Kopnięcia, które rozpalają duszę, i słońce nad Anfield w oczach

ostatnio jak szedłem znowu na trening syna (ten zawsze zapomina butów, też!) pod samym sklepem naprzeciwko szkoły zobaczyłem jakieś dzieciaki, może 10-latki, ze szkolnymi plecakami, ale zamiast do szkoły one szły w kierunku tego murala i jeden ciągnie drugiego: "patrz, tam jest STEVEN! Patrz, on nas prowadzi!" a ten drugi: "no ale nie dosłownie, idiota" 😤 no ale serce zabiło, bo to już drugie pokolenie, które dorasta na opowieściach o tym człowieku 🔥 i wiem, że kiedyś one też będą pokazywać ten mural swoim dzieciom, a to jest właśnie ta iskra, którą Gerrard zostawił w mieście 💪

no to akurat pamiętam jakby to było wczoraj, bo byłem tam na miejscu kiedy ten mural dopiero robili. stary kolega z pracy, za którym ciągle biegałem z farbą i wałkiem, żeby nie umoczyć butów, puścił sobie gębę, że idzie zaprojektować ten mural i ja myślałem, że to żart jakiś albo fanaberka. a on po prostu poszedł i się wkręcił w to tak, że całe osiedle pomagało, starszaki z piwkiem w garści, młodzi z aparatami, nawet miejscowy ksiądz coś tam namalował, chyba krzyż na drugim planie, nie pamiętam dokładnie, ale czuło się, że to nie jest tylko jakiś obraz, tylko wspólna sprawa. i ten moment kiedy Gerrard się pojawił na otwarciu, w tej swojej charakterystycznej koszulce, i wszyscy zaczęli klaskać, a on tylko kiwnął głową i powiedział: „dziękuję wam, kurczę, za to wszystko” – wtedy na chwilę zamilkło się i wiedziałem, że to nie jest zwykły hołd, tylko coś, co zostanie na lata. a teraz jak widzę te dzieci, które biegają tam z telefonami, to myślę sobie, że stara szkoła naprawdę coś zostawia, bo oni przecież nie pamiętają nawet meczu z Barceloną w 2005, ale czują, że ten facet to był ich idol, i to jest właśnie ta magia, której nie zmierzy żadna statystyka

Ech, porównywać to porównywać, ale niech tam – bo widzę, że same wspominki lecą, a ja też muszę dorzucić swoje trzy grosze. Pamiętam jeszcze ten czas, kiedy to Anfield drżało przy samym wejściu Gerrarda na boisko. Ten facet był magnesem, który przyciągał nie tylko piłkę, ale i całe widowisko. Drużyna, którą budował, grała twardo, buntowniczo, z taką pasją, że naprawdę czuło się, że każdy mecz to walka o honor miasta. Te kopnięcia z półobrotu, te dryblingi, które kończyły się golami, te interwencje Reiny w sytuacjach bez wyjścia… A teraz? Teraz mamy drużynę, która potrafi grać pięknie, to fakt, i niejednokrotnie widzieliśmy jak Guardiola albo Klopp wpuszczają tu ładnych parę bramek przeciwnikowi. Ale czy zostawia to samo uczucie? Takie, że serce bije mocniej, kiedy wkracza któryś z graczy na murawę? Te momenty, kiedy kibice wstają z miejsc i śpiewają, że to ich dom, że nikt nie ujdzie z życiem? Tamta ekipa miała w sobie coś takiego, że nawet jak przegrywała, to się czuło, że walczą do końca, że nigdy się nie poddają. Wtedy fani wierzyli, że basta, dzisiaj jest ich dzień. A teraz? Teraz mamy zespół z wieloma gwiazdami, które potrafią rozegrać mecz od deski do deski, ale czy zostawiają po sobie taki ślad w sercach? Patrzę na ten mural i myślę: tamten Gerrard to był człowiek z ludu, który wychował się na tych samych ulicach, co my. On nie przyszedł z zagranicy z wielkimi pieniędzmi – on przyszedł z determinacją, z chęcią walki, z sercem wielkim jak stadion. A dzisiejsza drużyna? Ma w sobie mnóstwo talentu, ale czy ten talent jest zakorzeniony tak głęboko w lokalnej społeczności? Czy dzisiejszy Liverpool to już nie tylko klub, ale i dumna część miasta, jakim był kiedyś? Nie mówię, że nie kochamy tej drużyny, ale porównanie samo się nasuwa – tamta drużyna była jak ogień, który palił się długo i mocno, a dzisiejsza to raczej dobrze naoliwiona maszyna, która czasem gasnie. Ale cóż, piłka to ciągła zmienność, i może za kilka lat ktoś będzie wspominał dzisiejszych zawodników z taką samą nostalgią. Na razie jednak, idźmy na kolejny mecz i dopingujmy do końca!

no wiesz co… pamiętam siebie na tym osiedlu jak zrobili ten mural 😭 jeszcze zanim zdjęcia się rozeszły, przychodziłem tam codziennie po treningu z córką bo mieszkałem wtedy na blokach obok, i widziałem jak ten kolor się rozlewa, jak czerwony zlewa się z szarością betonu i nagle ten facet patrzy prosto na ciebie spod kurtki jakby mówił „spokojnie, to ja was tu trzymam” 🔥 a wczoraj akurat byłem tam znowu bo syna do szkoły odwoziłem, i zobaczyłem starszego chłopaka, pewnie z liceum, który stał pod tym muralem sam i gadał do Gerrarda jak do żywego człowieka – „heej Steven, nieźle ci poszło w tamtym finale, stary, naprawdę…” i tak ze łzami w oczkach bo chłopak miał nawet koszulkę tej samej edycji, tę z numerem 8 na plecach… kurde, to jest ta magia którą nikt nie wymyślił, tylko fani ją noszą w sobie i przekazują dalej, wiadomo o co chodzi 💪😱

kiedy pierwszy raz stanąłem pod tym muralem to myślałem, że ktoś mnie podpuszcza – no bo jakim cudem facet, którego całe życie oglądałem w telewizorze ze śniadaniem w ręku, teraz patrzy na mnie z muru jakby mówił: „no, Tomek, co tam u ciebie, nie zapomniałeś o tamtej radochy?”. wiesz, tyle razy latałem do Anglii na wyjazdy za Gerrardem, że aż mi się zdawało, że wciąż słyszę jego okrzyki z autokaru kibiców, gdzie zawsze ktoś krzyczał „on to zrobi, on to zrobi!” i za każdym razem miał rację. pamiętam jeszcze ten moment w istambule, kiedy to on zagrał przez cały mecz z tą nogą, co ją niedawno operował, i strzelił dwa gole – no ale chłop jak dąb, nigdy się nie poddawał, nawet jak ledwo zipał. a teraz jak patrzę na te dzieciaki, które biegają po osiedlu z czerwonymi szalikami i robią selfie z „naszym Steve’em”, to myślę sobie, że fajnie by było, gdyby kiedyś ktoś taki jak On się pojawił i też zostawił po sobie coś więcej niż tylko fajne podania i bramki. bo to nie o umiejętności chodzi, tylko o to, że ten facet stał się częścią naszych rodzinnych opowieści, tych, które opowiada się przy niedzielnym obiedzie i któraś kolejnka zawsze się kończy słowami: „a pamiętasz, jak to wtedy było?” i wtedy wszyscy kiwają głowami, bo nikt nie zapomniał.

Kurde, to akurat przywołało mi moją „eksperymentalną” wycieczkę na Anfield w 2015, kiedy to po meczu z Norwich usiadłem w pubie obok dwóch panów coś koło 70-tki, którzy gapili się w telewizor z takim wzrokiem, jakby sami grali. Jeden z nich nagle mówi: „Słuchaj, a pamiętasz jak ten Gerrard kopnął w 2006 w półfinale? Ten strzał z 35 metrów? No to mój wnuczek akurat był u mnie na odwiedzinach, obaj gapiliśmy się w ekran jak zaklęci, a on na koniec krzyknął: 'Dziadek, on jest nieśmiertelny!'… i poszedł do przedszkola opowiadać, że widział żywego herosa. Na drugi dzień nauczycielka zapytała go: 'A co ten wujek Gerrard robi w twoim przedszkolu?' A on na to: 'On kopie piłki! I bije złych ludzi!'" 😂🔥 Teraz ten wnuczek ma 12 lat i co tydzień biega ze mną pod ten mural, bo „tato powiedział, że tu jest nasz kapitan, który nigdy nie umiera”. I ja serio myślę, że jeśli kiedyś trafi się jakiś kolejny idol, to będzie musiał nosić przy sobie aparat do zdjęć, bo inaczej go dzieci nie rozpoznają za pierwszym podejściem… a tak swoją drogą, Sedzia228, to może następny mural zrobimy Ci z napisem „Analiza statystyk – ale odwal się, kibicuj normalnie”? 😎🍿