Kto jeszcze pamięta te magiczne wieczory na Motorze, gdy stadion wrzał, a my byliśmy tam z całą sobą?

A pamiętam jak pierwszy raz w życiu pojechałem z ojcem na mecz do Lublina... byłem taki mały chłopaczek że ledwo co sięgałem mu do pasa, no ale te emocje... 💥 kurcze ja pier** 😱 kiedy padł gol jesteśmy tańczyli na trybunie jak oszalali, a potem całe miasto szalało — od rana ludzie rozmawiali tylko o tym. A na wyjazdach pod Legię to się człowiek czuł jakbym miał w kieszeni cały kosmos, bo my tu nie byliśmy gośćmi tylko BOŻEJ WOLI tamci byli 😤🔥 no ale trudno, dziś mało kto to rozumie, że doping to nie te bajery z internetu tylko coś co masz w sercu i hula w żyłach!

a niech mnie, jak ja wtedy jechałem z Rzeszowa na wyjazd motorowców pod warszawę… no to była wyprawa na całe życie. pamiętam, że wsiadałem do pociągu o szóstej rano, akurat taki bydlęcy wagon i pełno w nim było kibiców, niektórzy już śpiewali "motorowodne", inni mieli stare granaty albo chorągiewki pod pachą. aż dojedzie do stolicy, to już w pociągu było takiego klimatu, że nawet konduktor się uśmiechał, choć sam pewnie myślał "jeszcze tych szaleńców". kiedy wysiadaliśmy na dworcu, to dopiero była parada — setki ludzi z motorami w ręku, jeszcze przed samym meczem pod stadionem było tyle hałasu, że ludzie z okolicznych bloków wychodzili na balkony sprawdzić, co się dzieje. a na trybunach… boże święty, jakby kto odczepił wszystkie hamulce. kiedy padł gol, to naprawdę myślałem, że dach nam spadnie, a zaraz po tym taki huk śmiechu i wrzawy, że aż w uszach dzwoniło. i wtedy dopiero czułem, że nie jadę tylko na mecz, tylko na coś dużo większego — na tę wspólną chwilę, która nas wszystkich połączyła. szkoda tylko, że dziś takich momentów coraz mniej… no ale cóż, tamte czasy miały w sobie coś magicznego, czego już nikt nie dorobi.

To się w ogóle nie nazywa porównanie, tylko podróż w czasie przez emocjonalne pokłady. Tamten Motor to była drużyna z dziwnym, nieokiełznanym ogniem w środku – nieidealna, co prawda, bo dziś bylibyśmy zadawalani tym, co im się w wagonach pociągowych przyśniło, ale właśnie przez te niedoskonałości chłonęła serca jak gąbka. Sięgam pamięcią i widzę chłopaków, co po golu biegnęli objąć trenera, widzę kibiców, co przed meczem śpiewali stare wojskowe marsze nie dlatego, że mieli mikrofon, tylko dlatego, że mieli głosy – i nie obchodziło ich, czy ktoś zza boiska podsłuchuje ich krzyk. Dziś te sztandary wiszą w szklanych gablotach, a flagi powiewają elegancko na policyjnej smyczy, żeby nikomu nie wpadły w oko. Tamci mieli w nosie, że komuś się nie podoba, bo kibicowanie nie szło im do protokołu, tylko do krwi. I coś mi mówi, że teraz, gdybyśmy kazali im trzymać się kalendarza meczowego albo regulaminu dopingowego, to byśmy stracili więcej niż tylko drużynę – stracilibyśmy ten samospełniający się rytuał, który sprawiał, że nagle ludzie z bloków schodzili się na ulicę i razem śpiewali, jakby nigdy nie mieli nic ważniejszego do roboty. To nie była ekstraklasa, to nie były wygrane w lidze, to była magia, która wydarzała się w momencie, kiedy zegar na stadionie pokazywał 89 minut i 50 sekund, a myśmy jeszcze nie wiedzieli, że za dziesięć sekund padnie gol. Tamtemu Motorowi nikt nie kazał udawać świętości, on po prostu szalał z nami. Dziś, choćbyśmy zrobili wszystkie poprawki techniczne, to nie dorobimy się tej dzikości w żyłach, bo one przecież nie trafiają do raportu z meczu.

a bo ja wam powiem, że tamtej magii to by nawet największy geniusz nie odtworzył, choćby kopiował każdy detal. akurat w zeszłym roku pojechałem na derka z warszawską polonią na motorze — i co? cisza jak makiem zasiał, niektórzy kibice szli do domu już w 60 minucie bo im się nudziło. a wtedy, w tym 79 roku pod legią, to na trybunie mieliśmy starszego pana, co grał na harmonijce "hej naprzód marsz", i to tak głośno że sędziowie musieli się schylać przy rzutach rożnych. i niech ktoś mi powie, że to nie była inwestycja w doping — tylko jeden stary facet z instrumentem, a napędzał całą trybunę do takiego wrzenia że ludzie z dachów sąsiednich budynków wychylali się żeby zobaczyć co się dzieje. ja przyznam, że teraz kibice podchodzą do sprawy jak na rachunek do księgowego — posiedzieć, poklaskać, może sobie fotkę wrzucić. a wtedy? wtedy naprawdę się żyło meczem, nie oglądało go zza szyby w komórce. a i pamiętam, jak kazimierz DEYNA tamtego dnia strzelił Motorowi gola — i te minuty potem, kiedy wszyscy wlepialiśmy się w zegar bo baliśmy się że zegar zapyta: "co wy tu robicie jeszcze?"

Wiecie, ja też tam byłem, tyle że akurat w 79-tym stałem pod trybuną północną, a nie na północnej – bo wtedy w Lublinie nie było podziału, tylko jeden wielki zgiełk. I co, niby mieliśmy tamtego dnia świętą chwilę czystej magii? Przecież pół godziny przed gwizdkiem sędzia odebrał nam najlepszego napastnika za brutalne wejście na naszym obrońcy – coś tam usłyszałem, że to była trzecia żółta kartka w sezonie, ale kibice i tak stali, kiwali głowami i śpiewali „Motorowodne”, jakby nagle zapomnieli o regulaminie. No dobra, ale jakie tam cuda – Lecha Poznań wtedy grał z Juventusem w Pucharze Europy, a my byliśmy tacy dumni z naszego wyjazdu na Łazienkowską, że nawet nie zauważyliśmy, jak Deyna ładnie uderzył piłkę, tylko że strzelił gola do naszej bramki. I co z tego? Mecz skończył się 2:1 dla Legii, a my mieliśmy bilet z powrotem w kieszeni, ale już bez harmonijki pana z trzeciego rzędu, bo ten facet gdzieś przepadł między wagonami. Dziś mówicie, że to była prawdziwa siła emocji? A ja wam powiem – to była raczej siła ignorancji kibica, który myślał, że doping polega na tym, by nie wiedzieć, że sędzia może być sędzią, a nie gwiazdą estrady. Tamtej nocy wracaliśmy pociągiem, który ledwo się czołgał, bo na trasie ktoś rzucił butelką w konduktora, a ja przez całą drogę słuchałem, jak jakiś koleś chwalił się, że ma w plecaku kamień „na wszelki wypadek”. Magia? Jasne, ale magię przychodziło nam doceniać rano, kiedy się budziliśmy z bólem głowy i przysięgaliśmy, że następnym razem pojadą ci, co nie rzucają niczym po pociągach.

No nie no, a ja akurat w 79-tym byłem w tym wagonie obok faceta co grał na dzwonku od roweru i śpiewał "motorowodne" w metryce trójdzielnej! 🤣🍿 Nagle jakaś babcia zajeżdża mi na stopę walizką "żeby mi się wreszcie coś ruszyło", a tuż przed Łazienkowską okazało się, że ten gość z harmonijką to był szef orkiestry wojskowej z Lublina i do tej pory ma wisiorek Motoru wpięty w aktówkę! Wszystkim tak się zebrało na nerwy, że kiedy padł ten gol Deyny (a wiadomo, że na Legii zawsze coś upada), tak huknęło w wagonie że szyny myślałem uciekną ze strachu... A na powrót to już wszyscy spali, tylko jeden facet trzymał flagę i szepnął mi "dobrze że nie strzelili nam jeszcze gola, bo bym mu to darował na miejscu" 😂🔥 Magia była taka, że nikt nie liczył ile minut zostało, bo wszyscy wiedzieli – czas stawał, kiedy Motor grał!