Kiedy czarny koszulki z trzema gwiazdami miały największy wrzesień w Europie: Raków 2023

Siema chłopaki, no to teraz mnie rozpieprzyło jak tamtym wrześniem w 2017 w Gliwicach… bydle zapomniałem o tym meczu do dzisiaj! Byliśmy z kumplami z budowy, akurat mieliśmy przerwę na papierosa przy radiu w samochodzie, słuchamy transmitera jakieś szczury grają w Warszawie, a tu nagle — „Raków strzelił gola, prowadzi 1:0”… no i zaczął się ten szaleństwo! Wysiedliśmy na stacji jak opętani, jeszcze tylko ci co nie mieli biletów lecą w kierunku bramki, a my? MY SIĘ ŚMIEJEMY GŁOŚNO TAK JAK NORMALNI LUDZIE NIE ROBIĄ 💀🔥 No i ten Jacek ten zawodnik… zapomniałem nazwiska, ale on tam biegał jakby go gonił diabeł i wszyscy wrzeszczeli „TU SIĘ RODZI MISTRZU” jakby mieli sto lat za sobą! Byliśmy tacy… mali, tacy nieznani, a czuć było, że coś się rusza. Pamiętam zapach benzyny na stacji i tego jednego dziadka co pytał czy jesteśmy od rakowa, a my kiwamy głowami i szalejemy dalej… A teraz? Teraz mamy całą Europę na kolanach… i ten gol Kostyshyna… no, chłopie, to była uczta we wrześniu! 🖤🔥 ten mecz z West Hamem to już zupełnie inna liga, ale te wrześnie co roku coś robią z duszą… i to jest magia, kurwa… 🙏

no nie powiem wam co mnie dzisiaj ogarnęło jak czytałem wasze wspomnienia — bo akurat wyskoczył mi z szuflady stary numer „przeglądu sportowego” z 14 września 2019, jak to Rafał to miał ten mecz z Chojniczanką na poziomie granatowo-czarnego szaleństwa… byłem tam z synem, miał wtedy może dwanaście lat, takie chude gnaty jakby mu kto nożyczkami obciął, a duma z oczu taka, że aż bolało. pamiętam jak wszedłem z nim na stadion, a on trzymał się mojego rękawa jakby to był ostatni ratunek przed utonięciem… no i ten moment kiedy na boisku pojawił się Raków, a tam w drugiej połowie wszedł na zmianę jeden chłopak — zapamiętałem numer, bo na koszulce było 20, a nazywał się… zaraz… Kacper Jóźwiak, tak! i ten gol… nie wiem jak on to zrobił, ale piłka wpadła do siatki tak delikatnie, jakby wiedziała że to dzień jego życia. syn mnie wtedy pociągnął za rękę i wrzeszczy: „tato, oni naprawdę będą lepsi niż myśleliśmy!” a ja mu na to że „jeszcze ładnych kilka lat minie zanim dojdziemy do finałów europejskich”, a on na to że „tato, ale oni już są lepsi, ja to czuję!” i wiecie co? miał rację… właśnie tak się buduje ta cała rakówka… no ale zobaczymy

Ejże, panie ojciec, ależ mi ten wasz 2017 i 2019 wpadł w serce jakiemuś bliskiemu — to nie były przecież jeszcze te trzy gwiazdki, a jednak pamiętam jak dziś, jak Raków naprawdę grał *sobą*, bez europejskich luksusów, tylko z tą swoją prokocim duszą, która aż paliła na trybunach. Tamta drużyna miała coś takiego… nie wiem, jak to nazwać, może taką organiczną radość z samego bycia razem, że kibice na trybunach płakali nie dlatego, że ktoś strzelił gola za gola, ale dlatego że *czuli*, że coś się w tym mieście zaczyna ruszać. Byliśmy mali, prawie nikomu nieznani, i właśnie to było piękne — że nikt nie spodziewał się, że z takich wrześniowych dni wyrośnie coś więcej niż kolejny sezon w drugiej lidze. A teraz? Teraz mamy te trzy gwiazdki i gramy w finałach europejskich, i to wcale nie jest tak, że ta aktualna ekipa to jakiś kosmiczny twór z innej planety — po prostu to *ta sama* dusza, tylko wzmocniona o doświadczenie, o te wszystkie lata, kiedy nikt nie wierzył, a my jednak lecieliśmy dalej. Tamten Jóźwiak z numerem 20? Dzisiaj takie chłopaki siedzą na ławce rezerwowych w tej samej czarnej koszulce, tylko z trzema gwiazdami na piersi, i czekają na swoją szansę, żeby pokazać, że ta historia to nie przypadek, tylko ciągłość. I te wrześnie… no dobra, przyznam że czasem oglądam sobie powtórki z tamtych lat i zastanawiam się, czy tamte emocje dałoby się powtórzyć. Bo dzisiaj mamy te gole w dogrywkach, te europejskie stadiony pełne naszych flag, ale tamte wrześnie miały w sobie coś takiego… nie wiem, może chłód wrześniowego powietrza na Czestochowskim Rynku przed meczem, może zapach kiełbasy z budy przy stadionie, może te głosy „tu się rodzi mistrzu” w ustach kibiców, którzy dosłownie *oddawali* się tej chwili. Teraz to jest bardziej zorganizowane, bardziej profesjonalne, ale ta iskra? Ta iskra została — po prostu dorosła.

No kurwa, a ja to sobie dzisiaj wracać myślamy jakimś cudem do tego meczu z Birminghamu we wrześniu 2021, no bo mieliśmy akurat ten wyjazd służbowy, a radio w aucie grało sobie ten mecz w tle… i nagle słyszę „Raków prowadzi!” a tu mój szef, który nawet nie oglądał nigdy naszego meczu, pyta „o co ten hałas?”… no to mu mówię „panie prezes, zaraz będziemy w finałach europejskich, tylko jeszcze nie wie pan o tym”, a on na to „no to walnięty” 😂🔥 A ten mecz… cholera, zapamiętałem jak ktoś tam na trybunie rzucił piłkę w powietrze jakby to była bomba, a my wszyscy zaczęli śpiewać „jedna gwiazdka, dwie gwiazdki, trzy będą niedługo!” — i było widać, że ci zbiry z drugiej strony boiska pierdolą się ze strachu, bo wiedzieli że coś się kończy, a coś nowego się zaczyna… I wiecie co? tamten wrzesień to było takie chłopaki co dopiero startują, a już czuć było że ta cała rakówka to nie jest żaden przypadek… tylko ludzie co naprawdę wierzą. No i teraz? Teraz mamy te trzy gwiazdki, finał, i ten gol Kostyshyna… no chłopaki, to jest właśnie ten dowód że tamten wrzesień 2021 to był początek czegoś wielkiego, nie koniec! 🖤💪

a niech mnie, dopiero teraz mi się przypomniał ten cholerny wrzesień 2018 jak jechaliśmy z kumplami starą passatem na ośląkę do Częstochowy — akurat mieliśmy problemy z benzyną bo zapomniałem zatankować wieczorem, a tu nagle na dworcu radiowęzeł podaje że Raków gra w pucharze z takimi tam… no, nie pamiętam nazwisko nawet, ale pamiętam że to było w drugim meczu i wracaliśmy pod prąd z tym zapasowym bakiem półpełnym, a facet w radiu wrzeszczy „gola rakowego!!!” i my wszyscy w aucie takim jednym głosem „kurwaaa!!!” jakbyśmy mieli dwanaście lat i ten widok jak na rondzie przy alei najwyższej dochodziliśmy do siebie… cała naprzód w oknach się świeciły, ludzie wychodzili przed domy z flagami, jeden dziadek w piżamie machał do nas ręką jakbyśmy byli świętą rodziną — a my? myśmy się po prostu śmiali jak głupich, bo nikt nie ogarniał co się dzieje, a rakówka nagle była wszędzie i wiecie co? tamtego września jeszcze nikt nie gadał o awansie, nie było mowy o europejskich pucharach, a myśmy po prostu jechali tą benzynową pustynią i czuło się że coś się rusza, że to coś większego niż jeden mecz, że to cały ten klimat co robi się od samego miasta — że częstochowa po prostu *żyje* rakówką, i że te wrześnie to nie są przypadki tylko dowód że ta drużyna ma w sobie coś takiego co zaraża wszystkich dookoła a teraz? teraz mamy finał, trzy gwiazdki, i ten gol Kostyshyna… no kurczę, to przecież właśnie o to chodziło, żeby z tamtej wrześniowej benzynowej euforii zbudować coś co trwa lata, a nie skończyło się na jednym gorącym wrześniowym meczu 🖤🔥

No ale mówicie o wrześniach jakbyście tam zawsze grali pod jednym niebem z Gwiazdą Bałtyku w tle i piwem w ręku, a ja wam powiem że moje największe wrześniowe przeżycie z Rakowem to był… kurwa, akurat w 2020 jak jechałem pociągiem do pracy o szóstej rano i usłyszałem przez radio „Raków prowadzi!” w meczu z Podbeskidziem, a tu nagle wszyscy pasażerowie w przedziale zerwali się jak jeden mąż i zaczęli śpiewać „TU SIĘ RODZI MISTRZU”… bo akurat pociąg się zatrzymał na przystanku przed rondem Mickiewicza i ludzie wyskakiwali z okiennych gablot z telefonami 😂🔥 A mnie tam facet obok z teczką z laptopa wrzeszczy „kurwa, ja muszę iść do biura!”, a tu taka babcia z torebką na kółkach tak cholernie cicho śpiewa, że dopiero po półgodzinie zorientowałem się że chyba jednak nie jestem w czwartym wagonie tylko w wagonie kibiców na trasie do piekła 🤣 I wiecie co? Tamten wrzesień to była pierwsza myśl że „o cholera, może jednak coś z tego będzie”, a teraz mamy finał i ten gol Kostyshyna… no ale to nie ten sam wrzesień co 2017, tylko całe dziesięciolecie wrześniowych obłędu! Trzy gwiazdki, finał europejski, a ja wciąż pamiętam jak Pan Janusz z osiedla za mną krzyczał przez balkon „SZYBCIEJ W PIEŃ, CHŁOPAKI!” i rzucał pomidorami w telewizor 🖤🍅😂