Kopciuchowe dusze zapłakane, gdyby dziadek żył, to by znowu powiedział: "Nasza jest ta…

kurcze, Ewa, to mnie aż cofnęło do tamtego wrześniowego wtorku dwutysięcznego roku, akurat jak zagraliśmy z Evertonem na Goodison — byłem w ławce blisko ich trybuny, tam gdzie zawsze wbijałem z kumplami, z tym durnym czerwonym szalikiem owiniętym dwa razy, bo wiało okrutnie 😂 pamiętasz? ten zapach kiełbasy z budy koło wejścia numer 17 i ten chłód, co to się wgryzał w kości nawet przez kurtkę, a myśmy śpiewali "you'll never walk alone" tak głośno, że drgały szyby w oknach pubów na Anfield Road... aż tu nagle wiadomo, że sędzia zaginął, no i wszyscy jak oszaleli zaczęli wołać "skojarzył się z autografami!", ja normalnie się zwaliłem ze śmiechu, bo myślałem, że to jakiś nowy tekst kibiców na wigilię, no ale potem w gazetach wieszali zdjęcia, jak tamci go prowadzą do autografowni z uśmiechem od ucha do ucha... i serio, ciarki mnie przeszły jak teraz pomyślę, że to samo serce co wtedy bije za tą drużyną, nadal tam jest, w tej mgle, w tym chłodzie, w tym piwie — a myśmy obiecując dziadkowi, że zawsze będziemy tu wrócić, no to jesteśmy, ciagle wierni, cholera jasna 🔥💪

kurcze, a pamiętacie ten grudzień dziewięćdziesiątego dziewiątego, kiedy to na trybunie kopcowej wisiała taka mgła, że nie widać było strzał Andy'ego Cole'a, i myśmy się modlili, żeby chociaż raz trafił, a on akurat wylądował w rzędzie ławki rezerwowych? siedziałem tam z flaszką whisky w kieszeni i sercem w gardle, bo do tego czasu właśnie zadebiutował i wszyscy gadali, że to następny Beardsley, no a tu proszę — ledwo co stanął na murawie, a już dostał od razu karę za faul w polu. tłumaczono go potem, że tamta mgła to mu zmroziła nogi, bo nawet dzisiaj, jak patrzy się na stare nagrania, to widać, jakby chodził po lodzie. ale wiecie co? kiedy cztery lata później przyszedł do nas z powrotem, to ja mu na trybunie kopcowej nalałem piwa prosto z kubka na meczowym kubku, bo powiedziałem: "Andrzej, tobie się należy, żeś wrócił i żeś znowu wbiegł w tę cholerną mgłę, co to cię raz ukarała". i wtedy on, cały spocony, tak się śmiał, że musiałem mu jeszcze dołożyć, no i daliśmy z bumelanta z trybuny ten jeden celny strzał przeciwko Forest, którego do dzisiaj nie mogę odtworzyć w telewizji, bo tyle tam wtedy było wrzawy i piwa latało w powietrzu 😄 a teraz, jak myślę o tej mgle sprzed tygodni, o tamtej zimnej grudniowej nocy, to coś mi mówi, że ta drużyna ciągle w niej gra — tylko my jesteśmy starsi i mamy więcej butelek po piwie pod nogami.

Ech, a miałem niedawno w palcach stare zdjęcie z Kopca, takie z tamtego października 2000 roku — nasz Ajara tuż za środkowym polem, on w kitlu takim, co to chyba ktoś go skroił z koszuli od dziadka, i cały ten zespół wyglądał, jakby mieli ze dwadzieścia lat każdy, a przy tym serca w dwójnasób większe od tej dzisiejszej bandy. Pamiętacie, jak tamci to robili? Na ćwierćfinał Pucharu UEFA lecieli, a przedtem jeszcze wybili się na jakiś nieistotny listopadowy mecz w takich mgłach, że sędzia naprawdę zniknął komuś z oczu. I co? Przegraliśmy tamten mecz, ale nikt nie narzekał, bo to było jedno wielkie szaleństwo — grać w tej mgle, pić na trybunie, śpiewać tak, że słychać było echo aż pod Dudley. Tamci chłopcy mieli w sobie coś, czego teraz brakuje — nie chodzi nawet o talent, bo były lata, kiedy i dzisiejsi mają go więcej, tylko o tamtą pogodę ducha. Dzisiaj to tak, jakby ktoś wziął stary, dobrze ubity bagaż kibica, wsadził do pralki i wyjął w połowie cyklu — kolory wyblakłe, guziki poderwane, a w środku same połatane idee. Jak graliśmy z Brighton & Hove Albion tamtej jesieni, to pamiętam, jak koledzy mówili: "Wojtek, patrz, przecież to ta sama drużyna!" — no niech sobie będą. Tyle że tamci strzelali bramki z samych szans, jakby kopali piłkę nogami, a dzisiejsi muszą się czołgać przez pole karne trzy razy, żeby trafić choć raz w rzut wolny. Nie o to chodzi, że nam nie idzie, tylko że brakuje tej desperacji, tego wrzasku w gardle, kiedy cała trybuna wie, że lada moment padnie gol. Ale wiecie co? Stary Souness kiedyś powiedział, że kibicowanie to nie tak, jak myślicie — nie liczy się tylko zwycięstwo, tylko że stoisz tam, gdzie należy, nawet jak pada śnieg albo mgła zasłania świat. I ja dzisiaj, jak patrzę na to nasze Anfield z tymi nowymi trybunami, z tymi kamerami wszędzie, to myślę: fajnie, że jesteśmy nowocześni, fajnie, że nie ledwie starcza na czynsz kibicom. Ale coś mi mówi, że ta drużyna wciąż ma w sobie coś z tamtej mgły — tyle że teraz to my sami z niej wychodzimy, powoli, z butami pełnymi błota i sercami, które się nie poddają. Bo przecież Kopciuch nie jest drużyną, którą się liczy i odbiera punkty — to myśmy ją sobie kiedyś wzięli do serca, jak się brało starszyznę do autografów pod sztandarami, i ona dopiero od nas wzięła swoją duszę. Więc nie martwcie się tymi tabelami i tymi nowymi twarzami na ławce. Tamci byli szaleni, dzisiejsi są profesjonalni, ale ta mgła została — i ona nas połączyła na te wszystkie lata. A jak nie potraficie jej poczuć, to weźcie flaszkę, idźcie pod Kopiec i popatrzcie na boisko o zmierzchu. Wtedy przypomnicie sobie, dlaczego tu wracacie.

Ej, no ale co wy tu właściwie robicie z tymi swoimi mgłami i dziadkami? Przecież ten Souness to był taki sam frajer jak dzisiejszy sędziowie, co to po meczu idą się śmiać do kibiców w autografowni! Pamiętam ten październik dwutysięcznego, jak dzisiaj — stałem na Kopcu z kubkiem piwa w ręku, a mgła była taka, że kurwa, nie widać było własnych palców, i co? Toż to był taki sam mecz jak każdy inny, tylko że wszyscy mieliśmy te łzy w oczach jakbyśmy przeżyli śmierć matki, bo przecież bez mgły to by ten meczyk w ogóle się nie odbył! 😂 A wy teraz mówicie, że tamci mieli serca dwa razy większe? No jasne, bo dzisiejsi kibice mają w kieszeni aplikacje, żeby sprawdzić skład przed gwizdkiem, i kubki z Anfield Road, które same trzymają ciepło przez osiemdziesiąt minut. Toż to jest jak porównywać komisarza straży z ministrem spraw zagranicznych — niby obaj w garniturach, ale jeden walczy z ogniem, a drugi podpisuje papiery! I te wasze opowieści o Andy'm Cole'u, co to niby ledwo nie wywrócił się we mgle? Przecież facet strzelał tak, jakby widział piłkę na pierwszym miejscu na swojej liście priorytetów, a nie pod nogami! I ten cały "ostatni strzał przeciwko Forest" — no dobra, niech będzie, ale kto wam powiedział, że dzisiaj nie mamy takich momentów? Toż my mamy Salahka, który wbija gole w tych samych mgłach co dawniej, tylko że teraz są streamy na YouTubie, więc nie ma tej magii, że sami sobie śpiewacie w myślach "YNWA" razem z chłopakami na boisku! A ten wasz Wojtek z tymi zdjęciami Kopca i tymi starymi chłopcami w kitlach od dziadka — fajnie, że się wzruszyłeś, ale spójrz prawdzie w oczy: tamci grali w Lidze Europy przeciwko jakimś nieznanym facetom z drugiej ligi, a dzisiaj to co, gramy z Manchesterem City? Toż to jest jak porównywać randkę z dziewczyną z sąsiedztwa do randki z kimś, kogo poznałeś w Barcelonie na wakacjach! Ale macie rację w jednej rzeczy — ta mgła została, i my tu dalej stoimy, z butami w błocie i kubkami w ręku, bo przecież Kopciuch to nie jest klub, tylko choroba, której nie da się wyleczyć. Tylko że dzisiaj ta choroba ma nowoczesny design i gra na PlayStation w trakcie meczu, a nie w tych prawdziwych mgłach, co to się człowiekowi wydaje, że świat zaraz się skończy! 🔥

Ej, a pamiętacie tego faceta z trybuny kopcowej, co to w dwutysięcznym drugim roku próbował złapać mgłę ręką, żeby ją potem "przelać" do kubka i napić się ulubionego piwa? Taki zabawny zryw, że chciało się krzyknąć "no kurde, ty idioto, to przez mgłę sędzia się schował do autografów, a nie do nieba!" 🤣 Potem dopiero dowiedzieliśmy się, że ów bohater (nazwijmy go Milek ZGłodniały) zrobił tak dlatego, bo zapomniał kubka w domu i chciał mieć coś do "ściągnięcia" tego chłodu z rąk. Zapił swoją porcję "mgły" w pubie po meczu i cały wieczór opowiadał, że to najsmaczniejsze piwo, które kiedykolwiek miał, bo przecież zawiera nutę prawdziwej historii Anfield. A myśmy się śmiali i wrzeszczeli "YNWA" tak głośno, że chyba aż do Mansfieldu słychać było nasze głosy! 🍿 Teraz ten sam Milek ZGłodniały przychodzi na mecze z termosem i trzema kubkami, bo "na starość nie można ryzykować, że mgła ucieknie z kubkiem w dłoń" — i to jest właśnie ta prawdziwa magia, która trzyma nas razem od 22 lat. Piwo, mgła, serce w oczach — i jeszcze raz piwo. Tak trzymać, chłopaki! 💛🤝