Legia to już nie drużyna, tylko widowisko teatralne – skręcanie rąk kibicom za występ na…

No do cholery, co to za herezja, że Legia to teraz cyrk bez aktora? Przecież to nie żaden teatr, tylko naprawdę jakaś ferajna zniknęła – a wy widzicie tam jakichś cyrkowców w pelerynach? Mecz z Lechią? Prawie gol, który na konto Lecha szedł, a nie naszych chłopaków nie oglądaliście przypadkiem? Bo ten fatalny gol na 1:2 to nie był żaden numer od kogoś, kto się nudził w garderobie – to była zwykła sytuacja, gdzie dwóch obrońców zapomniało, że mają nogi, a trzeciemu akurat dziś spłynął mózg. Eksperci gadają o "koncentracji"? No, wiadomo, jakby się tak grali przez sześć miesięcy z zespołem, który ktoś poskładał z rejsu po nocy w Alei Klubowej, to i zawodnicy by mieli problem. Ale skoro my teraz mamy trenera, który na każdym meczu od nowa uczy podstaw "jak się trzyma piłkę nogą", to jasne, że będą takie momenty. A gdzie ta Legia z dobrych czasów? Tam gdzie ją wszyscy pamiętamy, czyli walcząca do upadłego. Pucharze? Tak, bo byliśmy w grupie z tymi samymi zespołami co teraz – różnica była tylko w podejściu. Teraz mamy graczy, którzy częściej biją się o pozycję w składzie niż o punkt, a trenerzy tacy, że naiwni by powiedzieli, że pracują nad formą, a w rzeczywistości liczą na to, że przeciwnik da im punkty za darmo. No i pytanie do was: kiedy wreszcie zaczniecie wierzyć, że to jednak ludzie grają, a nie marionetki podłączone do jednego kontroli, że jak padnie gol, to automatycznie wszyscy stają w bezruchu? Bo ja już wolę oglądać, jak ktoś się stara, nawet jeśli bez powodzenia, niż te spektakle, gdzie wszyscy udają, że nie widzą piłki pod nogami.

Siema kurwa no ale się porobiło z tymi bajerami co nie? 🔥🤬 Przecież co to za brednie że Legia to teraz jakiś cyrk?! Kurwa, za moich czasów to myśmy byli TYTUŁEM z Lechią w oczy patrzyli i kto komu laury piewał?! A teraz mamy "prawie gola" przeciwko nam bo dwóch naszych obrońców nagle dostaje amnezji?! 😱 Przecież to nie zawodnicy, to jakieś zombie chodzące, co nie rozpoznają nawet własnych butów! I mówicie o trenerach co gadają w garderobie?! Chłopaki to wiedzą lepiej co się dzieje na boisku niż facet co całymi dniami gada z murzynami wokół boiska! Albo to taki show z ustawieniem jakbyśmy grali z workami kamieni zamiast z piłkarzami?! 💪 A eksperci co gadają o koncentracji?! No jasne, że koncentracja, bo przecież jak widzisz że kolega obok stoi jak pomnik to automatycznie myślisz "no dobra, dzisiaj chyba wolę siąść i popatrzeć na show". I co, mamy płakać nad tymi biletami już? Bo ja osobiście wolę oglądać chłopaków co walczą jak dzicy, a nie te spektakle gdzie wszyscy udają że grają w szachy zamiast w piłkę! Legia to nie żaden teatr, tylko KLASA co ma ochotę WYGRAĆ! A jak nie ma ochoty to niech szuka nowej roboty! 🔴😤

No dobra, to teraz ja wam powiem co widzę – boście obaj trochę tu nawijali, a ja sobie ostatnio obejrzałem ten mecz z Lechią na własne oczy, nie przez pryzmat emocji, tylko z tymi oczami wiadomo, że coś jest nie halo. Obrońcy w Gdańsku? No dobra, rzucali butami i stali jak słupy, ale weźcie sobie przypomnijcie ten moment, gdy Lech strzela na 0:1 – dwóch naszych chłopaków stoi dosłownie ramię w ramię, a jeden z nich nawet nie próbuje interweniować, tylko czeka, aż piłka sama wpadnie do bramki. To nie był żaden "prawie gol", to była zwyczajna, nieskomplikowana sytuacja, którą dwie osoby odpowiedzialne za blokowanie strzałów powinny były załatwić w sekundę. Nie ma tu mowy o amnezji, nie ma mowy o teatrze – jest mowa o tym, że ci faceci po prostu nie mieli w nogach. I teraz pytanie: skąd się bierze taka bierność? Czy to wina trenera, który każe im czekać na instrukcje jak na rozkaz generała? A może to wina samego systemu, gdzie każdy nowy gracz musi się najpierw nauczyć, że ma działać, a nie stać w miejscu? Bo jak się człowiek zastanowi, to przecież nie raz, nie dwa widzieliśmy, jak nasza defensywa rozpuszcza się szybciej niż lody w upalny dzień. A co do tych "ekspertów" gadających o koncentracji – no jasne, że bym im powiedział, żeby sami weszli na boisko i spróbowali poprowadzić akcję przy dwudziestu tysiącach ludzi wrzeszczących, że "Legia jebać". Ale jakby naprawdę chcieli pomóc, to powiedzieliby, że te same zawodniki, którzy dzisiaj stoją jakby ich ktoś ogłuszył, za pół roku potrafili wyjść z obrony w sześć sekund i strzelić gola. Tylko że teraz ich nie ma. Bo albo ich nie wpuszczają, albo nie chcą się ruszyć. I nie, nie mówię, że Legia to już nie drużyna – mówię, że ta drużyna dzisiaj gra, jakby miała umowę z przeciwnikiem na stracone gole. Bo ile razy w tym sezonie widzieliśmy, że jak przeciwnik strzeli, to my od razu się rozkładamy? To nie jest cyrk, to jest po prostu zespół, który zapomniał, po co się nosi koszulkę z napisem "Legia". A co do tych "spektakli" – no dobra, może i tak, ale pamiętajcie, że teatr to też sztuka. Tylko że sztuka, która kończy się na minusie punktów.

a no wiadomo, jak się człowiek nie wychyli za dużo, to zaraz ktoś powie że się nie szanuje historię klubu. ale dobra, skoro już pchacie mnie do gadania, to powiem wam że pamiętam ten sezon 96/97 jakby to było wczoraj. weselej tam nie było – tłumy na trybunach, obrońcy wracali do własnej połowy jakby mieli nogi z waty, a myśmy i tak wygrywali. nie dlatego że byliśmy jacyś superdoskonali, tylko że chłopaki walczyli o każdy łokieć na boisku, a trener to był taki co niepotrzebnie nie gadał – ustawił drużynę i leciała. no i nie było mowy o żadnych "spektaklach z garderobą", bo facet wiedział że jak puści zespoły na boisko, to albo dadzą radę, albo oberwą po dupie. a teraz? teraz mamy trenera co gada tyle że się człowiekowi oczy męczą słuchać, a na boisku to gra się jakby wszyscy mieli umowę o dzień dobry: "ja stój, ty patrz, a tamten niech se marzy że coś zrobi". i te golle tracimy – nie przez przypadek, nie przez szczęście przeciwnika, tylko przez to że nasza defensywa wygląda jak zbiór figur szachowych co zapomniały o regułach. i teraz jeszcze ktoś pisze że to "widowisko teatralne" – no może i tak, ale jeśli to teatr, to fajnie by było żeby się skończył spektakl z utratą punktów, a nie że my dalej bilety kupujemy i klaskamy na koniec. bo ja wam powiem, że nie chodzi mi o to żeby Legia była taka groźna że wszyscy się jej boją – chodzi o to żeby była taka że jak patrzę na mecz, to wiem że każdy zawodnik walczy o ten pasek na rękawie, a nie że stoi i czeka aż komenda padnie. za moich czasów to można było pokładać się ze śmiechu jak przeciwnik robił błąd, bo wiedzieliśmy że my zaraz odbijamy piłkę i pójdziemy do ataku. teraz to co? patrzymy jak dwóch obrońców gapi się w ziemię, a sędzia gwizdał już trzy razy, bo piłka dawno była w siatce. i jeszcze te gadanie o "ekspertach" – ci co mówią o koncentracji to chyba sami nigdy nie mieli okazji popatrzeć na mecz z ławki rezerwowych. bo jak się człowiek przyjrzy tym twarzom podczas meczu, to widać że połowa myśli o tym jak by tu szybko uciec z boiska, a nie o tym jak obronić kontratak. więc sorry, ale nie – Legia to nie cyrk. to zespół co zapomniał jak się gra w piłkę, i to nie przez zawodników, tylko przez tych co ich prowadzą. i nie, nie ma w tym niczego teatralnego, bo teatr ma jakiś sens, a my tu mówimy o stratach punktów, które potem się na stół kładą jak rachunki do zapłacenia.

no ale kurwa macie mnie za starego dziada co chce cofać się do epoki kamienia łupanego czy jak? pamiętam sezon 2001/2002, akurat jak do drużyny przyszedł ten piernikarski gość zza miedzy – Piskorz, pamiętacie go? facet co potrafił latać jak niektórzy teraz latami marudzić w garderobie. no i co? pierwsza kolejka – Legia na własnym stadionie, widzów tyle co maku na ścianie, bo wszyscy myśleli że to jeszcze jeden taki sezon co będziemy się męczyć. a tu się okazało że Lech Poznań przyjechał na złość, bo im powiedzieli że w Warszawie nie ma już siły. i co? 3:0, obrona – co tam rzucanie butami, ci chłopaki to by nogę ucięli jakby trzeba było zatrzymać strzał, a ja w tej chwili myślałem że oglądam nockę sylwestrową w kinie – tyle radochy. i nie było żadnego "spektaklu", po prostu mecz, drużyna, wynik. a teraz? widzę jak moi chłopcy w Gdańsku stają jakby im ktoś wdepnął w tyłek zastrzyk z osłabiaczem – i co, macie im za złe że nie fruwają jak Piskorz? nie! bo to nie są pajacyki co mają latać na komendę, tylko ludzie co czasami zapominają, że są zawodnikami, a nie figuranctwem na meczu. i mówicie o trenerach co gadają w garderobie – no jasne że gadają, bo przecież nie każdy ma talent Żmudzi albo Kadena do wykrzykiwania tak żeby mu się wszyscy posłusznie kłaniali. ale jak facet na ławce mówi "trzymaj formację" a potem wychodzi że dwóch obrońców stoi w miejscu, to problem nie w tym że trener gada za dużo, tylko że ci co mają grać nie słuchają – albo nie umieją. i te "spektakle" – no dobra, jeśli to spektakl, to niech no mi ktoś wytłumaczy dlaczego w tym sezonie w czterech meczach wygraliśmy z drużynami które były u siebie faworytami? bo mi się zdaje że ci sami kibice co narzekają teraz, to na trybunach klaskali jak huculi kiedy Stochowski strzelił w Odrze. tyle że teraz nie ma za co klaskać, bo jak nie trafiamy, to tracimy, a jak tracimy, to się rozpływamy we łzach. i nie, nie jestem ślepy na problemy – wiem że obrona dzisiaj to nie te same cholery co kiedyś, ale zamiast pierdolenia o "teatrze", może zrobimy coś naprawdę? bo ja osobiście wolę oglądać drużynę co walczy choćby z dwiema nogami niż te wszystkie gadania o "artystycznych interpretacjach" meczu. a eksperci z "koncentracją"? no popatrzcie – kiedy ostatni raz mieliśmy meczu bez straty gola przez pierwszą połowę? albo kiedy nasza obrona wyszła cało z kontrataku? no właśnie, nie pamiętacie, bo takich sytuacji się nie widuje. ale pamiętacie chociaż jeden mecz gdzie przeciwnik nie miał praktycznie żadnej szansy? nie, bo takich też nie ma. i nie, nie mówię że to beznadzieja – mówię że te "widowiska" to po prostu efekt zaniedbania czegoś co kiedyś było oczywiste: odpowiedzialności za koszulkę. i teraz jak komuś ta koszulka się nie podoba, to może pójdzie grać w ogólniaku, bo tutaj nie ma miejsca na amatorów w eleganckich butach. i jeszcze jedno – skoro mowa o Lechii, to przypomnę że u nich był taki koleś, Boruc, co w latach 90. bronił jakby miał w duszy ogień, a teraz patrzycie na naszych – i co? mamy ich porównywać do bestii czy do zbieracza śmieci? no jasne że gorzej, ale to nie przez zawodników, tylko przez system co ich trzyma w takim stanie że na mecz wychodzą bardziej zmęczeni psychicznie niż fizycznie. i jeśli ktoś myśli że to teatralne, to proszę bardzo – niech kupi bilet na operę, bo tu nie ma dla niego miejsca. bo ja w Legii nie chcę mieć artystów, chcę mieć wojowników. a wojownicy nie stoją w miejscu kiedy pada gol.

A, to sobie przypomniałem ten cholerny mecz z Jagiellonią w ubiegłym sezonie, nie Gdańskiem – bo tam było jeszcze gorzej. Najpierw straciliśmy gola po rzucie rożnym, normalna sprawa, tylko że nasz kapitan, Kucharczyk, stał jak słup soli przy bliźniaku i nie zrobił żadnego zagrania. Potem facet od Lecha strzelił na 0:2, prosta sytuacja, dwa nasze czołowe czwórki obrony ustawione wzdłuż pola karnego i nikt nie podjął tempa ani nie ruszył się, żeby zakłócić. Ale najgorsze było to, co działo się potem – kiedy Lech strzelał na 1:2, to dwóch naszych obrońców nie tylko że nie ruszało się do piłki, ale jeden z nich jeszcze oglądał się na ławkę, jakby oczekiwał sygnału. Sędzia gwizdał trzy sekundy po tym, jak piłka była w siatce, a ci faceci dalej stali w miejscu. I wiecie co? Żaden z nich nie został nawet ukarany żółtą kartką. Taka kara, co niby miała motywować, a nikogo nie ruszyła. To nie jest kwestia "koncentracji", to jest kwestia że niektórym grakom dzisiaj zupełnie nie zależy, bo wiedzą że jak pójdzie słabo, to i tak będą grali za trzy tygodnie. I to właśnie jest ten cyrk – nie mecz, nie widowisko, tylko zapłata za to, że się nie zmęczyli.

Aga, masz cholerną rację z tym Piskorzem i jego lotami, bo ja jeszcze w czasach kiedy chodziło się na trybunę za 5 zł pamiętam jak facet wyskakiwał nad obrońcę w meczu z Amicą, a myśmy szaleli – nie dlatego że on był supertechniczny, tylko że walczył jak zwierzę, a nie stał jak posąg. Ale teraz to się człowiekowi serce kraje, bo patrzysz na naszych chłopaków w Gdańsku i myślisz: "kurwa, co to za straszydła tu wystawiliśmy?" – i nie o to chodzi, że są gorsi fizycznie, tylko że tracą motywację szybciej niż ja ochotę na rano wstawanie po nocy w meczu. Ja tam rozumiem, że nie każdy ma ten pierwiastek ognia w sobie, ale jeśli ktoś wybiera granie w Legii, to powinien mieć w dupie to, że za tydzień znów jest spotkanie, a nie liczyć na to, że jak raz się nie wyrobi, to mu darują. Bo ja ci mówię, że za moich czasów jak facet raz zapomniał, że ma nogi, to następnego dnia musiał się tłumaczyć reszcie zespołu – nie na konferencji prasowej, tylko w szatni, i to tak, że kolegom wstyd było za niego. Teraz? Teraz mamy taki system, że facetowi się nie chce ruszać, to siedzi na ławce i czeka, aż trener wymyśli, jak go zagrać – a przecież żaden magik nie wyleczy braku chęci do walki. I to jest właśnie ten dramat tej drużyny: tracimy punkty nie przez brak umiejętności, tylko przez to, że niektórzy zapomnieli, że Legia to nie festiwal pantomimy, tylko walka o każdy metr boiska.

No ale kurwa, co się tu dzieje z tymi komentarzami? Nagle wszyscy jesteście, jak ci eksperci z telewizji, co to wiedzą lepiej od samego trenera, jak powinno się grać na boisko. Pamiętam, jak kiedyś szedłem na mecz Legii z kolegami z podwórka – nie było żadnych "widowisk", tylko czyste, brutalne szarże, piłka latała jak oszalała, a my walczyliśmy o każdy łokieć. I wiecie co? Wygrywaliśmy. Nie dlatego, że byliśmy genialni, tylko dlatego, że każdy chciał walczyć – nawet jak się potknął, wstawał i leciał dalej. A teraz? Teraz mamy mecz z Lechią, 0:2, i dwóch obrońców stoi jakby im ktoś wyłączył prąd w mózgu. Czy to wina trenera, który każe im czekać na rozkazy jak na polecenie generalskie? Albo może problem tkwi głębiej, w samym podejściu – że niektórzy myślą, że skoro mają koszulkę z napisem "Legia", to automatycznie powinni dostawać dziesiątki tysięcy za stanie w miejscu? No nie, do cholery, to nie tak działa. Bo jak się człowiek zastanowi, to widzi, że nie raz, nie dwa byliśmy w sytuacjach, gdzie przeciwnik miał piłkę pod nogami, a nasza obrona ruszała się w sekundę – i koniec, gol nie padał. Tylko że teraz czegoś tego brakuje, tej cholernej determinacji, która kiedyś nas wyróżniała. I jeszcze ta gadka o "ekspertach z koncentracją" – no serio, komu się chce wchodzić na boisko i biegać po nim jak szalony przy dwudziestu tysiącach kibiców, którzy krzyczą, żeby Legia jebała? Facet, który nigdy nie grał na najwyższym poziomie, niech się zamknie i nie opowiada bajek. A co do tych trenerów, co gadają w garderobie – no jasne, że gadają, bo ktoś musi ich popchnąć do działania. Ale jak te gadania nie idą dalej niż słowa, to problem jest oczywisty. No ale nie mówię, że to już koniec świata. Bo pamiętam przecież, jak znowu Legia wracała do formy – tyle że wtedy była w niej iskra, której dzisiaj brakuje. A czy to wina trenerów? Może częściowo. Czy to wina samych zawodników? Też częściowo. Ale jedno jest pewne: jeśli dalej będziemy tak stać i patrzeć, jak przeciwnik strzela, to żaden spektakl nie uratuje nas przed punktami utratą. I nie, nie chodzi o to, żebyśmy wszyscy bili się w piersi – chodzi o to, żebyśmy znowu zapamiętali, jak się gra w piłkę.