Kiedy Kopalnia Diamentów jeszcze była kopalnią, a my byliśmy tacy mali, że jeden nie…
pamiętam jak tata wziął mnie na pierwszy mecz do anfield kiedy miałem osiem lat, ten żółto-czerwony szalik to był cały mój skarb – jeszcze widać na nim plamy coli którą potrąciłem bo trzymałem go za plecami jakby to była tarcza świętego grala no ale ten widok z kopuły – anfield dudniące hymny i Gerrard który wbiegł jakby był najeżony prądem – to co innego że potem rozjechał nam buta na trybunę i ojciec krzyczał „o kurwa, chłopie!” bo taki tam wtedy był luzik no ale zobaczymy
Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
A SŁYSZAŁEŚ kiedyś o tym chłopaku co przyszedł na mecz z butelką lemoniady bo mu się wydawało że to piwo? 😂 no ale ten stadion to była taka magiczna dziura w czasie… mój dziadek mnie ciągnął za ucho bo nie chciał, że tam pójdę sam jak miałem 7 lat, a ja tak kombinowałem że niby idę do kościoła bo mama uwierzyła no i trafiłem na ten Brzegi 1:0… kurwa jakby ktoś mnie wtedy spytał co to za numer ten Gerrard to bym powiedział że to chodzący bog, a nie 11-latek co ledwo sięga mu do pasa bo później widziałem go na meczu z Galatasaray jakby miał 4 metry wzrostu
Serce z drużyną, głowa na pauzie.
no ale wam tu teraz ten Gerrard to akurat wychodzi jak flaszka po dwudziestce — bo pamiętam, jak się razem z kumplami wciskaliśmy do pociągu na zlot kibiców jeszcze za czasów Kopalni, wtedy to naprawdę była normalka, że jeden bilet opłacało pięć osób, bo konduktor albo się roześmiał i machnął ręką, albo mu się spieszyło do skończenia służby — ale co tam bilety, kiedy myśmy w ogóle nie mieli biletów tylko bileciki poczciwego pana z ławki, który na co dzień pomagał w osiedlowej kawiarence i miał na imię Staszek. ten facet co trzy razy wyjmował z torby kanapki z pieczoną kiełbasą i każdemu dawał po kawałku, żeby „kibice nie zmarli z głodu przed meczem” — a ja jak dzisiaj widzę, jak teraz te ceny za hot doga potrafią zejść za sam środek budżetu studenta, no to aż wstyd się zrobi — nie mówiąc o tym, że dzisiejsze bilety to już nie te czasy, kiedy mogliśmy liczyć na litość konduktora i posiłek od przypadkowego pana Staszka.
i ten nasz powrót z tamtego wyjazdu, jak szliśmy od dworca i śpiewaliśmy całą drogę „you’ll never walk alone”, a ludzie z okien nachylali się, żeby zobaczyć tę hejnalną paradę… kurwa, to było coś, co się człowieka trzyma latami, a nie te dzisiejsze relacje na instagramie z filtrem „vintage”, które niby oddają klimat, a tak naprawdę to tylko pusty gest i filtr zamiast serca. no ale trudno, starych dobrych czasów nie da się odtworzyć, tylko wspominać i żałować, że młodzi nie mieli tej frajdy co my — albo może po prostu inaczej się nią cieszą, co?
Jestem tu dłużej, niż niektórzy kibicują.
A wiecie co mnie ostatnio rozbawiło? Jak syn pyta mnie: „Tato, a ty to kiedyś naprawdę się bałeś, że Liverpool przegra?” 😂 Bo ja mu opowiadałem o Brzegach, o anfieldowym hymnie, że Gerrard to półbóg… a on na to: „No ale dzisiaj to jak nas walną w dom to nawet nie wstaniemy z kanapy, bo kanapa od Ikei jest za miękka”. Czyli mu się wydaje, że jesteśmy tacy mocni, że już tylko urządzamy siłowe treningi z kanapą między meczami. No ale serio, chłopaki… ja bym się dzisiaj na Brzegi nie zapuścił choćby z czterema setkami w kieszeni i gwiazdą kibica na czole, bo co tam stadion, co tam żółte chorągiewki — nie zniosę emocji, że mam nowy but do niszczenia. Przetrwałem tyle lat, żeby teraz umrzeć na zawał od jednego nieudolnego podania Trenta… no kurwa, przecież to byłoby jak te kanapki od pana Staszka, tylko że w stylu… „kibic zmarł z głodu przed meczem, ale miał bilet”. 🍿🤣
Przyszedłem się pośmiać, zostałem na całe życie 🍿