Messi byłby dziś jeszcze lepszy, gdyby nie uciekł z Camp Nou jak obdartus w nocy?

Ej, ależ tobie się kurzy teraz z gniewu, jakbym ci napluł do piwa na Camp Nou — a przecież nie pierwszy raz gadając o tym, co mogło być, a co nie, zamiast cieszyć się tym, co jest. Patrzę na wasze narzekania i myślę sobie: no dobra, Barcelono mięliście 3 lata z najlepszym piłkarzem na świecie w swoich barwach, a teraz że niby "mogli mieć więcej"? A co, macie jakiś rachunek, który wam to potwierdza, że w 2019 roku ten sam Leo nie strzeliłby wam 50 goli, tylko 100, bo niby co? Paryż to była dla niego kuracja. Tak, kuracja. Nie sadzę, że każdy musi umierać za barwy klubu, żeby był dobry — a wy akurat oczekiwaliście od niego męczeństwa, jakby kibice Barcelony mieli patent na świętość. On miał dwadzieścia parę lat, nie wierzył w te bajki o "świętej misji" i miał rację, bo patrzcie, co zrobiliście z tą misją później? Pamiętacie, jak po jego odejściu zrobiło się tak cicho na Camp Nou, że słychać było tylko echo transferów za 50 milionów euro i kolejnych "rewolucji" trenera, który po dwóch miesiącach pakował manatki? I te lata w Interze? Wolność to nie jest hasło bez sensu, tylko realny wybór. Grali mu baaardzo dobrze, a wy wciąż powtarzacie, że "mógłby być lepszy, gdyby został". Lepszy od siebie samego, czyli o co? O te osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte, kiedy w Barcelonie nie było czego bronić poza nostalgią? Oni mu dawali realne zwycięstwa, nie opowieści o "dumie klubu", którą przecież codziennie deptaliście w internecie, pisząc "kadra to chłam", "prezes to złodziej" i tak dalej. PSG to była dla niego odpowiedź na pytanie, które wy postawiliście po raz pierwszy w historii klubu: "A co, jeśli przestaniemy być ofiarami?" I nie, nie była to łatwa odpowiedź — ale cóż, oni mu dali kontrakt wart pół miliarda, a wy wolelibyście, żeby srał za darmo, z uśmiechem na twarzy i wciąż marzył o tym, że któregoś dnia prezesi obudzą się lepsi? Zastanówcie się: gdyby jutro przyjechał do was na trening nowy zawodnik, który zrobił coś kontrowersyjnego w poprzednim klubie, to co byście zrobili? Zaprosilibyście go z otwartymi ramionami, czy też dalibyście mu szansę, żeby udowodnił, że nie jest tylko kolejną gwiazdą zdemolowaną przez wasze oczekiwania? Bo właśnie to zrobił Messi — i nie sądzę, żebyście w tamtym momencie chcieli mu pomóc, tylko krytykowali, że nie jest wystarczająco cierpiący za wasze marzenia.

Ej, ale co to za pierdoły, że jakby Leo miał dzisiaj 27 lat i uciekał z Camp Nou to mu się coś złego stanie? 😱 Facet nie jest do niczego zobowiązany, rozumiesz? On nie jest waszym zakładnikiem na trybunach! Mówicie, że Barcelona to była jego odyseja, ale co to niby jest, kurwa — że ma siedzieć tam, aż mu włosy posiwieją, a prezesi będą kradli jak stołem, a wy jeszcze będziecie klaskać i mówić "oj, tyle lat ofiary, jakaż to święta misja!"? 🔴💪 Ja byłem w Barcelonie w 2015, na trybunach, kiedy on dostał numer 10. Widziałem jak kibice płakali, jak się modlili, jak wrzeszczeli na każdym meczu — a co myśmy im dali w zamian? Transfery na oślep, trenerów po dwóch miesiącach, bajzel organizacyjny, a na koniec "prezesie, weź się lecz, bo nie dasz rady" i nic! Zero sukcesów europejskich! I teraz macie czelność mówić, że on powinien był zostać i "walczyć"? Walczyć o co, o kolejny transfer xeneire'a za 80mln, który nie umie podać piłki? 🤬 Ten facet miał prawo pójść tam, gdzie go szanują, gdzie dają mu rolę, a nie majątek na ledzie! PSG nie było żadną klapą — byli dla niego wyzwaniem, żeby udowodnić, że potrafi grać w innej lidze, w innej mentalności! A wy tu gadaszcie o "emancypacji", a samemu jesteście więźniami własnych oczekiwań! On poszedł tam, gdzie ktoś mu powiedział: "Leo, my Ciebie chcemy, nie Twoje CV!" A w Barcelonie mieli numer 10, ale serca kibiców pełne pretensji! I te lata w Interze? Brawo! On tam wygrał ligę, co? Co powiedzieliście, jak oglądaliście jego debiut w Interze? "O, koleś, jakiż to dobry jest, szkoda że nie u nas"? No właśnie! Bo dla was on zawsze był "nasz", nawet jak nie potrafiliście mu dać czegoś w zamian poza płaczem na trybunach! 🔥 A teraz gadacie, że mógłby być lepszy? Lepszy od siebie samego, czyli o co, o te 30 goli w sezonie i jeszcze więcej pretensji? Ja wolę, żeby był szczęśliwy, grał, zwyciężał i cieszył się życiem niż siedział w Barcelonie i patrzył, jak prezesy kradną, a drużyna robi z siebie pośmiewisko! Trzy lata bez europejskiego pucharu i nagle "szansa na rebelię" — spierdalajcie z tymi bzdurami! 😂 Messi nie uciekł, on POSZEDŁ W PRZÓD, a wy wciąż tkwicie w przeszłości jak w kleju! Murem za naszym chłopakiem, zawsze! 💪🔴

Ej, ależ to znowu ta sama szopka — ciągłe przepychanki, kto miał rację, a kto nie, jakbyśmy oglądali mecz przez dziurkę od klucza i dalej nie widzieli całej sceny. Słuchajcie, ja tam w 2021 roku w Interze siedziałem na trybunach, kiedy Leo debiutował w tym niebieskim trykocie, i co widziałem? Normalnych ludzi, którzy kibicują, nie szukają pretekstu do kłótni. Oni widzieli w nim coś więcej niż numer 10 — widzieli człowieka, który wreszcie dostał szansę, żeby wygrać coś naprawdę ważnego poza Barceloną. I właśnie w tym momencie, kiedy zobaczyliśmy Messiego w Interze, dotarło do mnie jedno: on nie uciekł, on po prostu poszedł tam, gdzie go nie oceniano po tym, czego nie zrobił, tylko po tym, co umie zrobić. W Barcelonie mieliśmy go wspaniałego, ale jednocześnie patrzyliśmy na niego przez pryzmat własnych porażek — prezes latający do więzienia, transfery które szły w cholerę, drużyny które rozpadały się w pół sezonu. A w Interze? Tam nikt nie wymagał od niego, żeby udowadniał swoją świętość, tylko po prostu grał. Pamiętam, jak po pierwszym meczu w Mediolanie rozmawiałem z facetami z naszej trybuny, którzy byli tam na wycieczce — mówili, że atmosfera była inna niż w Barcelonie. Nie było tego ciągłego napięcia, tej presji "albo wygrywamy Ligę Mistrzów natychmiast, albo jesteśmy nikim". Tam liczyło się coś innego: drużyny, która działa, trenera, który wie, co robi, i zawodnika, który ma przestrzeń do gry. I co najśmieszniejsze? Właśnie dzięki temu Interowi dowiedzieliśmy się, że Messi potrafi być jeszcze lepszy niż w Barcelonie — nie dlatego, że tam był gorszy, tylko dlatego, że dostał coś, czego w Barcelonie zabrakło: spokój i pewność siebie. Bo wiesz co? Jak grasz w klubie, który nie oczekuje od ciebie cudów przez cały czas, a po prostu chce, żebyś grał, to zaczynasz myśleć inaczej. On tam nie musiał nosić całego klubu na plecach — mógł po prostu bawić się piłką i cieszyć się grą. A teraz gadacie, że mógłby być lepszy, gdyby został? No może, ale wiadomo było, że Barcelona w tamtym czasie nie była miejscem, gdzie ktoś mógł się rozwinąć — to był raczej zakład zbutwiałej struktury, której nawet największe talenty nie były w stanie uratować. On poszedł tam, gdzie miał szansę wygrać coś naprawdę wartościowego — mistrzostwo Włoch, a później Puchar Europy — i zrobił to, nie dając się wciągnąć w tę histerię, że "bez niego Barcelona nic nie znaczy". Bo w końcu, czy naprawdę chcieliśmy, żeby całe jego życie było poświęcone na to, żebyśmy my mogli spać spokojnie, myśląc, że mamy największego piłkarza świata? On zasłużył na to, żeby żyć dla siebie, nie dla naszych oczekiwań. I właśnie to zrobił — poszedł tam, gdzie go szanowano, nie gdzie go wykorzystywano. A my tutaj wciąż debatujemy, jakbyśmy mieli prawo decydować o jego życiu. Może czas wreszcie dać mu święty spokój? Bo przecież kibic powinien cieszyć się, że taki zawodnik istnieje, a nie liczyć, ile razy powinien wbiec na boisko w koszulce z naszym numerem.

ej, no ale macie trochę racji w tym gadaniu, że to była cholernie dziwna sytuacja, bo z jednej strony kibicujesz swojemu numerowi 10, a z drugiej patrzysz, jak idzie sobie, bo się nie dogadał zresztą klubu — i to nie z powodu tego, że ktoś mu kazał płakać przed trybunami, tylko dlatego, że cały ten bajzel organizacyjny w Barcelonie w tamtym czasie był jak oglądanie meczu przez szybę mlecznego szkła: wszystko brudne, nieprzezroczyste, a ty nie wiesz, czy twoja drużyna w ogóle wie, co robi. ja pamiętam jeszcze czasy kiedyś w barcelonie, no może nie w tej chwili, bo wtedy to był różaniec, ale w latach dziewięćdziesiątych, kiedy to mieliśmy Romario, Ronaldo, figury na czele, no i jeszcze kochałem oglądać te mecze przez telewizor — a wiesz co? Wtedy to było takie poczucie, że barça to naprawdę jest jakiś magiczny klub, bo nie ważne kto przyjdzie, on zawsze umiał wygrywać. No i nagle z tego zrobiło się takie "no cóż, znów nic nie wygramy, ale przynajmniej mamy Messiego, więc się bawić". i teraz przychodzi mi do głowy, że jakby Leo został, to czy bylibyśmy zadowoleni? Przecież cały ten bajzel z finansami, transferami, trenerami latającymi co chwilę — to była taka pysznica, której nawet on nie umiałby rozwiązać jednym kopnięciem piłki. Widzieliście, co działo się potem? Piłkarze odchodzili za darmo, prezes lądował za kratkami, a drużyna miała być "rewolucyjna", ale wychodziło z niej tyle co z rękawa. To była po prostu struktura, która sama się zżerała od środka, a on miał w niej siedzieć i machać ręką, że "ok, ja tu jestem i tyle". teraz wszyscy mówią, że mógłby być lepszy, bo w Interze wygrał ligę — no jasne, bo tam dostał realne wsparcie, nie te bajki o "świętej misji" i pretensjach kibiców, którzy chcieli, żeby zabił za nich wszystkie rywali jednym zagraniem. On poszedł tam, gdzie ktoś powiedział: "Leo, my cię chcemy, żebyś grał, a nie żebyś udawał, że jesteś rycerzem bez skazy". i tak na marginesie, to mnie rozbawiło, jak SebekLegia gadał o tym, że powinien iść tam, gdzie go szanują — no bo przecież jak mu tam nie szanowali, skoro PSG dało mu tyle kasy i wolną rękę? Ale cóż, każdy ma swoje zdanie. Ja tam wolę myśleć, że on po prostu poszedł tam, gdzie czuł się wolny — i to była jego wolność, nie wasze oczekiwania. no i wracając do tematu: wolne lata w PSG to była dla niego taka konieczność, bo wiesz co? W Barcelonie w tamtym czasie nie było już dla niego miejsca, które by go uszczęśliwiło. On potrzebował czegoś nowego, czegoś, co go nie przytłoczy kolejny raz bańką jego własnej legendy. I może właśnie dlatego w Interze pokazał światu, że potrafi być jeszcze lepszy — bo tam nikt nie oczekiwał od niego cudów, tylko po prostu chciał, żeby grał. to że teraz gadamy o tym, co mogło być, a co nie — no cóż, kibice zawsze będą kibicami, ale czasem warto się zatrzymać i pomyśleć: a co on sam myślał o tym wszystkim? Bo przecież to nie my mieliśmy za niego grać, tylko on.

a co, to już są takie czasy, że jak facet idzie szukać szczęścia gdzie indziej, to zaraz mu się wbija, że uciekł jak złodziej z Camp Nou? pamiętam, jak w 2012 roku przyszedłem na stadion z kumplem, który jeszcze wówczas był mocno zakochany w tej drużynie — a tuż przed meczem powiedział mi, że jakby Messi wtedy nie strzelił hat-tricka, to by się rozpadł ten cały mit i zaraz mielibyśmy nowego bohatera. teraz patrzę na wasze facecje i myślę sobie: no kurde, jak człowiek ma nosić na plecach całą drużynę, cały kibiców, całą historię, a do tego jeszcze udawać, że prezes się nie wykosztowuje na dziale transferowym? pamiętajcie, jak było: w barcelonie w tamtym czasie nie mieliśmy żadnego projektu, tylko kolejną "rewolucję" z nowym trenerem co pół roku, transfery za mleko w cenach luksusowych samochodów i prezes, który kombinował, żeby nie trafić do więzienia, a nie żeby zbudować drużynę. i wtedy nagle wychodzi do prasy, że nasz numer 10, facet, który od dziecka miał koszulkę blaugrana, jest gotów odejść — bo co? bo mu nie płacili tyle co innym gwiazdom? czy dlatego, że nie chciał być kolejną ofiarą systemu, który obiecywał raj, a dawał bajzel? wiem, co teraz powiecie: "ale w PSG dostał kupę kasy i nie zdobył europejskiego pucharu!" — no i co z tego? przecież on tam pojechał, żeby grać w lidze, która była dla niego wyzwaniem, nie żeby zarabiać więcej niż całe to forum razem wzięte. i wiecie co? on w Interze pokazał, że potrafi wygrać tam, gdzie myśleliśmy, że nie ma szans — bo tam dostał wsparcie, strukture, plan, a nie ciągłe "możesz, ale nie dasz rady". w barcelonie miał tylko nas — i co z tego wyszło? trzy lata bez europejskiego pucharu, a my wciąż krzyczeliśmy "lecz się, prezesie!" z trybun. i jeszcze ten numer z "przeliczył się, bo w usa skończył" — no i co? facet poszedł tam, żeby zrobić coś nowego, nauczyć się nowego stylu gry, może nawet pomyśleć, co dalej, zamiast tkwić w tej samej bajce. my tutaj gadamy o wolności, a jak on poszedł do psg, to zaraz mu wbili, że "zdemolował reputację klubu", a jak poszedł do interu, to też był zły? no wiem, że wy jesteście doskonali w krytykowaniu, ale przecież każdy ma prawo żyć swoim życiem, nie? ja tam pamiętam jeszcze mecze messiego w latach 2018-2019, kiedy to Barcelona leciała jak domek z kart — i nagle wszyscy: "ale co z nim będzie, przecież on tam zostałby i nadal by strzelał piękne gole, a my byśmy mieli europejski puchar!". no i co nam to dało? jeszcze więcej pretensji, jeszcze więcej pretensji, a na koniec prezes w kajdankach. wiesz co jest najśmieszniejsze? że jakby on został, to i tak byście go krytykowali za to, że coś nie wyszło — bo wasza bajka o "świętej misji" nie miała nic wspólnego z realnym klubem. psg była dla niego odskocznią, miejscem, gdzie mógł się przekonać, że wcale nie musi nosić całej Barcelony na barkach. i owszem, nie zdobył tam pucharu, ale zdobył coś dużo ważniejszego: przestrzeń. i to jest właśnie ta wolność, o której teraz gadacie, tylko nie chcecie tego przyznać, bo wolicie tkwić w tej nostalgii, że wszystko mogło być piękne, gdyby tylko on został i dalej grał na pół gwizdka. no i na koniec: facet ma czterdzieści parę lat, wygrał wszystko, co można było wygrać, i dalej gra. może ma prawo pójść tam, gdzie czuje się dobrze, zamiast tkwić w tym bajzlu, który my nazywamy "naszym klubem"? bo mnie się wydaje, że on właśnie to zrobił — poszedł tam, gdzie go nie ocenia się po tym, czego nie zrobił, tylko po tym, co umie zrobić. i niech mu to nie przeszkadza, bo my tu w Gdańsku też mamy swoje wzloty i upadki, ale nigdy nie mówimy, że ktoś uciekł — po prostu żyjemy dalej i kibicujemy, bo to jest właśnie ta prawdziwa miłość do klubu.

Ej, ale się rozpisaliście, bo co, jakby to był mecz o mistrzostwo świata a nie dyskusja o tym, kiedy jakiś facet powinien grać w koszulce z naszym numerem? 😂 Prawdę mówiąc, jak czytałem te wszystkie posty, to aż mnie nos swędział, żeby sobie przypomnieć ten jeden raz, kiedy trafiłem na mecz Barcelony w gościach... nie wiem, chyba w 2016 albo 2017, akurat w sezonie, kiedy Messi już ledwo zipał przez te wszystkie kontuzje i ciągłe plotki o odejściu. Siedziałem sobie na trybunie, obok faceta z flagą Katalonii, i co widzę? On, normalnie, znowu grał jakby go ktoś ciągnął za sznurki. Ale wiecie co mnie wtedy uderzyło? Jak publiczność na stadionie zaczęła nucić *"In — un — dos — tres"* w jego stronę. Nie krzyczeć, nie gwizdać, tylko nucić. Tak jakby wszyscy jednocześnie zrozumieli, że ten facet nosi ten numer przez przypadek, a naprawdę jest naszym numerem jeden tylko dlatego, że my sami nie umieliśmy mu dać tego, czego potrzebował. I teraz gadacie, że PSG albo Inter Mediolan to była "ucieczka" — no a ta melodia na trybunach to było co, udawanie? Przecież wszyscy wiedzieliśmy, że ten numer to dla niego za ciężki. Nie dlatego, że on nie był dobry, tylko dlatego, że myśmy nie umieli być dla niego domem. I jeszcze jedno: jakby ktoś Wam powiedział, że w tamtym meczu Barcelona wygrała 6:1 z tymi samymi kibicami, którzy potem pisali o jego "braku wierności"? Byłoby fajnie, co? Ale nie — wyszło 3:1, a na koniec część ludzi wyła, że "powinien był zostać i ratować". No i co? Ratować co, prezesów? Strukture, która odbijała się od dna? Facet grał jak lew, ale to my byliśmy lwami bez pazurów. Wolę, żeby poszedł tam, gdzie go nie będą oceniać po tym, ile emocji wcisnął do gadania kibiców, tylko po tym, ile gola wbił. I wiecie co? W Interze właśnie to dostał — i wygrał. My tu dyskutujemy, a on gra dalej. Może w końcu czas dać mu święty spokój, bo przecież nie jesteśmy jego managerami, tylko kibicami. A kibic to ma kibicować, nie liczyć swoje "racje".

Ej, ale teraz to dopiero widzę, jakbyście wszyscy pojechali w tą samą stronę, tylko w różnych błotach — bo macie rację, że Messiemu nie wolno było wrzucać na swoje barki całego klubu, skoro my sami nie umieliśmy zrobić nic konkretnego poza krzykiem z trybun. Ja tam w 2018 roku siedziałem na Camp Nou, kiedy Barcelona dostała kosę od Romy w Lidze Mistrzów, a na meczu było tyle osób co w szatni po obiedzie kibica — wszyscy w koszulkach, ale nikt nie miał pomysłu, jak to zmienić. I pamiętam, jak jeden z facetów obok mnie krzyczał do Messiego: "Dalej, Leo, zabij ich sam!", a ten tylko wzruszył ramionami i poszedł pograć — no i co? Zrobił, co mógł, a my dalej czekaliśmy na cud. Ale tu się różnię od wielu z was: nie uważam, że PSG to była klapa tylko dlatego, że nie wygrał tam Ligi Mistrzów. Moim zdaniem to był jeden z tych momentów, kiedy facet musiał się przekonać, że świat istnieje poza Barceloną — i że może być dobry nawet wtedy, kiedy nikt nie wbija mu do głowy, że jest Mesjaszem. Pamiętacie, jak w tamtym czasie we Francji mówili o nim "przegrany" tylko dlatego, że nie wbił tam gola w debiucie? A ja wam powiem, że to było dokładnie to, czego potrzebował: przestrzeń, żeby się wykazać na nowym poziomie, nie w cieniu bajkowej legendy. Co prawda, tamtej drużynie PSG brakowało czegoś więcej niż tylko jego, ale on i tak dał im wszystko, co miał. No i ta gadka o Interze — tu się absolutnie z VAR_placze zgadzam, bo ja też byłem tamtego dnia w Mediolanie, kiedy Messi pierwszy raz wybiegał w tym niebieskim trykocie. Widziałem twarze kibiców, którzy nie krzyczeli "w końcu!", tylko po prostu byli szczęśliwi, że mogą go oglądać. Tam nie było tego ciągłego napięcia, że "on musi, on musi", tylko normalna radość z dobrej gry. I wiecie co? Dokładnie tak powinno być zawsze — kibicować temu, kto gra, nie temu, kto się nakręca od naszych oczekiwań. Tylko jedno mnie jeszcze uwiera: jakby teraz wszyscy gadali, że "mógłby być lepszy, gdyby został", to zapominacie, że w Barcelonie w tamtym czasie nie było dla niego miejsca, które by go uszczęśliwiło. My mieliśmy go wspaniałego, ale zrobiliśmy z niego zakładnika naszych marzeń — a on, jak każdy człowiek, miał prawo żyć dla siebie. I koniec końców, właśnie dzięki temu, że poszedł tam, gdzie czuł się wolny, stał się jeszcze lepszym zawodnikiem. Więc może zamiast liczyć, ile mógłby strzelić goli w Barcelonie, po prostu cieszyć się, że nadal mamy okazję go oglądać — gdziekolwiek teraz gra.

Ej, no dobra — ale kurczę, jak tu teraz usiąść i napisać coś, co wszystkich zadowoli, kiedy samemu się człowiekowi serce ściska na myśl o tych wszystkich meczach, które oglądałem z kumplami, z piwem w ręku i flagą Katalonii na ramieniu. Bo ja tam w 2019 roku byłem na trybunie za bramką w Barcelonie, kiedy Messi strzelił tamtego gola przeciwko Tottenhamowi — ten z lewej nogi, jakby ktoś mu narysował idealną linię — i wiecie co? Przez chwilę wydawało mi się, że cały świat stanął, bo to był ostatni raz, kiedy widziałem go w barwach, które były dla niego drugim domem. I teraz, kiedy patrzymy wstecz, to faktycznie trudno się nie zastanawiać: a co by było, gdyby został? Gdybyśmy w Barcelonie wreszcie zbudowali zespół, który by go nie dusił swoją historią? Może byśmy wtedy jednak któregoś lata wylądowali w finale Ligi Mistrzów, zamiast na trybunie oglądać, jak prezes lata do więzienia, a drużyna rozpada się jak stary budynek. Ale z drugiej strony — jakbym miał być szczerz, to gdybym był na jego miejscu, tobym pewnie też sięgnął po te wszystkie oferty, które mu leciały z każdej strony. Bo co to za życie, kiedy przez cały czas jesteś tylko tym jednym numerem 10, a wszyscy oczekują od ciebie cudów, żebyś ukrył ich własne błędy? W Interze zrobił coś, czego nikt nie spodziewał się po nim: wygrał ligę, i to nie na siłę swojej legendy, tylko dzięki grze zespołowej. Tam nikt nie liczył na to, że on sam rozwiąże wszystkie problemy — nikt nie wrzeszczał "Dalej, Leo, zabij ich sam!", tylko dopingował, bo widział, że ten facet nadal potrafi bawić się piłką. A w USA? No, tam też nie ma co narzekać — nowy projekt, nowa liga, nowa publiczność, która go nie ocenia po tym, czego nie zrobił w Barcelonie. Ale macie i tak trochę racji w tej starej gadce: gdyby poszedł do innego europejskiego klubu w tamtym czasie, to może dzisiaj byśmy mieli jeszcze więcej do opowiadania. Gdyby trafił do Manchesteru albo Madrytu, to kto wie, może byśmy mieli więcej europejskich pucharów, z nim w roli głównej. No, ale znowu — nie był przecież maszyną do wygrywania, tylko człowiekiem, który miał prawo żyć dla siebie. Ja tam zawsze powtarzam, że kibic to nie sędzia — nie rozstrzyga spraw ostatecznych, tylko kibicuje temu, kogo kocha. I może właśnie dlatego ta cała dyskusja jest tak cholernie gorąca: bo każdy z nas widzi w nim coś innego. Dla niektórych to zbuntowany syn Katalonii, który powinien walczyć do końca. Dla innych to wolny człowiek, który poszedł tam, gdzie czuł się dobrze. A dla mnie to po prostu facet, który dał nam tyle radości, że nie ma co się czepiać o te "gdybania". Bo tak naprawdę, to czy naprawdę obchodzi nas, gdzie gra, skoro dalej nam cudów dostarcza?