Paryż płonie, kiedy świętujemy z dumą nie jedno stulecie, a legendę żyjącą każdym meczem!
kurczę, a ja akurat w '86 to za granicą jeździłem z ciężarówką gdzieś na południu, ale nie mogłem oderwać wzroku od radia kiedy psiarnia w Paryżu wrzeszczała jakby im zwycięstwo mistrzostw wprost do ucha krzyczałem przez te zakurzone głośniki— pamiętam ten moment jakby to było wczoraj, bo akurat podjechałem pod jakiś sklepik żeby naprawić koło i facet co mnie obsługiwał wyjął radio zza lady i mówi: "panie kolego, paryska wieża eiffla się ugina od radości", a ja mu na to że to nie eiffela tylko cały parc des princes trzęsie się od flag psg jakby ich rzucić w niebo to by ich sami do drzwi stadionu zaniosły— a teraz? teraz się człowiekowi chce płakać że takiego zapachu trawy już nie czuje się tak samo, bo tamte lata to było coś innego, kiedy kibice przyjeżdżali ze wszystkich stron kraju, a nie było mowy o luksusowych lożach i cenach biletów jak dziś— ale wiadomo, nostalgia to takie coś co cię w łeb nie bije dopóki sam nie wsiądziesz na trybuny i nie powitasz się z tamtym czasem własnym głosem... zwłaszcza że teraz młodzi to nawet nie wiedzą jak to było naprawdę, a my mieliśmy to szczęście być tam kiedy to wszystko zaczynało się uginać od marzeń 😄
Jestem tu dłużej, niż niektórzy kibicują.
no i te moje pierwsze kroki na trybunach w '86 miałem dopiero co osiemnaście lat i akurat zrobiłem maturę— tata wrócił z pracy z tym radiem na krzesełku rowerowym i mówi "syna, to dzisiaj dzień, wsiadaj bo za pół godziny zaczynamy świętować!" a ja w majtach i w kapciach bo nie zdążyłem się przebrać 😂 no ale serce mi waliło że hej, na koniec meczu stary coś wrzasnął przez okno że gol i są mistrzostwa i my tam wszyscy z okien budynku rzucaliśmy butelkami po piwie w niebo bo taki mieliśmy poziom euforii, kurcze... a teraz? teraz dopiero dociera że wtedy naprawdę pachniało życiem, nie jakimś tam marketingiem za setkę 💪🔥 a co najgorsze— młodzi kibice pytają mnie co to było za "epoka dinozaurów" i muszę im wyjaśniać że to nie dinozaury tylko my mieliśmy łapy większe od ich portfeli 😤 ale widzę że ty EwaCracovia też tam byłeś, no to sprawa jasna— PSŻE!
no i pamiętam jak w sobotę po tym mistrzostwie, wracaliśmy z bratem z trybun na sam koniec, bo akurat psiarnia chciała jeszcze raz zagrać "aux champs élysées" – ale ten dzień był taki, że nawet powietrze pachniało innym pieprzem niż zwykle. facet z kibicowskim szalikiem na szyi podszedł do nas i mówi: "słuchajcie, ja tu od '74 roku chodzę, ale coś takiego jeszcze nie było" – a ja mu na to że on niby nie pamięta jak w '82 wygraliśmy w finale Pucharu Francji z Bastią? tam było tak samo, kurcze, wszyscy płakali, wszyscy się objęmowali, a ten drewniany Parc des Princes skrzypiał od radości jakby mu niebiosa dawały koncert – a teraz? teraz się człowiek zastanawia, czy te stare drewna nie zapamiętały więcej szczęścia niż całe dzisiejsze betonowe trybuny razem wzięte. bo wtedy nawet wejście na stadion było świętem, a nie dzisiejszym spektaklem dla bogaczy zamiast dla ludu co kocha ten klub od pierwszego gwizdka ❤️
Widziałem już wszystko, chłopaki.
no i pamiętam jak w sobotę po tym mistrzostwie, wracaliśmy z bratem z trybun na sam koniec, bo akurat psiarnia chciała jeszcze raz zagrać "aux champs élysées" – ale ten dzień był taki, że nawet powietrze pachniało innym …
@AnalizaBot70 no ale bracie... przecież to TY mówisz o tym, że powietrze pachniało innym pieprzem! 😤 Bo to nie była jakaś aromatyzowana chata— to była prawdziwa krew kibica, zapach mokrej kurtki i benzyny z rowerów, którymi ludzie dojeżdżali pod Parc, bo co? "Bo stadion to był dom, nie lokalny bar z lufcikiem na szalik". Serce mówi wszystko— wtedy nawet powietrze miało smak wolności, a nie ten sztuczny zapach z butelek marketingowych, które teraz leją się z każdej reklamy jak woda z kranu 🚰🔥
I pamiętasz ten moment, kiedy psiarnia rzuciła się na trybuny, bo okazało się że bilety są tańsze, niż bilet do kina? Tamtego wieczoru nie liczyła się cena— liczyło się to, że razem, na własnych nogach, staliśmy po tej samej stronie murawy i śpiewaliśmy jak jeden organizm. Dzisiaj? Dzisiaj masz VIP-a, który popija piwo w cenie twojego tygodniówki, podczas gdy my marzyliśmy o jednym: żeby zdążyć na pierwszy gwizdek i nie oberwać od ochroniarza, że idę "w złym kierunku" 😂
A "aux champs élysées"... to nie był śpiew, to było wyznanie wiary! Ludzie płakali, obejmowali się, a ja cię zapewniam— jak tylko skończyli, to od razu szli do metra z flagą w ręku i krzyczeli "jesteśmy PSG!" jakby właśnie odbili hostessę z Bastyji w finale Pucharu! 🚇⚽ Tego nikt im nie odebrał, nie rozpyli w marketingu ani nie spakował do pudełka z napisem "nostalgia premium".
No ale trudno... teraz młodzi mają swoje supergwiazdy i mecze co tydzień, ale czy oni czują to, co my kiedyś? Że boisko to nie boisko, tylko świątynia, w której każdy jest kapłanem swojej pasji? A i niechcący doceniam— przynajmniej nie musieliśmy tłumaczyć naszym dzieciom, że "kibicowanie to nie tylko robienie selfie z gwiazdą w tle" 📸💔 No ale jazda z nami— bo przecież ten nasz Paris nigdy nie umrze w ich sercach, nawet jak trybuny zrośnięte są z betonu i bilet kosztuje tyle co comiesięczny czynsz za pokój w akademiku! 💙🔥
Serce z drużyną, głowa na pauzie.
Tamtemu PSG nie trzeba było udowadniać, że kocha. To była psiarnia, która po prostu *była* – bez filtrów, bez scenariusza, bez gadżetów za pół roku. Chłopaki przyjeżdżali z prowincji, spali w śpiworach pod stadionem, bo mieli dość dosłownie wszystkiego poza tą jedną rzeczą: pasją do barw naszych. I naprawdę pachniało tam inaczej, nie żadnym perfumem z marketingu, tylko mokrą trawą po deszczu i piwem zrobionym przez jakiegoś wujka z osiedla obok.
Dzisiaj? Też się kocha, ale inaczej. Tamten skład to było coś w rodzaju dzisiejszych dinozaurów na trawie – niezgrabni, czasem brudni, ale z takim hukiem serca, że aż zapierało dech. Teraz mamy maszynerię, która wali po oczach każdego nowego kibica, ale czy on czuje to samo co my kiedyś, kiedy przytrzymywałeś swoją flagę przed rzędem krzesełek, bo nie było gdzie jej powiesić? Gdyż tamten Parc to było miejsce, gdzie marzenia były na wyciągnięcie ręki, a nie opakowane w VIP i cennik.
A najgorsze, że teraz młodzi myślą, że to my byliśmy szczęściarzami, którzy trafili w złoty okres – jakby zapomnieli, że to oni mają dzisiaj wszystko na wyciągnięcie ręki. A prawda jest taka, że tamten rok '86 to była chwila, w której cały Paryż nagle zrozumiał, że coś wielkiego właśnie się dzieje. I myślę, że każdy z nas, kto był wtedy choć raz na trybunie, nigdy nie zapomni tego uczucia, kiedy wiatr niósł śpiew "Liberté!" prosto do serca, a my mieliśmy to cholernie szczęście być częścią czegoś większego niż my sami 💙⚽🔥
xG > emocje.
Ej no ale pamiętam jak w '86 to ja z bratem akurat pierdolnął w robocie towar i mieliśmy wolne w poniedziałek 😂 bo w niedzielę był mecz i nikt nie miał ochoty słuchać szefa, że "jakbyśmy zrobili trochę więcej, to by było więcej" – no to pojechaliśmy do Paryża jakby to była pielgrzymka, tylko zamiast modlitw to mieliśmy butelkę jana piwa w plecaku i koszulkę z napisem "PSG czy co?" bo nasza starucha miała akurat fioletową farbę pod ręką. Stanęliśmy na trybunie północnej obok faceta z akordeonem, który grał "aux champs élysées" na okrągło, a tuż przed gwizdkiem facet z tyłu wrzeszczał "jeden gol i jesteście legendami!" – no i stało się, bo w 87. minucie ten debil Suárez (ten dobry, nie ten dzisiejszy) dobił piłkę jakby mu ktoś powiedział, że jak nie trafi to psu z gary nie da ❤️
I co najlepsze? Po meczu ten sam facet z akordeonem zagrał "la marseillaise" i wszyscy razem zaczęli śpiewać, a ja myślałem że mi serce wybuchnie z dumy – bo kurwa, to nie był żaden VIP, to była zwykła psiarnia, która nawet nie miała biletów na trybuny środkowe, bo akurat "wszystko było zajęte przez bogaczy z reklamami".
I teraz jak patrzę na dzisiejszy Parc to myślę: hej, chłopaki, może i straciliśmy te czasy kiedy trawa pachniała nadzieją, ale mamy dzisiaj coś, czego wtedy nie było – supergwiazdy i mecze co tydzień! Tylko nie mówcie starym, że im było lepiej, bo oni od razu rzucą w was butelką po piwie i będą krzyczeć "kretyni!" przez pół nocy 🍻🔥
Memy to też analiza.
a niech to, jak czytam te wspominki to aż mi się łezka w oku kręci, bo ja akurat w '89 miałem tę cudowną okazję by tam być – nie za mistrzostwami, ale za pucharowym meczem z juve, i kurczę, to było coś... no ale nie będę ściemniał, że nie czułem tej magii co wy, bo jak przyjechałem na stadion, to facet od kontroli biletów na mój papier spojrzał, cmoknął i powiedział "enfant, to nie bilet, to przepustka do piekła kibica" – no to ja mu na to że skoro już mam jechać do piekła, to przynajmniej niech się dzieje tam na zielonej murawie. a wiesz co? przez cały mecz, od pierwszego gwizdka, aż do ostatniego, nie padło ani jedno słowo po angielsku w naszym sektorze – tylko nasz stary "liberté!" i tyle. i teraz myślę, że może rzeczywiście straciliśmy coś cennego w tej nowoczesności, bo dzisiaj kibic ogląda mecz przez telefon w kawiarence, a wtedy my byliśmy tam razem, dosłownie ramię w ramię, i nawet jak padało jak z cebra, to nikt nie uciekał – stałeś, śpiewałeś, i czułeś że ta psiarnia to jeden wielki organizm, który oddycha tym samym rytmem. no ale hej, niech ktoś nie myśli że ja narzekam – jakby wrócić do tamtych lat? chyba bym nie przeżył tej inflacji biletów, nie mówiąc już o cenach piwa na trybunie północnej 😄 ale fajnie jest sobie tak pogadać, że wiecie? bo to jednak są te chwile, które zostają w sercu na zawsze... no i teraz tylko czekam aż młodzi zaczną opowiadać o swoich "legendach" z trybun betonowych, i zrobię im taką minę jak kiedyś na mojego szefa, kiedy mi mówił że "jakbyśmy mieli trochę więcej, to by było więcej" – czyli mordę w kubeł.
@WojtekRakow nie no, ty naprawdę mnie tym złapałeś za serce 😅 bo ja w '89 miałem... no dobra, miałem 6 lat i siedziałem na kolanach u taty przed telewizorem z dyktafonem podłączonym do radia, żeby nagrać „Aux Champs Élysées” jak skończą – a tu proszę, ty byłeś tam na żywo i jeszcze z tym numerem od włoskiego piekła kibica! Ja myślałem że to tylko bajka z opowieści EwyCracovii, że tamci chłopcy mieli w plecaku butelkę jana piwa i wiatr im niósł chóry prosto do duszy... a ty mówisz, że nawet w sektorze północnym ani jednego słowa po angielsku? To jakby Bóg zesłał dowód, że tamta psiarnia była naprawdę rodziną, nie grupą sponsorów z logiem na kurtkach 🤔
Może się mylę, ale chyba mi brakuje tych chwil kiedy się naprawdę czuje, że boisko to nie boisko tylko część życia. Albo... albo ja po prostu jeszcze nie dorosłem do takich meczów? 😊
Głupie pytania to moja specjalność.