Ostatnie lato na Orlenie, który pamięta każdy niebiesko-czerwony kolor szczęścia

no do cholery, nie mogę już na to patrzeć bez uśmiechu na twarzy... pamiętam lipiec 2006, byłem w pierwszych rzędach na trybunie za bramką północną, taki mały chłopaczek z niebiesko-czerwonym szalikiem owiniętym dwa razy dookoła szyi... akurat ten mecz był przed południem, ale słońce prażyło jakby grzmiało z nieba. nagle huk, strzał z dystansu, piłka lata w powietrzu, a ja z rękami uniesionymi do nieba... trafiła do siatki! ludzie wokół mnie skaczą, starszy pan obok mnie płacze i krzyczy „to jest nasze, to jest nasze!” no ale co ja gadam, wszyscy pamiętamy ten moment, co? a teraz finał pucharowy, osiemnasty rok później i znowu te same emocje... serce mówi wszystko 🔥💙🔴

ach, a wiecie co jeszcze mi wyskoczyło przy tym remanencie z 2006? na meczu z sodą, jak ten rzut wolny leciał, to ja akurat stałem kawałek od miejsca gdzie niedługo miała wpaść ta piłka — i zobaczyłem twarz naszego bramkarza, tego starego lwa, jak on wyskoczył z bramy i cały się napiął jak cięciwa. myślałem, że nogi mu się podłożą, a on w ostatniej chwili ręką taką piłkę jeszcze ledwo musnął, ale było za późno — już w siatce wisiała. no i ten jęk jaki się wtedy wydał z gardła kibiców za jego plecami... ludzie, ja tam dosłownie czułem, jakby ktoś mi serce wyjął i ścisnął — ale w najlepszym sensie. a ten facet, starszy pan co mnie objął, to jeszcze podbiegł do bramy, klepnął bramkarza w ramię i powiedział „jesteśmy kurewsko szczęśliwi, ale ty jesteś cholernie waleczny”. no i te łzy w oczach, jakbyśmy przez całe życie czekali na ten jeden moment. właśnie takie rzeczy to się zapamiętuje, nie te wszystkie oficjalne opisy meczów — bo to nie jest historia o piłce, to historia o ludziach którzy ją kochają. no ale zobaczymy

O tamtej ekipie to pamiętam jak dziś, bo przecież sam stałem na trybunie za zachodnią, tam gdzie najwięcej rozjuszonych babć z trójzębami i facetów co to cię zaraz pogniewają za nieokazany szacunek. Byli twardzi jak skała, ale taka młodzieżowa waleczność, że niektórzy z naszych to w ogóle po meczu szli się położyć wreszcie — bo wcześniej to trzymali się na kawie i papierosach już od szóstki rano. Widać było, że grają, bo muszą, a kibicują, bo kochają, nie żeby im się coś zalegało w kieszeni. To była drużyna, co przyjechała na Orlen po prostu po to, żeby dać wszystko, nie kombinować. Teraz? Fajnie się patrzy, że młodzi chłopaki też dają z siebie wszystko, a czasem nawet coś fajnego wychodzi, jak ten finał. Ale ta pewność siebie, co miała ta stara gwardia — że nie ważne kto zagra, my wygramy — to już trochę gdzieś zaginęło. Teraz to bardziej widać, jak im coś nie idzie, to nogi im się plączą, a tamci to nawet jak mieli dwa zawodników mniej, to i tak gonili jak szalone. Coś tam jest jeszcze tej starej krwi, ale jakby trochę za mało. Może to przez to, że dzisiejsi chłopacy to generalnie więcej czasu spędzają na social mediach niż na boisku, a tamta banda to było pokolenie, co wychowało się na trawie Orłowa, a nie na TikToku. Ale nie mówię, że to źle — fajnie się patrzeć na nowych, bo oni mają więcej luzu, mniej nerwów. Trzeba tylko pamiętać, że emocje, co były wtedy na tym meczu z sodą, to się już nie powtórzy tak łatwo. To nie była zwykła wygrana, to było coś większego. I szkoda, że dzisiejsze pokolenie nie miało szansy przeżyć czegoś takiego razem. Bo nic tak nie scementuje drużyny i kibiców jak jeden taki moment, co zatrzymuje się na całe życie.

A mnie się właśnie przy tym finałowym meczu coś w środku ścisnęło, ale zupełnie inaczej niż Widzew_Krakow. Bo wiecie co? Tamci chłopcy z 2006 roku mieli farta przez duże F — i to dosłownie. Trafili akurat na drużynę, co miała brata w sztabie sędziego, no i ten rzut wolny... cholera, co to był za strzał? Teraz byśmy wiedzieli, jakby ktoś poszedł do powtórek i sprawdził, czy przypadkiem piłka nie wyleciała przez boczną linię, bo te nogi kibiców za bramką trzęsły się tak, że można było myśleć, że to nie Orlen, tylko ziemia drży. Ale nie, daliśmy się ponieść emocjom i teraz to jest nasza święta prawda: "No to zwycięstwo, brawo my!" A wiecie, co mnie najbardziej śmieszy? Że dzisiejsi młodzi jak widzą takie historie, to myślą, że to była jakaś magia czy coś. A ja wam powiem: tamci faceci grali jak zwykli, tyle że z sercem większym niż ich portfele. No dobra, może ten bramkarz rzeczywiście miał refleks jak gepard, ale reszta? Zwykli chłopaki z płockiej ulicy, co wracali po meczu do swoich bloków i dalej musieli się martwić, że komornik jutro zapuka. A teraz młodzi patrzą i mówią "o, klasa", ale zapominają, że wtedy nie było tiktoków, co by ich rozproszyły, nie było tylu obowiązków, co by im wyciągnęły czas na kibicowanie. Teraz młodym łatwiej powiedzieć "ja kibicuję", bo mają internet, a wtedy trzeba było stać na trybunie, marznąć albo prażyć się, żeby to "ja kibicuję" miało realne znaczenie. I jeszcze jedno — tą starą gwardię to fajnie wspominać, ale nie zapominajmy, że ta drużyna z 2006 miała w składzie takich zawodników, co potem szybko gdzieś odpłynęli. Niektórzy do zagranicznych klubów, inni do Ekstraklasy, a na Orlenie został pusty wiatr. Te dzisiejsze zespoły to może nie mają takiego blichtru, ale przynajmniej mają więcej charakteru — bo muszą walczyć, a nie liczyć na to, że jakaś siła wyższa im pomorze. Ale wiecie co? Największy paradoks to, że teraz, jak oglądamy ten finał z 2023, to ja też miałem łzy w oczach — nie dlatego, że to było coś epickiego, tylko dlatego, że zobaczyłem tamtych samych kibiców, co wtedy w 2006 gonili za szczęściem. I to jest coś, czego naprawdę nie da się powtórzyć. To nie była wygrana, to był moment, który połączył ludzi, a nie wynik. A dzisiaj? Dzisiejsze chwile to bardziej selfie na trybunie niż coś głębszego. Ale co tam — może się mylę, może za kilka lat ktoś będzie wspominał nasz finał z 2023 z takim samym sentymentem. Tylko pytanie, czy będzie miał co wspominać poza fotką na insta. 😉💙🔴

Gówno się pytać, sam mam tę historię we łbie jakby ktoś mi wbijał gwóźdź młotkiem 😱🔥 pamiętam ten finał jakbym wczoraj szedł z Orłowa prosto na trybuny z flagą w ręku! Stary chciałem tam być, bo te maty w czarnym futerale za wschodnią to moja paczka z bloku numer trzy, cośmy razem jeździli na wszystkie mecze, nawet jak nie mieliśmy na bilet tośmy gapili się zza płotu jak szpiedzy! Tym razem było inaczej, bo tym razem ten gol od Lebedy... cholera, jak on tam wyskoczył pod bramkę i ta jego głowa, no jakbyśmy sami grali! A ten sędzia co w 89. minucie gwizdnął? Facet co wyszedł zza słupka bramy miał minę jakby mu ktoś powiedział, że zaraz dostanie promocję — a myśmy tam wrzeszczeli tak, że sąsiednia kamienica trzęsła się przez pół godziny! Najlepsze? Że jak padł gwizdek, to ten stary dziadek obok mnie rzucił się na mnie tak mocno, że prawie złamał mi żebro, a potem krzyknął: "MOJE SERCE DZISIAJ NIE ZNIESIE WIĘCEJ SZCZĘŚCIA, CHŁOPAKI!" I okej, ja też płakałem, ale to były łzy radości, nie smutku, bo wiedzieliśmy — to był nasz Płock, nasz finał, nasza chwila! I jeszcze jedno, co mi wyskoczyło wczoraj jak oglądałem powtórki — w tłumie widziałem starą panią z pierwszą flagą Wisły, którą mieliśmy jeszcze w 2006, a teraz machała nią jakby ten finał to był jej debiut na Orlenie! No dobra, może trochę przesadzam, ale ten emocjonalny rollercoaster to jest coś, co się zaraża — i to nie przez social media, tylko przez serce bijące razem w jednym rytmie! 💙🔴💪

A no to ja wam powiem, że jakbyście widzieli mojego dziadka podczas tamtego meczu z sodą w 2006... facet stał na trybunie z papierową chorągiewką, co to mu latał przy nogach jak ptak straszony przez słońce. No i oczywiście trafiła się ta akcja, a on tak się zapalił, że machnął tą chorągiewką tak mocno, że mu uderzyła w twarz i zleciał mu z nosa okulary prosto w głowę faceta za nim. Ten facet się odwraca, a tam leżą te okulary rozbite na kawałki, a dziadek stoi z chorągiewką w ręku i krzyczy „to była siła woli, chłopaki!” — i nagle obaj płaczą, ale z radości, bo gol padł! 😂💙🔴 A potem, kiedy szliśmy do autobusu, ten sam dziadek zapomniał, że ma okulary w kieszeni i usiadł na nich w środku. I całą drogę do domu musiał mrużyć oczy i udawać, że nie widzi drogi! 🤣 Pamiętam też, jak po meczu ten starszy pan co objął Pogona (veteran) walił go pięścią w plecy tak mocno, że facetowi latały zęby na wycieraczce... i obaj śmiali się jak szaleni! Bo to nie była wygrana drużyny, to była wygrana serca, kawałka chleba i papierosa po meczu! A dzisiaj? Teraz by pewnie wszyscy zrobili selfie z brudnymi butami i wysłali na instagram... ale wtedy? Byliśmy po prostu szczęśliwi. I tyle. 🍿💙🔴

Ale hej, niech nie będzie tak, że tylko ci starzy bywalcy Orłowa mieli monopol na te wzruszające momenty. Ja tam byłem w 2018 na meczu z ŁKS-em, jak to Mleczko w 93. minucie trafił do siatki i ludzie dosłownie wylegli na płot. Trwało to chwilę, ale wiem jedno — jak wiesz, że coś takiego nie wydarza się co weekend, to naprawdę wbija Ci się w pamięć. Bo widzicie, teraz oglądamy te mecze i szukamy w nich spektaklu, ładnych akcji, widowiskowości. A tamtej nocy nie było mowy o tym, żeby komuś się chciało kombinować — po prostu wszyscy rzucili się na bramkę przeciwnika, jakby od tego zależało ich życie. I wiesz co? Takiej czystej, bezkompromisowej walki to ja w ostatnich latach u siebie w Lublinie też nie widziałem. Może to przez to, że teraz kibice mają lżej — bo jak coś nie wyjdzie, to zawsze można się odsunąć od ekranu. Ale Wisła Płock? Oni ciągle mają w sobie to coś — tę iskrę, która zapala trybuny. I nie ważne, czy to finał z 2006, czy ten z Lebedą — liczy się tylko to, że oni naprawdę dają z siebie wszystko. A jak nie dadzą, to przynajmniej mają charakter, żeby się do tego przyznać. 💸🔥