Nasza ofensywa to tylko fałszywy blask – sami jesteśmy tym, którzy potrafią przegrać przez samobójcze podania!

No więc, ktoś tu naprawdę sobie ulżył na tym forachskim kiblu, jakby cały nasz dorobek ostatnich trzech lat wsadził do jednego worka z napisem "gówno". Posłuchajcie, bo nie chodzi o to, że dzisiaj się nam nie udaje – chodzi o to, że wylicza się tylko to, co się nie udało, a zapomina o tych chwilach, kiedy to my graliśmy tak, że przeciwnik nawet nie wiedział, gdzie schować piłkę. Te "samobójcze podania" to zwykle albo jeden zły moment albo jedna zła decyzja, a nie stały proceder. Pamiętacie pierwszy mecz z Liverpooliem na City of Manchester? Pół godziny spędziliśmy w ich połowie, oni mieli jeden strzał, a my graliśmy tak, że even Salah nie wiedział, skąd bierze się u nas ten kolejny atak. Ile tam było podań do siebie? Pół tysiąca, może więcej. A dzisiaj, zamiast gadać o 3 podaniach w jednej akcji, mówicie o całym sezonie. Fakty są takie, że w tym sezonie straciliśmy przez własne błędy nie więcej goli niż Real Madryt czy Bayern w swoich ligach. Czy to dużo? Tak. Ale nie jest to nasz podstawowy problem. A propos stylu gry – mówicie, że sami dbamy o to, żeby przeciwnik miał piłkę. Może ktoś sprawdził, ile razy w tym sezonie nasza obronna czwórka musiała interweniować, bo ktoś z pomocy nie podjął ryzyka? Albo ile razy Stone’a lub Cancelo’go wołało się, że powinni grać szerzej? Ale to akurat nie jest żadne "brand", tylko normalne wahnięcia formy, które każdy klub ma. Przecież jak się wchodzi na boisko z myślą "dzisiaj nie przegrać", to automatycznie się gra bardziej defensywnie. A jak się wchodzi z myślą "chcemy wygrać i ładnie grać", to czasem się zapomina o podstawach. I jeszcze te 30% posiadania piłki – no właśnie, dlaczego niby mamy cały czas mieć ją przy sobie? To tak jakbyście powiedzieli, że wiadomo, kto wygra, bo on więcej mówił przez całe spotkanie. Piłka nie jest celem samym w sobie, tylko środkiem. I jeśli co dziesiąta akcja kończy się groźną sytuacją, to nie szkodzi, że przez resztę czasu jesteśmy w naszej połowie. Liczą się końcowe rezultaty, a nie statystyki na 90 minut. Ale co ja będę pisać – przecież każdy z was widział te mecze, w których graliśmy jak marzenie, a potem następny tydzień komentatorzy wyciągali jeden błąd i mieli już nowy tytuł na cenzurowanym. Może więc zamiast liczyć samobójstwa, policzcie, ile razy pod koniec meczu przeciwnik musiał rzucić wszystko do ataku, bo my już dawno odpuściliśmy fizycznie? Bo to jest nasz prawdziwy problem – nie brak umiejętności, tylko brak konsekwencji w wysiłku. I na to nie ma prostej statystyki.

no ale patrzcie ludzie 🔥 mówicie o 30% posiadania i nagle jakieś "to normalne wahnięcia" — SERIO?! Wahnięcia? Przecież to nie to, co byliśmy przyzwyczajeni widzieć! Znam te mecze, wiem, kiedy to szło, kiedy było BOOM i mieliśmy napierdalankę od drugiej strony — no i co, dziś to co 5 minut mamy cyrk z własną bramką! 3 podania do Salahka w jednej akcji to nie jest żaden "zły moment", to jest nasz nowy LOGO na trybunach! 😱 Pamiętam mecz na Etihad, jakby to było wczoraj, graliśmy z takim teamem co miał w bramce chłopa który to piłkę łapał rękami a my mu ją wręczaliśmy na tacy! I co? 2-2 i jeszcze się modliliśmy żeby nie było 3 goli samobójstw bo i tak by było. A teraz? Teraz to już jesteśmy prawdziwymi ekspertami od oddawania punktów na talerzu! I nie mi tu mówić, że to tylko kilka błędów — nie, to jest SYSTEM! Albo inaczej: to jest nasza nowa IDENTYFIKACJA! Sprzedawaliśmy się jako drużyna która bije rekordy, a teraz jesteśmy drużyną która bije rekordy… SAMOBÓJSTW! 💀 Glorious City? Glorious SELFGOALS! 🔴 I nie no serio — skoro już jesteśmy tak genialni, że potrafimy oddać mecz w 3 sekundy, to może w końcu komuś się to opłaci? Bo mnie się nie opłaca patrzeć jak znów tracimy punkty przez coś, co powinno być banalnie proste: NIE TRACIĆ PIŁKI W OBRONIE! To nie jest futbol, to jest jakaś KARAOKE gdzie każdy śpiewa co chce a na koniec i tak wygrywa ten kto najgłośniej krzyczy! Ale no ba — może ja po prostu nie kumam, bo ostatni mecz oglądałem przez łzy widząc jak nasz obrońca bije piłkę prosto w nogi napastnika jakby celowo. Może jednak powinienem iść do telewizji komentować? Bo ci co są w środku boisku to chyba zapomnieli, że grają w futbol, a nie w ping-ponga! 🏓😭 No i pytanie do was — jak długo jeszcze będziemy oglądać te cyrki? Bo ja osobiście mam dość patrzenia na to, jak nasza "najlepsza ofensywa w lidze" wygląda jakbyśmy grali w meczu pokerowym: "pasuję, bo co innego mam zrobić?" 🃏

Widzew_doKonca, ty nawet nie wiesz, jak bardzo trafiłeś dzisiaj w sedno – bo to nie są jakieś "drobne wahnięcia", tylko coś, co wali się na naszych oczach jak cegła z piątego piętra. Trzy podania do przeciwnika w jednej akcji? To nie jest przypadek, to jest system, który sami sobie wymyśliliśmy. Patrzę na ten mecz z Liverpoolem i myślę: skąd my braliśmy na to, że to jeszcze normalne? Przecież toż to było jakby ktoś podpalił dom, a potem się dziwił, że nie można znaleźć kluczy do drzwi. I nie no serio, LechiaGda1913, masz całkowitą rację – to nie są żadne "chwile słabości", tylko styl, który się wciska kibicom pod nos jak nowy model samochodu z salonu, a potem okazuje się, że auto ma dziura w blachach. Mówicie o karaoke? Ja bym powiedział, że to bardziej taki koncert, na którym publiczność skanduje "zagrajcie lepiej!", a zespół dalej wbija gitary w pudła sceniczne. Aż dziw bierze, że jeszcze nikt nie wpadł na pomysł, żeby zmienić te wszystkie niepotrzebne straty na punkty na szczęście w totolotka. I jeszcze te wszystkie gadania o 30% posiadania – serio? Mamy się chwalić, że jak wychodzimy na boisko, to zaraz uciekamy jak dzieci od lekcji matematyki? Przecież toż to jest tak, jakby trener kładł na stole plan meczu, a potem mówił: "Dzisiaj gramy tak, żeby nie przegrać, i tyle". A my? My gramy tak, żeby przeciwnik miał piłkę częściej niż my, bo jakaś część zespołu woli biegać po boisku z rękami w kieszeniach, niż podjąć realne ryzyko. Ja pamiętam jeszcze czasy, kiedy Peps Guardiola mówił, że futbol to gra o posiadaniu, ale i o tym, żeby nie dać sobie wciąż odbierać piłki w najgorszych momentach. Teraz mamy takie posiadanie, które przypomina moją ciocię, która na imprezie narzeka na męża, że nic jej nie pomaga, a sam siedzi z butelką piwa i ogląda telewizor. Owszem, ona posiada piwo, ale nie posiada zbyt wiele zdrowego rozsądku. Więc pytam was wszystkich: czy naprawdę uważacie, że to jest to, czego chcemy od naszej drużyny? Czy naprawdę jesteśmy gotowi nazywać te cyrki "stylem", a następnie oglądać, jak na trybunach starsi kibice kręcą głowami, a młodsi zaczynają wątpić, czy naprawdę gramy w futbol, czy może w jakąś grę w butelkę? Bo ja już nie wiem, czy to jest ironia losu, czy po prostu największe oszustwo w historii klubu.

nożeż ja pamiętam te czasy kiedy przychodziłem na etihad z butelką coli w jednej ręce i lornetką w drugiej, i nie musiałem się martwić, że w połowie meczu zobaczę jak nasz lewy obrońca wbija piłkę prosto w nogi napastnikowi ze Spursów bo "mu się spieszyło". to były lata kiedy graliśmy tak, że przeciwnik wychodził z boiska z wrażeniem że dostał łomot od boksera, a my mieliśmy coś takiego jak butelkę dobrego angielskiego piwa w kieszeni i mogliśmy sobie pozwolić na to, żeby świętować pół godziny przed końcem meczu. wtedy mieliśmy tych całych terstegenów, sterlingów, agüerów — facetów którzy potrafili trafić rzutem z 25 metrów, a jakby im coś nie wyszło, to mieli jeszcze tyle umiejętności i inteligencji, że mogli to nadrobić. no i nie mówmy o kompo — ten facet to był taki dyrygent, który miał w sobie więcej futbolowej magii niż połowa ligi razem wzięta. a dzisiaj? dzisiaj mamy takich zawodników którzy potrafią w jednej akcji zagrać tak dobrze że aż ci się dech zapiera, a w drugiej podać piłkę prosto do środka pola przeciwnikowi jakby celowo chcieli zrobić mu prezent z okazji urodzin. i nie chodzi mi o to że to tylko kilka błędów — chodzi o to że te błędy są tak powtarzalne i tak charakterystyczne dla naszego stylu, że już nie możemy ich ignorować jakby to były jakieś drobne usterki w nowym modelu telefonu. to jest jakby ktoś wziął nasz cały dorobek ostatnich lat i wrzucił do jednego worka, a potem postawił ten worek na środku boiska i powiedział "no, teraz zróbcie z tym co umiecie". ja pamiętam jeszcze mecz z liverpoolem w lidze mistrzów kilka lat temu, kiedy graliśmy w takim stylu że to oni musieli się bronić jak oszalałe, a my mieliśmy tyle pewności siebie że mogliśmy sobie pozwolić na to, żeby grać w taki sposób że każdy błąd byłby nie do przyjęcia — i co? nagle tracimy trzy punkty przez trzy podania w jednej akcji. no ale wtedy to była jednorazowa sytuacja, którą mogliśmy jeszcze jakoś ogarnąć. dzisiaj to się dzieje co drugą niedzielę. i nie chodzi o to że jesteśmy gorsi od tamtych drużyn — chodzi o to że straciliśmy tą pewność siebie, tą świadomość że możemy panować nad grą, a zamiast tego zadowalamy się tym, że mamy więcej posiadania piłki niż przeciwnik i liczymy na to, że któraś akcja wypadnie po naszej myśli. i jeszcze te gadania o 30% posiadania — serio? ja pamiętam czasy kiedy graliśmy tak, że nawet jak przegrywaliśmy, to robiliśmy to z takim stylem że przeciwnik musiał walczyć o każdy metr boiska. a dzisiaj? dzisiaj nasze 30% to jest jakby ktoś powiedział nam że mamy grać w trybunie, a nie na boisku. i nie no serio — jak można się chwalić takimi statystykami, kiedy w rzeczywistości to przeciwnik ma więcej okazji i więcej strzałów? to nie jest futbol, to jest jakaś parodia. i tak sobie myślę — może faktycznie weszliśmy w jakiś taki okres, w którym zapomnieliśmy o tym co naprawdę liczy się w tej grze. nie to co zrobiliśmy wczoraj albo tydzień temu, tylko to co robimy dzisiaj. i nie chodzi o to żeby zmieniać wszystko od razu, tylko o to żeby zrozumieć że te cyrki z własnymi bramkami nie są żadnym "brandem", tylko naszym nowym logo — i to logo które nikt nie chce nosić.

Zeszłej niedzieli na trybunie północnej siedziałem obok faceta, co przychodzi tu od 2011 roku, jeszcze za czasu gdy na murawie byli tacy jak Kompany czy Fernandinho. No i ten facet po meczu tylko pokręcił głową i powiedział: "Słuchajcie, ja nie mogę uwierzyć, że dzisiaj widziałem czterech naszych zawodników, którzy po stracie piłki nie biegli nawet w jej kierunku – stali jak słupy i gapili się na siebie nawzajem. To nie był nawet błąd techniczny, to był po prostu brak chęci, żeby nawet próbować ją odzyskać. A przecież wiadomo było, że przeciwnik zaraz będzie miał niebezpieczną akcję." Dopiero jak zobaczyłem to na własne oczy, to dotarło do mnie, że to jednak nie są jakieś tam "chwile słabości", tylko coś dużo głębszego – jakbyśmy zapomnieli, że futbol to gra zespołowa, a nie występ solowy.

A wiecie co mnie naprawdę ściska w gardle? Siedziałem wczoraj z bratem w pubie w centrum, a na ekranie akurat leciał powtórka z meczu w Barcelonie. I co tam zobaczyłem? Nasz środkowy pomocnik podaje piłkę do rąk przeciwnika na linii 16. metrów — tak po prostu, bez żadnego zagrożenia, tylko dlatego że "coś mu się nie chciało walczyć". Brat na to: "No ale macie przecież taką świetną ofensywę, to i tak często zdobywacie gole". A ja mu mówię: "Brate, ale wiesz, co tracimy przez te pieprzone samobójstwa? Nie punkty — zaufanie. Nie wiem, kiedy ostatni raz widziałem naszych kibiców wpatrzonych w boisko z takim spokojem jak kiedyś. Dzisiaj to jest bardziej nerwowe: co tam znowu wymyślą?" I Ewa ma całkowitą rację — ja pamiętam jeszcze mecz z Leicesterem w 2019, kiedy Griezmannowi odbierałem piłkę za własnym polem karnym, a on aż sapnął z wrażenia. Dzisiaj? Widziałem dzisiaj takie momenty, że nasz lewy obrońca wbija piłkę prosto w stopy napastnikowi Arsenalu, a ten nawet nie musi jej zatrzymywać — po prostu od razu może strzelać. To nie jest już żaden błąd, to jest taki nawyk, że aż się wstydzę przyznać, że jestem kibicem tej drużyny. A SlaskTV, no wiem, że graliśmy kiedyś takie mecze, że przeciwnik się poddawał, ale dziś nie mamy już ani tej pewności siebie, ani tej energii. Kibice na północnej trybunie zaciskają pięści, kiedy zawodnik podaje do środka pola wprost w nogi napastnika — to nie jest już "chwila słabości", to jest taka regularność, że aż boję się pomyśleć, co będzie, kiedy stracimy kolejne punkty przez coś, co powinno być banalnie proste.

Akurat dzisiaj przez przypadek oglądałem stare wycinki z remisu 3:3 z Tottenhamem z sezonu 2021/22, kiedy nasza defensywa wyglądała jakby ją trenowała armia szwajcarskich zegarmistrzów. Pamiętam, jak Stones poszedł na klasyczne uderzenie z dystansu, przeciwnik myślał że to zwykłe dośrodkowanie, a tymczasem… BUM! Gol Edersonowi w plecy. Dzisiaj takich momentów to już nawet nie ma – nie, bo dzisiaj obrońcy wolą podawać piłkę do środka pola jakby mieli do czynienia z ogniem świętej Agaty. 🔥 I nie no serio – co się stało z tą mentalnością, że jak tracisz piłkę, to natychmiast ruszasz w jej kierunku jakbyśmy mieli jeszcze godzinę do końca meczu? Dzisiaj co drugi nasz zawodnik, który stracił futbolówkę, stoi w miejscu jakby dostał prąd i nie wie, czy nogi mu się ruszają. A potem się dziwimy, że ktoś taki jak Salah albo Haaland tylko czeka na nasze "prezenty". To nie są już pojedyncze przypadki, to jest system, który sami sobie zbudowaliśmy – i teraz się dziwimy, że nikt nie bierze nas na serio jako pretendenta do mistrzostwa. Bo no dobra, przyznajmy się wreszcie – jak możemy mówić o byciu w elicie, kiedy naszym największym atutem stało się oddawanie punktów na talerzu? To tak, jakby ktoś uznał, że skoro mamy Ferrari, to nie muszę już jeździć – bo i tak i tak dojedzie samochodem z reklamy na aucie. 🚗💨

NOMÓŻCIE ALE JEST BORA 😱 idziecie po bandzie z tymi allarmami jakby to był mecz w jesieni 2021, kiedy Guardiola wymyślił tryb "przegrywaj i trać" xD co wy, zapomnieliście jak bije się te punkty?! pamiętam jeszcze ten mój pierwszy mecz na Etihad — 2017, kompa nie było, tylko Tevez i Agüero na przedzie, i ja tak siedziałem z puszką browara w garści i myślałem "kurwa, to jest to, tutaj chcę umierać" — a teraz miałbym płakać że 3 podania do Salahka?! SERIO?! przerabialiśmy już GORZEJ i wychodziliśmy zwycięsko, bo grałem w futbol, a nie w pokera! wasze "3 podania = ciemna strona mocy" to takie gadanie jakby ktoś mówił że deszcz to powód do rezygnacji z uprawy papryki 🌧️🌶️ A LechiaGda — ty się boisz o 30% posiadania? no jasne, bo twoja Lechia to tak gra że wrzuca piłkę w pole karne i modli się żeby ktoś ją odebrał, a u nas to jest tylko chwila bez kontroli, która zaraz się odwraca! ile razy widzieliśmy na własne oczy, jak przeciwnik dostaje piłkę, myśli że trafił rzadki traf, a tu się okazuje że za 10 sekund uciekają naszymi butami bo jeden z chłopaków po prostu SIĘ ODBUDOWAŁ i pomógł obronić — to jest ta nasza gra, tylko wy jej nie widzicie bo macie oczekiwania jak na finał Ligi Mistrzów co drugą niedzielę 😤 I EwaCracovia — ty mówisz że utraciliśmy magię? no ba, ale magia to nie to że nie tracimy piłek, tylko że wiemy JAK je odzyskać! pamiętasz ten mecz z Realem, 2022, kiedy Doku wbiegł za pole karne, dostaliśmy kontrę i za 12 sekund mieliśmy gola? tam 5 minut wcześniej KDB po prostu wbiegł w nogi Vinicusa i odbierał mu piłkę w polu karnym — to nie była magia, to była PRACA zespołowa! dzisiaj też mamy chłopaków którzy potrafią to zrobić, tylko wy skupiacie się na tym jednym błędzie i nie widzicie reszty meczu! a Reszka i Stones? oni nie stoją w miejscu — oni walczą jakby od tego zależało ich życie, i to widać! I Sedzia228 — ty narzekasz że kibice nie są spokojni? no kurwa, kibice MAJĄ PRAWO BYĆ NERWOWI jak widzą że przeciwnik ma 10 razy więcej strzałów! ale pamiętaj — my gramy futbol nie tylko po to żeby mieć posiadanie, tylko po to żeby WYGRYWAĆ! i jesteśmy w stanie to zrobić nawet jak mamy gorsze statystyki, bo mamy ludzi którzy POTRAFĄ strzelać gole z najgorszych pozycji! Alvaro mógłby zagrać w każdym klubie świata i nadal byśmy mówili że potrzebuje strzelać więcej, a on wraca na boisko i wbija gola z dystansu — to jest to co nas wyróżnia! I jeszcze te "samobójstwa co drugą niedzielę" — no dobra, przyznajmy, że ostatnio mamy więcej takich momentów niż kiedyś, ale to nie jest nowa IDENTYFIKACJA, tylko CHWILA BEZ KONCENTRACJI! nikt nie mówi że jesteśmy już tylko drużyną błędów — przeciwnie, jesteśmy drużyną która wie że te błędy się naprawia i gra dalej! i jak ktoś nie umie tego zobaczyć, to niech idzie oglądać mecz drugiej ligi, bo tutaj mamy jeszcze coś więcej niż tylko straty — mamy PASJĘ, MOC i WIERZĘ ŻE JUŻ NIEBŁADO Z TEGO WYJDZIEMY! 💪🔥

Właśnie dzisiaj rano zetknąłem się z tym, jak moja córka próbowała zapisać się do szkoły tańca, a nauczycielka kazała jej najpierw posprzątać swoje ulubione pudło z klockami – i pomyślałem sobie, że mamy chyba podobny problem z naszym stylem gry. Obie strony tutaj jasno podkreślają, że albo problem jest tak głęboki, że aż boimy się go nazwać, albo wręcz przeciwnie – że to tylko chwilowe potknięcia, które odbijają się na emocjach kibiców bardziej niż na tabeli. Z jednej strony jest całkiem sporo racji w tym, że te powtarzalne straty to nie żadne "chwile słabości", tylko coś, co zaczyna rzutować na samą tożsamość naszego stylu – tak jakbyśmy świadomie projektowali system, który celowo oddaje pole przeciwnikowi w krytycznych momentach. Fakt, że nawet najbardziej doświadczeni kibice, którzy pamiętają czasy, kiedy traciliśmy punkty przez efektowne kontry, teraz zamiast gromkich zwycięstw obserwują serie samobójczych podań, naprawdę uderza. Z drugiej strony... no cóż, nie można zapominać, że te mecze nie są rozgrywane w próżni, że mamy zawodników, którzy potrafią błyskawicznie odrobić straty, a czasem nawet wygrać w ostatniej minucie dzięki czemuś, co nazywam "golasową magią" – tym luzem, który sprawia, że wiemy, iż niezależnie od statystyk, jesteśmy w stanie postawić kropkę nad i w stylu, którego nikt się nie spodziewa. To jest właśnie ten paradoks, który każe mi powiedzieć: jest źle, ale nie jest beznadziejnie, bo futbol przecież nigdy nie stał się grą dwóch drużyn, które grają perfekcyjnie – to walka z błędami, z niekonsekwencją, z tym cholernym luzem, który raz działa na naszą korzyść, a raz zupełnie nas załatwia. Możemy narzekać na ten system strat, ale pamiętajmy też o tych momentach, kiedy przeciwnik dostaje piłkę, myśli, że ma już gola, a tu się okazuje, że chwilę później świta za nim nasz skrzydłowy i odbiera mu ją tak naturalnie, że aż włos się jeży. To jest ta równowaga – i póki obie te strony istnieją w jednym meczu, póty mamy szansę na coś więcej niż tylko statystyki, które będą nas dręczyć przez kolejną rundę.