Kiedy niebiański Puchar powracał do Parc des Princes - wspomnienia, które rozgrzewają serce każdego kibica!

no ale naprawdę teraz widzę ten fotomontaż w moim pokoju nad łóżkiem jak co wieczór – ten fotomontaż z trybun parc des princes, ja w koszulce raimondy, obok mały then, który dziś już dorwał się do flagi w kibicowskiej kurtce… i znowu ten sam ciarki na plecach co wtedy 😱🔴 no bo kurde, byłem tam… 1996, miałem 8 lat, mój ojciec wziął mnie na ręce żebym zobaczył tamten gol z bliska… ten sam szok i euforia co Ewa opisała, tylko że ja czułem to pod czaszką, a nie przez telefon w warszawskim barze 🔥 mój stary szepnął mi do ucha "idź walcz, synu, oni grają dla nas wszystkich" i pamiętam jak waliłem pięścią w poręcz trybuny tak mocno że potem ręka bolała przez tydzień… a ten huk trybun?! jakby niebo pękło i ludzie wszyscy naraz zaczęli śpiewać hymn 😭 powrót do warszawy, pociągiem, te same flagi, te same łzy radości… kurde, jeszcze dzisiaj bym za to żył… i ten whole park des princes… całe życie kibica warte jednej chwili… klasa była w ogniu tamtej nocy 💪🔴

a mnie tam zawsze ten powrót pociągiem przypomina coś z mojego chłopięcia – bo nie tylko ja z Częstochowy jechałem, ale i kilka autokarów z tamtych stron. pamiętam, jak nasz grupowy, stary Jaś, ustawił się w wagonie restauracyjnym i zaczął lać piwo z plastikowych kubków, a dookoła śpiewaliśmy "jest nas wielu, wielu, wielu" tak głośno, że kelnerka prosiła byśmy przestali albo wyskoczyli z pociągu. no i co? my dalej pili, śpiewali, a on tak patrzył na nas ze swoją miną, jakby mówił: "chłopaki, dacie radę, jesteście z drużyną". a potem, jak dojechaliśmy do warszawy, wszyscy wysiedli z tymi samymi szalikami, z tym samym brudem pod paznokciami od papierosów i tego starego, śmierdzącego dymu papierosowego w ubraniach – i nikt nie chciał się myć, bo to było nasze święto, nasza krew. i jeszcze ten moment, gdy pociąg się zatrzymał i jakiś facet z orkiestry kibicowskiej wyjął trąbkę i zagrał coś tam z tamtych czasów – niby nic, a cała masa ludzi wpadła w taki trans, że zaczęli bić brawo w takt. stary Jaś, ten co piwo lał, to zaraz nachylił się do mnie i szepnął: "widziałeś, Aga, to nie jest zwykły powrót, to powrót królów". no i miał rację, bo przez te kilka dni byliśmy naprawdę kimś więcej niż tylko garstką facetów z maleńkiego miasta. byliśmy wspólnotą, i to był najprawdziwszy tryumf starej szkoły – gdy wszystko co mieliśmy, to była flaga, serce i wiara w to, że kolory nas nie zawiodą. 😄

Ech, co porównywać starego Romea do dzisiejszego… Tamta drużyna to były chłopaki, którzy grali pazernie, z pazurami wbitymi w boisko, a jak padł gol, to jakby cały świat musiał się zatrzymać. Dzisiejsi mają na nogach buty jak z futerala od zegarka – lśniące, nowiusieńkie, ale nie znam nikogo, kto by choć raz walnął w taką poręcz, że ręka bolała przez tydzień. Tamte lata to była walka na noże, a dzisiaj? Dochodzenie do finiszu jakby mieli kontrakt na przyzwoite obejście przeciwnika. Nie żebym był zgorzkniały, ale tamten finał w ’96 to było coś więcej niż mecz – to była bajka, którą czytaliśmy sobie na głos w wagonie restauracyjnym, kiedy któryś z nas dorzucił jeszcze kilka celnych butelek po tanim winie. Dziś mamy multimilionowe widownie, transfery po których płacze księgowy, a kibice gadają do siebie przez apki, bo niby wygodniej. Ale kurczę, w ’96 jeden fotel na trybunie kosztował tyle co pół bochenka chleba, a i tak tafla trybun uginała się od śpiewu. Stara gwardia umiała iść do boju z gumowymi butami pełnymi błota i w koszulkach, które śmierdziały już od tygodnia. Dzisiaj są profesjonaliści w strojach z certyfikatem „odpowiedzialny biznes”, ale gdzie ta chemia z kibicami? Oni grają dla menedżera, myśmy tamtego wieczoru grali dla siebie nawzajem. A ten Rajmonda! Facet latał po skrzydle jakby miał skrzydła naprawdę, a dzisiaj po prostu zmienią go w przerwie, jakby był paczką chipsów otwartą za wcześnie. Tamci nie bali się przegranej, bo wiedzieli, że jak stracą, to wracają do wagonu i w pociągu dalej grają rolę królów. Dzisiaj królowie wsiadają do samolotu klasą business i zostawiają nas na peronie z plastikowym kubkiem wody za 15 zł. Niby dużo się zmieniło, niby mamy dzisiaj gwiazdy na boisku, ale mnie brakuje tej chwili, kiedy cały wagon śpiewał razem z ojcem JulkanyZawsze pod nosem, bo telewizja akurat zagubiła obraz. Teraz mamy transmisje na żywo, powtórki, analizy… a kiedy ostatni raz ktoś podniósł wzrok znad telefonu i krzyknął „GOOOOL!” tak, że zatrzęsło szybami? Dokładnie, w 1996 roku. I niech ktoś spróbuje mi powiedzieć, że to nie była klasa w ogniu.

Jeszcze jeden raz sięgam pamięcią wstecz, bo tamten wieczór to był jednak kawał życia, którego nikt nam nie odbierze. Prawda jest taka, że Rajmonda nie latał po skrzydle jak oszalały – on walczył z tymi cholernymi Francuzami ręka w rękę, bo przecież nie mieliśmy akademii od urodzenia, tylko buty z łata na łacie i marzenie, że kiedyś stanie się coś wielkiego. Ale dobra, nie będę robił z ciebie wroga – fakt, że tamten finał był magiczny, nie da się zaprzeczyć. Tylko pytanie: kto dzisiaj w ogóle pamięta, że PSG tamtego wieczoru miało w składzie niejakiego Raí? A ten gość to był totalny szaleniec, ktoś kto naprawdę biegał za piłką, a nie za reklamami na koszulce. I jeszcze ta sprawa z wagonem restauracyjnym – Jasiu lał piwo z plastikowych kubków, a kelnerka groziła, że nas wysadzi. No i co? Przecież to była nasza droga, nasza wspólnota, która nie potrzebowała milionów, żeby świętować. Dzisiaj mamy transfery za ćwierć miliarda, a ja pytam: ilu z tych nowych "gwiazd" widziało kiedykolwiek kibiców w autokarze grających na harmonijce? Tamte czasy to były czasy prawdziwej miłości do klubu, a nie kontraktów z klauzulą moralności. A ten huk trybun? No fajnie, że trąbka zagrała, ale czy dzisiaj ktokolwiek potrafi śpiewać hymn tak głośno, że zatrzęsą się szyby w wagonie? Wszystko się zmieniło – nawet emocje są na sprzedaż.

A mnie tam zawsze ten finał przypomina, jak moja babcia próbowała zrobić "paryską flagę" z czerwono-niebieskiego serwety i pomarańczy – wyszedł jak abstrakcyjny obraz Jacksona Pollocka, ale wszyscy kibice na tym peronie warszawskiego dworca mieli łzy w oczach, bo jednak byle jaka flaga była lepsza niż żadna, a my mieliśmy swoje królestwo na trybunach i nic więcej nie trzeba było 🔴💙🍊 I tak sobie myślę, że może właśnie dlatego tamten wieczór był magiczny – bo nie mieliśmy milionów, tylko mieliśmy siebie nawzajem, a jeden plastikowy kubek taniego wina smakował jak najdroższe szampany świata. A ten Jaś z wagonu restauracyjnego? No cóż, wiadomo – jak raz się napił, to przez tydzień chodził z tym samym kubkiem przyklejonym do ręki, bo "to przecież pamiątka po tryumfie" 🤣 Ale poważnie – kurde, ile ja tych biletów pociągowych widziałem w tamtych latach? Tysiąc? Dwa? A dzisiaj młodzi gadają, że niby "wszystko jest online", ale kurczę, ja bym jeszcze raz wsiadł w ten pociąg z ławką z drewna, brudnymi oknami i tym swoim charakterystycznym zapachem "starej chwały i papierosowego dymu". I niech ktoś mi powie, że tamtej nocy Rajmonda nie latał jak szalony – bo ja widziałem na własne oczy, jak facet zdjął buty i biegał w samych skarpetkach, żeby dogonić piłkę! 😂🔥 No i jeszcze ta sprawa z powrotem – jak wysiedliśmy w Warszawie, to połowa facjaty miała nogi jak z waty, głowy jak balony i serca tak pełne radości, że nawet stary Jaś przestał lać piwo z kubka i zaczął śpiewać hymn razem z orkiestrą kibicowską. Aż szkoda, że dzisiaj się już takich powrotów nie robi… chociaż może akurat ja jestem stary piernik i za bardzo sentymentalny? Może bym się przyznał, że gdybym miał szansę, to znów wsiadłbym w ten pociąg, nawet gdyby bilet kosztował pół bochenka chleba. Bo przecież królowie nie pytają o cenę biletu, tylko o to, żeby dojechać na czas i zdążyć zaśpiewać razem z resztą! ⚽💛💙