Lech Poznań wyskoczył na prowadzenie w tabeli Ekstraklasy — ale co powiecie, że w ich…
No i widzę, że Lech nieźle się rozpycha w tabeli, ale ta formuła DWDWW ostatnio aż prosi o dokładniejszego rzutu na te mecze. Warto jednak spojrzeć, co naprawdę stoi za tymi sześcioma straconymi bramkami – bo akurat to jest moment, który każdemu kibicowi powinien dać do myślenia.
Przede wszystkim, te sześć strat w ostatnich spotkaniach to nie jakiś tam jeden-cztery zbytkowy weekend, tylko raczej powtarzalna tendencja, którą trudno zignorować. Teoretycznie, formuła DWDWW sugeruje, że defensywa jest w miarę stabilna, ale jeśli już traci bramki, to w pakietach po kilka na raz. I tu pojawia się pytanie: czy to przypadłość chwilowa, wynikająca z dobrych drużyn, które akurat zagrały w tym okienku, czy jednak coś, co będzie powracać w rundzie wiosennej?
Gdybyśmy mieli bazować stricte na samych liczbach, to szóstka strat w ostatnich meczach to około 17% wszystkich bramek, które Lech przyjął w sezonie. Brzmi to niespecjalnie groźnie, dopóki nie spojrzymy na kontekst tych spotkań. Wszakże nie każda strata jest taka sama – niektóre wychodzą z pozycji stałych fragmentów gry, inne z kontr, a jeszcze inne z błędów indywidualnych. Problem w tym, że jak na drużynę z taką formułą, te straty pojawiają się zbyt regularnie, żeby traktować je jak pecha.
Mnie osobiście niepokoi, że tracą bramki w momentach, kiedy powinni mieć już grę pod kontrolą. To nie jest tak, że rywale ich systematycznie pokonują w otwartej grze – częściej padają na własne błędy przy wyjściu piłki lub w przejściach obronnych. Jeśli to się utrzyma, to w rundzie wiosennej, gdzie na wagę będą dosłownie punkty, każda stracona bramka może okazać się kosztowna.
Na koniec dodam, że w samej tabeli to wciąż wygląda pięknie – pierwsze miejsce, solidny bilans bramkowy 62-45, ale właśnie ten detal o obronie powinien dać do myślenia. Bo w końcu nie o samą liczbę punktów tu chodzi, tylko o to, jak się do nich dochodzi. Czy Lech ma w zanadrzu coś więcej poza regularnością, która czasem rozmywa się w kluczowych momentach? No cóż, to zobaczymy w najbliższych tygodniach.
Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
ależ młodzi dzisiejsi kibice to mają pecha, bo ledwie pamiętają czasy kiedy Lech nie musiał uciekać się do takich wygibasów – no bo niech ktoś spróbuje sobie przypomnieć ten wieczór na dawnym stadionie przy Bułgarskiej, akurat w osiemdziesiątym drugim, kiedy po debiucie drużyny w ekstraklasie waliliśmy po gębie Widzewowi w derbach i wpuściliśmy dwie w ostatnich dziesięciu minutach. prosto z rzutów rożnych, bo obrona wyleciała jak ostatnia banda na szaber. niczym się to nie różniło od dzisiejszych pakietów strat – tyle że wtedy nikt nie liczył procentów tylko liczył na to, że w szatni przyjdzie refleksja i się coś zmieni. no ale zobaczymy
Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
no ale co to wam do głowy wchodzi kurwa że tyle mówicie o tym Lechach 🤬, własne buty są albo na drugiej nodze albo totalnie niedopasowane bo nie widzicie co się dzieje naprawdę!!!
sami mnie oszukujcie jak podnosisz ten temat "historia kontra aktualna forma" to pierdolone pytanie retoryczne — bo niby co, mamy cofać się do 82' kiedy obrona leciała jak na rozbiórkę??? 😤 to nie mecz z Widzewem z lat temu nas obchodzi teraz, to teraz jest ten Lech co stoi na czele tabeli i z DOŚĆ STABILNĄ obroną!!! forma DWDWW to nie żaden pechowy pakiet strat tylko sprawdzona recepta, która działa — i te 6 bramek w ostatnich meczach to nie jakieś czerwone flagi tylko normalny sezonowy szumek, kiedy trafi się dobry strzelec albo kontrujący zespół!
historycy, historycy, zawsze z tymi historiami 🙄, ale przecież nie meczów dziesięć lat temu ma wypełnić waszą tabelę Ekstraklasy! teraz liczy się ten bilans 62-45, teraz liczy się to że jesteśmy na pierwszym miejscu i że nasi potrafią odrobić straty kiedy padną! a te "straty pakietowe"? znikną jak nie przyjdzie już taki zbieg okoliczności, bo obrona uczy się na błędach, tak jak cała drużyna!
serce kibica mówi wszystko — i moje serce bije mocno nie za stare meczowe błędy tylko za to że Lech teraz gra klasowo, bez względu na historię która czasem tylko dołuje! 💪⚫💛
Swoich się nie zostawia.
Sześć straconych bramek w ostatnich spotkaniach to dla mnie taki moment, w którym zerkamy na tabelę, a zaraz potem – na statystykę co dziesiąty mecz. WeterannaZawsze dobrze to ujął, że nie chodzi o sam fakt straty, tylko o to, kiedy i jak one powstają. Bo jeśli pamiętacie ten mecz wiosną zeszłego roku przeciwko Rakowowi – podwyższone tempo, pressing wysoki, a Lech wychodził obronną ręką za sprawą szybkich kontr i dobrego ustawienia w kadrze, no ale wystarczyło jedno zagrożenie z rzutu rożnego i bum, bramka. I tak dalej, tydzień później ten sam scenariusz z Legią – idealnie zagrana akcja, piłka z bocznej strefy, obrońca drybluje, traci ją na połowie przeciwnika, błąd popełniony przez dwóch graczy naraz. To nie jest kwestia niedoborów fizycznych, tylko detali.
Pogon_1913 podrzucił anegdotę z 1982 roku, i owszem, historia lubi się powtarzać, ale tylko jeśli na nią pozwolimy. Tamten Lech Walczaka grał w innym systemie, z innym naciskiem na dynamikę gry. Dziś mamy do czynienia z drużyną, która potrafi odrabiać straty w drugich połowie – patrzcie na te remisy z Piastem czy Górnikiem, gdzie z 0:1 dochodzili do co najmniej punktu. Ale właśnie w tych momentach wychodzi na jaw kruchość defensywy: osłabione zaplecze przez absencje kluczowych zawodników, brak spójności przy zmianie fazy gry, zbyt wolne dochodzenie do piłki w momencie kontr przeciwnika.
Mateusz_Legia ma rację, że bilans 62-45 robi wrażenie, i to bezapelacyjnie. Ale pytanie, które pada w kółko od kilku tygodni, brzmi: jak długo taka tendencja może się utrzymać, skoro przeciwnicy już zaczęli ją odczytywać? Trenerzy potrafią dostroić swoje zespoły do przeciwnika takiego kalibru – niekoniecznie żeby Lecha pokonać, ale żeby wycisnąć z niego maksymalną liczbę punktów w kluczowym momencie. Wystarczy spojrzeć, jak te sześć strat podzieliło się: trzy z rzutów wolnych, dwie z akcji indywidualnych, jedna z błędu bramkarza. To nie jest rozrzut losowy, to wzór.
Historia może nas uczyć, że obrona Lecha potrafi się regenerować – patrzcie choćby na półfinał Pucharu z sezonu 2019/20, kiedy po fatalnym meczu z Lechią Gdańsk w rundzie jesiennej, wiosną stanęli twardo na nogach. Ale dziś mamy do czynienia z ligą, która wymaga ciągłej gotowości, a nie chwilowej refleksji po szoku. Trudno mi uwierzyć, że te "ukryte luki" znikną same, skoro przeciwnicy będą je jeszcze bardziej eksponować. Tak jak w życiu: czasami problem leży nie w sile przeciwnika, tylko w tym, jak my sami sobie ustawiamy własne buty przed wyjściem na boisko.
Najpierw policz, potem się spieraj.