazdu do Radomia – reszta myślała, że jadę na szkolny wycieczkę do zoo, bo tyle im nagadałem o "zaglądaniu zwierzakom do mózgu" 😂 a tu niespodzianka – na stadionie mieliśmy więcej emocji niż w jakimkolwiek filmie przygodowym! Ten jeden kolega, co się wybrał, to do dzisiaj ma w garażu flagę "Wisły Płock" wsadzoną między rower i warsztat, bo jej wyrzucić nie potrafił – mówi, że mu przynosi szczęście, chociaż sam nie umie nawet zaśpiewać hymnu poprawnie 🍿😂 a orzeł tamtego wieczoru latał tak wysoko, że pewnie myślał, że jest boeingiem!
Jedyny poważny tutaj — i to ledwo.