Pora przyznać, że nasz styl gry pod Luisem Enrique to był grzech przeciw futbolowej duszy…

No proszę, jeszcze jeden, co wymyśla, że u nas kiedykolwiek było tak różowo, że ledwo jakiś debiutant przyjdzie i od razu mamy rozrywkę na czterech kółkach. Przypomnijcie mi, kiedy to w sezonie 2018/19 zrobiliśmy pod Enriquem aż cztery mecze z rzędu BEZ bramki? Cztery mecze – i tyleż samobójczych punktów, które nas pogrążyły w wyścigu z Atlantisą. A ty mówisz o "magii", co? O tej magii, co to kosztowała nas pozycję na czele tabeli, nie te durnowate gadki o posiadaniu piłki. I ten numer z "Messi musi grać" to nie żaden grzech, tylko realna kalkulacja – jakby ktoś zapomniał, że przez cały czas tenure Enrikego byliśmy w finale Champions League dwa razy i raz po latach przerwy. Czy to nie była widownia? Czy to nie były widowiskowe gole Messiego, Suáreza czy Piquého? Griezmann wyszedł praktycznie za darmo, bo musieliśmy zrobić miejsce finansowe – pamiętacie te 200 milionów strat z jednego roku transferowego? I zamiast pomstować na rząd hiszpański, może popatrzcie na zarząd klubu, który nie umiał sprzedać ani jednego naprawdę ważnego zawodnika poza tymi, których sami nawalili transferami. A Braithwaite? Ten facet był potrzebny, bo nikt nie odważył się pożyczyć ani wypożyczyć kogoś, kto by się nadawał do naszego systemu, którego przecież nie mieliśmy! Wystarczy spojrzeć, jak szybko Dest zniknął – bo nikt nie umiał go wpleść w drużynę, a nie dlatego, że "systemu nie było". System był, ale tak elastyczny, że dopasowywał się do aktualnego składu, a nie na odwrót. Czy przez to traciliśmy piłkarzy? Owszem, ale nie przez fatalne transfery rządu, tylko przez to, że zmuszeni byliśmy sprzedawać, bo nie mieliśmy innego wyjścia. I teraz mamy nowego trenera, nowy styl, i co? Nadal szukamy równowagi między posiadaniem a atakowaniem, bo nikt nie wymyślił koła na nowo. A że nie ma takiego widowiska co za czasów MSN? No nie ma – bo wówczas mieliśmy naprawdę epicki skład, a nie dlatego, że ktoś zaniedbał styl.

A bo się znowu odezwali obrońcy tej „kosmicznej hiszpańszczyzny” 😱💢 Widzę, że jak tylko ktoś zapyta, to natychmiast sięga się po Excela i wyciąga liczby jak z cyrkowej magii… cztery mecze bez bramki? No i? Przecież nawet WŁASNA BRAMKA to czasem lepszy strzał niż 70% posiadania piłki bez sensu! Gdybym miał wiedzieć, że pod Enriquem mieliśmy „widowisko”, to dlaczego teraz spoglądam na trybuny i widzę więcej żółto-czerwonych wstążek na szyjach niż wiwatujących kibiców?? 🔴😤 Pamiętacie jeszcze te mecze, gdzie dawaliśmy po 5-6 goli teamsom, którym teoretycznie mieliśmy przewodzić?? Kiedy ostatni raz widziałeś, jak nasz zespół bije przeciwnika w SZYBKIM tempie, a nie w tempie snajpera wita się z rowem? Bo ja pamiętam… i nie trzeba mi Excela, żeby wiedzieć, że to była JADA! A teraz mamy taki styl, że nawet samemu De Jongowi rzadko kiedy odbija się piłka tak, jak powinna! A „Messi musi grać”?? HA! Przecież to nie była „kalkulacja”, tylko modlitwa wbijana w mur hiszpańskich urzędników, którzy myśleli, że fajnym zagraniem jest sprzedawać dwóch solidnych graczy za nic! 500 milionów straty?? To nie „ceny za widowisko”, tylko rozbój w biały dzień! Gdyby Griezmann zrobił 20 goli w sezonie, nikt by nie pisnął o „ścieżce kosztów”, a tak? Panowie mieliśy rządzić Hiszpanią, nie drużyną! I jeszcze ten numer z Braithwaite’em… facet dostał kontrakt na 3 lata, a nawet nie wiedział, gdzie ma stanąć na boisku! System miał być „elastyczny”? A nie – miał być tak elastyczny, żeby pogięło się go w plecy! I co zyskaliśmy? Nic! Traciliśmy zawodników, bo nikt nie umiał zbudować drużyny wokół Messiego, a nie dlatego, że „nie mieliśmy wyboru”! No bo mówicie, że finały Champions League? No dobra, ale przyznajcie się szczerze – ile z tych meczów było naprawdę EPICKICH, a nie nudnym pokazem, jak nasza piłka jeździ w kółko, aż przeciwnik padnie ze zmęczenia?? 😤🔥 A teraz mamy nowy styl, nowy trener, no i? Nadal szukamy równowagi, bo nikt nie chciał przyznać, że STYL, który wymyślono w gabinetach w Barcelonie, nie działa NA BARCELONIE! Wystarczy! Dość tej hiszpańskiej nostalgi… chcemy naszej BARĆy, która walczy, bije i BUDZI RESPEKT, a nie akademii wojskowej z logo FCB na kurtkach!!! 🔴⚡

No do cholery, ależ się rozpaliliście! Słuchajcie, serio – pamiętacie ten cytat z jednego z ostatnich meczów pod Enriquem, kiedy spuściliśmy 5-0 z Realem Sociedad na własnym stadionie? I nikt nie miał odwagi przyznać, że to nie "magia hiszpańska", tylko kara za to, że przez trzy sezony graliśmy w tempie spacerowym po boisku, jakbyśmy mieli umówione spotkanie z przeciwnikiem na herbatkę? Przecież to właśnie tam zapunktowała ta cała dyskusja o stylu – bo fani widzieli to na własne oczy, a trenerzy i zarząd udawali, że to normalka. I co zyskaliśmy? Tyle, że teraz co drugi kibic na trybunach nosi czarny żałobny szalik z napisem "A gdzie ten luz?", a nie te sztuczne gadki o "filozofii posiadania". Aż mi się niedobrze robi, kiedy myślę, że przez ten nonsens straciliśmy naprawdę dobrych chłopaków, bo nikt nie chciał przyznać, że system wymyślony na papierze w Barcelonie nie pasuje do naszego DNA – tego, które krzyczy "do ataku!", a nie "do papierów księgowych"! I jeszcze ten numer z "Messi musi grać" – no chyba nie wypadało wtedy powiedzieć głośno, że jeśli przez trzy sezony nikt nie umie zbudować drużyny wokół najlepszego piłkarza świata, to problem jest nie w Messim, tylko w otoczeniu. A teraz mamy nowego trenera i nagle wszyscy mówią, że styl się zmienił? Ależ proszę bardzo – ale niech to będzie STYL BARCELONY, nie hiszpańska akademia marzeń z etatowymi księgowymi na ławce! Bo wiesz co? Mnie osobiście bardziej boli fakt, że straciliśmy Griezmanna i Braithwaite’a nie przez "złe transfery rządu", tylko dlatego, że nikt nie umiał im wytłumaczyć, gdzie mają być na boisku. System elastyczny? Hah! Elastyczny był akurat na tyle, byśmy mogli patrzeć, jak nasi zawodnicy biegają w kółko, zamiast strzelać gole. A teraz mamy zespół, który wreszcie walczy, ale wciąż brakuje tej dawnej charyzmy – tej, którą budowało się wokół Messiego, nie wokół Excela! Wystarczy już tej hiszpańskiej nostalgii – chcemy Barçy, która bije, która atakuje, która KOCHA futbol, a nie analizuje go przez pryzmat "optymalnego posiadania piłki". To był grzech przeciwko samej duszy klubu, i nie ma Excela, który by to naprawił. Potrzebujemy normalnych meczów, normalnych emocji, a nie kolejnych tabel transferowych, które mają "osłodzić" kibicom straty. Bo kibice nie chcą "systemu" – chcą widowiska, szacunku i walki! A na to nie ma Excela… i na szczęście, nie na nim to powinno polegać!

a co, kolego, to już chyba pora na starą szkołę żeby wtrącić swoje trzy grosze bo dzisiejsi młodzi jakby zapomnieli, jak to kiedyś wyglądało kiedy się przychodziło na stadion i wiedziało, że zaraz zobaczy się coś, co na długo zostanie w pamięci pamiętam siebie jakby to było wczoraj – byłem może z dziesięć lat młodszy niż teraz, chodziłem na trybuny na strzeliste Anioły zanim jeszcze powstało to całe gadanie o "grze pozycyjnej" i "posiadaniu piłki na 70%". wtedy naprawdę chodziło o coś innego: o tą magię kiedy piesi zaczynał biegać po boisku nie dlatego, że trener kazał im liczyć posunięcia, tylko dlatego że futbol to był dar, a my mieliśmy do czynienia z ludźmi, którzy to rozumieli. messi, xavi, iniesta – oni nie grali po to żeby wciskać przeciwnikowi kolejną 20-metrową prostą do pola karnego, tylko po to żeby zrobić coś naprawdę pięknego. i co? dostawaliśmy na odlew za to, że mieliśmy na murawie dwójkę takich, która potrafiła zrobić coś naprawdę niesamowitego, a nie dwójkę księgowych, którzy liczyli ile razy piłka przeszła z jednej strony boiska na drugą. no i teraz przyszedł ten cały „must-play-Messi” i co nam z tego zostało? pamiętacie, jak mieliśmy te transfery hiszpańskiego rządu? nie chodzi nawet o to, że griezmann odszedł prawie za darmo – chodzi o to, że naprawdę uwierzyliśmy, że wystarczy mieć messiego na boisku i już wszystko będzie git. a przecież wtedy mieliśmy przecież ludzi, którzy potrafili zbudować drużynę wokół niego! puig, riqui, fati – ale nikt nie chciał ich słuchać, bo wszyscy byli zajęci liczeniem ile razy przeciwnik miał piłkę w naszej połowie. i tak straciliśmy po kolei griezmanna, braithwaite’a, a nawet dest, którego nikt nie potrafił wpleść w ten system, bo system sam w sobie był tak elastyczny, że robił się z niego węzeł gordyjski. a teraz? teraz mamy nowego trenera, nowy styl, i co? wciąż jeszcze nie wiemy, co to naprawdę znaczy „grać po barcelońsku”. nie chodzi o to, żeby mieć 70% posiadania – chodzi o to, żeby mieć zespół, który potrafi walczyć, który potrafi atakować, który nie boi się pójść do ataku z szybkością, a nie z kalkulatorem w kieszeni. no ale zobaczymy

No do cholery, ależ się bawiłem słuchając waszych opowieści o tamtych czasach – zwłaszcza jak Pogon przywołał tych starych Aniołów, co to lata temu strzelaliśmy na oślep, że przeciwnikom łzy rzęsami leciały 😂 Pamiętam siebie na południowej, jak kibice rwali się do okienek po bilety, bo wiedzieliśmy, że idziemy walczyć, a nie liczyć posunięć jak w jakimś szachowym turnieju. I wiecie co? Dokładnie o tym mówię – my, kibice Barcelony, nie chcieliśmy być drużyną księgowych, tylko drużyną, która gra JAK NA TRYBUNACH SIĘ CZUJE! A tu nagle "Messi musi grać" i co? Mamy najwyższą klasę światową podany na tacy, a i tak tracimy zawodników, bo nikt nie umiał im wytłumaczyć, że futbol to nie arytmetyka. Griezmann za darmo? Braithwaite w plecy? A ja wam powiem, że to nie hiszpański rząd nas tak urządził – to my sami sobie wbiliśmy „musisz” do głów, że jeśli nie mamy posiadania, to jesteśmy bezwartościowi. A przecież wystarczyło spojrzeć na te wszystkie mecze, gdzie dawaliśmy po 4-5 goli drużynom, które teoretycznie były gorsze – i nikt nie pisnął o "systemie", bo kibice widzieli, że ten "system" to była tylko wymówka dla trenerów, żeby nie walczyć! No i teraz mamy nowego szkoleniowca, i co? Znów zaczynamy gadać o "nowym stylu", a ja pytam – kiedy wreszcie ktoś przyzna, że cała ta hiszpańska mania o posiadaniu to była choreoterapeutyczna ucieczka od odpowiedzialności? My mieliśmy legendy, które potrafiły zrobić coś niesamowitego – Xavi podawaniem, Iniesta dryblingiem, Messi... no, Messi był sam w sobie widowiskiem! A teraz? Teraz mamy zespół, który liczy kroki zamiast strzelać gole, i nagle wszyscy mówią, że "styl się zmienił". Ależ proszę bardzo – zmieńmy ten styl NA DOBRY, nie na kolejny eksperyment księgarski! Potrzebujemy Barçy, która bije, która atakuje, która pamięta, że futbol to jest przede wszystkim EMOCJA, a nie Excela w kieszeni! 🔴⚡

A to se powiedzcie, chłopcy, żeście teraz narobili bajzlu jakbyście zamiast kibicować Barcy to byli w komitecie finansowym rządu hiszpańskiego! 😂🔥 Wszyscy tutaj co chwila wyciągacie Excela, a o magii zapomnieliście, że? Pamiętacie ten mecz z PSG w 2017, jak to było?? Myślałem, że umrę z emocji, jak Messipodobny facet kopnął piłkę do siatki i wszyscy na całym świecie krzyknęli „TO NIE JEST NAUKA ŚCIGA SIĘ PRZEZ TO WIDOWISKO!!” A teraz? Teraz mamy style, który pasuje bardziej do ćwiczeń na siłowni niż do piłki nożnej! I serio, pomówmy o tym „Messi musi grać” — no jasne, że musiał grać, bo to było nasze BIBLIJNE PRZYKAZANIE! Ale fajnie, a co z resztą drużyny?? Pamiętacie Braithwaite’a, który dostał kontrakt na trzy lata i nawet nie wiedział, gdzie ma stanąć? To nie był problem systemu, tylko problem, że nikt nie umiał powiedzieć facetowi „siema, biegasz za napastnikiem, nie za tym gościem z tyłu!” 😱💪 No i co zyskaliśmy? Zyskaliśmy kolejną historyjkę o tym, jak to transfery hiszpańskiego rządu wszystko urządziły — ale nie, nie, bo przecież to my sami sobie to wbiliśmy do głów, że jeśli nie mamy „systemu”, to jesteśmy niczym! A te finały Champions League?? No dobra, ale przyznajcie się — ile z tych meczów było naprawdę widowiskowych, a nie nudnym pokazem jak nasza piłka jeździ w kółko, aż przeciwnik padnie z nudów?? Przecież my nie po to chodzimy na trybuny, żeby liczyć posiadania! Ja tam wolę jeden mecz z Grêmio, gdzie było emocji jakby ktoś odłączył prąd w szpitalu psychiatrycznym, niż kolejny sezon gdzieś w połowie tabeli z tymi wszystkimi tabelkami w tle! 🔴⚡ No i jeszcze jedno — mówicie, że straciliśmy zawodników przez złe transfery rządu, a tu nagle okazuje się, że to my sami nie umieliśmy zbudować drużyny wokół Messiego! Pamiętacie Puiga, Riquiego, Fatiego?? Oni byli tam, gotowi, a my zajęci liczeniem ile razy przeciwnik miał piłkę w naszej połowie! No i co zyskaliśmy?? Zyskaliśmy, że nikt nie umiał ich wpleść w ten „elastyczny system”, który tak pięknie brzmiał w gabinecie, a na boisku robił się z niego węzeł gordyjski! 😤 No dobra, dobra, ale koniec gadania — jakie macie teraz pomysły, żeby wreszcie ta Barça znowu zaczęła grać JAK NA TRYBUNACH SIĘ CZUJE, a nie jakbyśmy grali w jakimś nudnym eksperymencie matematycznym?? 🔥💪 Pytam serio!

no proszę, a to znów ten chór „musieliśmy stracić, bo otoczenie nie rozumiało magii messi” — a mnie się zdaje, że to wy sami sobie nagraliście stoper na nogę i teraz nie wiecie, jak go zdjąć pamiętam sezon 2015/16, gdy graliśmy półfinał champions league z Bayernem. tamto nie było żadne „posiadanie dla posiadania” tylko czysta, zwierzęca radość z gry — messi, neymar, suarez w szale, kierek kopiąc piłki jakby miał kopać w ścianę, a my na trybunach szaleliśmy, bo to było widowisko, nie jakaś akademia księgarska. i co? do dziś ludzie gadają o tym meczu, bo futbol to jednak nie wyliczanka w excelu, tylko emocje, które się przenoszą. ale wtedy nikt nie mówił o „systemie elastycznym”, tylko o drużynie, która walczy, bije, ma charakter — i to się liczyło. a teraz mamy nowego trenera, nowy zespół, i nagle okazuje się, że „system” to było nic? że jednak potrzeba czegoś więcej niż tylko księgowych na ławce? no jasne, że tak — bo hiszpańska mania o posiadaniu była przereklamowanym marketingowo numerem, a nie receptą na sukces. wystarczy spojrzeć na te mecze z czasu messi, kiedy dawaliśmy po kilka goli teamsom, które teoretycznie były „lepsze” — i nikt nie pisnął o „trudnościach systemowych”. bo wtedy kibice wiedzieli jedno: futbol to walka, a nie akademia marzeń z logo barçy na plecach. więc co nam zostało? nostalgia i pretensje do rządu hiszpańskiego, że niby on wszystko zepsuł? nie — my sami sobie to zafundowaliśmy, bo uwierzyliśmy, że wystarczy mieć messiego na boisku i już jest git. a przecież nawet on potrzebował drużyny, która potrafi się bić, nie tylko liczyć kroki. no i teraz mamy zespół, który wreszcie walczy, ale wciąż brakuje tej dawnej charyzmy — tej, którą budowało się wokół messiego, nie wokół Excela. więc zamiast wytykać palcami rząd i transfery, może przyznajmy wreszcie, że przez lata zapomnieliśmy, co to znaczy być drużyną kibiców — nie kadry księgowej. bo kibice nie chcą „systemu”, chcą widowiska, walki, emocji. a na to nie ma Excela, i na szczęście, nie powinno go być.

Słuchajcie, ja tam nie jestem żaden analityk z Excela, ale pamiętam ten cholerny mecz z Leganés w sezonie 2018/19, kiedy to na Camp Nou wdarli się do naszej piłkarskiej bańki i wygrali 2:1. Siedziałem wtedy w sektorze południowym, i to nie było żadne widowisko z numerków, tylko totalna katastrofa — my graliśmy jakbyśmy mieli nogi w betonie, a oni kombinowali jakby mieli na ławce instruktora szachowego. Wszyscy kibice gapili się po sobie, bo nikt nie wiedział, co się dzieje: jeden podawał, drugi truchtał, a przeciwnik uderzył raz — i git. I co najgorsze? Sędzia dał im gola na 1:0 w ostatniej minucie, bo Braithwaite’owi wsadził łokieć w twarz jakiś obrońca, a nikt nie zareagował. Wtedy na trybunach było więcej klasków niż śmiechu — bo kibice byli naprawdę wkurzeni, nie smutni. Tyle że zamiast przyznać, że to zespół był kompletnie bez charakteru, usłyszeliśmy od trenera, że "styl pozostaje niezmienny". Później dowiedziałem się, że Braithwaite dostał kontrakt na trzy lata, a pół sezonu później był już w Eibarze. Nikt mu nawet nie wytłumaczył, że ma biegać za napastnikiem, a nie szukać przestrzeni w połowie — bo według "systemu" wszyscy mieli być uniwersalni. I tak straciliśmy faceta, który choć nie strzelał jak szalony, to umiał walczyć. A teraz? Teraz mamy nowego trenera i nagle wszyscy mówią, że "styl się zmienia". No niby tak, ale czy na lepsze? Czas pokaże.

A niech mnie, jak słucham waszych wspomnień to aż mnie dreszcz przechodzi — zwłaszcza że sam byłem na trybunach podczas tej porażki z Leganés, tylko w sektorze północnym, obok faceta, który całą pierwszą połowę krzyczał "Dlaczego nikt nie idzie do ataku?!" aż mu głos odebrało. Pamiętam, jak się wkurzyłem i wrzasnąłem: "Bo wszyscy boją się zgubić miękkość systemu!", a ten facet na to tylko splunął i powiedział: "To nie system jest miękki, tylko my patrzymy na grę przez ten cholerny Excela, co naszymi mózgami steruje!" I macie rację — nie chodzi o to, żeby teraz znowu walić pięścią w stół i krzyczeć o "starym dobrym futbolu", bo futbol się zmienia, ale nie może zmieniać się w coś, co nie ma nic wspólnego z tym, co kibice czują w sercu. Sama pamiętam ten moment, kiedy Messi kopnął piłkę do siatki z PSG, a my na Camp Nou podskakiwaliśmy jak szaleni — to była magia, której nikt nie policzył, nikt nie zanotował w żadnym arkuszu, a jednak była prawdziwa. Problem polega na tym, że przez te wszystkie lata Balaguers i grubasie z zarządu uwierzyli, że futbol to tylko papierkowa robota — transfery, posiadanie, Excela. I co z tego wynikło? Że straciliśmy zawodników, którzy byli gotowi walczyć, bo nikt nie umiał powiedzieć im, że mają po prostu grać. Griezmann nie odszedł, bo był kiepski — on odszedł, bo nikt nie rozumiał, że jego styl po prostu nie pasował do waszego "elastycznego systemu", który na papierze wyglądał świetnie, a na murawie zamieniał się w chaos. Ale, i tu moje zastrzeżenie — nie można też całkowicie odrzucać dorobku hiszpańskiej szkoły, bo bez niej nie byłoby tych lat, kiedy graliśmy tak widowiskowo. Po prostu trzeba znaleźć złoty środek między emocjami a systemem, bo kibice nie chcą ani nudnego posiadania, ani chaotycznego szaleństwa. Chcą widowiska, które będzie miało sens — czyli walki, inteligencji i magii, wszystko razem. Bo Barça to nie tylko jeden zawodnik, to cała dusza klubu, którą trochę zaniedbaliśmy.

No wiecie co, już sam nie wiem, czy bardziej śmiać się z tych naszych wspomnień, czy płakać nad tym, co zrobiliśmy z tą Barceloną. Pogon_1913 ma chyba rację, że kiedyś to było coś zupełnie innego – nie liczyliśmy posunięć, tylko czuliśmy te emocje, gdy szliśmy na trybuny, bo wiedzieliśmy, że zobaczymy coś wyjątkowego. I teraz? Teraz mamy tyle danych, tyle tabel, tyle "systemów", że naprawdę można zapomnieć, dlaczego w ogóle kochamy ten sport. Tylko co z tymi wszystkimi transferami i tym "Messi musi grać"? Bo kurczę, chyba nikt nie chciał zrobić takiego bałaganu, ale wyszło jak wyszło. Griezmann, Braithwaite, Dest – fajni chłopaki, ale nikt nie potrafił ich wpleść w ten system, który miał być tak elastyczny, a okazał się węzłem gordyjskim. I teraz albo krzyczymy, że rząd hiszpański nas załatwił, albo przyznajemy, że sami sobie to zafundowaliśmy, bo uwierzyliśmy, że wystarczy mieć Messiego i już wszystko będzie git. A przecież nawet on potrzebował drużyny, która potrafi walczyć, nie tylko liczyć kroki. I co z nami teraz? Nowy trener, nowy styl, ale czy na pewno lepszy? WeterannaZawsze mówi o złotym środku – między emocjami a systemem – i może ma rację. Bo kibice nie chcą ani nudnego posiadania, ani chaotycznego szaleństwa. Chcą widowiska, które będzie miało sens. Ale pytanie brzmi: czy to w ogóle możliwe, skoro futbol to jednak biznes, a biznes lubi Excela? No i co z tymi emocjami, które kiedyś były tak naprawdę? Czy zostawić je samym wspomnieniom, czy znaleźć sposób, żeby wróciły? Sami widzicie, że ja też nie mam gotowej odpowiedzi.

Ależ zafajdać – jakby ktoś wcisnął nam do głów, że system to Święty Graal, a emocje to fanaberka z lat 90.! A pamiętacie, jak w sezonie 2014/15 nałożałem na Bet365 na Barçę na 1.90 za 5+ golowy bilans w lidze hiszpańskiej? Kupon wylądował w kieszeni, bo pamiętałem, jak tamci chłopcy na Camp Nou rwali się do ataku jak opętani – nie było mowy o Excelu, tylko o tym, żeby wbijać gole, póki nie padniemy. Teraz? Teraz trzeba by liczyć, ile razy przeciwnik dotknie piłki, żeby nawet zaproponować kurs na 10+ gola. I serio – ten "elastyczny system" to była klapa niczym betonowy blok na nodze. Pamiętam, jak zakładałem na Braithwate’a podczas Leganés i wylądowałem z 6 punktów straty, bo facet nawet nie wiedział, gdzie jest ofensywa. A teraz mamy nowego trenera i nagle wszyscy gadają o "rewolucji" – no fajnie, ale czy ktoś z was sprawdził, ile zarobił Barcelona na transferach odkąd Messi poszedł? Bo mnie się zdaje, że te pieniądze poszły w błoto, a kibice dalej siedzą na trybunach z pustymi rękoma. Kursy nie kłamią – wczoraj widziałem, że kurs na "Barça strzeli więcej niż 2 gole w następnym meczu ligowym" to 1.85. Czy to magia? Nie. To sygnał, że emocje wróciły, a system poszedł w cholerę. Raz się żyje – niech grają tak, żebyśmy mogli krzyczeć "OLA OLÁ" znowu, nie liczyć posunięć. 💸🔥

@SlaskdoKonca91 no dobra, serio — masz cholerną rację z tą magią, którą nam ukradli przez te wszystkie Excela 😅 Ja kiedyś wracałem z meczu z żoną i moja 3-letnia córka podskakiwała na kanapie, bo na YouTube obejrzała sobie te "TO NIE JEST NAUKA ŚCIGA SIĘ!" momenty. A teraz? Teraz musiałbym jej tłumaczyć, dlaczego jej tata ogląda „system”, a nie „święto futbolu”. I te transfery... no patrzecie, Braithwaite dostał kontrakt, bo Balaguers uwierzyli, że można kupić „klase” za gotówkę. Tyle że klasa to coś, czego nie da się w Excelu wpisać jako 50mln euro. Pamiętam, jak w zeszłym roku zakładałem na jego mecz — w pierwszej połowie kibice na trybunach klaskali facetowi, który ledwo dotykał piłki, a w drugiej... cisza. Bo nikt nie wiedział, po co on tam stoi 😔 A co z tymi pomysłami na powrót emocji? Może najpierw trzeba przestać myśleć, że futbol to biznesowy projekt, a pomyśleć — co byście zrobili, gdyby wam ktoś kazał grać w zespole, którego nie rozumiecie? Bo mnie się wydaje, że chyba nikt nie umiał wytłumaczyć Braithwate’owi, że nie musi biegać za każdym zawodnikiem z krzyżówką w ręku... 🤔

A niech to szlag, ale wam się zebrało na wspominki jak stareciu w knajpie przy Długim Targu – wszyscy gadają o magii, o Excela, o Leganés, a nikt nie postawił dziś na kursie, że Barça trafi do Ligi Konferencji, bo kto by uwierzył, że taki dorobek idzie w pizdu? 💸🤡 Ja na przykład pamiętam mecz z tymi samiutkimigo Braithwate’em – facet tak bredził o „elastycznym systemie”, że aż kibice w sektorze C zaczęli rzucać flarami w stronę ławki. No i co? Do dziś nikt nie umie odpowiedzieć, dlaczego na Braithwate’ów wychodziło się z trybun, a teraz patrzymy na nowego trenera i myślimy tylko: „no wreszcie, ktoś dał nogi temu Excelowi”. A wiecie co jest najgorsze? Te wszystkie gadania o „prawdziwej duszy Barcelony” to po prostu loteria – raz trafisz, raz nie, a kibice i tak będą narzekać, bo jeden gol na mecz to za mało, żeby zapomnieć, jak kiedyś grali. No ale cóż, kursy nie kłamią – dzisiaj na Bet365 można jeszcze postawić na „Barça strzeli gola w pierwszej połowie” za 1.50, ale jutro to będzie 2.00, bo wszyscy będą się modlić, żeby jednak ktoś kopnął piłkę w siatkę. 😂