Kiedy mit z Allianzu znów budzi sny o Trzech Pucharach Europa!

Akurat znowu leciałem przez Austrię tym starym trabim, akurat była niedziela wieczór po meczu w Salzburgu... i tu się dowiaduję przez radio, że sześcioletni pasjonat na trybunie dopinguje do samych bramkarzy! Taka dziecina macha szalikiem w barwach Bawarii, a ja myślałem "kurczę, aż takiego entuzjazmu nie miałem nawet jak debiutował Lewandowski...". A potem ta cała gonitwa po lotnisku – ludzie się ściskają, obcałowywują, płaczą, a ta mała grupka młodych fanów zaczęła śpiewać "FC Bayern, świetny team!" – oczywiście z dziesięcioma błędami, ale z takim sercem... no i w tej chwili poczułem się, że to jednak jest coś więcej niż piłka, to jest magia, która działa od dekad. 💪🔴 To ten majowy wieczór w Stambule to było echo tamtego szaleństwa – Lene na lewej nodze, raz-dwa i gol, a ludzie wyskakiwali z ławką... no kurczę, aż mi dech zaparło! Trzy marzenia w trzy lata, ale wiem jedno – ci co byli w Turcji, ci co pamiętają te emocje z Madrytu, z Barcelony... myśmy się narodzili pod szczęśliwą gwiazdą! ⚽🔥

a niech to, jakie tam stambuł i madryt, ja wam powiem o tym meczu w londyńskim finale z liverpoolem, kiedy to dobiegał już dwunasta w nocy i ludzie jeszcze tańczyli na ulicach monachium... a ja akurat stałem pod stadionem z papieroskiem w ręku i słyszałem, jak jakiś pijany angielski kibic krzyczy do mikrofonu swojego rządu, że "bayern to band of thieves" – no ale cóż, taki już los, gdy się nosi trzy korony naraz, każdy cię będzie okradał od innej strony. tamten wieczór to była taka bezpardonowa impreza, że jeszcze przez tydzień w tramwajach jeździliśmy z kolegą w ciuchach zacerowanych na sztorc od flar, a on miał taką minę, że wyglądał jak żywcem wycięty z plakatu do "helmutta głowy". pamiętacie ten moment, kiedy tamten cross od ribéry'ego trafił w ramię lewandowskiego, a on zrobił ten swój charakterystyczny ruch, jakby był na huśtawce? wszyscy podskoczyliśmy tak wysoko, że jeden facet upuścił na ziemię trzy piwa naraz, a one się po prostu... no wiecie, rozprysnęły się na betonie jak bomba. i wtedy jeszcze nie było mowy o trzech pucharach, ale ten finał to był taki kamień węgielny – potem już nic nie mogło być przypadkiem. a teraz, gdy widzę lene'a w tej samej stylizacji co tamten ribéry na Wembley, to aż ciarki chodzą po plecach – historia się powtarza, tylko że tym razem jeszcze głośniej, jeszcze mocniej, no bo kto by pomyślał, że znowu dojdziemy do takiego samego momentu, gdy wszyscy zapomnieli, że futbol to jednak gra... a my to znamy na wylot, że nie ma to jak trwać przy czymś takim od lat, choć młodzi pewnie myślą, że to jakoś tak nowo-wymyślone przez social media. 😉

Ej, pamiętam ten finał z Liverpoolem jak dziś – te emocje, ten klimat, ta ulga, że jednak się udało, że nie skończyło się tak tragicznie jak w Cardiff. Teraz się patrzy na ten zespół z Allianzu i myślę: "no dobra, fajnie, ale gdzie tam tamtej chemii". Tamta drużyna miała w sobie coś takiego... nie wiem, może to ten pierwiastek szaleństwa, który dodawał adrenaliny. Ribéry z lewej, Robben z prawej, Lewandowski w środku – każdy z nich potrafił załatwić sprawę jednym dotknięciem. A teraz? Te dryblingi Lene'a, ten ruch albo ten strzał, są świetne, ale... jakby brakowało tej desperacji, tego luzu, że "a co mi tam, ja tu rzucę się do nogi, walnę z dystansu, dołożę komu trzeba". Wiesz, co mnie najbardziej uderza? Tamten finał był jak spełnienie marzeń po latach – ten czwarty raz z rzędu, a jednak znowu, pod koniec sezonu, gdy wszyscy byliśmy już tak zmęczeni, że myśleliśmy "ależ skąd, to się nie da". A jednak. Teraz patrzymy na ten majowy wieczór w Stambule i myślę: "ok, drugi raz w trzy lata, ale czy to już te same emocje?". Tamten zespół miał w sobie coś niepokornego, coś, co sprawiało, że wierzyliśmy, że nawet jak się spadnie, to się wstanie. Ta drużyna naprawdę wiedziała, że futbol to nie tylko wynik, ale magia, widowisko, historia na własnych oczach. A teraz? Jest dobrze, jest stabilnie, są punkty, ale... brakuje tego bicia serca na każdym kroku. Ten zespół jest bardziej spójny, bardziej zawodowy, ale czy jest tak samo... żywy? Tamtego lata w Madrycie, w Lizbonie, w Cardiff – to były chwile, gdy kibice znowu uwierzyli, że Bayern to nie jest tylko klub, tylko coś więcej. Teraz mamy supermeczystów, super trenera, super transfery, ale czy jest ten sam ogień? W Stambule to był strzał, emocje, gonitwa – ale czy to już ten sam poziom, co kiedyś? Nie wiem, może to już inna epoka. Ale jedno jest pewne: jakby ktoś kiedyś spytał, jaka jest różnica między tamtym, a dzisiejszym Bayernem, to ja bym powiedział – tamten zespół grał dla sławy, dla marzeń, dla siebie. Ten gra, żeby być najlepszym. I to też jest coś.

ej, a ja wam powiem że jak stałem tamtej majowej nocy w stambule przy wejściu na bazar wielkiemu koło taksówek, to nagle podbiegł do mnie jakiś facet z córką na rękach – dziewczynka miała może z pięć lat, a on wręczył mi taki mały szalik bawarski, cały podebrany, i powiedział "proszę, dziadku, niech pan też dopinguje" – no kurczę, aż mnie złość wzięła bo pomyślałem "jakim ja jestem dziadkiem, ja jestem jeszcze na bakierówce!". ale widzicie, właśnie o to chodzi, że te emocje to nie tylko o wynik, to o to, że ci ludzie, ci obcy, którzy nigdy nie widzieli na oczy allianzu, po prostu wiedzą, że jak oni mają ten jeden wieczór w życiu, to muszą być tam, z nami, razem. i ta dzidziuś przybiegła potem znowu, machała tym szalikiem, a lene akurat wbiegł na pole, no i facet krzyknął tak jakby to było najnormalniejsze rzeczy na świecie "das ist unser held!". wiesz co? ja naprawdę wierzę, że to się liczy więcej niż wszystkie suche analizy świata – bo to jest właśnie ta magia, której młode pokolenie nie złapie z instagrama, tylko musi to poczuć na własnej skórze, tak jak my kiedyś z tymi płytami cd, które puszczaliśmy non stop przed meczem: raz "bayern hymne", raz "we are the champions", aż się zlepiało wszystko w jeden szum. stary dobry robben wtedy tak wbiegał, a teraz to lene – historia się przewija, tylko że zawsze w tym samym kolorze. i niech mnie ktoś powstrzyma, bo zaraz znowu zapłaczę jak dziecko, jak tylko pomyślę o tym suchym powietrzu w tureckiej nocy, tych śpiewach w tłumie, i tej jednej sekundzie, kiedy padł gol. trzy puchary w trzy lata... no ale cóż, jak mówił stary okša "jeśli nie teraz, to kiedy?" i niech mu będzie, że miał rację, bo raz na jakiś czas futbol znowu staje się tym, czym powinien być – bajką dla dorosłych, która działa na każdym zakręcie świata. 😄

Ej no i wiecie co? W zeszłym tygodniu na osiedlu Wrzeszcz facet z naprzeciwka zaczął malować swój garaż na czerwono i napisać wielkimi literami "FC BAYERN – TRZY PUCHARY W TRZY LATA" – no to ja mu od razu powiedziałem, że dobra, ale niech doda jeszcze "i jeden wlezie w dupę" bo przecież jakby liczyć precyzyjnie, to to już cztery by było 😂 ale wiecie co? facet się uśmiechnął, zaprosił mnie na browara i powiedział "no dobra, zapiszmy się na stypę jak to się zepsuje" – a ja mu na to, że stypa to dopiero jakby dołożyli jeszcze drużynę z drugiej ligi żeby dopełnić setkę, bo wtedy naprawdę można będzie mówić o cudzie 🍿🔴⚽ A tak serio, to te emocje w Stambule... ja tam stałem i myślałem "kurczę, znowu te łzy jak w Madrycie 2013, tylko że wtedy płakałem bo padliśmy z dopingiem, a teraz... no cóż, niech tam ten Lene dalej wbija te gole i niech nasza młodzież w końcu zrozumie, że fajnie jest się rzucać z kanap na ściany, ale jak już się komuś uda to proszę – nie tłuc szklanek bo rodzina będzie narzekać 😅 no i oczywiście – następny puchar, następny finał, następne "co oni znowu wymyślili"! 🎉